เกิดใหม่ไร้รัก (Re-Write)

ตอนที่ 9 : บทที่4 ลิขิตสวรรค์2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

“อาฟาน ลูกรัก เกิดอันใดขึ้น” ท่านแม่รีบลุกจากเตียงลงมา ก่อนจะรับตัวนางไปวางบนเตียง เมื่อมองเห็นแผลที่หัวเข่าแล้วก็ต้องหน้าซีด ตัวเล่อหนี่เองพยายามยันตัวเพื่อมองแผล แต่ก็ไม่มีแรงล้มลงนอนไปอย่างนั้นแทน

“อาฟานล้ม ความผิดลูก…” พี่รองเล่อซาหน้าซีดกำมือแน่นก้มหน้าราวกับกำลังกลั้นความเสียใจ ....มิใช่ มิใช่ความผิดท่าน ข้าไม่ระวังเอง และคงเป็นสวรรค์ลิขิต

“ไปตามหมอจางมา ยกป้ายหยกบอกว่าเรื่องด่วน อธิบายด้วยว่าอาฟานบาดเจ็บมีแผลใหญ่เลือดออกมาก” ท่านแม่ยกมือสั่นๆยื่นป้ายหยกให้ข้ารับใช้

“ยืนทำอะไรอยู่อีก รีบไปสิ!!!” จนกระทั่งท่านแม่ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว สาวใช้ข้างกายจึงสะดุ้งสุดตัว รีบรับป้ายไปอย่างร้อนรน ทุกคนต่างนิ่งอึ้ง เป็นคราแรกที่ท่านแม่ผู้อ่อนโยนสติแตก กระทั่งเล่อหนี่ก็ไม่เคยพบเจอ ท่านแม่คงรู้สึกเหมือนตัวนาง… เข้าใจเลย คงไม่อยากสูญเสียนาง เหมือนที่นางไม่อยากสูญเสียอาฟาน

“ท่านแม่ อย่าโทษใครเลย ลูกวิ่งแล้วล้มเอง ท่านแม่เจ้าคะ” เล่อหนี่พยายามพูด แต่ท่านแม่ก็ไม่ได้สนใจ หันไปเหมือนจะกล่าวโทษพี่รอง ก่อนจะวางท่าทางนิ่งเฉย หันมากอดเล่อหนี่ไว้แนบอกแทน

“ท่านแม่ ลูกหนาว” ในใจเกิดเย็นเฉียบขึ้นมา ก่อนที่อาฟานจะสิ้นใจคงรู้สึกเช่นนาง ร่างกายอ่อนแรงจนทำอะไรไม่ได้ หนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ตัวสั่นจนเริ่มคุมไม่อยู่ ทรมานเหลือเกิน

“อาฟาน อดทนอีกนิด ทนเจ็บสักนิดนะลูกรัก” สุดท้ายท่านแม่ก็หยิบผ้ามา ก่อนจะวางบนแผลแล้วกดไว้

“เล่อซา เจ้ามากดแผลไว้” เล่อหนี่สะดุ้งสุดตัว ทันทีที่แผลถูกกด ความรู้สึกปวดหนึบจนกลายเป็นชา ...นั่นล่ะถูกแล้ว...ต้องห้ามเลือดก่อน

“อาฟาน...ฮึ่ก เจ็บมากหรือลูก คลายเครียดลงสักหน่อย อมช้อนไว้นะลูกรัก” ท่านแม่ยื่นช้อนไม้มาให้

เล่อหนี่จึงรู้สึกได้ว่า ปากมีกลิ่นคาวเลือด ที่แท้นางก็ขบฟันไปโดนริมฝีปากทำให้เลือดซึมออกมา ท่านแม่คงจะเห็นเข้าจึงป้องกัน

“อึก งับ” กว่าจะบังคับให้ตัวเองอ้าปากได้ก็รู้สึกเนิ่นนาน พองับช้อนเข้าไปแล้วก็เกิดผ่อนคลายขึ้น จึงค่อยๆหลับตาลง

“อาฟาน อาฟาน ไม่ๆลูกรัก ลืมตาไว้ก่อน ลูกเป็นลูกทหาร จะยอมแพ้กับแผลแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด” เสียงท่านแม่ปลุกนางอีกครั้ง ร่างกายถูกโยกไปมาเพื่อปลุก

ท่านหมอจางผลุนผลันเข้ามา ก่อนจะเริ่มทำการรักษาอย่างรวดเร็ว สติเรือนรางลงทุกที นางมองไปที่พี่รองเล่อซาอย่างสำนึกผิดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหลับตาลง

“แผลกว้างยิ่งนัก โชคดีที่ไม่ได้ลึกมาก อาฟานนั้นผิวบางยิ่งนัก… ให้เรียนยุทธ์เสีย ผ่านพ้นคราวนี้ไปได้ถือว่ามีบุญ ร่างกายอ่อนแอเกินไป หากได้รับบาดเจ็บอีกคราคงไม่มีหวังแน่แล้ว”

ท่านหมอจางปาดเหงื่ออย่างยากลำบาก วันนี้หัวหน้าตระกูลไม่อยู่ ตัวเขาเองรู้ดีว่าหากรักษาบุตรสาวของสหายหัวหน้าตระกูลไม่ได้ คงจะลำบากแน่ๆ จึงรีบหาทางป้องกันก่อนเป็นอันดับแรก

“ท่านแม่ ลูก..”เล่อซาทำเหมือนอยากจะขอโทษเหลือกำลัง ดวงหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ซีดเผือดจนไม่เหลือสีเลือด

“แน่นอน อาซา ลูกต้องรับผิดชอบ กลับห้องไปสำนึกผิดจนกว่าพ่อเจ้าจะกลับมา” เล่ออ้ายหนี่เอ่ยไล่บุตรชายคนรองอย่างเย็นชา นั่นทำให้คนเป็นคนลูกหน้าชาวาบ ก่อนจะคำนับทั้งท่านแม่และท่านหมอและรีบออกไป

“ลูกข้า อ่อนแอเพียงนั้นเลยหรือท่านหมอ” นางอดสงสัยไม่ได้ เหตุใดแผลเพียงถากๆจึงทำให้บุตรสาวอาการปางตายได้

“น่าแปลกยิ่งนัก ข้าแทบไม่เคยเห็นอาการเช่นนี้ ราวกับว่า เลือดของนางรวมใจกันไหลออกจากร่าง… ดังนั้นต่อไปแม้แผลเล็กๆก็ต้องระวัง หากมีแผลให้รีบส่งคนไปเรียกพวกข้า… ข้าจะให้ยาระงับเลือดไว้ ให้นางพกติดตัว… แล้วต้องให้นางฝึกยุทธ์โดยด่วน..” ว่าเสร็จแล้วหมอจางก็ยื่นยาให้หนึ่งขวด ก่อนจะขอตัวกลับ

“จิ้นเอ๋อว์ ไปตามท่านปรมาจารย์ซวีมาหาข้าด่วน” สั่งสาวรับใช้เสร็จก็หันกลับไปดูลูกรัก เพราะเล่อหนี่ฟานนั้นแสนรู้จึงเป็นที่เอ็นดู คนเป็นแม่ยิ่งแสนรัก รู้ตัวเลยว่ารักนางมากกว่าลูกคนไหนๆ แม้จะเป็นการไม่ดีต่อลูกคนอื่นๆ แต่หลังจากงานศพท่านย่าลูกรักคนนี้ก็ยิ่งเผยแววฉลาด ยิ่งทำให้นางรักมากขึ้น

โชคดีที่เหล่าลูกชายทั้งสามเองก็รักเล่อหนี่อย่างมากไม่ต่างกัน สุดท้ายแล้วอาฟานก็ล้วนเป็นที่รักของผู้พบเห็นทุกคน กระทั่งนายท่านจาง...หัวหน้าตระกูลจางเองก็เอ็นดู

 

..

ซื้อนิยายเกิดใหม่ไร้รักคลิก!!!นิยาย เกิดใหม่ไร้รัก

 

อุดหนุนนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ได้

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคต้น

 

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคปลาย ท่านหมอเซียนบุตรชายท่านมาตามหาแล้วขอรับ

 

นิยายร้อยรักลูกตำลึง

 

นิยายกิ่งหลิวลอยลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น