พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก [สนพ.Nananaris Ybooks]

ตอนที่ 3 : You and Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,351 ครั้ง
    10 มี.ค. 62






ตอนที่ 3

-You and I-






          โอห์มขับรถมาส่งแบงค์ที่สนามฟุตบอลก่อนแล้วค่อยขับกลับเข้าไปที่สนามบาสเกตบอลในมอ เขามาส่งแบงค์ก่อนเพราะว่าหออยู่ฝั่งนี้ การตื่นเช้ามาส่งแบงค์ไว้สนามฟุตบอลจึงเป็นสิ่งที่คนหล่อทำอยู่ทุกวัน แบงค์เองที่เป็นคนขอไม่ให้โอห์มเข้าไปส่งถึงข้างใน ไม่ใช่ว่าอายที่จะบอกใครต่อใครว่าเป็นแฟน เรื่องของพวกเขามันเปิดเผยต่อโลกอยู่แล้ว แต่สาเหตุที่โอห์มโดนห้ามไม่ให้เข้าไปเป็นเพราะเด็กปีหนึ่ง ทั้งสองคนตกลงกันไว้ว่าช่วงเชียร์แบบนี้อย่าเพิ่งให้เด็กมันรู้จะดีกว่า เพราะถ้าเกิดมันล้อขึ้นมานี่แบงค์คงเขินจนหมดความเป็นพี่สตาฟโหดๆ แน่


          “มากันกี่คนปีหนึ่ง” แบงค์หันไปหาแซ็ก เหลือบมองเพื่อนหน่อยๆ เมื่อได้ยินเสียงแปร่งๆ แหบๆ เข้าใจว่ามันเช้าแต่เสียงแบบนี้มันใช่ที่ไหนวะ ไปแอบกินเหล้ามาหรือเปล่าเนี่ย

          “สามสิบห้าคนครับ!” น้องผู้ชายที่อยู่หัวแถวเป็นคนตอบ

          “เมื่อวานมาสี่สิบสอง วันก่อนหน้านั้นมาห้าสิบ วันแรกๆ มากันครบเกือบร้อย ทำไมมันน้อยลงทุกวันๆ แบบนี้” เพชรพูดเรียบๆ แต่ท่ามกลางความเงียบและท่ามกลางความเป็นพี่สตาฟมันเลยดูน่ากลัวสำหรับปีหนึ่ง

          “พี่ผมถามทำไมไม่ตอบครับ หรือพี่ผมถามยากเกินไป” แบงค์ว่าแล้วมองไปที่น้อง แต่ก็ไม่ได้สบตาใครเป็นพิเศษเพราะเด็กมันหลบตาเขาก่อนเสมอ

          “เพื่อนพวกคุณไปไหนครับ!” ริชชี่ถามเสียงดังกว่าเดิมเมื่อน้องมันยังไม่ตอบอะไร เกิดความเงียบขึ้นอยู่นานพอสมควรเพราะน้องมันมองหน้ากันไปมา เหมือนจะรอให้คนหนึ่งตอบแต่อีกคนก็รอให้เพื่อนตอบ

          “ใครจะตอบก็ตอบมาครับ เพื่อนพวกคุณเหมือนกัน” ฟลุ๊กว่า

          “พี่ครับน้องขออนุญาตตอบครับ” น้องคนหนึ่งในแถวยกมือขึ้นขออนุญาต

          “เชิญ”

          “เพื่อนไม่สบายสี่คน กลับบ้านสามคน ที่เหลือติดต่อไม่ได้ครับ” น้องตอบกลับมา

          “กลับบ้านอะไรกันเช้าขนาดนี้” ภูมิเปรยๆ น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดนิดหน่อย

          “วอร์มเสร็จแล้วก็แยกชายหญิง ผู้ชายลงสนามผู้หญิงซ้อมอยู่ตรงนี้” เต้บอก น้องก็พูดขอบคุณก่อนจะเดินลงไปที่สนาม


          กีฬาเช้าจะนัดเด็กมาซ้อมตอนตีห้า แต่ปีสองจะไปนัดน้องมันอีกทีว่าตีสี่ครึ่งแล้วเด็กพวกนี้ก็จะทยอยกันมา พอตีห้าก็เริ่มวิ่งวอร์ม แล้วก็มายืดเส้น มีการถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยข้อความเดิมๆ แบบเมื่อกี้เป๊ะๆ แต่ปีหนึ่งมันก็ยังไม่รู้จักเตรียมคำตอบทั้งๆ ที่รู้ว่าพวกสตาฟจะถามแบบนี้ เอาแต่กลัว เอาแต่ไม่กล้าพูด เมื่อไหร่เด็กพวกนี้จะปรับตัวได้กันสักที


          “มาสายว่ะกล้าม” แซ็กเดินมากระซิบว่าแบงค์เบาๆ

          “กูแค่สายกว่าปกติ แต่มึงเสียงแหบนะครับ” แบงค์หันไปว่ากลับ

          “กูแค่นอนดึกเถอะ”

          “ช่วงนี้เป็นตัวอย่างที่ดีก่อนนะ อดทนนะแซ็กนะ” แบงค์ว่าแล้วแอบกระตุกยิ้มให้เพื่อน

          “กูแค่ห่างเหล้า ไม่ต้องห่างแฟน” แซ็กตอบกลับให้คนหุ่นดีได้อ้าปากค้าง ห่างแฟนบ้าบออะไร แบงค์ไม่ได้ห่างโอห์มนานขนาดนั้นสักหน่อย


          แบงค์ลงไปเตะกับพวกปีหนึ่ง ปีนี้คนเก่งๆ ก็เยอะ น่าจะเคยเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนมาก่อน ถ้าเป็นแบบนี้ก็พอจะไปวัดกับคณะอื่นเขาได้ในกีฬาน้องใหม่ แต่ความจริงแล้วการที่พาน้องมาฝึกมาเตะอยู่ทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้น้องชนะหรือเป็นแชมป์ เรื่องแบบนั้นมันไม่สำคัญเท่าการฝึกฝน


          การตื่นเช้ามันเป็นสิ่งที่ดี เป็นเรื่องที่น้องควรฝึกให้ชิน การซ้อมจนถึงแปดโมงเป็นเวลาที่พอดี เพราะเวลาที่เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงก่อนไปเรียนนั้นมันสำคัญ น้องต้องหัดจัดการกับมันให้ได้ การออกกำลังกายตอนเช้าแบบนี้ก็เป็นการสร้างความแข็งแรงให้ตัวน้องเอง ที่สุดของที่สุดในการนัดน้องออกมาเช้าๆ แบบนี้ก็คือเพื่อน การที่น้องมาแบบนี้แน่นอนว่าต้องสนิทกันกว่าเดิมแน่ๆ เพราะกีฬามันสร้างได้หลายอย่าง พวกเขาเลยให้ความสำคัญกับมัน


          “กล้ามรับ!” ในสนามก็ยังมาเรียกว่ากล้าม เรียกจนแทบจะเป็นชื่อของแบงค์อยู่แล้ว จบเชียร์นี่น้องคงไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อเขาหรอกเรียกพี่กล้ามนี่ก็พอเลย


          แบงค์รับลูกจากปีโป้แล้วส่งต่อไปให้แจ็ค แจ็คก็เลี้ยงลูกขึ้นไปก่อนจะยิงเข้าไปที่ประตู แต่ไอ้น้องผู้รักษาประตูที่ชื่อคิงมันกลับจับลูกไว้ได้ ทีมน้องมันร้องโห่ดีใจกันใหญ่ รอยยิ้มปรากฏบนหน้าของมัน ไม่ต่างจากพวกรุ่นพี่อย่างพวกเขาที่แอบยิ้มเอ็นดูที่มุมปาก ไม่อยากให้มันเห็นว่าดีใจแค่ไหนที่ได้เห็นพวกมันผ่อนคลาย เดี๋ยวปีหนึ่งเห็นรอยยิ้มหวานๆ ของรุ่นพี่อย่างพวกเขาแล้วใจละลาย


          ไม่ค่อยมีคนรู้มากหรอกว่ารอยยิ้มของพี่สตาฟมันน่ารักและสดใสแค่ไหน


          “เก่งมากคุณคิง” แจ็คชมน้องด้วยเสียงนิ่งๆ น้องมันก็หันมามองก่อนจะส่งยิ้มแบบกล้าๆ กลัวๆ มาให้

          “ทำดีก็ต้องดีใจ พวกคุณกลัวที่จะดีใจเหรอ!” แซ็กตะโกนถามน้อง เพราะน้องกระจายอยู่ทั่วสนาม แล้วพอได้ยินแจ็คพูดน้องมันก็พากันนิ่งไป

          “ดีใจก็ยิ้ม พอใจก็หัวเราะ ทำดีก็ถูกชื่นชม กลัวอะไรล่ะนักศึกษาใหม่” แบงค์ว่า

          “ขอบคุณครับ!” น้องว่าพร้อมกันแล้วยิ้มให้กัน ได้ยินพวกมันบอกกันว่าทำดีๆ ตบไล่ตบหลังแล้วเล่นกันต่อ


          ผู้ชายจะลงมาเล่นฟุตบอลในสนาม ส่วนผู้หญิงจะมีสตาฟผู้หญิงเป็นคนดูแลเรื่องร้องเพลงเชียร์เพื่อน ส่วนคนที่เล่นเป็นจะถูกเรียกมาฝึกเพื่อแข่งฟุตซอล โดยคนฝึกก็คือริชชี่


          เกมฟุตบอลเดินมาจนถึงเวลาที่ต้องหยุด รุ่นพี่อย่างพวกเขาน่ะสนุก นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแน่นอนอยู่แล้ว เพราะการเรียนมันเครียด การมาคลายเครียดด้วยการออกกำลังกายแบบนี้จึงเป็นสิ่งที่ดีต่ออารมณ์พวกเขามาก


          “นักศึกษาใหม่ จัดแถว!” แซ็กสั่ง น้องก็รีบเข้าแถวกันแบบเมื่อตอนแรก แบงค์ก้มดูนาฬิกาที่บอกว่าเวลาเจ็ดโมงกว่าๆ แล้วเดินไปกระซิบบอกเพื่อน แซ็กเลยพยักหน้าให้

          “วันนี้ผมขอฟังเพลงเพราะๆ สักเพลง แล้วก็เต้นกันแรงๆ ก่อนไปนะ อ้าว! ไปประชุมเลือกเพลงกันได้”

          “ขอบคุณครับ/ค่ะ”


          สตาฟขยับออกมายืนรวมกันอยู่ตรงข้ามกับน้อง เปรมมองมาที่แบงค์ก่อนจะกระตุกยิ้มเล็กน้อยสายตาเหลือบไปมองที่แซ็ก เป็นอันว่าพวกที่เหลือก็รู้กัน ริชชี่ยื่นเท้าไปเขี่ยรองเท้าแซ็กเบาๆ แต่คนตัวขาวนั่นก็แค่มองตาดุๆ แล้วบอกว่าอย่ากวน


          “เมื่อคืนเข้าไปในเมืองไงมัน” ฟลุ๊กกระซิบกับแบงค์เบาๆ

          “ก็ว่า เสียงแหบมาเชียว” อีกคนบอกกลับ

          “ผ่านๆ มันไปได้ไหม น้องดูอยู่น่ะ” แซ็กมันว่ากลับเมื่อรู้ตัวว่าตกอยู่ในบทสนทนาของรุ่นพี่กับเพื่อนอีกคน

          “ตอนไปทำไมไม่คิดว่าจะมีน้องเห็นบ้างวะ” เต้บอก

          “มันไปกับแฟนมันไง ห่างเขาหน่อยไม่ได้” แจ็คบอก

          “เลิกคุยเรื่องผมได้แล้วพี่ น้องเสร็จแล้ว”


          ยังแซวแซ็กไม่ถึงไหน คนถูกแซวก็หาเรื่องเดินออกจากกลุ่ม แซ็กเดินกลับไปหาเด็กปีหนึ่งที่กำลังยืนเข้าแถวเหมือนเดิมอีกครั้ง พวกเขาเลยได้แต่มองตากันแล้วหัวเราะในใจเงียบๆ ปกติพวกเขาไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะเรียนมันก็หนัก เลิกก็ไม่พร้อมกัน จะได้เจอกันก็ตอนที่ทำกิจกรรม


          พวกเขาเลยชอบการมาทำงานแบบนี้และอยากให้น้องได้ซึมซับการแสดงออกของรุ่นพี่อย่างพวกเขา แม้มันจะแข็งๆ ไปบ้างแต่ถ้าใครเปิดใจรับมัน และเห็นความสำคัญของกิจกรรมจะต้องได้อะไรเยอะแน่ๆ


          แบงค์หันกลับไปหาเด็กปีหนึ่งที่ไม่ถึงครึ่งร้อย หัวหน้าแถวสั่งเพลงไก่ย่างแล้วก็พากันเต้นแบบสามสเตปท์ แต่สตาฟก็แค่ทำหน้านิ่งๆ แล้วแจ็คก็บ่นเบาๆ ว่า ‘ไก่ย่างเป็นเพลงรุ่นหรือไง’ หลายคนเกือบจะขำ แต่ต้องตีหน้านิ่งไว้ก่อน


          “ไม่เห็นสนุกเลย สุดแค่นี้เหรอคครับ” แซ็กถามเบาๆ ส่วนที่เหลือยังเงียบอยู่ น้องมันมองหน้ากันไปมาแบบไม่รู้จะเอายังไงต่อ แต่ก็นั่นแหละ แซ็กมันแค่อยากแกล้งเฉยๆ น้องมันก็เต้นได้แค่นี้แหละ หน้าเด็กพวกนั้นมันประมาณว่า ‘มึงจะเอาอะไรนักหนากับคำว่าไก่ย่างวะพี่’

          “เอาใหม่ครับ” ภูมิพูด เอามือไพล่หลังและส่งสายตานิ่งๆ ไปทางน้องผู้หญิง แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แบงค์เห็นเด็กพวกนั้นมันแก้มแดง


          “ผมก็คิดว่ามันสนุกมากแล้วนะครับ” น้ำเสียงนิ่งๆ แต่กลับชัดเจนดังอยู่ไม่ไกล โอห์มเดินเข้ามาพร้อมกับแพรวที่เป็นเลขาฯ หลังจากที่แอบดูมานาน


          การเดินเข้ามาของทั้งสองคนมันทำให้เกิดคำวิพากย์วิจารณ์มากมาย แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีๆ ที่โอห์มไม่ได้รังเกียจที่จะฟังมัน เพียงแต่บางประโยคมันก็ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้เขาหรือคนที่เขารักสักเท่าไหร่


          “หล่ออ่ะแก”

          “เหมาะสมอ่ะ”

          “ฉันจิ้นให้พี่เขาได้คบกัน”

          “ความจริงเขาอาจจะคบกันอยู่ก็ได้ ได้ข่าวว่าพี่โอห์มมีแฟน”

          “ต้องเป็นพี่แพรว…”

          “นักศึกษาใหม่!” เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นอย่างเป็นอัตโนมัติเมื่อแจ็คกระแทกเสียง โอห์มหันมองที่แจ็คเล็กน้อยก่อนจะเดินมายืนอยู่ตรงกลาง

          “วันนี้พี่มาดูกีฬาฟุตบอล เสียใจนิดหน่อยที่แอบมาสายเพราะก่อนหน้านี้พี่ไปดูบาสฯ อยู่” เสียงทุ้มนุ่มพูดออกมาเรียบๆ กับรอยยิ้มที่ประดับทุกคำที่พูด ประกอบกับชุดบาสเก็ตบอลที่ใส่อยู่ยิ่งทำให้ดูน่าหลงใหลเข้าไปอีก

          “เป็นเกียรติมากเลยนะครับที่ท่านนายกฯ อุตส่าห์เสียสละเวลามาดูกีฬาของพวกเรา” ริชชี่เป็นคนพูดออกมาแล้วหันไปมองหน้าโอห์ม รอยยิ้มมุมปากถูกกระตุกให้เพื่อนแล้วตาคมสองคู่ก็สบตากัน

          “พี่พวกคุณมา พวกคุณจะแค่กระซิบกระซาบแค่นั้นเหรอครับ มารยาทที่สอนน่ะเคยเอามาใช้ไหม!”

          “สวัสดีครับ/ค่ะ” น้องทักทายเสียงดังพร้อมกับยกมือไหว้

          “สวัสดีครับ” โอห์มไม่ได้ว่าหรือตำหนิอะไร เขาเข้าใจสตาฟและเห็นด้วยกับการสอนมารยาทน้องแบบนี้ แต่มันก็ต้องปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัย ถ้าเขาไม่อยากไหว้เราจะไปบังคับเขาได้ที่ไหน น้องก็คงจะมีเหตุผลของน้องที่ไม่ยกมือไหว้เขา การบังคับมากเกินไปมันก็ไม่ใช่ว่าจะดี โอห์มเลยแค่ยิ้มให้แล้วตอบรับกลับในแบบเดียวกันไม่ต่างจากแพรวที่ส่งยิ้มหวานให้น้องๆ


          แบงค์รู้ว่าแพรวกับโอห์มมันไม่ได้คิดอะไรกันหรอก ก็โอห์มมันบอกรักเขาทุกวันเหมือนกับแพรวที่แซวแบงค์กับโอห์มทุกทีที่เจอ แต่พอหันไปมองตอนที่สองคนนั้นยืนอยู่ด้วยกันแล้วคิดถึงคำพูดของเด็กปีหนึ่งเมื่อกี้แล้วคนมองอย่างแบงค์ก็อดที่จะเห็นด้วยไม่ได้


          ก็เหมาะสมก็ต้องบอกว่าเหมาะสม


          “คิดอะไรอยู่วะ” แซ็กที่ถอยออกมายืนระดับเดียวกับแบงค์ถาม ความจริงวันนี้มันเป็นเวรของเขาที่ต้องพูดกับปีหนึ่ง แต่พอนายกสโมฯ กับเพื่อนสโมฯ มากันเยอะขนาดนี้เขาก็ต้องหลบให้พวกนั้นพูดคุยกับน้องไป บรรยากาศตรงหน้าดูผ่อนคลายไม่ได้เกร็งเหมือนตอนที่แซ็กกับสตาฟคนอื่นยืนอยู่ แต่คนที่เกร็งและกำลังเครียดดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเขามากกว่า

          “เปล่า” แบงค์ตอบกลับเบาๆ แล้วมองไปที่โอห์มอีกครั้ง


          โอห์มกำลังพูดเรื่องกำหนดการงานกีฬาน้องใหม่และบอกให้น้องตั้งใจฝึกซ้อม เด็กมันก็หน้าตายิ้มแย้มดูจะให้ความร่วมมือดี แต่บางคนก็แอบหาวเงียบๆ โอห์ม บางคนแทบจะไม่ใส่ใจพวกมันด้วยซ้ำ มีแค่เด็กผู้หญิงที่จ้องโอห์มตาแป๋วแล้วแสดงแววชื่นชมออกมาจนปิดไม่มิด


          “อย่าคิดมากนะมึง” แซ็กพูด

          “คิดมากอะไร”

          “ก็ที่…” แซ็กลากเสียงแล้วมองไปที่โอห์มกับแพรว

          “ไร้สาระ” ริชชี่บอกแทนแบงค์ แต่เหมือนจะพูดดังไปหน่อยจนหลายคนหันมามอง รวมทั้งนายกสโมฯ สุดหล่อที่หันมาและส่งยิ้มให้ ยิ้มบ้าอะไรวะ ทำไมชอบยิ้มเรี่ยราด


          แบงค์ได้แต่หงุดหงิดในใจเงียบๆ แล้วปล่อยให้นายกฯ คุยกับน้องต่อ ห้านาทีต่อมาโอห์มก็หันกลับมาหา ปีโป้ที่เงียบมาตลอดเลยบอกให้มันปล่อยน้องให้เลย เด็กปีหนึ่งเลยพากันยิ้มยินดี แต่พอสบตากับสตาฟมันก็ทำเหมือนกลัวก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ


          “กลับเลยไหมครับ?” พอปีหนึ่งเดินออกไปหมดแล้วขายาวของนายกสโมฯ ก็เดินเข้ามาหาคนที่ยืนอยู่กับเพื่อน เอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มๆ แต่โอห์มก็ไม่ได้อยากให้แบงค์เข้าใจว่าเป็นประโยคคำถามหรอก ที่พูดเมื่อกี้น่ะ…มันคือประโยคเชิญชวนกึ่งขอร้องมากกว่า

          “ก็…ไม่น่าจะมีอะไรแล้วมั้ง” แบงค์บอก

          “อืม…งั้นไปกินข้าวก่อนกลับนะ” โอห์มว่าแล้วเอ่ยชวน เพราะวันนี้ทั้งคู่มีเรียนวิชาแรกตอนสิบโมงเหมือนกัน

          “ไม่กลัวเด็กปีหนึ่งมองแปลกๆ เหรอวะ” แซ็กถาม

          “กูไม่เห็นว่ามันจะมองแปลกยังไง พวกเราเพื่อนกันป่ะวะ ทีมงานเดียวกันอ่ะ” วินซ์ที่เป็นสโมฯ บอก

          “แต่ทำงานคนละส่วนเลย”

          “ถ้าพวกมึงกลัวว่ามันจะเสียระบบหรือว่ากลัวน้องจะไม่กลัวที่ไปกินข้าวกับพวกกูก็ไม่ต้องไป” แบงค์มองไปที่ด้านหลังโอห์ม อชิที่เป็นเพื่อนอีกคนพูดขึ้นให้แบงค์ทำความเข้าใจใหม่ ก็ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ไปกินข้าวกับโอห์มแค่สองคน แต่นี่ดูเหมือนว่ามันจะไปกันทุกคนเลยอย่างนั้นเหรอ?

          “แบงค์?” โอห์มแตะที่แขนแบงค์เพื่อรอคำตอบ

          “ไปด้วยกันเถอะน่า” แพรวเดินเข้ามาแล้วชวนอีกครั้ง

          “ก็…เอ้อ…กูต้องคุยงานกับพวกมันก่อนอ่ะ” แบงค์บอกกับโอห์มแล้วชี้ไปที่แซ็ก

          “เหรอ…” เสียงแหบๆ ว่ากลับมาก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้ง “งั้นเอารถไว้นะ” โอห์มว่าแล้วยื่นกุญแจรถให้แบงค์

          “แล้วมึงจะไปยังไง” คนที่รับกุญแจมาก็ถามต่อ

          “กับกูไง” วินซ์ตอบ

          “อ๋อ…อืม”

          “งั้นเราไปนะ” โอห์มบอกแล้วยิ้มให้บางๆ เหมือนทุกที ก่อนจะหมุนตัวออกไป


          พวกสโมฯ คงจะไปกินข้าวด้วยกันอยู่แล้ว คนที่มองตามหลังอย่างแบงค์จะไปไม่ไปมันก็เท่าเดิม เท่าเดิมสำหรับแบงค์ก็คือยังไงโอห์มก็ไปกับพวกนั้นเหมือนเดิม แบงค์หงุดหงิดเล็กน้อยกับการมีอาการเหมือนเด็กหวงของ เขาไม่อยากให้น้องรู้ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากอยู่กับโอห์ม บางทีก็แค่กลับไปกินข้าวเช้าด้วยกันที่ห้องแล้วค่อยแยกกันไปเรียนก็ได้ ไม่เห็นต้องไปถึงร้านอาหารแล้วมีเพื่อนเยอะแยะ บางทีเขาก็แค่อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง


          “เราจะคุยอะไรกันเหรอวะ” แซ็กเดินเข้ามาถาม

          “กูก็พูดไปอย่างนั้นแหละ” แบงค์ว่าแล้วนั่งลงตรงฟุตบาท

          “คิดมากดิ” เพชรว่าแล้วเดินมาเอาเท้าเขี่ยรองเท้าน้อง

          “ไม่เลย” แบงค์บอกกลับ แม้ว่าจะรู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่พูดไปก็เถอะ

          “ถ้ามึงจะนั่งเครียดแบบนี้ทำไมไม่ไปกินกับมันวะ” ภูมิถามแล้วเดินมาหา

          “ก็พวกมึง…”

          “อย่าคิดมากสิกล้าม มึงอยากไปก็ไป พวกนั้นก็เพื่อนป่ะวะ พวกมึงจะอะไรกับตำแหน่งนักหนา” แจ็คว่า

          “เหม็นหน้าพวกมันเหรอ?” ริชชี่ตอบ

          “เหม็นแล้วมานั่งซึมเหมือนผัวทิ้ง ทั้งๆ ที่ความจริงเขาก็ชวน แต่เสือกคิดอะไรมากไม่รู้” เพชรว่าต่อ

          “ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย”

          “ปากแข็งไม่ต่างจากกล้าม ไหนขอจับหน่อย”  ริชชี่เดินเข้ามาหาแล้วบีบกล้ามแขนของแบงค์แรงๆ ก่อนจะเลื่อนมาจับที่ริมฝีปาก

          “ไอ้เวรนี่!” แบงค์ปัดมือเพื่อนออกแล้วด่ากลับ ก่อนจะยกมือมาถูความเค็มออกจากปากอีกที

          “แข็งไหมวะชี่” แซ็กเดินเข้ามาอีกคน

          “ปากนิ่มว่ะแซ็ก”

          “ไหนๆ” คนที่เห็นความหน้างอของเพื่อนเป็นเรื่องตลกก็พากันกรูเข้าไปกวนให้มันได้งอเพิ่ม ทั้งๆ ที่แบงค์มั่นใจว่าแข็งแรงกว่าแต่ก็สู้พวกที่รุมจับเขาอยู่นี่ไม่ได้ มือก็แกล้งไป ปากก็ด่าก็ว่าไป หลายเสียงที่เขาจับใจความได้บอกให้เขาพูดตรงๆ บอกโอห์มไปตามที่รู้สึก

          “พอแล้วโว้ยยย” แบงค์บอกแล้วผลักเพื่อนออก ทั้งๆ ที่ตัวเองแทบจะลงไปนอนกับพื้นอยู่แล้ว

          “เรื่องอะไร อย่าตีหน้ามึนครับ หัวเราะกันดีกว่า” ริชชี่ขึ้นคร่อมคนที่กำลังจะล้มแล้วก็จี้เอว ไม่ต่างจากอีกสองคนที่จับแขนแบงค์ไว้ไม่ให้ขัดขืน

          “ชี่!...ไอ้เหี้ย พอ! ฮ่าๆๆ โอ๊ย! ไอ้เวรแซ็ก ฮะ ฮ่าๆๆ”

          “มึงต้องหัวเราะไอ้กล้าม!”

          “กู ฮะ…หัวเราะ…ฮ่าๆๆๆ ไอ้ชี่! ยอมแล้ววๆ”

          “ไม่ไปกินข้าวแต่มาเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้ สนุกไหมครับ” เสียงนิ่งที่ดังขึ้นทีไรก็ต้องหยุดฟังทำให้เพื่อนละมือไปจากแบงค์ ริชชี่ลุกออกจากตัวคนที่กำลังหอบแล้วหันกลับไปข้างหลัง โอห์มยืนอยู่ตรงนั้น หน้าหล่อตึงกว่าปกติ รอยยิ้มที่เคยเห็นแทบจะไม่มี

          “ลุก” ริชชี่ยื่นมือมาให้ แบงค์เลยจับมือเพื่อนแล้วลุกขึ้นงงๆ

          “ลืมอะไรวะ” แบงค์ลุกขึ้นได้ก็เดินเข้าไปหาคนที่กำลังมองเขานิ่งๆ เหมือนเขาทำอะไรผิดสักอย่าง อาจจะเป็นเพราะเขาลงไปนอนหัวเราะให้ไอ้พวกนั้นมันกวนก็ได้ แต่ว่าก็แค่เล่นกันป่ะวะ ทำไมคนตรงหน้าต้องทำหน้าเหมือนโมโห

          “ตอนแรกลืมแค่สมุดงาน กะจะมาเอากุญแจไปเปิดเอาสมุด แต่ตอนนี้เราคิดว่าเอาแบงค์กลับไปด้วยเลยดีกว่า” โอห์มว่าแล้วเดินเข้ามาดึงแขนแบงค์ให้ตามไป


          เขาเดินกลับมาเพื่อเอาสมุดอย่างที่ว่าจริง แต่ได้ยินเสียงหัวเราะร่าของคนที่บอกว่าจะคุยงานเขาเลยงงหน่อยๆ แต่พอมาเห็นแฟนนอนอยู่ใต้ตัวใครสักคนเขาก็เหมือนจะโมโหขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าคนอื่นจะดูออกหรือเปล่าว่าเขาไม่พอใจ เขาพยายามแสดงออกให้น้อยที่สุดเพราะนี่ก็มีทั้งรุ่นพี่ปีสี่แล้วก็เพื่อนอีกหลายคน แต่เขาทนไม่ไหวจริงๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะข้างมุมปากของเพื่อนที่ชื่อริชชี่


          “เฮ้ย! เดี๋ยวสิ กูยังไม่ได้คุย…”

          “ถ้าจะคุยงานแบบนั้นไม่ต้องคุยหรอกครับ” โอห์มว่าแล้วดึงแบงค์ให้เดินต่อ แบงค์หันกลับไปมองเพื่อนกับพี่เพื่อบอกลา พวกนั้นก็มองเขากลับงงๆ แต่ริชชี่กับแซ็กยกยิ้มขึ้นน้อยๆ อย่างพอใจ พวกเขาไม่ได้คิดจะเล่นจนเป็นเรื่องหรอก แต่พอเห็นหน้าไอ้หล่อแล้วก็อดจะแสดงความพอใจออกมาไม่ได้ อย่างน้อยก็มีเรื่องหึงกันให้ได้เป็นผู้รับชมอย่างสนุกสนาน


          โอห์มดึงแบงค์มาเรื่อยๆ และแบงค์เองก็ต้องพยายามก้าวตามให้ทัน มันยากนิดหน่อยเพราะถึงแม้เขาจะแข็งแรงแต่เขาก็ขาสั้นกว่าคนตัวสูงมาก แบงค์พยายามสับขาตามโอห์มให้ทันแต่คนที่เดินนำก็ไม่ได้เห็นใจเลยสักนิด


          “อะไรของมึงเนี่ย กูจะต้องวิ่งตามอยู่แล้วนะ!” แบงค์ตะโกนบอกโอห์ม

          “ก็แบงค์เล่นอะไรของแบงค์ล่ะ” โอห์มว่าพอดีกับที่เดินมาถึงรถ มือเรียวยื่นมือมาขอกุญแจจากแบงค์ ซึ่งเขาก็เอาให้อย่างงงๆ

          “กูก็เล่นของกูปกติป่ะวะ นั่นก็เพื่อนป่ะ” แบงค์บอกกลับ เมื่อคิดว่าสิ่งที่เขาเดาไว้มันน่าจะเป็นสาเหตุ

          “ไม่ไปกินข้าวกับแฟนเพื่อที่จะเล่นอะไรแบบนั้นกับเพื่อนเหรอ?” โอห์มว่ากลับเสียงนิ่งๆ แต่คนที่คบกันมานานอย่างแบงค์รู้ว่าคนตัวผอมกำลังจะเหวี่ยง

          “กู…บอกว่าจะคุยงานไง” แบงค์ก้มหน้าลงแล้วตอบเบาๆ

          “ถ้าแบบนั้นเรียกว่าคุยงานนะแบงค์…” โอห์มว่าแล้วส่งสายตาตำหนิให้อีกคนตรงๆ

          “มึงยังต้องคุยงานเลย”

          “แบงค์…สำหรับเรางานคืองาน” โอห์มว่าแล้วมองแบงค์อย่างจริงจัง

          “กู…”

          “ถ้าแบงค์ไม่อยากกินข้าวกับเราก็บอกตรงๆ เราจะได้ทำตัวถูก ไม่ต้องมาอ้างว่าอยากคุยงานหรืออะไรให้มันเหนื่อยหรอก”

          “โอห์ม!” แบงค์เรียกอีกคนเสียงเข้มเมื่อโอห์มพูดในสิ่งที่เขารู้สึกว่ามันคือการประชด

          “เราพูดผิดเหรอ? แบงค์ก็เห็นงานเห็นตำแหน่งสตาฟอะไรนั่นสำคัญกว่าเรา ริชชี่กับแซ็กกวนแบงค์ได้ โซนอยู่กับแบงค์ตลอดได้ แล้วทำไมเราที่เป็นแฟนถึงทำไม่ได้ล่ะ…”

          “…”

          “ถึงเราจะเป็นนายกสโมฯ แต่เราก็เป็นแฟนแบงค์ไม่ใช่เหรอ?"                                                                                                                                                                                                                                                       

 





#พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก

21/9/2018

          ใช่จ้า~ ใช่แล้วจ้า โอห์มเป็นแฟนแบงค์จ้า แต่อยากขอสมัครเป็นแฟนคลับโอห์มมากเลย ตอนที่แล้วก็อ้อนแบบอ๊อนนนนอ้อน มาตอนนี้ก็มางอนแบบง้อนนนงอน แบงค์ก็แบบเข้าใจโอห์มหน่อยดิเฮ้ย! แต่ก็เข้าใจแหละ อารมณ์เห็นแฟนเดินมากับคนอื่นแล้วมีคนบอกว่าเหมาะสม นางจะนอยด์ก็ไม่แปลก แล้วพี่โอห์มเราเนี่ยก็ดุจัง เจ้าแบงค์ง้อนะรู้ไหม อยากเห็นแบงค์ง้อ เนี่ยๆ ถึงเขาจะเป็นนายกสโมแต่เขาก็เป็นแฟนแบงค์เด้อออ สงสารเด็กน้อยที่จิ้นโอห์มกับแพรว ถ้าน้องรู้ความจริงน้องจะเป็นยังไงนะ

รักคนเมนต์ รักคนอ่าน

#พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก

ทวีตเตอร์ : @pflhzt

เฟซบุ๊ก : faddist

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.351K ครั้ง

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2009 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 07:44
    ไปกันใหญ่เลยที่นี้
    #2009
    0
  2. #2004 beemmythtp (@beem1740) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 02:16
    แง่อย่าตีกานน
    #2004
    0
  3. #1960 PuayPuayPloy (@PuayPuayPloy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 22:36
    เอาแล้ววววว
    #1960
    0
  4. #1781 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 17:32
    ง่ะ ทะเลาะกันเฉยเลย ใจเย็นๆนะ เหตุมันเล็กน้อยมาก เพียงแค่มีอะไรไม่พูดกันตรงๆ ใจเย็นกันก่อนนนนนนน
    #1781
    0
  5. #1739 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:20
    อย่าน้อยใจสิโอมห์
    #1739
    0
  6. #1593 หางสีเงิน (@lookplapla) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 13:08
    อห... แฟนเราเป็นประธานกิจกรรมก็ชอบอ้างไปทำงาน​ ไปหาเพื่อนแต่ไม่มาหาเราคือร้องไห้เลยนะตอนอ่าน5555
    #1593
    0
  7. #1509 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 19:31
    งุ้ยๆๆๆๆ พบคนหึงหนึ่งอัตรา เอาแล้วไงคะแบงค์ ง้อยังไงดี
    #1509
    0
  8. #1442 Choco_stick (@tawonfar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:19
    เอ้า5555
    #1442
    0
  9. #1369 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:06
    งานงอกแล้วจ้าาาาา อย่าทะเลาะกันสิสองคน
    #1369
    0
  10. #1357 chanisara195 (@chanisara195) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:01
    แฟนเค้าหวงงงงง
    #1357
    0
  11. #1297 Windysep (@137129108) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:06
    งานงอกแล้วจ้าาา
    #1297
    0
  12. #1228 p_patcha (@p_pat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 04:21
    ง้อด่วนค่าาาาาาาาาาาา
    #1228
    0
  13. #1154 nnomee (@pimzanuttamon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:49
    งงใครพี่ใครน้อง ฮือออ เดี๋ยวพี่บ้างน้องบ้าง เพื่อนบ้าง งงไปหมด แต่สนุกมากแงงงงง
    #1154
    0
  14. #1093 PrimiePrim (@primielamlam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:43

    อย่าทะเลาะกันนน ใจเย็นๆกันน้าาาา

    #1093
    0
  15. #1043 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 20:50
    เอ้าา ใจเย็นๆกันเด้อสู่
    #1043
    0
  16. #968 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 10:45
    ชอบความพูดกับแฟนสุภาพทุกคำ ฮืออออ
    #968
    0
  17. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:07
    ใครเป็นรุกหรอ งงไปหมด ;-;
    #963
    0
  18. #896 Yumajiharu (@Yunajiharu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 10:59
    แงงงง อย่าทะเลาะกันน้าา
    #896
    0
  19. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 13:57
    อุ้ยยยยย
    #700
    0
  20. #677 mo2ksrwi3_thawe2.ng (@sweet_black123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 01:28
    แพรวคิดไม่ซื่อนี่จบเห่นะคะพี่แป้งคนเขียน
    #677
    0
  21. #618 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 17:08
    งอนกันได้ แจอย่านานน่ะเด็ก
    #618
    0
  22. #534 mssss (@mssss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:17
    น่ารักอะเเง
    #534
    0
  23. #463 AJUN_pumnranin (@AJUN_pumnranin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:08
    you and me รึเปล่าคะ
    #463
    1
    • #463-1 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 3)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 01:06
      you and I ถูกแล้วค่ะ เป็นภาษาเขียน แล้วก้เป็นประธานด้วย จริงๆ you and me ก้ได้ แต่มันเป็นภาษาพูด เราว่างี้นะ
      #463-1
  24. #375 myeonx (@myeonz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 23:11
    ก้คือทีแรกจะงอน เอาไปเอามาโดนงอนเฉย
    #375
    0
  25. #310 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:21
    คุณเค้างอนอ่ะ เค้างอนมากๆ
    #310
    0