เกิดใหม่ไร้รัก (Re-Write)

ตอนที่ 17 : บทที่7 แผนการของคนสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

เล่อหนี่นอนคิดอยู่ทั้งคืน รวบรวมคิดเหตุการณ์ช่วงนี้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างและนางจะจัดการได้อย่างไร คิดได้แล้วก็แอบลอบเข้าห้องทำงานท่านพ่อซึ่งจะมีการประชุมกันที่นี่ในตอนเช้า ก่อนจะเขียนหนังสือวางไว้ฉบับหนึ่ง แล้วลอบกลับห้องนอนตัวเองโดยไม่มีใครรู้

แม้จะยังเล็กแต่เล่อหนี่แอบเดินลมปราณเองแล้วเล็กน้อย จึงสามารถกลบจิตตัวเองได้นิดหน่อย ลำพังข้ารับใช้เลยไม่สังเกตเห็น ท่านพ่อก็ยังอยู่ที่หออี้เหินองครักษ์จนถึงคนสนิทของท่านพ่อจึงอยู่ที่นั่นหมด เล่อหนี่จึงรอดพ้นสายตาทุกคนไปได้อย่างง่ายดาย

นางเคยปลอมลายมือคนๆหนึ่งในชาติก่อน เขาเป็นสายลับของทางการจากฝั่งท่านพ่อ นางเลยเอาลายมือนั้นมาปรากฎในยามนี้… คนๆนั้นหลังจากสาสน์ที่นางปลอมลายมือฉบับนั้นก็ถูกฆ่าทิ้ง ทั้งที่เป็นมือดีของฝ่าบาทแท้ๆ

เล่อหนี่พลิกตัวกลับไปมาบนเตียง กลัวว่าจะถูกจับได้ แม้จะลบล้างจิตไปแล้วแต่ก็กลัวว่าจะมีคนฝีมือดีของท่านพ่อเฝ้าห้องอยู่ไกลๆ นางจึงคิดจะบอกท่านพ่อถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองและการตายที่น่าอนาจ อย่างน้อย แม้จะถูกกล่าวหาว่าบ้า ท่านพ่อคงไม่ใจดำถึงขนาดไล่ตัวนางออกไปแน่ๆ แล้วเมื่อวันหนึ่งเรื่องราวที่นางเตือนเป็นจริง ท่านพ่ออาจจะเชื่อนางขึ้นมาก็ได้

....

ทันทีที่ตื่นเช้า เล่อหนี่ก็แอบเดินผ่านหน้าห้องทำงานท่านพ่อ พบว่าตอนนี้ท่านเรียกประชุมแล้ว นางเลยคิดว่าท่านพ่อไม่เรียกนางแปลว่าความไม่แตก จึงเดินไปกินข้าวอย่างสบายใจขึ้นเปราะหนึ่งถึงอย่างไรนางก็ไม่อยากถูกมองว่าบ้า กลัวพี่ชายทั้งสามจะตีตัวห่าง ตอนนี้นางได้รับความรักจากครอบครัวมาเกินพอแล้ว นางก็อยากจะตอบแทนคืนบ้าง

“น้องเล็กร่าเริงแจ่มใส่เหลือเกิน เมื่อคืนฝันดีหรือ” เป็นเล่อซาที่ทักทายนางทันทีที่เดินเข้ามาในห้องทานอาหารของเรือนใหญ่ เพราะนางอยู่เรือนเล็กปีกตะวันออก กว่าจะเดินมาถึงจึงนานกว่าคนอื่นๆ

“น้องฝันดีเหลือเกินเจ้าค่ะ น้องฝันว่าครอบครัวเราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข” เล่อหนี่พูดตามจริง นางฝันแค่นั้นจริงๆ ฝันว่าครอบครัวจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าตายจากไป ตัวนางนั้นจะไม่มีทางแต่งออกไปไหนอีกเด็ดขาด จะคอยดูฮูหยินของพี่ๆทั้งสามให้ได้

“โอ้ อย่างนั้นก็ดี แต่อย่างนี้แปลว่าน้องหญิงจะไม่แต่งงานหรือ” เป็นเล่อฟ่งถามมา เล่อหนีจึงหันไปมองทำทีเป็นค้อนพี่สามหนึ่งที ทำให้เขาหน้าเจื่อนไป สำนึกได้ว่าเป็นหญิงเกิดมาล้วนอยากแต่งงานแม้นางจะยังเล็กแต่ก็คิดอ่านเกินเด็ก นางย่อมต้องหวังได้แต่งกับใครสักคนเป็นแน่อยู่แล้ว

“มิได้หมายเช่นนั้นกระมัง อาจจะหมายถึงแต่งเขยเข้าบ้านมากกว่า” เล่อซารีบแก้ตัวแทนน้อง เป็นหญิงหากไม่แต่งงานน่าอับอายกว่าเป็นม่ายเสียอีก เป็นม่ายหรือโดนหย่ายังพูดได้ว่าสามีไม่ดี แต่หากไม่ได้แต่งงานคนต่างจะโจษจันฑ์ว่าหญิงคนนั้นไม่ดีต่างหาก

“เอาล่ะๆ กินข้าวกันเถิด วันนี้อาฟานกับอาฟ่งต้องเริ่มฝึกยุทธ์กับอาจารย์ซวีแล้ว วันนี้แม่ให้คนครัวเตรียมเนื้อไว้เยอะเลย ของอาฟานหั่นอย่างดีเพื่อย่อยง่าย ลูกรักนั่งลงเถิด” เล่อหนี่ได้ยินว่าเนื้อก็เริ่มแขยง

“ลูก ...คงทำให้ท่านแม่ผิดหวังแล้ว” เล่อหนี่เดินไปอยู่หลังเก้าอี้ข้างท่านแม่ ไม่นานคนใช้ก็มาเลื่อนเก้าอี้และอุ้มนางขึ้นนั่ง

“เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น ลูกรักไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังหรือรำคาญใจเลย” เห็นลูกทำหน้าเศร้าแล้วอ้ายหนี่ก็เศร้าใจตามไปด้วย คันหัวใจยิกๆว่าเหตุใดลูกรักจึงทำหน้าเศร้าปานนั้น

“ลูกรู้ว่าหากเลือกกินจะเป็นเด็กไม่ดี แต่ลูกไม่ชอบกินเนื้อเลยเจ้าค่ะท่านแม่” ว่าแล้วนางก็ทำหน้าเศร้าสลดไปอีก คิดในใจว่าหากนางกินเนื้อนี้ไป มีหวังต้องเป็นปัญหากับสุขภาพแน่ๆ ภายในนางไม่แข็งแรงจึงยอมกินอาหารอ่อนมาตลอด กินแต่เนื้อปลาผักและข้าวเท่านั้นเอง

“โอ ลูกรัก หากเจ้าไม่ชอบไม่เป็นไร กินอย่างอื่นเถอะ” ว่าแล้วฮูหยินเล่ออ้ายหนี่ก็รีบหยิบจานเนื้อส่งให้บ่าวทันที นึกเห็นใจเด็กน้อยที่กลัวนางจะเสียใจและทำหน้าเศร้าปานนั้น

แต่ถึงขนาดลูกรักบอกว่าไม่ชอบเช่นนี้แปลว่านางไม่ชอบจริงๆ ได้แต่คิดโทษตัวเองที่ไม่ได้สังเกตเลย ลูกหญิงตั้งแต่เริ่มกินอาหารได้ก็กินแต่ผักและปลาเท่านั้น ไม่เคยเห็นกินเนื้อสัตว์อื่นเลย ในใจเริ่มนึกชื่นชม ลูกรักครองตัวราวกับเจ้าแม่กวนอิมมาเกิด

“ท่านแม่..” เล่อหนี่หมดคำจะพูด กลัวเหลือเกินว่าท่านแม่จะเสียใจ แต่พอเห็นท่านยิ้มบางๆมาให้ก็เกิดรู้สึกตื้นตันใจ ท่านแม่ใจกว้างเหลือเกิน เพราะแต่ก่อนเล่อหนี่มัวเป็นไข้ไม่สบายโดยไม่รู้สาเหตุ เลยไม่ค่อยได้สัมผัสใจจริงของท่านแม่เท่าไหร่ ยิ่งพอได้มาสัมผัสแล้วยิ่งรู้สึกรักครอบครัวอย่างสุดหัวใจ

“ลูกรักกินข้าวเถอะ” เล่ออ้ายหนี่มองบุตรคนอื่นๆด้วยความรัก จนมาหยุดลงที่ลูกหญิงตัวน้อย ตั้งแต่อายุครบสองขวบปีมาได้ ลูกหญิงก็แสดงความฉลาดต่างๆนาๆจนบางครานางก็นึกว่าลูกหญิงเป็นเทพธิดาตัวน้อยๆลงมาเกิดเป็นแน่ จึงได้รู้ความมากเพียงนี้

ผ่านการทานข้าวเช้ามาแล้ว เล่อหนี่เพิ่งจะสังเกตว่าท่านพ่อยังไม่ออกมาจากห้องประชุมเลย ใจนางก็ยังตุ้มๆต่อมๆอยู่ พอไม่เห็นองครักษ์หงหน้าห้องทำงานท่านพ่อ ก็พอจะรู้ว่าหน่วยเงาของท่านพ่อไปทำงานแล้วแน่ๆ

ไม่รู้พวกเขาจะสืบตามเจอตัวคนที่มีลายมือในสาสน์ฉบับนั้นมั้ย นางเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนๆนั้นชื่ออะไร เพราะเขาเป็นสายสืบลับของราชการ ดังนั้นนางเลยเคยเห็นชื่อเขาผ่านตาเพียงคราเดียว ผ่านแบบผ่านไปเลยจริงๆ

 

...

ซื้อนิยายเกิดใหม่ไร้รักคลิก!!!นิยาย เกิดใหม่ไร้รัก

 

อุดหนุนนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ได้

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคต้น

 

นิยาย ตำนานรักดอกเหมย ภาคปลาย ท่านหมอเซียนบุตรชายท่านมาตามหาแล้วขอรับ

 

นิยายร้อยรักลูกตำลึง

 

นิยายกิ่งหลิวลอยลม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #5 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 21:15
    รอค่ะๆ
    #5
    0