พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก [สนพ.Nananaris Ybooks]

ตอนที่ 15 : Take care (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,166 ครั้ง
    18 ต.ค. 61







ตอนที่ 13

-Take care-





          มันไม่ใช่หกโมงเช้าอย่างที่โอห์มบอก


          เมื่อคืนแบงค์เพลียและหลับไปตอนเกือบตีสี่ และนั่นคือรอบที่สามที่โอห์มยอมให้แบงค์มานอนที่เตียงดีๆ แต่นอนบนเตียงดีๆ ก็ไม่ได้นอนดีๆ เพราะโอห์มก็เอาแต่ใจนานมากกว่าจะยอมปล่อยให้แบงค์ได้นอน เขาน่าจะต่ออีกสองชั่วโมงอย่างที่ว่า เสียดายจริงๆ ที่ทำแค่นอนมองหน้าแบงค์แบบนี้


          “อือ…” เสียงครางดังออกจากลำคอของคนที่นอนอยู่ โอห์มยื่นมือขึ้นไปลูบหัวแบงค์ก่อนจะสวมกอดอีกคนเบาๆ


          เขาตื่นได้สักพักแล้ว ที่ตื่นก็เพราะความหิว แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นคนตัวแดงนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างๆ เขาเลยตัดสินใจที่จะยังไม่ลุกไปไหน ขอนอนเท้าแขนหล่อๆ มองแบงค์ต่ออีกสักหน่อยแล้วกัน โอห์มก้มลงกดจมูกลงที่แก้มสีระเรื่อเพราะอีกคนเบี่ยงหน้ามาทางเขามันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะสูดดมเอากลิ่นของอีกคนเข้าปอด เขาอยากจะพรมจูบให้ทั่วทั้งใบหน้าแต่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนการนอนของอีกคนมากเกินไป


          ตอนนี้เที่ยงกว่าๆ แบงค์บอกเขาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่ามีนัดตอนบ่ายสาม คนตัวสูงจึงค่อยๆ ลุกแล้วไปหากางเกงมาสวมสวมก่อนจะเดินออกไปหาโทรศัพท์มือถือเพื่อดูตารางงานของวันนี้ บันทึกบอกว่าวันนี้มีงานเปิดกีฬาน้องใหม่ตอนห้าโมงเย็นและสตาฟนัดน้องซ้อมสันทนาการตอนบ่ายสาม


          โอห์มวางโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องครัว เขาทำอาหารไม่ค่อยเป็น แต่การที่อยู่กันสองคนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรมันก็ต้องมีทำให้กันกินบ้าง เมนูง่ายๆ อย่างไข่เจียว แฮม แล้วก็ขนมปังปิ้งมันก็พอไหว แต่ว่านี่มันน่าจะเป็นมื้อเที่ยงที่รวบกับมื้อเช้า เขาจึงจำเป็นต้องหาของสดในตู้เย็นมาทำอาหารง่ายๆ สักเมนู


          “ทำไมไม่ปลุก…” โอห์มหันกลับไปตามเสียง เห็นคนตัวขาวเดินงัวเงียออกมา ทั้งตัวมีแค่เสื้อเชิ้ตที่เจ้าตัวไม่ยอมถอดตั้งแต่เมื่อคืนกับบ็อกเซอร์ที่เขาใส่ให้หลังจากที่เช็ดตัวเสร็จ แต่เจ้าบ็อกเซอร์นั่นมันเหมาะจะใส่นอนไม่ใช่ใส่เดินร่อนไปร่อนมาให้เขามองแบบนี้ ไหนจะหน้าตางัวเงียกับเสียงแหบๆ นั่นอีก แบงค์จะรู้บ้างไหมว่ามันเซ็กซี่ขนาดไหน

          “ออกมาทำไมครับ เพิ่งจะบ่ายเองทำไมไม่นอนต่อ” โอห์มว่า ละจากหม้อแกงจืดบนเตาแล้วเข้าไปหาคนที่กำลังเดินมาทางนี้

          “งือออ ไม่เห็นมึง” แบงค์ว่าเสียงแหบแต่ประโยคนั่นกลับดูอ้อน แถมเจ้าตัวยังวางหัวไว้กับไหล่เขาอีก

          “ทำไมน่ารักล่ะ หืม?” โอห์มถาม ยกมือขึ้นลูบหัวคนที่เตี้ยกว่าแล้วกดจมูกลงไปหอมแก้มแบงค์เบาๆ

          “อื้อ~” คนที่เพิ่งตื่นผลักหน้าแฟนออก อารมณ์หงุดหงิดที่ตื่นมาไม่เห็นโอห์มกับความเจ็บที่มีมาตั้งแต่เมื่อคืนมันทำให้แบงค์แสดงท่าทางอย่างนั้นออกไป แต่โอห์มก็ไม่ได้ว่าอะไรซ้ำยังเข้าใจแบงค์ด้วย ก็เมื่อคืนโอห์มเอาแต่ใจขนาดไหนทำไมเขาจะไม่รู้ตัว

          “เจ็บมากไหม? ขอโทษนะที่รีบขนาดนั้น” โอห์มบอกแล้วลูบหัวอีกคนเป็นการปลอบ เมื่อคืนเขายอมรับว่าเขารีบจนไม่ได้ฉีกแม้แต่ซองถุงยาง ขนาดเจลที่ควรจะเตรียมให้แบงค์เขาก็ยังไม่ได้ใช้

          “ไม่มาก…แค่อยากอ้อน” แบงค์ว่าแล้วขยับเงยหน้าขึ้นมองโอห์ม เขายอมรับว่าเขาเจ็บ แต่มันก็ไม่ได้มากมายจนถึงขนาดเดินไม่ไหวหรือขยับตัวไม่ได้ มันแค่ขัดๆ ก็เท่านั้น แต่คนตัวสูงนี่กลับทำหน้าตารู้สึกผิดจนเขาอยากต่อยให้


          เมื่อคืนไม่ได้ทำหน้าอย่างนี้สักหน่อย


          “อ้อนเอาอะไรครับ อยากได้อะไร” โอห์มถาม

          “หิว…” แบงค์ว่าแล้วเดินนำคนตัวสูงไปทางโซนครัว กลิ่นซุปหมูอ่อนๆ ที่หลอกล่อเขาให้ลุกนี่มันมาจากแกงจืดนี่เอง แถมข้างๆ กันนั่นก็ข้าวสวยหอมๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาจากหม้อ อีกหนึ่งจานที่วางอยู่ไม่ไกลนั่นก็ไข่เจียว นี่มันเพิ่งทำใหม่ๆ เลยนี่นา

          “เสร็จแล้วแหละ” โอห์มว่าแล้วปิดเตา เทแกงจืดร้อนๆ ลงถ้วยแล้วเอามาวางที่เคาท์เตอร์ครัว มันยื่นออกมาสำหรับรับประทานอาหาร เหมาะกับคนแค่ไม่กี่คนที่จะใช้ อาจจะสองหรือสามคนเท่านั้น ฝั่งตรงข้ามเป็นเก้าอี้ของแบงค์ ส่วนฝั่งนี้ที่ติดกับครัวเป็นเก้าอี้ของโอห์ม แต่ว่าวันนี้โอห์มรู้สึกไม่อยากจะกินที่นี่สักเท่าไหร่ เขาเป็นห่วงคนของเขา กลัวว่าอีกคนจะเจ็บเวลานั่ง

          

          แต่พอมองไปที่โซฟาแล้วมันก็…


          “มึงยังไม่เก็บโซฟา” คนหล่อหน้าแดงขึ้นมาเสียดื้อๆ หลังจากที่แฟนว่าอย่างรู้ทัน มันไม่ใช่แค่เขาหรอกแบงค์เองก็คงเขิน แต่ความหิวมันเอาชนะคนเพิ่งตื่นได้ดีกว่าเขาที่มีสติเต็มร้อย

          “เดี๋ยวเราไปเอาหมอนมารองให้” โอห์มว่าแล้วเดินเข้าไปในห้องเพื่อหาหมอนที่พอดีมาให้อีกคน แบงค์ส่ายหน้ากับความเอาใจใส่ของโอห์มอย่างยอมแพ้ เขาไม่ได้เจ็บขนาดนั่งไม่ได้สักหน่อย แต่ถ้านั่งนานๆ แล้วได้หมอนของโอห์มมามันก็คงจะรู้สึกดีไม่น้อย


          มื้อเช้าที่รวบเอาไว้กับมื้อเที่ยงของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างเงียบๆ แบงค์ไม่พูดเพราะหิวมาก ส่วนโอห์มไม่พูดเพราะคนตรงหน้าในตอนนี้น่ารักมากๆ โอห์มทำแค่นั่งมองแบงค์กินข้าวที่เขาทำให้แล้วระบายยิ้มออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ก็เท่านั้น ปกติแบงค์ห่วงเรื่องการกินมาก เพราะแฟนของโอห์มน่ะจะใส่ใจกับการดูแลรูปร่างเป็นพิเศษ ดังนั้นอาหารที่กินมันต้องมีประโยชน์และไม่ใช่อาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตหรือไขมันมากเกินไป


          “ทำเองเหรอ?” แบงค์ถามหลังจากที่กินไปได้สักพัก

          “อื้อ เอาผงซุปสำเร็จมาทำ” โอห์มว่าแล้วชี้ไปที่ผงซุปสำเร็จที่เขาซื้อมาติดห้องไว้ แบงค์ก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ

          “แล้วทำไมมึงไม่กิน”

          “ตอบว่าอิ่มแล้วได้ไหม?” คนหล่อถามกลับยิ้มๆ

          “ไปกินตอนไหน ไหนบอกว่าเพิ่งทำเสร็จ” คนถามก่อนเงยหน้าขึ้นถามต่อเสียงฉุนๆ แต่โอห์มกลับอมยิ้มแล้วตอบกลับเบาๆ

          “กินเมื่อคืน…” โอห์มว่าแล้วสบตากับแบงค์ “อิ่มเลย” คนหล่อยิ้มออกมาเมื่อเห็นแฟนหน้าแดง แบงค์พยายามจะต่อว่าแต่เขาก็ทำไม่ได้ อยากจะลุกขึ้นผลักหน้าหล่อๆ ให้หงายแต่เขาก็ไม่กล้าทำ บอกมาได้อย่างไรว่าอิ่มตั้งแต่เมื่อคืน บอกทั้งๆ ที่เขาเสียพลังงานตั้งมากมายได้อย่างไร


          โอห์มกับแบงค์ออกจากหอตอนบ่ายสองกว่าๆ พวกเขามาถึงคณะตอนเกือบจะบ่ายสามโมง แต่ก็ต้องผิดหวังนิดหน่อยที่น้องยังมาไม่ครบ แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องโวยวายเพราะนี่มันยังไม่ถึงเวลานัด ที่นั่งอยู่แถวนั้นมีสโมฯ เกือบครึ่งทีมและทีมสตาฟที่รอเพียงแค่แบงค์คนเดียวและน้องปีหนึ่งอีกสองสามคน ฝ่ายสันทนาการกำลังซ้อมตีกลองอยู่ บรรยากาศมันน่าสนุกจนคนที่กำลังเดินเข้าไปต้องโยกหัวไปด้วย


          “อย่าทำตัวน่ารักสิ” เสียงนิ่งๆ จากคนที่อยู่ข้างๆ ทำให้แบงค์ต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ยู่หน้าให้โอห์มอย่างไม่เข้าใจแต่ก็หยุดขยับ

          “อย่าบอกว่ากูน่ารัก” แบงค์พูดช้าๆ โอห์มเลยยิ้มพยักหน้าตาม

          “ไม่น่ารักก็ได้ ถ้าอย่างนั้นอย่าทำตัวให้เราใจละลายนะ” แก้มขาวของคนเป็นสตาฟแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ อยากจะยกมือขึ้นตีไหล่แฟนสักทีแต่ก็ทำได้แค่เม้มปากกลั้นยิ้ม ถ้าเขาตีโอห์มตอนนี้เสียงแซวมันต้องดังกว่านี้ ยิ่งเดินเข้าใกล้พวกสตาฟจอมกวนแล้วเขายิ่งต้องพยายามทำตัวดีๆ จะมาเขินแฟนต่อหน้าพี่หน้าน้องไม่ได้

          “แหม…ไม่กินกันนานกว่านี้ค่อยมาล่ะครับ” เสียงทักของโซนทำให้แบงค์หน้าแดงกว่าเดิม คนตัวขาวคิดเรื่องกินแล้วหันมองแฟน โอห์มก็ยิ้มน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักอย่าง

          “กะ…กินอะไร?” แบงค์ถามเสียงสั่น หันโมงโอห์มแต่โอห์มก็ทำแค่ยิ้มให้แล้วเดินไปหาทีมงานที่รออยู่อีกฝั่ง แบงค์ได้แต่อ้าปากค้างอยากต่อว่าอีกคนแต่ก็ทำไม่ได้

          “นี่ไง นายกของกูโพสต์เฟซบุ๊กพร้อมรูปถ่ายง่อยๆ หนึ่งรูป แหม…อร่อยสินะฝีมือแฟนน่ะ” โซนว่าแล้วยื่นโทรศัพท์ให้แบงค์ดู มันเป็นโพสต์ของโอห์มที่ถ่ายตอนเขากินข้าว มันเห็นมือและคางสวยๆ ของเขากับอาหารสามสี่อย่างที่โอห์มทำ มันดูน่าอิจฉาสำหรับคนไม่มีแฟน แต่มันก็ดูน่าหมั่นไส้ไปพร้อมกัน ยิ่งคำบรรยายภาพที่อีกคนตั้งใจพิมพ์ลงไปแล้วมันยิ่งน่าเอาเรื่อง


          Ohm Thanapat

          35 นาที

          อิ่มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว อิ่มจนอยู่ได้อีกหลายวัน

          312 ถูกใจ 45 ความคิดเห็น


          Safe Zone : แค่แกงจืดกับอะไรง่อยๆ มันจะมาอิ่มนานได้ไง

          NeNa Neen : เพราะเขากินกับคนรู้ใจหรือเปล่า Bank Burana

          Ne Neti : เพราะเขากินมากกว่าที่เห็นหรือเปล่า~

          Preaw Prawan : เขากินอะไรบ้างอ่ะ

          Ohm Thanapat : กินแค่ไม่กี่อย่างแต่กินนานครับ

          วินเซนต์ นาร์ซาร์ : ไอ้เหี้ยโอห์มมมมม

          Ponlapuck Pon : คือไม่ต้องแคร์ใครแล้ว จะพูดอะไรก็ได้เหรอ Ohm Thanapat

          แมนแมน เตะบอลครับ : มึงก็ใช่น้อยนะนายก

          Richy Rich : ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่วงตีแผ่เรื่องบนเตียงของนายกครับ

          Safe Zone : กินข้าวบนเตียงได้เหรอวะ? Ohm Thanapat

          Ohm Thanapat : ไม่ได้ครับ ต้องกินที่โซฟา


          ไม่รู้ว่าทำไมแบงค์ต้องหน้าแดงทันทีที่อ่านคอมเมนต์ตอบกลับของโอห์ม เขาอยากจะมุดเข้าไปในหน้าจอโทรศัพท์แล้วกระชากคอมเมนต์นั้นออกมาปาใส่หน้าแฟนจริงๆ คนอื่นอาจจะคิดว่ากินข้าวตามที่มันบอกแต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าตรงโซฟาน่ะเขาได้กินอะไร


          “ไอ้แฟนเวร” เขาพึมพำเบาๆ แค่นั้น ยื่นโทรศัพท์คืนเพื่อนก่อนจะมองไปทางแฟนตัวดีที่ส่งยิ้มให้เมื่อสบตากัน

          “กินอะไรบ้างวะ ที่โซฟาเนี่ย” โซนถามเพื่อนที่มองอย่างไรก็รู้ว่าหน้าแดง

          “อะอะไร” แบงค์ถามกลับ

          “ก็เพื่อนหลายคนเขาอยากรู้ โซนพูดพลางหันไปมองเพื่อนที่นั่งทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นด้านหลัง “ว่ากินอะไรบ้าง ทำไมนายกดูอิ่มเอิบและมึงเองก็ดูอืมสดใสขนาดนี้”

          “นั่นสิ มีอะไรดีๆ ที่พวกกูไม่เคยกินแล้วมึงได้กินป่ะวะ” ริชชี่ขัยบออกมาถามแบงค์อีกคน

          “ตลกเหรอ? ก็กินที่มันถ่ายรูปลงอ่ะ” แบงค์ตอบแล้วหันหน้าไปอีกทาง เลี่ยงที่จะสบตาเพื่อนเพราะกลัวจะทนสายตาล้อเลียนนั่นไม่ไหว

          “กูก็เคยกินนะไอ้แกงจืดน่ะ แต่มันก็ไม่น่าจะอิ่มเอมขนาดนี้นะกูว่า” แมนบอกแล้วมองไปทางโอห์ม ที่ตอนนี้กำลังยิ้มและหัวเราะไปกับทีมสโมสรนักศึกษาอย่างอารมณ์ดี

          “พี่พี่ต้องกินกับเนแล้วแหละ” แบงค์ตอบกลับไป คนเป็นพี่ที่เอ่ยแซวถึงกับชะงัก แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เจนวิชาอย่างแมนก็ไม่ได้ยอมแพ้น้อง

          “กินกับเนกูไม่ได้กินแค่ข้าวอ่ะดิ” แมนว่าให้แบงค์ได้เงยหน้ามองอย่างอึ้งๆ

          “ว้าวอย่างนี้ที่ไอ้กล้ามกินกับไอ้หล่อก็ไม่ใช่แค่ข้าวอ่ะดิ” แซ็กว่าแล้วที่เหลือก็โห่แซวแบงค์จนหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

          “มันต้องกินอะไรบ้างวะพี่” ริชชี่ถามแมน

          “มึงนี่ก็อยากรู้จริง ไปหาผัวหาเมียแล้วชวนกันกินดูสิ” แมนว่าเสียงหงุดหงิดแต่สายตากลับมองไปที่รุ่นน้องตัวขาวเจ้าของกล้ามสวยๆ

          “ไม่มีอ่ะ แต่อยากรู้จัง” ริชชี่ว่าแล้วทำตาปริบๆ มองแบงค์ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ จนมือขาวต้องผลักหัวออกมา

          “กินของหวาน! แบงค์ว่าแล้วหมุนตัวหนี แต่ก็ต้องหยุดเท้าเมื่อหันกลับมาแล้วเจอโอห์มยิ้มให้

          “หวานมากป่ะ” คนตัวสูงก้มลงมาถามเบาๆ จนเขาขยับต่อไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบสายตาหวานๆ ของแฟน

          “ก็มากอยู่”



----------------



          “ไอ้เหี้ยเอ้ยยยย”

          “ไอ้พวกคู่เวรรรร”

          “หวานมากมั้ง แกงจืดอ่ะหวานมากม้างงงง”

          “พอแล้วครับ น้องมากันเยอะแล้ว แฟนผมก็เขินจนไปไม่เป็นแล้ว” คนหล่อว่าแล้วยกมือขึ้นลูบหัวแฟนอย่างไม่อายสายตาใคร

          “มึงก็ปล่อยกูสิ” แบงค์หันไปว่าให้โอห์ม คนหล่อค่อยๆ ฉีกยิ้มหวานๆ แล้วปล่อยมือออกจากแฟน

          “ปล่อยแฟนของคุณแล้วก็ไปดูน้องสินายก” บูมว่าเคืองๆ สายตาบ่งบอกได้อย่างดีว่าอิจฉา อยากจะถอดรองเท้าอันถูกระเบียบนี่ปาใส่พวกมันทั้งสองคนแต่ก็กลัวเด็กปีหนึ่งมารุมกระทืบ ก็ไอ้คู่นี้มันเป็นขวัญใจพี่หนึ่งคณะเขาเลยล่ะ

          “เออ! มาจับผม มาแฟนผมอยู่นี่ คิดว่าดูดีเหรอ?” ภูมิว่าต่อ

          “ไม่ดีเหรอ? พี่ลูบหัวแฟนพี่ มันไม่ดีเหรอครับ?” คนหล่อถามรุ่นพี่กวนๆ ไม่วายหันไปถามพี่หนึ่งที่กำลังเดินผ่าน น้องผู้หญิงกลุ่มนั้นก็หน้าแดงแอบกรี๊ดกันเบาๆ อย่างไม่อาย

          “ดีค่า~” น้องตอบอย่างพร้อมเพียงก่อนจะพากันวิ่งไปที่รวมพล แบงค์ถอนหายใจออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตาแฟน

          “ไปได้แล้ว” แบงค์ว่าสั้นๆ แล้วผลักเอวโอห์ม

          “ครับผม ไปแล้วครับ” โอห์มบอกแล้วเดินออกไปจริงๆ ปล่อยให้สตาฟที่แซวอ้าปากค้างกันทุกคน อยากจะด่าก็ด่าไม่ทัน อยากจะแซวก็แซวไม่ออก

          “ทำไมทุกวันนี้มันร้ายนักวะ” ภูมิว่า มองน้องในสาขาที่เป็นนายกฯ แล้วส่ายหัวไปมา

          “เมื่อก่อนมันก็อย่างนี้ พี่แค่ไม่ได้อยู่กับมัน” โซนบอก

          “จริงเหรอ? กูเห็นหล่อๆ เรียบร้อย แสนดี นึกว่าจะมามุมผู้ดีๆ หน่อย ออกไปทางหน้าบางๆ แล้วก็ขี้อาย” ภูมิว่าเหมือนสิ่งที่เจอตอนนี้เป็นเรื่องเหลือเชื่อ

          “เหอะ! พี่อย่าให้ความหล่อมาตบตาสิ ถ้าไม่ร้ายมันจะคบกับไอ้กล้ามได้นานขนาดนี้ได้ไง” โซนว่าแล้วเดินไปหาน้องที่กำลังทยอยเดินเข้ามา ที่เหลือก็มองมาที่แบงค์แล้วถามว่าจริงอย่างที่โซนว่าหรือเปล่า คนแก้มแดงก็ได้แค่ตอบบ่ายๆ เบี่ยงๆ แล้วเดินตามเพื่อนไป แต่ในใจกลับคิดตอบคำถามของพี่แล้ว


          โอห์มน่ะ...ร้ายสุดก็ตรงทำให้เขาเขินนั่นแหละ  


          

          พวกเขาซ้อมสันทนาการให้น้องแล้วพาน้องมาร่วมงานเปิดกีฬาน้องใหม่ประจำปี น้องมาเยอะพอสมควร ถึงจะไม่ได้ตามยอดที่ตั้งไว้แต่ก็อยู่ในระดับที่โอห์มพอใจ น้องแต่งตัวตามธีมของงานรวมทั้งสตาฟบางคนด้วย เพราะหวังว่ามันจะทำให้น้องดูผ่อนคลายแล้วก็สนุกไปกับงาน แต่พวกสตาฟคงไม่รู้ว่าการแต่งตัวอย่างนี้มันเหนียวเหนอะและน่าเบื่อแค่ไหน



          “อีกนานป่ะวะ” โอห์มได้ยินปีหนึ่งคุยกันในแถวเขาเลยหยุดฟัง

          “มึงถามพี่สิ กูจะรู้ไหม?” เพื่อนอีกคนของน้องตอบ

          “สีจะเลอะตากูแล้วมีน เช็ดให้หน่อย” คนตัวสูงว่าแล้วยื่นหน้าไปให้เพื่อน ส่วนอีกคนก็ยื่นมือขึ้นเช็ดให้แล้วบอกให้อดทน


          เหมือนกันกับตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่ง บรรยากาศของเด็กคู่นั้นมันคล้ายๆ เขากับแบงค์ เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยชอบมาทำกิจกรรม ยิ่งต้องมาเขียนหน้าทาสีตัวแบบนี้แล้วเขายิ่งไม่ชอบ แต่ที่เขาเข้าทุกกิจกรรมที่คณะจัดอย่างไม่ขาดนั่นเป็นเพราะอีกคนเข้าไม่ขาด แบงค์อยากได้สังคม แบงค์อยากมีเพื่อน ส่วนเขาก็อยากมีแบงค์ เขาไม่อยากห้ามสิ่งที่แบงค์อยากลอง เพราะเขาจะลองมันเหมือนกันกับแบงค์ พอทำไปเรื่อยๆ เขาเลยรู้สึกว่าการทำกิจกรรมมันก็ไม่ได้แย่ อีกอย่างการอยู่ร่วมกับคนอื่นมันก็มีเรื่องดีๆ เหมือนกัน


          “ทนหน่อยนะครับ อีกครึ่งชั่วโมงก็น่าจะเสร็จแล้ว” โอห์มเดินเข้าไปบอกน้อง น้องอ้าปากค้างอย่างไม่คิดว่าจะเจอ คนตัวเล็กพยักหน้าให้เขาสองครั้งเขาเลยยิ้มและเดินไปหาทีมงานสโมฯ ที่อยู่ด้านหน้า


          ตอนที่เดินขบวนเขาต้องเข้าไปอยู่ในส่วนกลาง และปล่อยให้เพื่อนเป็นคนคุมน้องเข้ามา พอกิจกรรมใกล้เลิกเขาเลยออกมาหาน้องและเพื่อนที่อยู่ในแถว เขาไม่ได้อยากกลับหลังงานจบ ถ้ารอจนส่วนกลางเสร็จทุกอย่างมันก็นาน เขาเลยขอกลับพร้อมคณะของเขาเลยซึ่งก็ไม่มีใครห้าม


          “จะเสร็จแล้วเหรอ” แพรวถาม โอห์มเลยพยักหน้าให้

          “เดินมาเมื่อกี้ไม่เห็นแบงค์เลย” โอห์มว่า

          “อ้าวไม่ได้อยู่ข้างหลังกับพวกสตาฟเหรอ?” พลว่า

          “ไม่เห็นอ่ะ” โอห์มบอกกลับ

          “เห็นพี่แมนบอกว่ามันเจ็บเลยขอออกไปพัก” เนบอก

          “เหรอ?” โอห์มว่า กำลังจะเดินออกไปหาคนที่พูดถึงแต่คำสั่งให้เดินขบวนดังขึ้นก่อน แล้วตอนนี้เขาจะออกไปก็คงเสียมารยาทมาก อีกทั้งน้องคงมองมาแบบงงๆ เพราะพวกเขาสั่งน้องไว้ว่าถ้าไม่เป็นอะไรมากให้อยู่จนจบงาน


          ร่างสูงของคนหล่อประจำตำแหน่งผู้นำคณะจึงต้องเดินนำขบวน หลังจากป้ายและธงคณะเดินออกไป ในใจมันเป็นห่วงแฟนมากกว่าจะใส่ใจกับการเดินไปข้างหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงเดินออกไปแบบไม่สนใจใครทั้งนั้น แต่ตอนนี้เขาได้แต่เดินนำขบวนและรอให้งานจบเพียงเพราะคิดถึงหนึ่งประโยคของคนที่เขารัก


          เราเลือกที่จะทำแล้วเราก็ต้องทำให้ดีที่สุดไง


          โอห์มต้องเดินต่อไป ร่วมเต้นเพลงสันทนาการประจำคณะที่เตรียมไว้ และพาน้องกลับคณะอย่างปลอดภัย นั่นคือหน้าที่ที่เหลืออยู่ในค่ำคืนนี้ หน้าที่ของนายกสโมสรนักศึกษาที่ดี แต่หัวใจกลับกระวนกระวายเพราะกลัวทำหน้าที่อีกหนึ่งหน้าที่บกพร่อง


          หน้าที่ของคนเป็นแฟน



          “มาแล้วเหรอ?” แบงค์ถามคนที่เดินนำขบวนมาที่คณะ ไม่สินั่นโอห์มมันเดินนำแบบโคตรนำเลยต่างหาก เขายังมองเห็นว่าน้องและป้ายคณะอยู่อีกฟากถนนไกลๆ แต่ทำไมไอ้นายกฯ ของทุกคนมันถึงมาถึงเร็วขนาดนี้

          “เพื่อนบอกว่าแบงค์ไม่สบาย” เสียงอ่อนๆ จากปากคนตัวสูงทำเอาแบงค์อุ่นวาบที่หัวใจ


          แบงค์ไม่สบายนั่นคือเรื่องจริง แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขนาดต้องรีบวิ่งมาขนาดนี้ เขาเข้าร่วมงานอย่างที่ทุกคนเข้าร่วม ยืนคุมน้องอยู่ด้านหลังเหมือนที่สตาฟทุกคนทำ แต่เพียงวูบหนึ่งเขารู้สึกปวดหัวและเจ็บท้อง มันอาจจะเมื่อยเพราะเมื่อคืนเขาทั้งดื่มทั้งตามใจโอห์ม แบงค์คิดว่ามันจะไม่เป็นอะไรมากแต่สุดท้ายก็ทนไหว แมนบอกให้ออกมาพักและโซนเป็นคนพาเขามาทิ้งไว้ที่จุดนัดพบของคณะ แน่นอนว่าความรู้สึกผิดมันกัดหัวใจจนคนเคร่งวินัยแทบจะรับไม่ได้ เขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมรุ่นพี่ถึงห้ามไม่ให้ดื่มหนักตอนทำกจกรรม เขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมรุ่นพี่ถึงบอกให้รักษาสุขภาพให้ดีตอนที่เป็นสตาฟ มันไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์ แต่ประสิทธิภาพการทำงานก็ย่ำแย่ ต้องทิ้งให้เพื่อนดูน้อง ต้องทิ้งให้ใครต่อใครเป็นห่วง


          “ดีขึ้นมากแล้ว” แขนสวยยื่นขึ้นไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้แฟน ส่งยิ้มตบท้ายเพื่อให้คนที่ทำหน้าตื่นตระหนกตรงนี้ผ่อนคลาย

          “ขอโทษขอโทษนะครับ” โอห์มรวบมืออีกคนมาจับ ปากพร่ำบอกขอโทษที่ตัวเองเป็นสาเหตุทำให้แบงค์ไม่สบายจนเสียงาน เพียงแค่เขาไม่ชวนแบงค์ออกไปดื่ม ถ้าเพียงแค่เขายับยั้งชั่งใจ ถ้าเขาดูแลแบงค์ดีกว่านี้คนตรงหน้าก็คงไม่เป็นอย่างนี้

          “ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ” แบงค์ว่ายืนยันกับโอห์มอีกรอบ “ปล่อยได้แล้วน่าน้องจะมาถึงแล้ว” แบงค์พูดอย่างนั้นแล้วมองไปยังทางเข้า น้องกำลังเดินเข้ามาเป็นขบวน โดยมีสโมฯ และสตาฟเดินขนาบข้างเพื่อดูแล โอห์มค่อยๆ ปล่อยมือแบงค์แล้วเดินไปรับน้องอย่างที่อีกคนบอก ส่วนแบงค์ที่พอจะยืนไหวก็ขยับเดินไปอีกฝั่งเพื่อรอน้องเดินมา

          “พี่แบงค์ ทำไมอยู่ไม่จบงาน” หลานรหัสของเขาเดินเข้ามาถามขณะที่ปีหนึ่งคนอื่นกำลังนั่ง

          “พี่ไม่สบาย” แบงค์ตอบอย่างรู้สึกผิด แต่คำตอบนั้นมันไม่ได้น่าโกรธเลยสำหรับพี่หนึ่ง

          “พี่แบงค์เป็นอะไรคะ” น้องคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถาม

          “ดีขึ้นหรือยังคะ” เพื่อนของน้องถามต่อ

          “นั่นสิ แล้วไม่สบายพี่มาทำไมอ่ะ ทำไมไม่พัก” คนที่โดนปีหนึ่งบ่นให้ก็ทำอะไรไม่ถูก อยากจะตอบไปว่าตอนแรกกมันไม่ได้เป็นอะไร มันเป็นแค่นิดเดียว แต่อาจจะเพราะเดินแล้วก็ยืนนานเขาเลยรู้สึกแบบนั้น แล้วจะให้เขาลาหยุดได้อย่างไร สาเหตุที่ลาคืออะไรเหรอ? เล่นกับแฟนจนดึกงี้เหรอ? มันก็ไม่ได้ไง

          “ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว ไปนั่งกับเพื่อนได้แล้วไป” เขาบอกน้อง

          “ก็ผมเป็นห่วง” คำว่าห่วงที่ไม่ได้ออกจากปากแฟนแต่มันก็ทำให้แบงค์หลุดยิ้มอย่างรู้สึกดี เขานึกว่าปีหนึ่งจะกลัวและแช่งชักหักกระดูกเขาเสียอีก ไม่นึกว่าจะได้ยินคำว่าเป็นห่วงจากน้อง

          “ขอบใจ แต่พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว” แบงค์ยืนยันอีกครั้งน้องเลยยอมที่จะเข้าไปนั่งกับเพื่อน


          การตำหนิเรื่องจำนวนคนของน้องดังจากฝั่งของสตาฟ มันยาวราวๆ สิบนาทีและหลังนั้นเลขาฯ ของนายกฯ และทีมสโมสรนักศึกษาก็พากันออกมาขอบคุณน้อง โอห์มไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไหร่ แต่เขาก็พยายามที่จะทำงานออกมาให้ดีที่สุด แต่เขาไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดให้ดีได้ในตอนนี้ นี่คงจะเป็นอีกหนึ่งบททดสอบของเขาที่เขาต้องเรียนรู้และผ่านมันไปให้ได้


          เขาต้องทำงานให้ดีแม้หัวใจจะไม่ค่อยมีแรงก็ตาม


          โอห์มยอมรับว่าเขาไม่ค่อยจะใส่ใจงานตรงหน้า เขายอมรับว่าเขาหันไปมองทางแบงค์อยู่ตลอดเวลา เขาเห็นน้องปีหนึ่งไปคุยกับแบงค์ เขาเห็นแบงค์ยิ้มให้เขาเพื่อบอกว่าตัวเองโอเค เขาเห็นแม้กระทั่งมือของแบงค์ที่คอยชี้ให้เขาสนใจงาน ทั้งๆ ที่เขาสนใจงานแล้ว ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจทำงานแล้วแต่เขาก็ยังเห็นอีกคนตลอดเวลาจนกระทั่งปล่อยน้องเสร็จ


          “อย่าทำแบบนี้อีกนะ” แบงค์บอกกับโอห์มทันทีที่อีกคนเดินเข้าไปหา

          “ก็เราเป็นห่วง

          “ก็มันเวลางาน

          “แบงค์ก็น่าจะเข้าใจเรานี่” แบงค์เงียบเมื่อโอห์มพูดออกมาแบบนั้น

     

          แบงค์เข้าใจ ทำไมแบงค์จะไม่เข้าใจก็ในเมื่อตอนที่โอห์มป่วยแบงค์ก็ไม่เป็นอันทำอะไรเหมือนกัน เขาไม่อยากไปซ้อมบอล เขาไม่อยากไปเรียน แต่เขาก็ยังพยายามที่จะแยกเรื่องส่วนตัวออกไม่ให้มันไปกระทบกับงาน เขารู้ว่ามันยากแค่ไหนยิ่งคนคนนั้นเป็นคนที่รักมากๆ มันยิ่งยาก


          คนที่รักมากๆ


          “จะไม่ป่วยอีกแล้ว” คนป่วยขยับเข้าไปหานายกสโมฯ จับเข้าที่ชายเสื้อสีแดงเข้มที่เป็นเสื้อบ่งบอกหน้าที่แล้วพูดออกมาเบาๆ ตาปรือช้อนมองคนที่ร้องขอความเห็นใจก่อนจะหรุบลงมองมือตัวเอง

          “โอห์มขอโทษที่ดุ โอห์มว่าแล้ววางมือลงบนหัวสวยที่อุ่นกว่าครั้งที่แล้ว “กลับหอแล้วกินยานะ” โอห์มบอก อีกคนก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ในเมื่อตอนที่แบงค์ป่วยแบงค์ยังอยากให้โอห์มหาย เวลาที่เห็นโอห์มป่วยแบงค์ก็ทรมาน แล้วทำไมตอนนี้แบงค์ต้องงอแง เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้โอห์มรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อกี้เขาว่าโอห์มแบบนั้นแต่ใจเขารู้ดีว่าสาเหตุที่ทำให้โอห์มเป็นแบบนั้นมันคือเขา



#พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก




18/10/2018

          ละมุนอะไรเบอร์นี้ หวงก็ละมุน ห่วงก็ละมุน เข้าใจที่รีดเดอร์บอกแล้ว เข้าใจอาการอยากมีโอห์มเป็นของตัวเองแล้ว จะว่าสงสารก็สงสารแต่ก็อย่างที่พี่เขาบอกว่าเขาเลือกที่จะทำกิจกรรมแล้วก็ต้องทำให้ดี ถึงหัวใจพี่เขาจะไม่ค่อยดีก็เถอะ พี่แบงค์ก็นะทำไมไม่พักผ่อนนนน เป็นพาร์ทที่แบบจะหวานก็ว่าหวาน จะอึนก็ว่าอึน เฮ้อ~ ไปกินยาดีกว่า

16/10/2018

          ขออนุญาตตัดก่อนจะได้โอดครวญ เพราะแค่นี้ก็ไม่รู้จะต้องร้องออกมาด้วยเสียงแบบไหน พี่นายกคะขอประโยคที่เบาต่อใจหน่อยได้ไหมคะ ตั้งแต่พี่ตื่นจนพี่มาทำงานเนี่ย มีตรงไหนที่พี่ไม่ชอบแฟนพี่บ้างคะ ต้องหลับตาใช่ไหมถึงจะเลิกตาหวานใส่พี่แบงค์อ่ะ แล้วยิ้มแต่ละทีนี่คืออะไร เอ็นดูแฟนมากมั้ง หมั่นไส้ แล้วพี่แบงค์อ่ะ ขอบ่นหน่อยเหอะ...นายจะซึนหรอนายจะอ้อนแฟนเอาดีๆ ซิ ไอ้เจ้าพวกบ้า หวานมากมั้ง!

ทวีตเตอร์ : @pflhzt

เฟซบุ๊ก : faddist

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.166K ครั้ง

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2019 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:20
    กินยาแล้วนอนพักน้าาา
    #2019
    0
  2. #1969 PuayPuayPloy (@PuayPuayPloy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 23:19
    ฉันชอบนิยายที่ทำให้เข้าใจชีวิตแบบนี้
    #1969
    0
  3. #1929 _ean04 (@_ean04) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:12
    บ้าจริงงงเขินตัวแตกก
    #1929
    0
  4. #1834 MsZhang (@MsZhang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 19:05
    สองคนนี่น่ารักมากๆ อบอุ่นอ่ะ
    #1834
    0
  5. #1800 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:44
    อย่าทะเลาะกานนน คุยกันดีๆ โอห์มทำแบบนี้ไม่ถูกนะ เข้าใจว่าห่วงแฟน แต่หน้าที่มันก็ต้องรับผิดชอบให้ดี ต้องแยกแยะให้ได้นะ // โอห์มนี่จัดเป็นผู้ชายที่รักแฟน หลงแฟนมากจริงๆอ่ะ แฟนทำอะไรก็น่ารักไปหมด 5555
    #1800
    0
  6. #1757 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:44
    ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดสิโอห์ม
    #1757
    0
  7. #1381 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 13:08
    ห่วงเก่ง ใส่ใจเก่ง น่ารักกกกกกกกก
    #1381
    0
  8. #1246 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 21:00
    น่ารักกานสุดๆเลยยย แง ชอบบบบอ่า
    #1246
    0
  9. #1111 eye1game (@eye1game) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 02:43

    งื้ออออ เขาจะดีอะไรขนาดนี้คะ

    #1111
    0
  10. #1107 PrimiePrim (@primielamlam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:37

    ห่วงกันเก่ง ท่านนายกก็ดูแลแฟนดีจังค่ะ เขินไปหมดแล้ววววว

    #1107
    0
  11. #441 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 07:57
    เอาใจกันและเก่งมากชอบบบบบ
    #441
    0
  12. #410 I'm kan. (@kanyakorn1409) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 10:45
    ใจอ่อนยวบยาบมากก
    #410
    0
  13. #399 ZeHn GungnanG (@lilyvacy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 01:10
    โง้ยยยยย น่ารักงุ้งงิ้งจิงงงง
    #399
    0
  14. #393 myeonx (@myeonz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 19:54
    น่ารักกันจีง
    #393
    0
  15. #331 Sunflower.W (@renesqueenxs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 18:04
    ทำไมเราอิจคู่นี้จัง หืม? // เสียงพี่โอห์ม
    #331
    0
  16. #323 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 07:12
    คือแบบ ไฟเสดงห้ดากว งื้ออออ นายกคนละมุนนน กับแฟนน่ารักๆของเค้าาา่
    #323
    0
  17. #297 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 08:20
    พี่โอห์มนี่แฟนตัวอย่างเลยอ่ะ
    #297
    0
  18. #270 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:09
    ละมุนเกินไปปปปปป ตานี่ไฟลุกละ แต่ก็รักคู่นี้~~
    #270
    0
  19. #267 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:12
    ยอมรับเลยว่านิยายเรื่องนี้ฮิลล์เราได้จริงๆอะ แบบเติมเต็มส่วนที่หายอะไรทำนองนั้น เพราะฉันไม่มีไง!! เครียดกะงานกะเรียนกลับมาคือนอนตากแอร์และหลับ ถ้าเรื่องนี้อัพค่อยมี กลจ ขค้นมาน่อย55555
    #267
    0
  20. #266 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 16:07
    ละมุนไปปปปป ชอบๆๆๆดีต่อใจเรา
    #266
    0
  21. #265 PantoPunta (@bakumanprince) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 14:43
    โอ้ยย อิจฉาค่ะ
    #265
    0
  22. #264 KanchanaChongnok (@KanchanaChongnok) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 12:23
    นายกสโมช่างละมุมเหลือเกินนนนนนน
    #264
    0
  23. #262 CaptainIcecream (@nookapsr) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 08:37
    โอห์มละมุนมากกกกกกกก สามีดีเด่น
    #262
    0
  24. #261 pm__🌈 (@coba) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 07:11
    ที่นอนกำหมัดอ่านอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เพราะอะไรนะคะ เขินไปหมดแล้ววววววววว หวานกันเก่งห่วงกันเก่ง อิจฉาเหลือเกินนนนน
    #261
    0
  25. #259 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 23:10
    โอ๊ย อิจฉามากอะ
    #259
    0