The Rivers น้ำนิ่งไหลรัก [ Yaoi ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 150 Views

  • 0 Comments

  • 15 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    150

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

บทนำ

เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาพยายามพาตัวเองวิ่งผ่านซอกตึกอย่างเร่งรีบ เชือกผูกของรองเท้าผ้าใบคู่เก่งหลุดลุ่ยไม่เป็นระเบียบ เช่นกันกับเสื้อเชิตสีขาวที่ถูกปล่อยออกมานอกชายกางเกง อีกทั้งยังมีรอยด่างเป็นดวงๆของน้ำโคลนอยู่ประปราย

“เสียเวลาชิบ!”ไนล์ หรือ ชโลธร สบถออกมาคำโตเพื่อพบกำแพงที่ทำจากลูกกรงสูงกว่าสองเมตรขวางกั้น

เขาตัดสินใจโยนกระเป๋าที่มีหนังสืออยู่เพียงสองสามเล่มข้ามไปอีกฝั่ง ก่อนจะพาตัวเองปีนตามไป พลางสบถด่าโชคชะตาหรืออะไรก็ตามที่ทำให้เขาต้องมาทำอะไรแบบนี้

เสียงดนตรีจังหวะซอร์ฟที่ได้ยินแว่วๆในหูทำให้เด็กหนุ่มยิ้มออกมา เสียงนั้นกำลังบอกเขาว่าจุดหมายที่เขาต้องไปอยู่ไม่ไกลแล้ว

ด้านหลังของ ‘The Moon’ คลับยอดนิยมในย่านหรูนั้นมีการ์ดเฝ้าอยู่สองคนซึ่งไนล์พอจะคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง

“ทำไมมาทางนี้ล่ะ แล้วดูสภาพ”บอดี้การ์ดซ้ายที่ไนล์แอบตั้งชื่อในใจว่าเอ ถามขึ้น  

            “ยางแตกน่ะสิพี่ เลยได้ลัดมาจากฝั่งโน้น”

            “เออๆ รีบเข้าไปได้แล้ว ป่านนี้พี่เสือรอแย่แล้ว”บอดี้การ์ดบีว่าพลางหลีกทางให้ไนล์เข้าไปข้างใน

 

ผมมาทำงานที่นี่ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้วครับ ในตำแหน่งผู้ช่วยของผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์อีกที ซึ่งตำแหน่งนี้จะได้ทำงานเพียงสามวันเท่านั้นคือศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันที่งานล้นกว่าปกติ งานของผมไม่มีอะไรมาก ก็แค่เดินเก็บแก้ว เช็ดบาร์ คอยตักน้ำแข็ง และเติมของให้พอสำหรับขาย ที่นี่เงินเดือนพอใช้แต่ทิปหนัก เพราะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นระดับวีไอพี หรือพูดง่ายๆว่ามีแต่คนรวยไปจนถึงรวยจัด

“มาแล้วครับ พี่เสือ”ผมยิ้มประจบคนที่กำลังชงเบอเบิ้นออนเดอะร็อกให้กับลูกค้า

“มาก็ดี ไปเอาว้อดก้ามาเพิ่มให้หน่อย เหลืออยู่ขวดเดียว”

เพราะสายตาของพี่เสือเริ่มส่อแววพิฆาต ผมจึงรีบเร่งรุดไปตามคำสั่งทันที

 

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือกระทบหน้าใครบางคนทำให้เท้าของผมหยุดชะงัก ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเผชิญหน้ากันในทางเดิน และ... ผมไม่สามารถไปยังโกดังได้โดยไม่ผ่านสองคนนั้น

“เราตกลงกันแล้วนะ”ฝ่ายชายเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ในขณะที่ฝ่ายหญิงแม้จะเป็นฝ่ายลงมือ แต่ใบหน้ากลับนองไปด้วยน้ำตา และเพราะหญิงสาวไม่ได้ใช้มาสคาร่าแบบกันน้ำ สภาพที่เห็นจึงดูไม่จืดเท่าไหร่

“แต่ยี่รักเทมส์นะ รักมาก”เธอคว้ามือของเขามากุมไว้

“ผมไม่ได้รักยี่ไง”

ไม่ต้องบอกผมก็รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเจ็บปวดแค่ไหน

“เรื่องของเรามันจบแล้ว แม้แต่ในฐานะคนรู้จัก จบนะ”

จะมีอะไรเจ็บปวดไปกว่าคนที่เรารักปฏิเสธเราอย่างเย็นชาด้วยท่าทีที่แสดงออกว่ารำคาญเสียเต็มประดา

ผมมองไปยังชายหนุ่มอย่างไม่ชอบใจนัก หนุ่มเจ้าสำอางในเสื้อผ้าแบรนด์หรู บ่งบอกยี่ห้อไฮโซและปริมาณเงินในกระเป๋า ใบหน้าหยิ่งยะโสของชายหนุ่มมองไปยังหญิงสาวด้วยแววตาว่างเปล่า

มันไม่มีเยื่อใยใดๆในนั้น...

ผมปากของผมยกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ หมอนี่เป็นคนประเภที่ผมไม่อยากจะเข้าใกล้ที่สุด

คนเจ้าชู้!!!

Ring Ring Ring Zzz

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมากะทันหันทำให้ทั้งคู่หันมายังผม ผมทำอะไรไม่ได้นอกปรับสีหน้าให้เป็นปกติจากนั้นจึงกดรับสายและทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สองเท้าซอยรัวเร็วผ่านทั้งคู่ไปยังโกดังที่อยู่สุดทางเดิน

“ไปนอนหลับอยู่ในนั้นหรือไงทำไปนานเป็นชาติ”เสียงพี่เสือที่คำรามมาตามสายทำให้ผมยิ่งก้าวเท้ารัวเร็วเข้าไปอีก

“ครับๆ ได้ของแล้วครับกำลังจะกลับไป”ผมโกหก ขณะที่อยู่หน้าประตูโกดัง

“เออๆ รีบๆมา ครับๆแบบอ่อนๆนะครับ”

เสียงพี่เสือที่หันไปคุยกับลูกค้าทำให้ผมถือโอกาสวางสาย ก่อนจะมุ่งไปหยิบว้อดก้าที่ชั้นวางใส่ตะกร้าและยกกลับไปที่บาร์ โชคดีที่พอกลับมาที่ทางเดิน สองคนคู่รักดราม่าก็ได้สลายตัวไปกันแล้ว ทำให้ผมหายใจอย่างโล่งขึ้น

“โน่น ไปเก็บแก้วโต๊ะโน้นกับโต๊ะนั้นเลยไป”พี่เสือถือโอกาสใช้ ทันทีที่ผมกลับมาถึง

“ไนล์ ไปเติมน้ำแข็งให้โต๊ะฝั่งโน้นหน่อย”ตามด้วยพี่แปลกผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์ตัวจริงเสียงจริงของพี่เสือ รายนี้ทำงานทุกวันต่างจากผมที่ถูกจ้างแค่สามวัน แต่เพราะผมยังต้องเรียนหนังสืออยู่และทำงานเพียงแค่ต้องการเก็บเงินซื้อของที่อยากได้เท่านั้น ข้อเสมอนี้จึงพอใจกันทั้งสองฝ่าย

“ไนล์ พี่พันเรียกแน่ะ”เด็กเสิร์ฟสาวคนหนึ่งสะกิดเรียกผม

ผมทำหน้างงๆอยู่สองสามวินาที  ด้วยไม่เข้าใจว่าผู้จัดการร้านผู้หาตัวยากมากในหนึ่งวันจะอยากพบผมไปทำไม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยอมไปพบผู้จัดการที่ห้องวีไอพีหมายเลขสาม

“รีบกลับมานะมึง อู้หลายทีแล้วนะวันนี้”พี่เสือบ่นส่งก่อนที่ผมจะไป ผมจึงได้แต่พยักหน้ารับแกนๆ

 

ทันทีที่เข้ามาในห้อง ชายหนุ่มที่เข้าใจว่าสลายตัวไปแล้วกลับนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอกสบายใจอยู่บนโซฟาหรู โดยมีพี่พันผู้จัดการร้านนั่งเหงื่อตกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

“อ้าว ไนล์มาแล้วหรอ”พี่พันที่ทำสีหน้าโล่งใจเกินเหตุทันทีที่เห็นหน้าผมทำให้รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

“นี่คุณเทมส์ ธีรดนย์ หุ้นส่วนใหญ่ของที่นี่”

คำบอกเล่านี้ทำให้สมองของผมเกิดอาการชาไปชั่วขณะ ปรากฏดวงดาวเป็นประกายวิ๊งๆรอบศีรษะขึ้นมากะทันหัน

“ยังไม่รีบไหว้อีก”พี่พันเรียกเมื่อเห็นผมยังเฉย

“ครับ”ผมยกมือไหว้ พยายามเก็บสีหน้าที่ไม่ชอบใจไม่ให้คนตรงหน้าจับพิรุธได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมอนี่ต้องการจะตามเช็คบิลผม

“เดี๋ยวผมขออบรมพนักงานหน่อยนะครับ ไม่รบกวนคุณพันแล้ว”หมอนั่นส่งรอยยิ้มจอมปลอมให้กับพี่พัน และทันทีที่ได้รับอนุญาต ห้องทั้งห้องจึงเหลือแค่ผมกับคู่กรณีทันที

ปึก!

อะไรบางอย่างถูกโยนมาตรงหน้าผม เมื่อก้มลงดูจึงพบว่ามันเป็นเงินปึกหนึ่ง และจากการคำนวณด้วยสายตา.... หลายหมื่น

“เอาโทรศัพท์นายมา”

“ฮะ...”ผมทำหน้างงเหมือนคนงี่เง่า

อีกฝ่ายถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พลางลุกขึ้นยืมเข้ามาประชิดตัวผม รู้ตัวอีกทีโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าหลังของกางเกงก็ถูกชิงไป

“ทำบ้าอะไร!”ผมโวยอย่างอดไม่อยู่ ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าคืน

“พอดีเลย”มือของผมถูกคว้าเอาไว้ แล้วนิ้วของผมก็ถูกกดลงที่ปุ่มแสกนลายนิ้วมือของโทรศัพท์

ผมมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ หน้าด้านเกินไปแล้ว!!

หมอนั่นเลื่อนดูโทรศัพท์ผมเหมือนเป็นโทรศัพท์ตัวเอง ทั้งไม่ได้ใส่ใจผมที่ควันออกหูจนเกินจะทนไหว

“ลบแล้วงั้นหรอ”

“ผมไม่ทราบว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”สาบานได้ว่าผมกำลังมองเห็นเลนส์กล้องตัวที่อยากได้บนศีรษะของหมอนี่ ถึงได้ทนพูดดีด้วยอยู่

“ผู้หญิงคนนั้นจ้างนายเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้นายสามเท่า”หมอนั้นยังคงยิ้มเจรจากับผมคล้ายไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้น

“คุณพูดเรื่องอะไร”

พูดบ้าอะไรของเมิงงง...  แน่นอนว่าผมได้แต่ตะโกนในใจ

ธีรดนย์มองกระต่ายขาเดียวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

ถ้าเทมส์เลิกกับยี่ คลิปที่เทมส์บอกเลิกยี่เมื่อกี้จะถูกเผยแพร่ออกไป

คลิปอะไร

เมื่อกี้เป็นคนที่ยี่จ้างมา

หึ คิดว่าฉันจะสนหรือไง ชื่อเสียงของฉันมันก็ไม่ได้มีอะไรดีมาตั้งแต่แรกแล้ว

ชิบหาย!

ยัยยี่อะไรนั่นก็ช่างมโนเก่งเป็นจริงเป็นจัง

“ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น”

เทมส์มองผมอย่างประเมิน ก่อนจะทำการรื้อค้นโทรศัพท์ผมอีกครั้ง

“โอเค ฉันเชื่อนาย”เขายื่นโทรศัพท์คืนให้ผม

ผมมองเขาอย่างลังเล แต่ก็ยื่นไปรับโทรศัพท์คืนอย่างยินดี

“ผมขอตัวนะครับ”

“เดี๋ยว”

อะไรอีกล่ะ... ผมเริ่มหงุดหงิดอย่างจริงจังอีกครั้ง อยากออกไปให้พ้นหน้าหมอนี่เต็มทน

“เงินนั่น สำหรับค่าเสียเวลา เอาไปด้วยเลย”

“ไม่จำเป็น ไม่ได้เสียเวลาอะไร”

ผมปฏิเสธก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องวีไอพีหมายเลขสามแบบไม่เหลียวหลัง

ที่ผ่านมาเจ้าของร้านอย่างหมอนั่นคงมาไม่บ่อยนัก หรืออาจจะอยู่ในโซนวีไอพีที่เขาไม่ได้เข้าไปข้องเกี่ยว จะอย่างไรก็ตามเขาจะขีดโซนวีไอพีไว้เป็นเส้นแบ่งที่จะไม่เข้าไปเด็ดขาด 

ให้ตายเถอะ!! 

ที่ผ่านมาไม่เคยได้เจออย่างไร จากนี้ก็ขอให้ไม่เจอะไม่เจออย่างนั้นตลอดไปด้วยเถอะ เพี้ยง!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น