The Rivers น้ำนิ่งไหลรัก [ Yaoi ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 149 Views

  • 0 Comments

  • 15 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    149

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 ใต้ธารา [ 100 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

12 ชั่วโมงก่อนหน้า

ติ๊ง!!

[ Thames ] : ไง น้องรัก

[ ฤดูคิมหันต์ ] : พี่เทมส์?

 [ Thames ] : ใช่ พี่เอง

[ ฤดูคิมหันต์ ] : ได้ไลน์ผมได้ไงเนี่ย

[ Thames ] : พี่โทรไปขอเบอร์แกกับคุณน้า

[ ฤดูคิมหันต์ ] : น้องพึ่งได้เข้าเมือง หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณพี่ชายจะเมตตาเด็กบ้านนอกตาดำๆนะครับ

[ ฤดูคิมหันต์ ] : สติ๊กเกอร์ออดอ้อน

[ Thames ] : สติ๊กเกอร์อ้วก

[ Thames ] : น่าเชื่อตายล่ะ 555

[ Thames ] : ตกลงเปิดเรียนหรือยัง ว่างช่วงไหนพี่จะได้พาไปเที่ยว

คิมหันต์ยิ้มแฉ่งอย่างดีใจ มีพี่เป็นป๋าสปอร์ตมันก็ดีแบบนี้ ที่แม่เขาให้มาเรียนบริหาร ส่วนหนึ่งเพราะอยากให้ทำธุรกิจแบบครอบครัวทางแม่ มากกว่ารับราชการแบบพ่อ

[ ฤดูคิมหันต์ ] : เสาร์อาทิตย์นี้ก็ได้พี่

[ Thames ] : ชวนเพื่อนๆมาด้วยก็ได้นะ พี่เลี้ยงเอง

[ ฤดูคิมหันต์ ] : ขอบคุณค่ะป๋าขา

[ Thames ] : ป๋าพ่อง

[ ฤดูคิมหันต์ ] : 555

[ ฤดูคิมหันต์ ] : เออ นี่พี่เทมส์

[ ฤดูคิมหันต์ ] : ผมว่าจะถามตั้งแต่วันนั้นแล้ว พี่รู้จักไอ้ไนล์มาก่อนหรอ

คำถามของน้องชายทำให้ใบหน้าหวานๆของคนที่อุตส่าห์กระโดดลงน้ำมาแบบไม่คิดหน้าคิดหลังเข้ามาในห้วงความคิด

เด็กโง่เอ้ย...

[ ฤดูคิมหันต์ ] : ว่าไงครับ?

[ Thames ] : เด็กนั่นทำงานพิเศษ ที่ the Moon

[ ฤดูคิมหันต์ ] : บ้าน่า ที่นั่นเข้มมากเรื่องตรวจอายุไม่ใช่หรือครับ

[ Thames ] : ก็ใช่

คนที่ตั้งกฎเหล็กนี้ขึ้นมาไม่ใช่เจ้าของร้านอย่างเขา แต่เป็นหุ้นส่วนหน้าเลือดอย่างไอ้เสือต่างหากล่ะ

[ ฤดูคิมหันต์ ] : แล้วทำไม...

[ Thames ] : พี่ไม่ยุ่งเรื่องภายในของเด็กๆหรอกนะน้องรัก

ถึงไม่เห็นหน้า คิมหันต์ก็เห็นคนเป็นพี่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อยู่หน้าจอโทรศัพท์

ถึงว่าสิว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

ใต้ธารา...

คิมหันต์คิดทบทวนคำใบ้อีกครั้ง พลางมองชื่อของพี่ชายในโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนตอนเด็กๆคุณแม่จะเคยเล่าให้ฟังว่า คุณป้ากับคุณลุงไปฮันนีมูนที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เลยตั้งชื่อพี่เทมส์ตามแม่น้ำที่เมืองลอนดอน

“เดี๋ยวนะ”

คิมหันต์สลับกล่องสนทนาไปยังกล่องเดิมที่เคยคุยกับไนล์เมื่อวันก่อน

น้ำไนล์

“หึ ให้ตายสิ” คิมหันต์หัวเราะกับการค้นพบนี้อย่างบ้าคลั่ง

 

ปัจจุบัน

ผมมองคิมหันต์อย่างตื้นตันใจ แม้คณะผม การรับน้องส่วนใหญ่จะเป็นปี 2 ที่ต้องรับผิดชอบ แต่เพื่อเป็นการไม่ให้ขาดความร่วมมือ ปี3และปี4 จะต้องส่งคนมาร่วมอย่างน้อย 3-5 คน และนั่นรวมถึงการเป็นพี่แฝง

“ปี4 ใครจะเป็นพี่แฝง”

ผมยังจำวินาทีที่หัวหน้าชั้นปีถามคำถามบัดซบนั้นได้ แม้จะมีคนเต็มใจจะร่วมการรับน้อง แต่นั่นไม่รวมถึงการเป็นพี่แฝงที่ต้องลงไปหัวหกก้นขวิดร่วมกับปี1 อีกครั้ง

สุดท้ายผมก็โดนเพื่อนทั้งคณะโหวตให้มาเป็นพี่แฝงด้วยเหตุผลอันแสนงี่เง่า

“พวกกูหน้าไปทุกคนละ มีแต่มึงคนเดียวอ่ะ หน้าโคตรเด็ก”

“เนี่ย ถ้าเป็นไนล์รับรองน้องไม่มีทางสงสัย”

“มึงเหมาะสุดละไนล์ เรื่องการแสดงกูรู้มึงต้องถนัด”

ประโยคสุดท้ายมาจากไอ้เพื่อนมิวซ์ คู่หูคู่ยากของผม มันจะเหน็บเรื่องที่ผมมีพี่สาวเป็นดารานั่นแหละ แต่สงสัยว่ามันจะลืมว่าพี่ชายมันก็เป็นดาราเช่นกัน ผมและมันเลยค่อนข้างที่จะ... เข้าใจความทุกข์ของการเป็นน้องของดาราของกันและกันดี

 

“รุ่นพี่ครับ!!! ขอกุญแจด้วยครับ!!!!

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปี1 ทุกคนตะโกนช่วยคิมหันต์ ผมคงจะทำเป็นนิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป กุญแจดอกสุดท้ายจึงถูกส่งต่อให้กับคิมหันต์แต่โดยดี

เด็กหนุ่มมือสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้ เขาเดินไปยังกล่องท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนๆ ตัวอักษร พี ถูกนำออกมาจากกล่อง คิมหันต์ส่งมันต่อไปยังหัวหน้าชั้นปี

วิทย์ยิ้มรับ ก่อนจะนำเพื่อนๆทุกคนไปยืนยังหน้าพี่ห้าวที่ยืนรออย่างใจเย็นมานานสองนาน

“ขออนุญาตครับ ขออนุญาตบอกรหัสครับ”

“มั่นใจแล้วยังงั้นหรอ!!!” น้ำเสียงยียวนถามกลับมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้วิทย์ไม่มีทางหวั่นไหว เขายิ้มก่อนจะบอกเสียงหนักแน่น

“มั่นใจครับ!!!

“งั้นก็บอกมา”

B u s i n e s s    p l a n ครับ”

พี่ห้าวยิ้มให้เด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะขยับเป็นการเปิดทาง วิทย์หันกลับไปมองเพื่อน ที่ต่างพยักหน้าให้กับเขา วิทย์หันกลับมายังรุ่นพี่อีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปยังธงรุ่นที่ปลิวไสว

“ได้รุ่นแล้วเว้ย!!!”วิทย์เดินกลับไปยังวงล้อมของเพื่อนๆ ก่อนที่ทั้งเขาและคิมหันต์จะถูกยกขึ้นจากพื้นและโยนไปมา

ผมมองเหล่าเด็กปีหนึ่งอย่างซึ้งใจ มันอาจจะไม่ใช่การรับน้องที่โหดขนาดปีที่พวกผมเจอ แต่น้องๆก็ทำให้ผมประทับใจในความพยายาม

“ขอบคุณพี่ไนล์มากนะครับ”น้องห้าวยิ้มให้กับผมอย่างขอบคุณ

ผมยิ้มบางๆกลับ

“พี่... ปี4หรือคะ”อีกฝากหนึ่ง น้องสตาร์ฟหญิงคนที่จะพาผมไปเปลี่ยนชุดให้ได้ กำลังยืนอย่างช็อกๆอยู่ นี่ก็เป็นหนึ่งในเรื่องที่ทำให้ผมอดที่จะขำไม่ได้ ผมรู้ตัวว่าอาจจะไม่ใช่คนที่รุ่นน้องรู้จักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าใครเป็นน้องจริง เป็นพี่แฝงไม่ใช่หรือ เห็นหน้าตลกๆนั่นแล้ว ผมจึงอดโบกมือทักทายไม่ได้ แต่นั่นดันทำให้เจ้าตัวอายหนักกว่าเดิมแล้วรีบเดินไปหลบหลังเพื่อน

“ไนล์”เสียงเรียกผมมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของ มิวซ์

“เป็นไงวะ”

“เหนื่อยสิวะ ถามได้”

นอกจากมิวซ์แล้ว พี่3และปี4 คนอื่นๆต่างก็ทยอยปรากฏตัว ต่างคนต่างมีขนมมีน้ำมาเป็นถุงเป็นถัง เป้าหมายหมายคือน้องสายรหัสของตนที่ได้รุ่นอย่างเป็นทางการ

ชีวิตเด็กปี1กำมะลอของผมสิ้นสุดลงแล้ว   และอาทิตย์หน้าผมก็จะเปิดเรียนชั้นปีที่4 อย่างเป็นทางการ ได้เวลาจากลาวันหยุดอันแสนหวานซะแล้วสิ ขอให้เป็นเทอมที่ดี...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น