Master boy [Chanbaek] /END

ตอนที่ 22 : (OS) Werewolf boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 669 ครั้ง
    25 มี.ค. 61

คืนเหงาๆ จะมาบาปไปด้วยกัน

เรื่องนี้คือ1ในสเป ของเล่มสิงโตนะคะ

เห็นมีของดี เลยเอามาลงดีกว่า เพราะส่วนตัวเราชอบมาก







(OS) Werewolf boy





                “แบคฮยอนรีบกลับบ้านได้แล้ว”

                “รู้แล้วน่า”

                “เดี๋ยวก็โดนหมาป่าขย้ำหรอก” เสียงตะโกนตอบกลับมา ทำเอาแบคฮยอนถึงกับต้องเร่งฝีเท้าขึ้น เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิทของตนเองอย่างคยองซูบ่นไปมากกว่านี้

                ท่ามกลางหลังภูเขาลูกใหญ่มีประชากรที่เป็นมนุษย์และเรียกว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ อาศัยอยู่ หมู่บ้านเล็ก ๆ ไร้การติดต่อจากโลกภายนอกและน่าพิศวงทำให้เหล่านักท่องเที่ยวมักจะมาแวะเวียนอยู่เสมอ เพราะนอกจากมาสัมผัสวิถีชาวบ้านหลังเขาแล้ว ที่แห่งนี้ยังเป็นที่ร่ำลือกันว่าพบเจอมนุษย์หมาป่ามากที่สุดอีกด้วย

                 แบคฮยอนลูกชายคนเล็กของหัวหน้าหมู่บ้านเร่งฝีเท้าให้เร็วมากขึ้น หลังเห็นพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินอยู่รอมร่อแล้ว แบคฮยอนและคยองซูเป็นเพื่อนสนิทกัน เราทั้งคู่เพิ่งออกมาจากป่าลึกหลังไปเก็บเห็ดที่จะใช้ทำอาหารในค่ำคืนนี้มา นอกจากเพราะคยองซูกลัวการเจอกับหมาป่าแล้ว อากาศที่หนาวลงเรื่อย ๆ ก็เป็นสาเหตุที่เราต้องรีบกลับบ้าน ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะแข็งตายในป่า

                “คยองซู!!

                “ย๊า! แบคฮยอนพูดเสียงดังทำไมเนี่ย” คยองซูสะดุ้งสุดตัว หลังจู่ ๆ ก็ถูกแบคฮยอนเรียกชื่อซะเสียงดัง ดูเหมือนจะเป็นการกลั่นแกล้งกันมากกว่า เพราะทันทีที่เห็นคยองซูมีปฏิกิริยาเช่นนั้น แบคฮยอนก็หัวเราะลั่นทันที

                “แกล้งกันสนุกเหรอ คนยิ่งกลัว ๆ อยู่ด้วย”

                “จะกลัวพวกหมาป่าทำไมเล่า”

                “พูดเบา ๆ ซี่... เดี๋ยวพวกหมาป่าก็ได้ยินหรอก” คยองซูพูดเสียงเบา พลางมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ผิดกับแบคฮยอนที่ยังยิ้มระลื่น เพราะไม่ได้รู้สึกกลัวหมาป่าเหมือนกับเพื่อน

                “นายเคยได้ยินแต่ตำนาน ไม่เคยเห็นตัวจริงสักทีจะกลัวอะไรนักหนา” แบคฮยอนว่า เขาไม่รู้ว่าทำไมคนในหมู่บ้านถึงต้องกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นด้วย

                “แล้วนายไม่กลัวหรือไง”

                “ไม่กลัว” แบคฮยอนตอบอย่างไม่ลังเล เพราะไม่เคยเห็นนอกจากได้ยินจากคำบอกเหล่าของชาวบ้านและตำนานที่มีมานาน ทำให้แบคฮยอนไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อหมาป่า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผืนป่าแห่งนี้มีเหล่าพวกหมาป่าจริงหรือไม่ เพราะตั้งแต่เกิดมาแบคฮยอนยังไม่เคยเห็นตัวเป็น ๆ ของหมาป่าสักตัว มีแต่คำบอกเล่าของชาวบ้านเท่านั้น

            ....นั่นทำให้แบคฮยอนเชื่อว่าเป็นเพียงแค่นิทานหลอกเด็ก

            “เหอะ! งั้นก็อยู่ในป่านี้คนเดียวเถอะ” คยองซูพูดอย่างพูดอย่างมีน้ำโห ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเพื่อออกจากป่าให้เร็วที่สุดและไม่อยากอยู่กับแบคฮยอนคนที่ลบหลู่ความเชื่อของเขา

                “รอเดี๋ยวซี่.. ถึงฉันไม่กลัวหมาป่า แต่ฉันก็กลัวยุงป่านะ” เมื่อเห็นคยองซูเดินหนี แบคฮยอนก็รีบพูดไล่หลังพร้อมวิ่งตามคยองซูออกไป โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีดวงตาคมคู่หนึ่งจับจ้องคนท้าทายอำนาจมืดอยู่บนต้นไม้

                “เราจะมาดูกัน

 

                กุกกึก! กุกกึก!

                ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นและพระจันทร์เต็มดวง เสียงทำลายประตูห้องก็ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เสียงทุบประตูไม้ชเนื้อดีบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนที่ทำ ต้องมีพละกำลังมากมาย

                 ทว่ากลับไม่มีใครตื่นขึ้นมาหาต้นเสียง ทุกคนในหมู่บ้านนอนสลบไสลราวกับไม่อยากรับรู้อะไรในยามวิกาลอีกแล้ว ประตูห้องนอนที่ทำจากไม้ใหญ่ถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยมนุษย์กึ่งสัตว์ป่า แบคฮยอนผู้เป็นเจ้าของห้องนอนที่เคราะห์ร้ายก็เป็นดั่งเช่นทุกคน เขานอนหลับแบบไม่รับรู้เรื่องราวอะไรทั้งนั้น

                ....จนกระทั่งประตูห้องนอนของเขาถูกเปิดออกอย่างแรง

                ท่ามกลางพระจันทร์เต็มดวงและผู้คนในหมู่บ้านกำลังพักผ่อนอย่างเต็มที่ สัตว์มีชีวิตตนหนึ่งที่คนในหมู่บ้านหวาดกลัวที่จะพบเจอมากที่สุด แม้ได้ยินเพียงแค่ตำนานกำลังเคลื่อนกายมาหาลูกคนเล็กของครอบครัวพยอนอย่างช้า ๆ

                ร่างกายที่สูงราวร้อยแปดสิบปลาย ๆ เนื้อตัวอุดมไปด้วยมัดกล้ามและกำยำสมบุรุษเพศ บ่งบอกได้ถึงความแข็งแรงที่ไม่มีใครเทียบเคียง กำลังเดินตรงไปยังเตียงขนาดกลางที่มีมนุษย์ตัวจ้อยกำลังหลับใหลอย่างช้า ๆ

                ดวงตาคมที่ยามอยู่ในป่า สัตว์ทั้งหลายต่างพากันหวาดกลัวเพราะกลัวจะถูกเอาชีวิตกำลังจ้องมองเหยื่อตัวน้อยที่ยังไม่รู้ชะตาตนเองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะค่อย ๆ เดินย่างสามขุมตรงมายังเตียงเล็ก ที่ ๆ ที่เหยื่อตัวน้อยกำลังนอนสลบไสลอยู่

                “ลืมตาขึ้นมาซี่...” น้ำเสียงดุดันและทรงอำนาจกระซิบข้างหูเหยื่อ ทำเอาแบคฮยอนถึงกับสะดุ้งเบา ๆ  หลังคนตัวเล็กเริ่มตื่นขึ้นมาตอนได้เสียงฝีเท้าหนักกำลังคืบคลานเข้ามาหาตน

                ดวงตาเรียวเล็กหรี่มองคนตรงหน้าเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างรวดเร็วหลังแบคฮยอนรู้สึกว่าถูกจับได้เสียแล้ว เพียงเท่านั้นกลีบปากบางก็ถึงกับเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เพราะลุ้นระทึกว่าจะถูกจับได้หรือไม่

                “ลืมตาขึ้นมามองข้าให้เห็นเต็ม ๆ ตาสิว่ามนุษย์หมาป่าไม่ได้มีแค่ตำนาน แต่มีตัวตนจริง ๆ” คนที่กล่าวขานตนเองว่า เป็นมนุษย์หมาป่าพูดด้วยน้ำเสียงดุดันอีกหน ก่อนจะดันปลายคางแบคฮยอนขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวว่าอีกคนจะส่งเสียงร้องให้คนช่วย

                ลูกชายคนเล็กของบ้านเริ่มหายใจฮึดฮัดอย่างหวาดกลัว เขาพยายามขืนตัวอย่างเต็มที่ เปลือกตาบางปิดสนิทราวกับไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น แต่ทว่าแบคฮยอนก็ยังต้องแพ้แรงอีกคนอยู่ดี เขาต้องเชิดหน้าขึ้นอย่างจับยอม ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาด้วยความหวาดกลัว

                ในที่สุดดวงตาเรียวเล็กก็ได้สบประสานกับดวงตาคมเข้าอย่างจัง ทุกอย่างเหมือนตกอยู่ในมนตร์สะกด แบคฮยอนรับรู้ได้ถึงอำนาจที่แผ่ไปทั่วบริเวณ เขารู้สึกเหมือนตนเองด้อยลงในพริบตา เพราะใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบเดียว อีกทั้งความดุดันเกินต้านทานทำให้คนตัวเล็กรีบหลับตาลงอีกหน

                หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมาจากโพรงอก แบคฮยอนไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนในบ้านด้วยซ้ำ เขากำลังหวาดกลัวสุดขีดในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

                “ไม่เป็นไร ไม่ลืมตาก็ไม่เป็นไร” เสียงพร่ากระซิบข้างหูแบคฮยอน นั่นยิ่งทำให้แบคฮยอนหวาดกลัวอีกฝ่ายมากขึ้นเป็นเท่าตัว

                ราวกับเรากำลังลองใจซึ่งกันและกัน คนที่เรียกตนเองว่ามนุษย์หมาป่าไม่ได้บังคับให้เหยื่อตัวน้อยลืมตาเพื่อสบตาตนอีกแล้ว เพราะเขายังมีวิธีมากมายที่จะทำให้มนุษย์ตรงหน้าหวาดกลัว

                “อึก...! ได้โปรด” แบคฮยอนละล่ำละลักอ้อนวอนทันที หลังที่อีกฝ่ายบีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น มันรู้สึกเจ็บทำให้แบคฮยอนน้ำตาไหลออกมา

                “เจ้าอวดเก่ง ไม่ควรได้รับการให้อภัย” ชายหนุ่มพูดเพียงสั้น ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่มีการยกโทษให้เด็ดขาด มันเป็นเรื่องที่น่าขันเหลือเกินที่มนุษย์จอมอวดดีกำลังอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขา

                ดวงตาเรียวคลอไปด้วยน้ำใสด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ความกลัวที่เกาะกินหัวใจแบคฮยอนส่งผลให้คนตัวเล็กตกเป็นรองมากขึ้นกว่าเดิม คนตัวเล็กยอมปล่อยให้มือฝ่าร้อนยิ่งกว่ามนุษย์ปกติ ลูบไล้และสัมผัสเรือนร่างของตนเองอย่างหยาบโลน

                เราสบตากันอีกครั้ง ราวนี้คนที่เรียกตนเองว่ามนุษย์หมาป่าถึงกับยิ้มหยันด้วยความสมเพช ...สมเพชน้ำตาและน้ำเสียงอ้อนวอนโง่ ๆ นั่น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีหวัง แต่มนุษย์ตรงหน้าก็ยังคิดที่จะทำ แม้โอกาสรอดจะมีอยู่เพียงน้อยนิดก็ตาม

                “กลัวเหรอ?

                “ฮ—ฮึก ฮือ”

                “จะกลัวทำไมเล่า เรามาสนุกกันดีกว่า” ท้ายประโยคอีกฝ่ายจงใจให้ลมหายใจร้อนรดรินที่ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย และต้องการให้อีกคนยอมศิโรราบให้กับตนเองแต่โดนดี

                แบคฮยอนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น เขาได้แต่ตัวสั่นโยกอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย หลับตาลงเตรียมรับชะตากรรมของตนเองอย่างไม่ยินยอม จมูกโด่งไล้สัมผัสซอกคอขาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ และกลิ่นหวาดกลัวของมนุษย์ ก่อนจะเล็มเลียตรงบริเวณส่วนนั้นอย่างหื่นกระหาย

                สัมผัสที่น่าสะอิดสะเอียนไม่ต่างทำให้แบคฮยอนตายทั้งวัน เขาไม่ปรารถนาจะเป็นของผู้ใดทั้งนั้น แม้อีกฝ่ายจะใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพพระเจ้าแห่งหมู่บ้านเราปรับแต่งขึ้นมา แต่แบคฮยอนก็ไม่ปรารถนาจะรับสัมผัสอะไรจากชายผู้นี้ทั้งนั้น

                มนุษย์หมาป่าใช้เรี่ยวแรงอันทรงพลังกดแขนเล็กทั้งสองข้างให้จมไปเตียง ก่อนจะฝืนบังคับจัดท่าทางแบบที่ภาษาชาวบ้านเรียกว่าขึ้นขี่กันในเวลาต่อมา

                เพียงเท่านั้นแบคฮยอนก็ถึงกับน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว เขากลัวจับใจแต่ไม่สามารถส่งเสียงร้องให้ใครยื่นมือมาช่วยเหลือได้ กางเกงนอนตัวบางของเขาถูกฉีกออกอย่างป่าเถื่อน ดวงตาคมจ้องมองเรือนร่างขาวของผู้ชายตัวน้อยอย่างหิวกระหาย ก่อนจะกัดเข้าแรง ๆ ที่หัวไหล่มนตามสัญชาตญาณ

                “อึก...อ๊า!! ฮ—ฮึก” น้ำตาเต็มโตไหลออกมาจากดวงตาเรียวเล็กทันที เพราะความเจ็บปวดหลังถูกกระทำอย่างแรง แบคฮยอนแทบจะเสียสติเพราะความเจ็บปวดที่แล่นลิ่วตรงบริเวณที่ถูกกัด เขาพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ทว่าไม่ว่าจะยังไงแบคฮยอนก็ยังแพ้แรงอีกฝ่ายอยู่ดี

                “ปล่อย!!” ลูกชายคนเล็กของบ้านหลังนี้ แสดงความพยศที่เก็บซ่อนไว้ออกมาทันที ไม่ว่าจะยังไงแบคฮยอนก็จะไม่มีวันยอมเด็ดขาด ยิ่งเขาพยายามดิ้นพล่านให้หลุดพ้นออกจากบ่วงอันแสนทรมานมากเท่านั้น ยิ่งทำให้อีกคนรู้สึกสนุกมากขึ้นเท่านั้น

                “อึก!! ปล่อย!

                “ดิ้นอีกซี่ มีแรงแค่เท่านี้เหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเย้ยหยัน พลางเกลี่ยปอยผมของเหยื่อตัวจ้อยออกอย่างใจเย็น ยิ่งร่างของแบคฮยอนถูกสัมผัสมากเท่าไร เขารู้ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนมากขึ้นเท่านั้น

                “พยศดีนะ ...ข้าชอบ” คนที่เรียกตนเองว่ามนุษย์หมาป่าพูดเสียงพร่า พลางจูบเบา ๆ ที่ข้างแก้มของเหยื่อตัวเล็กอีกหน

                ชานยอลโปรดปรานมนุษย์ที่มีความหยิ่งยโสและพยศมากที่สุด และยิ่งแบคฮยอนแสดงความพยศ ดิ้นรนต่อสู้ทั้ง ๆ ที่มันไม่มีทางเป็นไปได้มากเท่าไร ชานยอลก็ยิ่งโปรดปรานมากขึ้นเท่านั้น

                มือสากขย้ำบั้นท้ายจงใจยั่วยุให้มนุษย์โง่ ๆ ที่ไร้ทางต่อสู้ทั้งสติปัญญาและร่างกายโมโหและดิ้นพล่านมากกว่าเดิม ซึ่งมันก็ได้ผลทันทีที่มนุษย์หมาป่ากระทำเช่นนั้น แบคฮยอนก็ดิ้นพล่านและแสดงการขัดขืนออกมาทันที ดวงตาเล็กยังพราวไปด้วยน้ำใส แม้ใบหน้าของชานยอลจะอยู่ห่างเพียงไม่ถึงคืบ แต่แบคฮยอนก็ยังจองหองไม่คิดจะหลบเลี่ยงเหมือนในทีแรก

                นั่นยิ่งทำให้คนอยู่เหนือกว่าชอบมากขึ้นเป็นเท่าตัว....

            จมูกโด่งไล้สัมผัสแก้มเนียนของมนุษย์ผู้โง่เขลาอย่างอ่อนโยน จงใจให้แบคฮยอนรู้สึกสับสนและคล้อยตาม ดวงตาเรียวหรี่ยามที่ปีศาจร้ายในร่างมนุษย์เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน มือแกร่งข้างหนึ่งกดแขนแบคฮยอนเอาไว้ให้จมลงกับเตียง ส่วนมืออีกข้างก็สัมผัสส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างเล็กอย่างหยาบโลน

                “ปล่อย!” แบคฮยอนยังแสดงท่าทีขัดขืนออกมาอย่างถึงที่สุด

                “ถ้าไม่ปล่อยจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้งั้นหรือ” มนุษย์หมาป่าเอ่ยถามอย่างสมเพช ตัวก็เล็กเท่านี้เรียวแรงก็ไม่มี ไม่ว่าจะทางสติปัญญาและร่างกายก็ไม่มีทางสู้ชานยอลได้ทั้งนั้น

                “.....”

                “เจ้ามันก็แค่มนุษย์โอหัง พูดไม่คิดและอวดดีก็เท่านั้น”

                “ถ้าไม่มีอะไรดีนัก ก็ปล่อยไปสักทีซี”

                “แล้วอะไร อ้อ... ข้าลืมบอกไปอย่างหนึ่ง เจ้าลบหลู่การว่ามนุษย์หมาป่าไม่มีตัวตนไม่ใช่รึ? ข้าก็กำลังแสดงให้เจ้าเห็นไงว่ามนุษย์หมาป่ามีตัวตนจริง ๆ หาใช่นิทานหลอกเด็กเหมือนที่เจ้ากล่าวหาไม่” ทันทีที่สิ้นสุดคำพูดของมนุษย์หมาป่า ชานยอลก็ไม่รีรอที่จะประกบจูบมนุษย์ตัวจ้อยโดยการอาศัยทีเผลอ

                แบคฮยอนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยสัมผัสกับชายใดไม่ว่าจะทั้งชายและหญิง ทำให้เขาตกเป็นเบี้ยล่างได้อย่างง่าย เพราะความไม่ประสีประสาและเป็นรองในพละกำลัง ทำให้มนุษย์หมาป่าสามารถสอดลิ้นเข้าไปลิ้มลองความหวานในโพรงเล็กได้อย่างง่ายดาย

                “อือ!” แบคฮยอนพยายามหลบเลี่ยงสัมผัส ทั้งโพรงปากและร่างกายแต่ไม่ว่าจะเป็นทางไหนเขาก็ไม่สามารถหลีกหนีพ้น มือหนาปลดชุดนอนตัวบางออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวสวยสะท้อนกับแสงจันทร์ ยิ่งแบคฮยอนดิ้นรนมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้ชานยอลปลดเปลื้องเสื้อผ้าได้ง่ายมากขึ้นเท่านั้น

                ใบหน้าคมเอียงหน้านิด ๆ เพื่อให้ได้สัมผัสกับเรียวลิ้นของแบคฮยอนได้มากขึ้น จนในที่สุดคนตัวเล็กก็แพ้อย่างราบคาบ แบคฮยอนไม่มีแรงที่จะขัดขืนได้ต่อไป ได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากอีกฝ่าย จนกระทั่งชานยอลยอมผละออก ด้วยความเมตตาที่มีอยู่เพียงน้อยนิด

                “สิ้นฤทธิ์แล้วเหรอ”

                “ฮ—ฮึก”

                “ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้ซี่ เรามาเล่นสนุกกันเถอะ”

                “....”

                “แล้วเจ้าจะพบเจอแต่ความสุข...ในแบบที่เจ้าไม่เคยพบพาน” พอสิ้นเสียงชานยอลก็จับมือเล็กทั้งสองมาคล้องคอของตัวเองไว้ ซึ่งแบคฮยอนไม่ได้เต็มใจเลยแม้แต่นิด

                กลีบปากหยักพรมจูบตามแขนเนียน พลางชำเลืองมองเหยื่อตัวเล็กเป็นระยะ ๆ ก่อนที่ชานยอลจะใช้ท่อนลิ้นร้อนไล้สัมผัสผิวเนียน จนแบคฮยอนสั่นสะท้านไปทั้งกาย

                “รู้ไหมข้าโปรดปรานความหวาดกลัวของเจ้าเป็นที่สุด”

                “....”

                “ยิ่งเจ้าแสดงความหวาดกลัวออกมามากเท่าไร ข้าก็ยิ่งปรารถนา....”

                “....”

                “เพราะมันตอกย้ำว่ามนุษย์หน้าโง่อย่างพวกเจ้าทั้งหลาย ไม่มีทางเอาชนะข้าได้ยังไงล่ะ” หลังพูดจบชานยอลก็ประกบจูบเหยื่อตัวเล็กอีกหน แต่คราวนี้เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนมากขึ้นกว่าเดิมหมายที่จะหวังให้แบคฮยอนเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัส

                แบคฮยอนได้แต่หลับตา ปล่อยให้อีกคนได้กระทำอย่างที่ใช้อยาก สองแขนเล็กคล้องแกร่งไว้แน่น ในขณะเดียวกันชานยอลก็ซุกไซ้ซอกคอหอม พร้อมกับพรมจูบไปทั่วบริเวณ

                ในความอ่อนโยนยังแฝงไปด้วยความดุดันและทรงอำนาจราวกับข่มให้เหนือกว่าแบคฮยอนอยู่ร่ำไป แบคฮยอนเกลียดตนเองเหลือเกิน เพราะวูบหนึ่งเขาหลงใหลกับสัมผัสล่อลวงนั่น

                ร่างเล็กถูกมือแกร่งลูบไล้ตามร่างอีกครั้ง ก่อนจะถูกโอบกอดให้ร่างกายของเราแนบชิดกัน ชนิดที่เรียกว่าเนื้อแนบเนื้อ ท่วงท่าที่ปรากฏไม่ต่างจากแบคฮยอนให้ท่ามนุษย์หมาป่าเลยแม้ต่นิด จังหวะที่เขาเขยิบตัวห่าง เพียงเสี้ยววินาทีแบคฮยอนก็ถูกลากกลับมาอยู่ใต้ร่างปีศาจร้ายเช่นเดิม

                “จะหนีไปไหนเล่า..

                “ฮือออ”

                “ก็บอกแล้วไง ว่าเราจะเล่นสนุกกัน” เสียงพร่ากระซิบบอกเหยื่อตัวน้อยอย่างนึกสนุก แบคฮยอนถึงกับสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจรังงอน เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าเขาอีกหน

                คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนอีกต่อไป ชานยอลใช้พละกำลังบังคับให้ใบหน้าหันมาอีกคน ก่อนจะป้อนจูบอย่างดุเดือดไร้ซึ่งความปรานีพร้อม ๆ จับเรียวขาของลูกชายคนเล็กของบ้านอ้าออกอย่างแรง นั่นทำเอาแบคฮยอนถึงกับตื่นตระหนกอีกหน คนตัวเล็กพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายถีบอีกคนออกให้พ้นตัว แต่ทว่าขาของเขาถูกจับได้กลางอากาศเสียก่อนแล้วถูกบีบอย่างแรงจนเขารู้สึกเจ็บไปหมด

                “ยังไม่สิ้นฤทธิ์อีกเหรอ!” มนุษย์หมาป่าพูดเสียงเหี้ยม 



CUT


               คืนที่แสนโหดร้ายของแบคฮยอนช่างยาวนานนัก จบจากท่วงท่าหนึ่งก็ต่ออีกท่วงท่าอย่างไม่รีรอ มือเล็กทั้งสองข้างกอดบ่าแกร่งไว้แน่น เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไหวตามจังหวะที่อีกคนส่งมอบ

                จนในที่สุดคนตัวเล็กรับรู้ได้ถึงความแฉะร้อนที่ฉีดแล่นลิ่วเข้าสู่ร่างของตนเองพร้อมกับแรงกระตุกตัวของอีกคน เสียงหอบกระเส่าของทั้งคู่ดังสลับกันไปมา ท่ามกลางกลางคืนที่มิดมืด กลีบปากหยักจูบปลายคางมนุษย์ร่างเล็กอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบถามโดยไม่คิดจะขอความคิดเห็น

                “ไปอยู่กับข้าไหม?

                เพราะเป็นแค่มนุษย์ที่โง่เขลาจึงไม่มีสิทธิ์มีเสียง แม้แบคฮยอนจะปฏิเสธ ร้องขอให้คนช่วย อ้อนวอนขอทั้งน้ำตาหนแล้วหนเล่าก็ไม่สามารถเปลี่ยนปีศาจร้ายได้ จนในที่สุดชื่อของแบคฮยอนก็กลายเป็นแค่ความทรงจำของคนในบ้าน เพราะการหายไปอย่างไร้ร่องรอยของคนตัวเล็ก





______________

สกรีมแท็ก #มาสเตอร์บอย

เป็นไงคะ 5555555 ถ้าเขียนแนวโหดๆพอได้ไหม

คอมเมนต์ด้วย เดี๋ยวเราเสียความมั่นใจ อิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 669 ครั้ง

11,190 ความคิดเห็น

  1. #11080 lad1988da (@lad1988da) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 11:01

    ดุเดือดมากพ่อหมาป่า

    #11080
    0
  2. #10960 DoKyungPloy (@DoKyungPloy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 12:36
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #10960
    0
  3. #10949 คัชช๊ะ (@mintyo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 12:20
    กรี้สสสสาสาส 0s ภาคต่อไปมั้ย อีกสักกตอนนน
    #10949
    0
  4. #10948 DTM456_ (@D-T-M-456) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 16:11
    ทุบอก// มันดีมากกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #10948
    0
  5. #10922 QP_kokomony (@QP_kokomony) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 13:48
    แต่งเป็นเรื่องยาวเถอะค่ะ ชอบแนวนี้5555
    #10922
    0
  6. วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:28
    น่าแต่งเป็นเรื่องยาววววว
    #10905
    0
  7. #10485 real_pnp (@real_pnp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:42
    หนูอยากได้เรื่องนี้😭😭😭
    #10485
    0
  8. #10352 emmyy2 (@Emmyy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 16:31
    ชอบมากกกกกก​ อยากอ่านแบบเป็นเรื่องยาว
    #10352
    0
  9. #9948 Baekons416 (@Baekons416) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 15:12
    กรี๊ดดดอิพิชานทำน้อง!! ดีค่าาา อยากอ่านเรื่องยาว อยากรุ้ว่าน้องจะเป็นยังไง พาน้องไปยุ้ที่ไหน ฮือพล็อตดีมากเลยยย
    #9948
    0
  10. #9931 CADAT (คาเด็ด) (@GongGang2547) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:58
    อยากให้เเต่งเรื่องยาว
    #9931
    0
  11. #9577 silverskyver (@silverskyver) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 11:59
    ฮืออออชอบมากกกกก
    #9577
    0
  12. #9567 Ppp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 23:09
    <p>ลูกเขามีพ่อมีแม่นะคะชานยอล</p><p>เอ็งจะมาแอบกินแล้วหิ้วกลับบ้านไปด้วยอย่างงี้ไม่ได้</p><p>ถ้ามีสเปตอนน้องไปอยุ่กะชานยอลจะเปนพระคุณอย่างสูง อิอิอิอิ</p>
    #9567
    0
  13. #9282 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 19:50
    เอาไปอยู่ด้วยเลยยยย
    #9282
    0
  14. #8871 natcha0 (@natcha0) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 00:28
    อยากให้มีอีกขอเรื่องเต็ม พลีสสสส &#128555;
    #8871
    0
  15. #8846 JK_27 (@JK_27) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:34
    ชอบอะะ อยากให้มีเรื่องเต็ม//ลูกกรูไปแล้วจ้า5555
    #8846
    0
  16. #8724 Prince victim (@grace8p) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 16:09
    อยากได้เรื่องยาวเลยง่า ไปจ้าไปอยู่ด้วย5555
    #8724
    0
  17. #8596 bubble_A (@bubble_A) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 11:19
    งืออออออ ชอบมากค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ มันดีมากเลย ชอบที่ชานยอลถามว่า.. 'ไปอยู่กับข้าไหม'
    #8596
    0
  18. #8495 PP1aGT7 (@PP1aGT7) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 07:38
    แต่งเป็นเรื่องยาวได้ไหมแงงง
    #8495
    0
  19. #8383 Sea121 (@Sea121) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 09:52
    มันเริศมากคร่ะ
    #8383
    0
  20. #8329 nene-nn (@nene-nn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 19:10
    เเต่งเป็นเรื่องยาวได้ไหมเเงงงชอบมากก
    #8329
    0
  21. #8313 pynsaa (@p_yns0439) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 12:51
    ฮือออออ จริงๆก็สงสารน้องแบ้กอยู่ โดนพรากออกจากบ้านอั แต่เหนือสิ่งอื่นใด55555 ชอบพิชานยอล มีสเปได้มั้ยยยยย แงง
    #8313
    0
  22. #8292 guss_toy (@guss_toy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 10:20
    ชอบมากกกกกกก
    #8292
    0
  23. #8178 NT_yy (@NT_yy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 22:41
    อมก. แดมมม
    #8178
    0
  24. #8091 G.sky418 (@lamer-29) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 22:41
    ดีจังเลยค่ะ .////////.
    อยากเห็นชีวิตของแบคฮยอนหลังจากที่ชานยอลพาไปอยู่ด้วยจังเลยค่ะ....
    #8091
    0
  25. #8072 nomnoey_sweet (@nomnoey_sweet) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:25
    ชอบแนวนี้ยิ่งนักก!!555 เอาอีกได้ไหมคะพี่พาพา55555
    #8072
    0