Error of December ( minhyun x jinyong )

ตอนที่ 1 : #1 - 52010

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 58

E V E R Y D A Y L I F E ' S
P A R K C H A N Y E O L


 

 
 

'ปาร์คชานยอล

ปี2 ห้อง3 รหัสประจำตัว52010’

 

            “นี่มึงอีกแล้วเหรอปาร์คชานยอล”ประธานนักเรียนหน้าหล่อถอนหายใจมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด่าไปจนโรงเรียนจะชิบหายเพราะมัน มันก็ยังไม่เคยปรับปรุงตัว

 

            “จุ๊ๆ”ใบหน้าขี้เล่นยิ้มกว้างชานยอลยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองทำนองว่าไม่ด่ากูหน่ากูเหนื่อยกูอยากพักกูท้อกูแท้ก่อนที่ร่างสูงๆของปาร์คชานยอลจะล้มตัวลงนั่งบนโซฟาภายในห้องทำงานของประธานนักเรียน

 

            คริสทำได้แค่ส่ายหน้ากับความไม่เอาไหนของชานยอล จริงๆเด็กแบบมันควรจะออกไปรบอยู่เกาหลีเหนือนู่นจะได้ไม่มาสร้างความลำบากใจให้เขา ยิ่งคิดก็อยากจะลุกไปถีบหน้าแม่.งแรงๆสักที

 

            “ชานยอลกูไหว้ล่ะ อย่าทำตัวมีปัญหาจะได้ไหม”พูดไม่พอคริสยังยกมือขึ้นไหว้เหนือหัวทำเอาชานยอลที่นั่งมองอยู่หัวเราะร่วน “มึงกับเพื่อนๆของมึงถ้าสร้างปัญหาอีกกูจะยื่นเรื่องพักการเรียน”พูดด้วยดีๆไม่ชอบเห็นทีว่าคริสจะต้องลงไม้ลงมือสั่งสอนสักหน่อย

 

            แต่มันหาได้กลัวไม่..

 

            “ถ้ากูพักการเรียน มึงเหงาแน่ๆคริส”เล่นหูเล่นตาใส่ประธานนักเรียนทีนึงก่อนจะลุกเดินออกไปนอกห้องปล่อยให้คริสนั่งกุมหัวกับไอ้ตัวดี

 

 

S T O R Y

 

 

            “ถ้านับรวมครั้งนี้ชานยอลทำผิดกฎจนผมช่วยไม่ได้แล้วนะครับพี่คริส”เซฮุนปิดแฟ้มเอกสารที่บันทึกรายชื่อนักเรียนที่ทำผิกกฎของโรงเรียนแน่นอนว่าชานยอลเอก็ติดโผ3อันดับแรกที่ทำผิดกฎของโรงเรียนทุกปีการศึกษาเหมือนเคย

 

            ไม่ใช่ว่าเซฮุนไม่อยากจะช่วย แต่เขาช่วยจนไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงแล้วเหมือนกัน ชานยอลก็คงเหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่ชอบใช้ชีวิตอย่างอิสระไม่ถูกใครมาบังคับแต่บางทีเขาก็ควรอยู่ภาตใต้กรอบบ้าง

 

            “ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”

 

            “ผมถามจริงๆนะ”

 

            “...”

 

            “ทำไมพี่ต้องช่วยเหลือชานยอลขนาดนี้ด้วย”

 

            “ไม่ใช่เรื่องของนาย”คริสตอบแบบขอไปทีกับรุ่นน้องที่เป็นกรรมการนักเรียน เซฮุนอยู่ฝ่ายปกครองเขาเลยต้องมีหน้าที่ดูแลนักเรียนที่เข้าออกภายในห้องปกครองอย่างเคร่งครัดแต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่คนๆเดียวที่เขาแทบทำอะไรไม่ได้เพราะมีประธานนักเรียนคอยหนุนหลังอยู่

 

            เซฮุนไม่รู้ตื้นลึกหนาบางกับเรื่องระหว่างคริสกับชานยอลแต่เขาก็พอได้ยินข่าวมาว่าชานยอลเข้าออกห้องคริสเป็นว่าเล่น จนบางทีเขาเองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจริงๆแล้วสองคนนั้นเป็นอะไรกัน

 

            “ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่สงสัย คนอื่นก็สงสัยเหมือนกัน”

 

            “...”

 

            “พี่อย่าคิดว่าพี่ถือไพ่เหนือกว่าคนอื่น”

 

            “...”

 

            “เอ็นดูมันมากๆระวังเอ็นพี่จะขาด”เซฮุนพูดทิ้งท้ายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมแฟ้มเอกสารที่ถือมาด้วย

 

            “ระวังงั้นเหรอ”

 

 

S T O R Y

 

 

            “เอาล่ะเรียบร้อย”ชานยอลคาบปากกาเมจิคสีดำไว้ในปากยืนมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองที่ใช้เวลาสร้างสรรค์มันมานานกว่าสิบนาที

 

            “เดี๋ยวๆของกูยังไม่เรียบร้อย”จงอินยกมือขึ้นทำท่าปางห้ามญาติก่อนที่จะเดินเข้าไปเติมใบหน้าบนบอร์ดกรรมการนักเรียนอีกนิด “นี่แหน่ะโอเซฮุนงั้นเหรอหน้านิ่งนักนะมึง5555555555555555 ทำหน้ายังกับญาติเสีย”

 

            “ญาติเสียแล้วไปหนักส่วนไหนของมึง”

 

            “เอ้าถามเชี้ยไรเนี่ยไอ้ยอล มึงเองนะเป็นคนบอกกูเองว่ามันชอบทำหน้าญาติเสีย”

 

            “ญาติไม่เสียหรอกแต่มึงเนี่ยแหละจะเสีย”

 

            ควับ!

 

            “อิ๋บอ๋ายแอ้ว”

 

            “โถ่อาจารย์ก็ผมบอกว่าผมไม่รู้”ชานยอลทำท่าทางใสซื่อใส่หน้าอาจารย์ฝ่ายปกครองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่.งถ้าไม่ยืนรอไอ้ห่.าจงอินป่านนี้เขาได้กลับบ้านเป็นชาติละ

 

            “ว่าไงล่ะนักเรียนคิมจงอิน”

 

            “ผมเดินสะดุดแล้วปากกามันก็กระเด็นไปโดนบอร์ดแค่นั้นเองอาจารย์”

 

            “สงสัยปากกากระเด็นหลายครั้งเลยนะครับ”เซฮุนพูดลอยๆขึ้นมาแต่นั่นก็ทำเอาชานยอลกับจงอินเสียวสันหลังวูบ

 

            โดยส่วนตัวเซฮุนไม่ค่อยชอบขี้หน้าของทั้งคู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่เพราะเขาเองค่อนข้างมีหน้ามีตาอยู่ในโรงเรียนจึงไม่อยากจะทำตัวให้คนอื่นเอาไปนินทาว่าเลือกที่รักมักที่ชัง

 

            “ผมฝากด้วยแล้วกันนะโอเซฮุน”

 

            “ไว้ใจได้เลยครับอาจารย์ ต้องขอบคุณที่อาจารย์เสียสละเวลามานะครับ สวัสดีครับ”

 

            “สวัสดีครับ”ชานยอล/จงอิน

 

            หลังจากที่อาจารย์ยูชอนเดินออกไปอำนาจทั้งหมดก็เหมือนกับจะตกมาอยู่ในมือของโอเซฮุนไปโดยปริยาย

 

            “ถ้าผมจำไม่ผิด ประธานเพิ่งจะเตือนคุณไปนะครับปาร์คชานยอล”เซฮุนก้มหน้าเปิดเอกสารบันทึกรายงานการทำผิดกฎไปพูดไป

 

            “เสือ.ก”ชานยอล

 

            “วะวะว้าว”จงอิน

 

            “หึ”เซฮุนเงยหน้าจากแฟ้มขึ้นมองคนตรงหน้าทั้งคู่ก่อนที่เขาจะเบนสายตามองไปที่ชานยอลคนเดียว “คราวนี้ไม่ว่าจะประธานหรืออาจารย์คนไหน.. ก็ช่วยมึงไม่ได้”

 

 

S T O R Y

 

 

            “เป็นไงล่ะมึง หาไรทำสนุกๆ ไอ้เชี้ยเซฮุนนี่แม่.งก็ว่างจับผิดมึงจั๊ง”จงอินทำหน้าตาเบื่อโลกมือก็ชูซองจดหมายสีขาวไปมา

 

            “ไม่โดนพักการเรียนก็ดีแค่ไหนละ”

 

            “แล้วกูจะทำไงกับจดหมายเฮงซวยนี่ดีวะ”ยิ่งคิดคิมจงอินก็ยิ่งเครียดเพราะจดหมายเชิญผู้ปกครองมาพบไม่ได้ทำให้จิตใจเขามันกระชุ่มกระชวยอะไรเลยแม้แต่น้อยนี่ถ้าแม่กับพ่อเขารู้นะมีหวังโดนด่ายันชาติหน้าแน่ๆไม่ได้! ที่บ้านเขาจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด

 

            ด้านชานยอลเองก็ได้จดหมายมาเหมือนกันแต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกมากกว่าจดหมายนั่นคงไม่พ้นคำพูดของเซฮุนที่พูดกับเขาก่อนจะออกมาจากห้องนั่น

 

            เส้นใหญ่ไม่ใช่เหรอ แน่จริงก็หาคนช่วยสิปาร์คชานยอล

 

            “ไอ้ยอล ไอ้ยอลโว้ยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

            “ห.. ห้ะ”

 

            “กูถามมึงว่ากลับบ้านยังไง เรียกเป็นล้านรอบละไอ้สัด””

 

            “อ๋อกลับเอง พอดีวันนี้เปลี่ยนสียางว่ะกูไปก่อนนะ”

 

            “เออโชคๆเว้ยเพื่อน”

 

            มึงต้องการอะไรกันแน่วะโอเซฮุน..

 

 

S T O R Y

 

 

            ร้านเค้กแถวบ้านอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุดหลังจากเปลี่ยนสียางฟันเสร็จ ชานยอลชอบกินเค้กและที่ชอบมากที่สุดคงไม่พ้นพี่สาวร้านเค้กสุดสวยแถมยังใจดีที่ชานยอลอยากจะเต๊าะมาเก็บไว้คนเดียว

 

            “อ้าวชานยอลทำไมถึงมวันนี้ล่ะ”วูยองเจ้าของร้านคนสวยเอ่ยทักเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามาข้างใน

 

            “พอดีผมไปเปลี่ยนสียางเลยแวะน่ะครับ”พูดไม่พอยังยิ้มโชว์สียางใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนให้พี่สาวสุดสวยดูอีกต่างหาก วูยองค่อนข้างจะสนิทกับชานยอลพอสมควรเพราะเด็กหนุ่มคนนี้ชอบแวะมาเล่นด้วยบ่อยๆตั้งแต่ตอนร้านเปิด

 

            อีกมุมมองหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นของปาร์คชานยอล..

 

            รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวทำให้ชานยอลเผลอยิ้มตามอย่างอดไม่ได้ ปาร์คชานยอลกำลังตกหลุมรักพี่สาวคนสวยซ้ำๆ ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งใจเต้นแรง ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งเขิน

 

            “ขอบใจนะ”

 

            “หืม”

 

            “ที่มาช่วยไง”

 

            “อ๋อไม่เป็นไรหรอก”โกโก้ร้อนที่พร่องไปค่อนแก้วถูกยกขึ้นจิบช้าๆแก้อาการเขิน ชานยอลรู้สึกประหม่าทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย “พี่จูยองครับ”

 

            “หืม”

 

            “คือ..”

 

            “...”

 

            “คะ คือ..”

 

            “...”

 

            พูดสิวะไอ้ปาร์ค..

 

            “วันเสาร์นี้พี่ว่างหรือเปล่าครับ พะ พอดี.. คือผม.. ผมได้บัตรส่วนลดไปสวนสนุกเลยจะชวนพี่ไปด้วยกัน แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะครับ”การพูดรัวและเร็วเป็นอีกหนึ่งที่ชานยอลมักจะทำเมื่อเขาประหม่า

 

            “คิก”จูยองหลุดขำออกมาเบาๆ “ได้สิ”

 

            เยสแอบดีใจในใจเล็กๆบัตรส่วนลดบ้าบออะไรกันไม่มีหรอกชานยอลนี่แหละที่ลงทุนอดข้าวอดน้ำเก็บตังซื้อบัตรสวนสนุกระดับวีไอพีนั่นเพื่อที่จะได้ไปกับพี่จูยองคนสวย

 

            “งั้นสิบโมงเจอกันหน้าร้านนะครับ ผมไปล่ะ ฝันดีนะครับพี่จูยอง”

 

            “ฝันดีจ้ะ”

 

            ถ้าในฝันไม่มีพี่ผมว่าผมคงจะฝันร้ายมากกว่า..

 

            55555555555555555555555555555555555555

 

            โบกมือให้จนลับสายตา ชานยอลกัดปากอมยิ้มแบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าความรัก ไม่เป็นไรนะครับพี่จูยองอายุเป็นเพียงแค่ตัวเลข

 

 

S T O R Y

 

 

            พรึ่บ!

 

            “โอ๊ยตกใจ”

 

            “ไปเต๊าะคุณจูยองมาอีกแล้วล่ะสิมึงอะ”คริสยกแก้วนมขึ้นกระดกรวดเดียวหมดหรี่ตาจับผิดคนที่เพิ่งมาถึง

 

            “อะๆถูกต้องนะคร้าบบบบบบบบบ”ซึ่งชานยอลก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว

 

            “ไงล่ะมึงได้ข่าวว่าโดนไอ้เซฮุนร่อนจดหมายใส่”คริสที่พูดเตือนความจำเมื่อช่วงเย็นของชานยอลยกยิ้มทำนองว่ากูเตือนมึงแล้วนะปาร์คชานยอลแต่มึงมันโง่ไม่ฟังกูเอง

 

            “เออใช่ กูเกือบลืม”

 

            “แล้วจะเอาไง ถ้าบอกม๊ามึงมีหวังได้โดนออกจากบ้านสามวันเจ็ดวัน”

 

            “กูก็ไม่รู้อะคริส ทำไงดีวะถ้าม๊ารู้กูต้องตาย”ดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนกับตอนเด็กๆที่เผลอทำน้ำแดงหกใส่เสื้อสีขาวแล้วกลัวโดนแม่ตียังไงยังงั้น

 

            “มึงทำผิดเกินจะเยียวยา”ตบบ่าน้องชายปุๆก่อนจะเดินขึ้นไปนอนบ้านห้องต่อ

 

            ใช่..

 

            ปาร์คชานยอลกับประธานนักเรียนอู๋อี๋ฟ่านคือพี่น้องกัน ส่วนเหตุผลที่ไม่มีใครรู้เพราะคนละนามสกุลอีกอย่างคริสพักอยู่คอนโดนานๆทีถึงจะกลับมาบ้านส่วนที่โรงเรียนทั้งคู่ก็ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมอะไรนักนอกซะจากคริสจะเรียกชานยอลเข้าไปด่าในห้องหรือไม่ชานยอลก็จะเข้ามาตากแอร์เล่นในห้อง

 

            “ทำไมมึงต้องตามจองล้างจองผลาญกูขนาดนี้วะไอ้เซฮุน”ชานยอล

           

 

 ------------------------------------------------------------------------

ขอโทษกูง่วง555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555เอาแบบกากหมาไปก่อนนะเว้ยพวกเอ็ง ไม่อ่านก็จะแต่งเอ้า เอ้า เอ้า เอ้า ฟิคเรื่องนี้จริงๆก็ยังไม่รู้เลยว่ะว่าจะเอาแนวไหนอะไรยังไง พล็อตไม่มี.. 55555555555555555555555555555555555555555555จูบ

3 ความคิดเห็น