พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก [สนพ.Nananaris Ybooks]

ตอนที่ 1 : Student Union

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,014 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61





ตอนที่ 1

-Student Union-





          ชีวิตมหา’ลัยชั้นปีที่สามเป็นอะไรที่วุ่นวายสุดๆ คนหุ่นสวยที่กำลังวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องในตอนนี้สามารถบอกได้เลยว่ามันไม่ง่ายกว่าจะได้มาขนาดนี้ ต้องบุกคำด่าฝ่าคำบ่นของอาจารย์มากี่ท่านต่อกี่ท่านพวกเขาถึงได้มายืนอยู่จุดนี้

          

          จุดที่เรียกว่าพี่จูเนียร์


          กลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่ารุ่นพี่กำลังยืนมองปีหนึ่งที่กำลังทยอยเข้ามาในคณะ โดยมีปีสองที่เรียกตัวเองว่า Sophomore หรือพี่หม่อคอยโอ๋น้องอยู่ เอาอันนั้นไหม? เอาอันนี้ไหม? นี่น้องแค่จะมาเข้าประชุมเชียร์ จะห่วงอะไรมากมายขนาดนั้น หลายคนที่มองเข้ามาหรือแม้แต่เด็กปีสองเองคงคิดว่าการเชียร์ปีนี้จะมีการว้ากเหมือนทุกปี แต่ขอโทษจริงๆ มหาลัย เขาสร้างกฎร่วมกับทางกฎหมายแล้ว ดังนั้นคณะเล็กๆ อย่างคณะของพวกเขาก็คงต้องทำตาม ปีนี้การเชียร์ปลอดว้าก ไม่มีการตะโกน ไม่มีการกดดัน


          “อีกสิบห้านาทีเตรียมตัวลงไปนะคะ” รองประธานเชียร์คนสวยตะโกนบอก ทีมสตาฟที่รับหน้าที่สอนระเบียบให้น้องก็พยักหน้ารับทราบ บางคนยังท่องบท บางคนจัดการกับระเบียบของตัวเอง มีความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเวลากระชั้นเข้ามา

          “กล้าม! มึงไปหยิบกิ๊บดำในกระเป๋านั่นให้กูหน่อยสิ” คนถูกเรียกทำหน้าเหลอหลาเมื่อได้ยินเสียงตะโกน ไม่ได้เรียกเพื่อบอกรักหรือบอกว่าคิดถึง แต่มันเป็นการเรียกใช้ ตาคมมองตามนิ้วป้อมๆ ของเพื่อนตัวเล็ก ขาเรียวที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจากการดูแลทุกสัดส่วนเดินไปตามทางที่เพื่อนชี้แล้วคุ้ยกระเป๋ารกๆ ที่คาดว่าไม่เคยได้ซักเพื่อหากิ๊บดำหนึ่งอัน

          “ไม่เจออ่ะเตี้ย!” เขาหันกลับไปตอบเพื่อนแบบนั้นแต่มือก็ยังคุ้ยหาอยู่ สมองก็คิดประมวลผลว่ากว่าจะหาเจอนี่ไปซื้อให้คนขี้ใช้นั่นใหม่จะง่ายกว่า ล้วงไปล้วงมาเจองูเข้านี่ทำไง

          “โง่จังวะกล้าม มึงเทออกมาทีเดียวสิ กูจะติดผมเนี่ยวางมือไม่ได้” คนถูกว่าถอนหายใจเอือมๆ ก่อนจะทำตามที่เพื่อนบอก ความจริงแล้วคำว่ากล้ามมันไม่ใช่ชื่อของเขาหรอก แต่เพื่อนแทบจะทั้งคณะเรียกเขาแบบนี้ ชื่อจริงๆ ของเขาน่ะอาจถูกลบออกจากระบบทะเบียนคณะไปแล้วก็ได้

          “อ่ะ เอาไป” เจ้าของหุ่นสวยยื่นกิ๊บเจ้าปัญหาให้เพื่อน มือเล็กของคนรอของก็รับเอาไปอย่างรวดเร็ว คำขอบคงขอบคุณไม่มี แต่แถมคำบ่นว่าช้ามาให้เขาอีกทีหนึ่ง

          “เดี๋ยวนีนกับพี่แม็กจะลงไปก่อน อีกห้านาทีทีมสตาฟค่อยตามลงไปนะคะ” รองเชียร์เดินมาบอกอีกครั้ง คนที่ยังง่วนอยู่กับเรื่องของตัวเองก็ชะงักกันไปพักหนึ่งก่อนจะเออออตาม

          “กล้ามมึงอย่าเผลอว้ากน้องนะ” โซนเดินมาตบไหล่หนาของเพื่อนสตาฟด้วยกันแล้วบอกอีกรอบหลังจากที่พูดคำนี้ให้กับเพื่อนคนนี้ไปแปดรอบได้ ก็แค่เมื่อวานพี่กล้ามของทุกคนเผลอว้ากน้องไปนิดเดียวแล้วน้องไฮเปอร์ขึ้น แค่นี้ต้องเตือนบ่อยขนาดนี้เลยเหรอ? นั่นเขาแค่เผลอหรอกน่า…ก็เด็กปีหนึ่งมันพูดไม่รู้เรื่องเอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง แต่ก็ไม่มีใครเป็นอะไรหนักมาก เขาปฐมพยาบาลกันทันท่วงที

          “มึงพูดหลายรอบแล้วโซน กูจะท่องคำว่าอย่าเผลอว้ากน้องแทนบทได้แล้ว” มือเรียวชี้ไปที่บทในมือข้างซ้ายพลางตอบเพื่อนกลับ

          “ก็กูห่วง…”

          “ห่วงกู?”

          “ห่วงน้อง!” ไม่ใช่แค่โซนที่ตอบ แต่มันเป็นเสียงของทุกคนในห้องที่ตอบกลับมา


          คนที่ถูกเตือนอยากจะเบ้หน้ากลอกตาแล้วมองบนเหมือนที่คนคูลๆ เขาทำกันแต่มันก็ทำไม่ได้ ทำไมต้องโอ๋ปีหนึ่งมากมายขนาดนั้น ยิ่งทีมสโมสรนักศึกษานะ เขาอยากปาคำว่าระเบียบใส่หน้าพวกนั้นจริงๆ นิดๆ หน่อยๆ นี่หอบกันออกนอกห้องเชียร์ ทั้งน้ำทั้งขนมยื่นให้อยู่นั่นแหละ โดนโอ๋ขนาดนี้มันจะดื้อก็ไม่แปลก แล้วพอเด็กมันดื้อความซวยตกอยู่ที่ใคร? ก็ต้องเป็นสตาฟหล่อๆ อย่างพวกเขานี่ไง ใครมันจะทนกับอาการอวดดีของเด็กปีหนึ่งได้ 


          การทำงานในคณะจะอยู่ภายใต้การดูแลของสโมสรนักศึกษาหรือที่ใครๆ ก็เรียกว่าพี่ใจดี พี่ใจดีพวกนี้จะทำงานกิจกรรมและคอยดูแลทุกคนในคณะประหนึ่งทีมสภานักเรียนตอนมัธยม แล้วทุกปีคณะจะมีการปรับทัศนคติและละลายพฤติกรรมน้องในช่วงเดือนแรกของการเข้าคณะ โดยจะมีพี่สตาฟคอยคุมกฎระเบียบและสอนน้องด้วยหน้าตึงๆ ใครหลายคนจะเรียกว่าพี่ใจร้าย เพราะคนกลุ่มนี้จะคัดหน้าตาก่อนมาทำหน้าที่ หน้าต้องตึง เสียงต้องดัง แลดูน่ากลัวหน่อยๆ ทั้งที่ความจริงแล้วดีแสนดี แต่พี่พวกนี้จะเป็นที่หลีกเลี่ยงของน้องเพราะสิ่งที่แสดงออกให้น้องเห็นมันทำให้น้องไม่กล้าเข้าใกล้ และแน่นอนว่าคนที่มีหน้าตาเข้าข่ายอย่างเขาอยู่ในกลุ่มหลัง


          “กูแค่พูดเสียงดังเองป่ะ พวกมึงอย่าเวอร์” คนถูกว่าหันกลับไปบอก ตาก็มองลงไปที่เด็กปีหนึ่ง น่ารักเรียบร้อยและตั้งแถวเป็นระเบียบจริงเชียว

          “มึงอ่ะตัวดีกล้าม หาแต่เรื่องว่าน้อง” ไม่มีใครมันหาเรื่องน้องหรอก แต่ถ้ามองไปหรือเดินไปแล้วเห็นว่ามันไม่ดีก็ต้องบอก แล้วที่บอกไปนี่ก็เพื่อน้องทั้งนั้น ที่พูดบ่อยๆ ทำหน้าตึงๆ ใส่นี่ก็เพราะต้องการให้น้องเกรงใจและทำตามในสิ่งที่บอก ซึ่งทุกสิ่งที่รุ่นพี่อย่างเขาบอกมันเป็นสิ่งที่มีประโยชน์กับตัวน้องเอง

          “แล้วอีกอย่างนะเว้ย พวกกูไม่ได้เวอร์ นายกสโมฯ ของมึงต่างหากที่เวอร์สุดอะไรสุด” บีมหันไปบอกเพื่อนแล้วพูดช้าๆ เสียงทุ้มๆ ของมันที่ดังในหูเหมือนจะกรีดแผลเดิมที่อยู่ในใจพี่ระเบียบจัดอย่างเขา

          “ของกูอะไร? หมั่นไส้ ไม่ต้องมาพูด” ไอ้นายกสโมฯ อะไรนี่คือตัวตั้งตัวตีในการโอ๋น้องเลย ไม่ใช่ว่าเขาว่าร้ายมันหรืออะไรหรอก มันแสดงออกอย่างนั้นเอง เห็นหน้าน้องนี่มันยิ้มรับจนใครๆ ก็กังวลแทนกลัวว่าปากจะฉีกไปถึงหู คำพูดนี่ไพเราะเหมือนเอาระนาดเอกระนาดทุ้มมาตีรวมกัน เห็นทีไรแล้วหมั่นไส้ทุกที ทำตัวดีแสนดีทั้งๆ ที่ความจริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากรุ่นพี่คนอื่นๆ หรอก

          “มึงกล้าหมั่นไส้คนหล่อของคณะเหรอวะ ระวังนะเว้ย…สาวๆ แถวนี้จะเอาไปบอกต่อ” กลัวมาก…กลัวไม่ไปบอกมันมาก แทบจะเอาธูปมาให้จุดเพื่อบอกมันแล้วเนี่ย คนที่นั่งเงียบๆ ได้แต่คิดในใจ

          “ไม่ใช่แค่พวกกูหรอกที่จะเอาเรื่องมึงไปบอกโอห์ม น้องปีหนึ่งที่รักของมึงทุกคนก็คงจะบอกเช้าบอกเย็น” หวานพูดแล้วมองมาที่เขาแบบผู้ที่มีความเหนือกว่า อารมณ์แบบ…กูมีพวกนะ พวกกูเยอะนะ ปีหนึ่งทั้งชั้นปีนี่ติดใจในตัวไอ้หน้าหล่อมากนะ เออ…เอาที่พวกมึงสบายใจ คนขี้หงุดหงิดคิดอย่างไม่พอใจแล้วบอกกลับ

          “กูไม่กลัวหรอก บอกได้บอกไป ใครแคร์?”

          “เออ! ไม่ต้องแคร์หรอก ในคณะนี้ใครจะใหญ่เท่ามึง” พี่แมนหันมาตบกล้ามเนื้อที่แขนเบาๆ แล้วพูดออกมา ความจริงแล้วกล้ามของเขาน่ะมันไม่ได้ใหญ่มากมายขนาดนั้น มันก็พอดีๆ กำลังเซ็กซี่แบบที่ผู้ชายหลายคนต้องการ เขาก็แอบคิดอยู่บ่อยๆ ว่าที่พวกนี้เรียกเขาว่ากล้ามก็เพราะอิจฉาเขา และเขาก็สรุปได้ว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นแหละ

          “ไม่มีแบบผม อย่าอิจฉาสิพี่” คนที่ภูมิใจในรูปร่างของตัวเองหันกลับไปยักคิ้วตอบ

          “มันอดไม่ได้ว่ะ แต่ที่อิจฉาเนี่ยไม่ใช่เพราะกล้ามมึงนะ แต่กูอิจฉาที่…”

          “พี่คะ! ลงไปได้แล้วค่ะ” น้องปีสองที่เป็นฝ่ายประสานงานตะโกนมาบอก คำพูดของแมนกลายเป็นอะไรที่ไม่มีใครสนใจ แม้ว่าจะพูดยังไม่จบประโยคแต่ทุกคนที่นั่งหน้าสลอนรอฟังเมื่อกี้ก็เบือนหน้าหนีไปหมด เจ้าของประโยคเองก็เหมือนจะไม่สนใจอะไร รีบเดินลงไปหาน้องที่ข้างล่าง


          

          สำหรับพวกสตาฟอย่างพวกเขาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิ่งที่พวกเขารักและต้องการที่สุด ในฐานะพี่คนหนึ่งสิ่งที่ต้องการตอนนี้คือน้อง พวกเขากำลังทำเพื่อขอใจจากน้องในแบบของพวกเขา เพราะพวกเขาเองก็อยากให้น้องได้ใจรุ่นพี่ทุกคนด้วย การละลายพฤติกรรมและการฝึกระเบียบจึงเป็นอะไรที่ออกไปทางแข็งๆ ไม่นิ่มนวล ไม่อ่อนหวาน ไม่มีการพูดดีๆ แต่ก็ไม่ได้ด่า ไม่ว้าก มีแต่การดึงหน้าให้ตึงและพูดเรียบๆ เท่านั้น


          “สวัสดีครับนักศึกษาใหม่!” เสียงที่กระแทกลงแค่พยางค์สุดท้ายทำให้น้องบางคนสะดุ้ง น้องปีสองที่คุยกับน้องเมื่อกี้รีบวางไมค์แล้วไปยืนล้อมน้อง สโมสรนักศึกษาที่มาสังเกตการณ์ก็ลุกขึ้นมาเหลือบตามองเจ้าของเสียงนิดๆ แล้วนั่งลงที่เดิม

          “จะยุกยิกอะไรกันครับ นั่งตัวตรง ระเบียบเชียร์ มองตรงไปข้างหน้า ห้ามเหล่!” สตาฟที่ชื่อแมนพูดต่อ แล้วเหล่าสตาฟก็กระจายกัน แยกฝั่งชายฝั่งหญิง แล้วเดินไปดูน้องอยู่ข้างหน้าหม่อ

          “คราวที่แล้วพี่ผมสั่งเพลงอะไรพวกคุณไปบ้างครับ” พวกเขาเรียกกันอย่างให้เกียรติด้วยการเติมคำว่าพี่นำหน้าชื่อทุกคนที่ไม่ใช่หม่อและปีหนึ่ง เพื่อที่จะปลูกฝังให้น้องเคารพและให้ความสำคัญกับบุคคลที่อาวุโสกว่า

          “พี่ครับ! น้องขออนุญาตตอบครับ” เสียงขออนุญาตเรียกสายตาพี่ทุกคนในห้องเชียร์ ไม่ใช่แค่สตาฟแต่เป็นทั้งหมดในห้อง หลายสายตามองน้องอย่างชื่นชมในความกล้าแสดงออก บางสายตาก็มองมาอย่างลุ้นๆ เพราะกลัวว่าน้องจะตอบผิด แต่ความจริงแล้วตอบผิดหรือตอบถูกมันไม่สำคัญ ถ้าตอบผิดพวกเขาก็เพียงแก้ให้ถูก ถ้าตอบถูกพวกเขาก็กล่าวขอบคุณที่อุตส่าห์จำได้ ความสำคัญของการเรียกถามก็คือการที่น้องกล้ายกมือตอบและดูเหมือนว่าครั้งนี้น้องจะมีความกล้าอยู่หลายคน


          นายกสโมสรนักศึกษานั่งมองกิจกรรมในห้องเชียร์ที่ดำเนินไปตามที่รันกันไว้อย่างไม่มีผิดพลาด มีบ้างที่น้องร้องไม่ไหวแล้วขอออกไปพัก ซึ่งนั่นไม่มีใครห้ามเพราะมันเป็นสิทธิ์ของน้อง กิจกรรมนี้ไม่ได้มีการบังคับ น้องส่วนใหญ่อยากเข้าเอง ส่วนน้อยคือเพื่อนหลอกล่อให้มา แต่ถือได้ว่าวันนี้การตอบรับเป็นที่น่าพอใจ แต่สิ่งเดียวที่คนคุมกิจกรรมตลอดปีการศึกษาอย่างนายกสโมฯ กังวลก็คืออาการเจ็บป่วยของน้อง โอห์มถอนหายใจอีกครั้งเมื่อได้รับรายงานจากเลขาฯ ว่ามีน้องเจ็บเพิ่ม เขาพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะมองไปที่กลุ่มสตาฟอีกครั้ง กิจกรรมมันก็ดำเนินต่อไป งานนี้สโมฯ อย่างพวกเขามีหน้าที่ซับพอร์ท ถ้าพวกเขายังซับพอร์ทไหวก็ปล่อยให้พวกนั้นดำเนินกิจกรรมต่อไปเถอะ


          เสร็จกิจกรรมโอห์มก็แจ้งว่ามีการประชุม ปกติการประชุมจะเป็นแบบแยกทีมงาน แล้วมีการรายงานและประสานกันผ่านประธานเชียร์ รองประธานเชียร์ที่เป็นฝั่งสตาฟกับนายกสโมสรนักศึกษาและเลขาฯ หน้าสวยที่เป็นตัวแทนจากฝั่งสโมฯ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะคุยกันแค่สองสามคนไม่ได้แล้ว


          “เดี๋ยวนีนจะเชิญนายกสโมฯ เข้ามาเลยนะคะ” หลังจากที่สตาฟคุยกันแบบคร่าวๆ เสร็จนีนที่เป็นรองประธานเชียร์ก็บอกกับทุกคนแล้วออกไปเรียกคนที่รออยู่ขางนอกเข้ามา

          “สวัสดีครับ” แค่เสียงพูดแม่งยังหล่อ…หลายคนคงคิดอย่างนี้ และผู้หญิงบางคนในห้องนี้ก็ชื่นชมนายกสโมฯ อย่างออกนอกหน้านอกตา ไม่ใช่ใครที่ไหนก็พวกที่เอ่ยชมความหล่อความดีของนายกโอห์มก่อนจะเดินลงไปตึงหน้าใส่น้องนั่นแหละ

          “หล่อเหี้ยๆ อ่ะมึง”

          “ที่กูยังไม่ซิ่วไปคณะอื่นก็เพราะโอห์มนี่แหละ”

          “กูนึกว่าจะหล่อแล้วหยิ่ง แต่จริงๆ แล้วบริหารงานดีมาก” 

          “พวกมึงฟังวาระการประชุมหน่อยดีไหม” คนที่ทนไม่เคยได้เมื่อมีคนอื่นชมนายกฯ หันไปพูดกับคนข้างหลังเบาๆ หวานยู่หน้าแล้วแพรก็จิกตามอง จากนั้นสองสาวก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม ตาคมมองตามสายตาพวกเพื่อนแล้วก็ต้องถอนหายใจออกเอือมๆ กับเพื่อนกับฝูงนี่ไม่เคยได้แต่กับผู้ชายนี่ไม่บ่นเลย

          “ส่วนเรื่องต่อไปที่ผมจะแจ้งคือเรื่องน้องที่ไม่สบายนะครับ” ในห้องแทบไม่มีเสียงเมื่อมันพูดเรื่องนี้ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่สโมฯ ต้องใส่ใจฝ่ายเดียว สตาฟเองก็ต้องรับรู้และหาทางแก้ไข เพราะสุขภาพของน้องคือสิ่งที่สำคัญที่สุด สำคัญต่อการใช้ชีวิต สำคัญต่อการไปซ้อมกีฬาและอีกอย่างคือสำคัญต่อการเรียน

          “วันนี้น้องเจ็บคอสิบคน ปวดหัวห้าคน ไมเกรนขึ้นสี่คน เป็นไฮเปอร์สองคนและเจ็บขาอีกเก้าคน” ยอดน้องที่เข้าห้องพยาบาลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน และพี่หลายๆ คนก็รู้ว่ามันไม่ใช่ทั้งหมดที่เจ็บจริง “ผมอยากจะให้สตาฟทุกคนลดระดับความกดดันลงอีกสักหน่อยนะครับ”

          “มันลดไม่ได้แล้วนะโอห์ม ถ้าลดลงอีกนี่คือน้องไม่ต้องเหลือความเกรงใจให้พี่แล้วนะ” ปุ๊บอก ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่คนเจ้าระเบียบกำลังจะอ้าปากพูดพอดี

          “เราไม่ได้เป็นพี่เพื่อให้น้องเกรงใจนี่ครับ เราทำเพื่อให้น้องเชื่อฟัง ให้น้องใช้ชีวิตในมหา’ลัยได้อย่างดี ถ้าน้องยังเข้าห้องพยาบาลเยอะอยู่แบบนี้ผมว่ามันไม่ใช่นะ” หัวหน้าฝ่ายพยาบาลพูดขึ้น

          “ลดลงกว่านี้ก็ให้กูไปโอ๋มันเหมือนพวกมึงเลยเถอะ” ในที่สุดไอ้เจ้าคนที่เชิดชูระเบียบก็เงยหน้าขึ้นตอบกลับไป

          “มันไม่ใช่อย่างนั้น เราแค่ไม่อยากให้น้องเครียดไปกว่านี้อ่ะ วันนี้มาห้องพยาบาลกันบ่อยมากจนแทบไม่มีที่ว่างเลย” รองฝ่ายพยาบาลพูด

          “ก็เล่นเรียกออกทั้งเจ็บจริงเจ็บปลอม มันก็ต้องเยอะสิ” โซนพูด

          “จะจริงจะปลอมเราก็ต้องเอาออกมาไว้ก่อน ในเมื่อน้องบอกว่าไม่ไหวเราจะบังคับน้องต่อได้ยังไง”

          “กูเลยบอกไง ว่าพวกมึงโอ๋มากเกินไป” เขายังคงพูดประโยคเดิมเมื่อนายกสโมฯ พูดจบ

          “ผมไม่ได้โอ๋ครับแบงค์” เสียงสุภาพที่ตอบกลับมากับการเอ่ยชื่อจริงๆ ของเขาในพยางค์สุดท้ายทำให้เจ้าของชื่อต้องเบะปาก เขาก็รู้แหละว่าการทำสโมฯ มันเหนื่อยเพราะต้องคุมหลายคน ต้องดูหลายอย่างแต่จะให้มาบีบพวกระบบที่สตาฟวางไว้แบบนี้มันก็ไม่ได้

          “ไม่ได้โอ๋หรอก แต่น้องขออะไรก็ได้หมด ถ้าพวกกูลดระดับลงพวกมึงก็ต้องมีมาตรการเข้มขึ้น ทำผิดก็คือสอนไม่ใช่ปล่อยผ่าน อะไรที่มันไม่ใช่ก็เตือนอย่ามองดูเฉยๆ แบบนี้ดีไหม?” บูมที่เป็นเฮดว้ากบอก

          “ได้ครับ พวกผมก็จะสอดส่องและสอนเรื่องระเบียบวินัยน้องให้มากขึ้น”

          “อย่าพูดแต่ปากแล้วกัน”



          ประชุมเสร็จทั้งหมดก็ทยอยกันออกจากห้อง แบงค์ยังเก็บของบางส่วนลงกระเป๋าอยู่ โดยมีนีนกับโซนนั่งรอ นีนเป็นเพื่อนกับแบงค์มาตั้งแต่มัธยมแล้ว ส่วนโซนนี่ก็เพิ่งเจอกันตอนปีหนึ่ง ทั้งสามคนสนิทกันมากเพราะเรียนสาขาเดียวกันและเป็นกลุ่มแล็บเดียวกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง


          “เร็วหน่อยกล้าม หิว!” ผู้หญิงที่หลายคนคิดว่าสวยและเรียบร้อยมันไม่มีอยู่จริงในคณะนี้ นีนยืนเท้าสะเอวรอ ปากก็เร่งอยู่นั่นจนมือเรียวของแบงค์ทำของตกไปหลายชิ้นแล้ว

          “มึงนี่นะ…นายกสโมฯ ยืนกดดันจนกลัวหรือไง” โซนมันเดินมาเก็บช่วยแล้วพูดขึ้น แบงค์เลยเงยหน้ามองไปที่ประตู ไอ้นายกสโมฯ หน้าหล่อนั่นมันยืนคุยกับแม็กที่เป็นประธานเชียร์อยู่ หน้านี่เครียดจนเขากลัวแทนว่าความหล่อจะระเบิดออกมา

          “มึงดู คนบ้าอะไรทำหน้าเครียดก็หล่อ” นีนว่าแล้วหันไปทางนั้น

          “มึงไม่ต้องไปฟังกับเขาหรือไง เป็นรองเชียร์อ่ะ” แบงค์ถามเพื่อน

          “ก็เขาไม่ให้กูฟัง แล้วอีกอย่างกูก็หิวมาก” มันตอบกลับมาตามแบบที่มันเป็น คิ้วสวยของคนถามขมวดเล็กน้อย เมื่อเกิดคำถามหนึ่งขึ้นในใจ ทำไมมันต้องคุยกันแค่สองคน

          “วันนี้ก้อยน่าจะมาอ่ะ คือโอห์มหล่อมาก ขนาดขมวดคิ้วก็ยังหล่อ” วิวเดินมาหานีนแล้วพูดขึ้น

          “จริงมึง…กูรู้ว่ามันหล่อตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว คนบ้าอะไรมีผ้าปิดอยู่ครึ่งหน้าก็ยังหล่อ” โบว์พูดแล้วมองไปที่โอห์ม

          “พวกมึงนี่จะเพ้ออะไรนักหนา ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสาม มันก็อยู่กับเราแบบนี้ ไม่เบื่อหรือไง?” โซนถาม

          “เบื่อที่หน้ามึงสิ เวลาโอห์มเดินมาใกล้ทีไรใจกูยังสั่นเหมือนเจอกันครั้งแรกเลย” แบงค์ทำหน้ากลัวๆ เมื่อโบว์พูดจบ

          “เรื่องเบื่อไม่เบื่อนี่กูว่าถามไอ้กล้ามจะดีกว่า” นีนมองไปที่แบงค์แล้วกรีดยิ้มสวยๆ ส่งให้เป็นการตบท้าย

          “มันจะเบื่ออะไรหาเรื่องทะเลาะกับเขาอยู่ทุกวัน”

          “กูไม่ได้หาเรื่อง!” คนถูกว่าเผลอตอบกลับไปเสียงดังซึ่งนั่นทำให้สองคนที่คุยกันอยู่ตรงประตูมองมาที่กลุ่มของพวกเขา

          “มีอะไรกันหรือเปล่า” แม็กเดินมาถาม

          “ไม่มีอะไรค่ะ เรากำลังหาที่กินข้าวกัน พี่แม็กไปด้วยเลยไหม?” นีนเอียงคอถามคนที่เป็นหัวหน้างาน

          “เออ…ก็ดี หิวจะตายอยู่แล้ว ไปกันหมดเลยไหม?” แม็กก็ตอบน้องแล้วถามกลับ

          “ไม่ว่ะ กูต้องกลับก่อน” แมนตอบ

          “เออ…แล้วโอห์มจะไปกับพวกพี่เลยไหม?” แม็กหันกลับไปหานายกสโมฯ โอห์มเลยขยับตัวเล็กน้อยแล้วเอียงคอนิดๆ ตาคมน่าค้นหามองไปที่แบงค์เล็กน้อยแล้วหัวคิ้วก็ค่อยๆ ขยับเข้าหากัน

          “อยากไปนะพี่ แต่ผมยังต้องกลับไปประชุมกับพวกข้างล่าง” พวกข้างล่างที่โอห์มหมายถึงก็คือทีมสโมสรนักศึกษา แบงค์หันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้องแล้วต้องเบ้หน้า นี่ก็จะสี่ทุ่มกว่าแล้วถ้าประชุมต่ออีกก็คงดึก

          “นานไหมวะ ไม่หิวแย่เหรอพวกมึง” เอกขยับเข้าไปถามโอห์ม

          “คงจะไม่ต่ำกว่าชั่วโมง เพราะจะคุยเรื่องกีฬาต่อด้วยน่ะครับ คงจะดึกแหละ” เสียงทุ้มตอบกลับมา

          “งานหยาบเลยพวกมึง เดี๋ยวกูบอกแฟนมึงเอาข้าวมาให้แล้วกัน” โซนบอก

          “เรื่องแบบนี้ต้องบอกเหรอวะ คนเป็นแฟนต้องรู้หน้าที่สิ” บีมพูดต่อ

          “ไม่ต้องบอกให้เขาเอามาหรอก เรียนก็หนัก กิจกรรมก็เยอะ ผมอยากให้เขาพักผ่อนมากกว่า” โอห์มตอบ พวกพี่ๆ เพื่อนๆ ก็พากันทำหน้าจะอ้วก

          “แสนดีไปอีก ถ้าเลิกกันเมื่อไหร่บอกเราเลยนะโอห์ม” โบว์ว่า

          “แล้วมึงก็ไปแช่งเขา” นีนหันไปว่าเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากมัน

          “กูไม่ได้แช่ง…แค่บอกไว้”

          “แล้วนี่จะไร้สาระกันอีกนานไหม? ไปกินข้าวได้ยัง?” แบงค์ถามขึ้น ทุกคนหันมาก็มองมาที่เขาแล้วทำหน้าเอือม

          “มึงนี่นะ…เป็นเรื่องของนายกฯ หน่อยนี่ไม่ได้เลย” โซนพูดแล้วส่ายหน้าไปมา



          พวกเขาเดินลงมาข้างล่างพร้อมกัน แต่คนหล่อของคณะเดินเข้าห้องประชุมข้างล่างต่อ เพื่อนผู้หญิงยังพูดถึงโอห์มให้แบงค์ได้ฟังไม่หยุดปาก หล่อบ้างล่ะ แสนดีบ้างล่ะ อะไรมันจะขนาดนั้น ฟังคนอื่นพูดถึงโอห์มทีไรความมั่นใจที่แบงค์มีมันหดหายไปหมด แบงค์ไม่ใช่คนหล่ออะไรมากมายแต่เขาก็มั่นใจมากว่าเขาดูดีในระดับหนึ่ง ก็ยอมรับแหละว่าหล่อไม่เท่านายกสโมฯ แต่จำเป็นต้องได้ยินเรื่องคนหล่อเช้า เที่ยง เย็น และก่อนนอนแบบนี้ไหม


          “เลิกพูดเรื่องไอ้หล่อนั่นสักสิบนาทีได้ไหม?” แบงค์พูดขึ้น

          “ให้กูพูดหน่อยเถอะ วันๆ นี่อยู่กับพวกมึงไม่ได้เจออะไรที่จรรโลงใจ พอกูได้เห็นหน้ามันแล้วกูกระชุ่มกระชวยก็ฟังๆ ไปเหมือนช่วยให้กูสดชื่นเถอะ” วิวบอก

          “ก็พูดแต่เรื่องมันอ่ะ”

          “โอ๋…น้อยใจมึงก็บอกเพื่อนไปสิกล้าม งอแงทำไม” แม็กพูดพลางลูบหัวสวยๆ ของแบงค์

          “ผมน้อยใจอะไร? หิวข้าวหรอก รีบไปกินข้าวเนี่ย” แบงค์ว่าแล้วเดินนำไปก่อน แต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงโซนตามหลัง

          “หิวที่ว่านี่คือมึงหิวหรือใครหิวครับ” โซนว่า แบงค์เลยหันไปด่าเพื่อนแบบไม่ออกเสียง ไอ้คนที่โดนด่าหยาบๆ ก็หัวเราะหึๆ

          “กูหิว” แบงค์ตอบแล้วเดินไปที่รถ



          หลังจากกินข้าวเย็นตอนสี่ทุ่มกว่าๆ เสร็จพวกเขาก็แยกย้ายกัน หลายคนอาจจะกลับหอ แต่คนที่ถูกเรียกว่ากล้ามอย่างแบงค์กลับขับรถวนกลับมาที่คณะ เขาจอดรถอยู่แถวๆ ห้องสโมฯ แล้วเดินลงมา ไม่ลืมที่จะหยิบข้าวกล่องร้อนๆ ลงมาด้วย


          “อ้าวแบงค์…ยังไม่กลับเหรอ?” เบลที่เปิดประตูห้องออกมาพอดี

          “อือ…แล้วนี่จะเสร็จยังอ่ะ”

          “เสร็จแล้วครับ” คนที่เป็นประธานในที่ประชุมหรือนายกฯ สุดหล่อเดินออกมาบอก

          “แล้วทำไมไม่บอก กูซื้อข้าวมาเนี่ย” แบงค์ว่าแล้วชูข้าวกล่องขึ้น มองนายกสโมฯ สุดหล่อของน้องทั้งคณะอย่างหงุดหงิด  ถึงมันจะบอกว่าอยากให้แฟนมันพักก็เถอะ แต่คนที่เป็นแฟนมันก็ห่วงมันป่ะวะ


          ใช่…ไอ้นายกคนหล่อๆ นี่น่ะ แฟนกล้ามเอง

 

 





#พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก



17/9/2018

          สวัสดีค่ะทุกคน อ่านเรื่องราวนายกฯ กับสตาฟมาเกือบจบตอนถึงได้รู้ว่าเขาเป็นแฟนกัน ไอ้เจ้าบ้า! ที่แบงค์ด่าคนหล่อนั่นเพราะหมั่นไส้หรืออะไรกันแน่คะ ฮืออออ ทำไมดูเหมือนจะเป็นเรื่องหวานๆ ในงานยุ่งๆ เลยอ่ะ

          อย่างที่บอกไว้ว่าเรื่องนี้เป็นสตอรี่ใหม่ เกี่ยวกับกิจกกรรม การเรียน และความรัก แป้งอยากถ่ายทอดเรื่องราวของนักศึกษาปีสูงที่วุ่นวายกับเรื่องต่างๆ ออกมาให้ทุกคนได้อ่านกัน ทุกคนไม่ต้องกังวลนะคะว่ามันจะเป็นเรื่องดาร์กๆ หรือพวกกิจกรรมโหดๆ มันไม่โหดหรอกค่ะ เพราะดูๆ แล้วมันน่าจะหวานนนน ยังไงแป้งก็ฝากติดตามแล้วก็ติชมด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วก็รอแป้งเด้อ เรามานัดกันทุกวันจันทร์ดีกว่า ช่วงเวลาก็ขอเป็นช่วงที่แป้งว่างแล้วกันเนอะ แต่แป้งจะพยายามมาทุกวันจันทร์นะคะ อย่าลืมรอติดตามเรื่องราวของคนที่มีเจ้าของที่ต้องแบ่งเวลานะคะ

รักคนเมนต์ รักคนอ่าน



#พี่ไม่หล่อแต่แฟนพี่หล่อมาก

ทวีตเตอร์ : @pflhzt

เฟซบุ๊ก : faddist

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.014K ครั้ง

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2041 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 12:31
    เเหม55555555
    #2041
    0
  2. #2007 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 06:15
    เอ้าาา เขาเป็นแฟนกันอะ555
    #2007
    0
  3. #1993 kanyara_onma (@kanyara_onma) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 11:12
    เนื้อหาตอนที่1หายไปไหนอะ..คัยเปนแบบเราบ้าง
    #1993
    0
  4. #1985 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:58
    รักกันแบบเพื่อนไงเปนคนรักกันแต่่ต้องทำหน้าที่งี้ม่ะ
    #1985
    0
  5. #1919 meawsu1508 (@meawsu1508) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 11:21
    ใครเป็นใครหว่า
    #1919
    0
  6. #1914 Ninan (@nan-chalunda) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 18:22
    เอ้า งงดิครับงง 5555+
    #1914
    0
  7. #1779 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:41
    วอททท?? เป็นแฟนกันแล้วทำไมต้องทำท่าเหมือนไม่ชอบหน้ากันล่ะ หรือมันเป็นความลับ หรืออะไร ยังไง?
    #1779
    0
  8. #1732 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:51
    อิพี่ทำเป็นโมโหสุดท้ายก้อห่วงเค้า
    #1732
    0
  9. #1711 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:12
    ทำเป็นเข้มมพี่กล้ามมมม
    #1711
    0
  10. #1639 Kun Kuna (@firstsineun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 20:19
    อ้าว จบตอนได้เซอร์ไพร์สมาก ถึงหลับต้องขึ้นไปอ่านใหมา
    #1639
    0
  11. #1507 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:09
    อ้าวพีค ฮ่าๆๆๆๆๆๅ
    #1507
    0
  12. #1489 mjjane (@mjjane3) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:10
    ดีค่ะดี ชอบเห็นคนหึงกัน น่าติดตามมากเลยค่าาา
    #1489
    0
  13. #1366 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:26
    ก็คือที่โมโหนี่เพราะหึงหรือหมันไส้จ๊ะ55555555 เปิดมาตอนแรกก็แฟนกันเลยจ้า
    #1366
    0
  14. #1303 Mmm02 (@Mmm02) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 12:28

    ไรท์อย่าเล่นน้ำเพลินดิ มาต่อได้แล้วจ้า

    รอมาหลายวันแล้วนะ..

    #1303
    0
  15. #1295 Windysep (@137129108) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:26
    น่ารักกกกกก
    #1295
    0
  16. #1290 My Love My Heart (@0930586995) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:47
    นี่คือเป็นแฟนกันหรอ5555555
    #1290
    0
  17. #1226 p_patcha (@p_pat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 03:56
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #1226
    0
  18. #1151 xrxrose (@xrxrose) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 14:43
    งงมากอ่ะ
    #1151
    0
  19. #1147 Peachz. (@BowSK) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:04
    นึกว่ายังไม่เป็นแฟนกันเห็นทะเลาะกันจัง 5555
    #1147
    0
  20. #1091 PrimiePrim (@primielamlam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:42

    ก็คือที่แบงค์โมโหเวลามีคนชมนายกนี่คือหึงถูกป่ะจ๊ะ

    #1091
    0
  21. #1086 B2OK-Mask (@b-book3377) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 19:57
    ดูงงๆนะ เราจะพยายามเข้าใจเพื่อความฟินละกะน55555
    #1086
    0
  22. #1039 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:20
    หม่อนี้คืออะไรอ่ะเราไม่รู้จัก เดาแม่นอ่ะกะแล้วว่าต้องเป็นแฟนกัน ยิ่งชัดตรงเพื่อนโชนอกพูดนั้นแหละ แต่สงสัยคือเพื่อนคนอื่นๆนี้ไม่รู้ใช่มั้ยนอกจากโชน
    #1039
    2
    • #1039-1 Nathann (@zcmiew09) (จากตอนที่ 1)
      24 มีนาคม 2562 / 13:33
      ขอตอบนะคะ 😂
      เฟรชชี่ปี 1
      พี่หม่อปี 2
      จูเนียร์ปี 3
      ซีเรียร์ปี 4
      พี่ที่จบแล้วจะเรียกบัณฑิตจ้าา เป็นชื่อที่เรียกในมหาลัยประมาณนี้ค่ะ
      #1039-1
  23. #977 quin⊙▽⊙ (@bunnq) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:15
    เปนงงๆว่าเอ้ะสรุปใครเปนใครเนื้อเรื่องอะไรยังไงนะครับซิ งงกับลักษณะการบรรยายตั่งต่างนิดนึงคับ
    #977
    0
  24. #895 Yumajiharu (@Yunajiharu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:22
    น่ารักดีอะะะ
    #895
    0
  25. #891 Sirimin__ (@Sirimin__) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:23
    งงเเต่ก็จะพยายามเข้าใจ555555555
    #891
    0