[ฺBTS] Daddy

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 29 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    29

    Overall
    29

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

Daddy..<br /> can you see me?


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แม้เวลาจะผ่านไป แต่ยังคงรักพ่อสุดหัวใจ

Daddy can you see me?



คำเตือน

1.อิงวงจาก bts ไม่มีคู่ชิปให้ขบเคี้ยวอะไรมากมาย มีพอกรุบๆ
2.เป็นเรื่องราวที่ไรท์คนสวยมโนขึ้นเอง
3.เรื่องราวแบบอบอุ่นของครอบครัวจ้า เด๊ดดี้ ณ ที่นี้ คือ พ่อ #เด๊ดดี้ที่แปลว่าพ่อ
4.ขี้อวยมาก

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 16 ก.ย. 61 / 21:43

บันทึกเป็น Favorite


     ดวงตาคู่สวยเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน แขนเล็กทั้งสองข้างโอบกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไว้อย่างหวงแหน มินยุนกิวัยเจ็ดขวบที่กำลังรอแม่ของตนมาส่งเข้านอนพร้อมพี่ชาย

     ไม่นานนักคุณแม่ก็เข้ามาพร้อมเสื้อตัวโคร่งและมือข้างหนึ่งถือหนังสือนิทานเล่นใหม่ เด็กน้อยทั้งสองมองคุณแม่อย่างสดใสและยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก

 

     "ว่าไงจ๊ะเด็กๆ พร้อมฟังนิทานยังเอ่ย ยุนกิมานี่สิครับ"คุณแม่พูดทักทายเด็กทั้งสองอย่างอบอุ่นก่อนจะเรียกยุนกิเข้ามาหาเธอเหมือนทุกคืน

     แม่ของเขาวางหนังสือลงบนเตียง แล้วค่อยๆหยิบเสื้อตัวโคร่งที่ถือมาด้วยใส่ทับชุดนอนของเด็กน้อย มันเป็นเสื้อของพ่อเขา และยุนกิจะนอนไม่หลับถ้าหากไม่ได้ใส่เสื้อของพ่อนอน แม่เคยบอกว่าพ่อของเขาไปอยู่อาศัยที่ที่สวยงามและปลอดภัย ที่เรียกว่า 'สวรรค์'

     คืนวันต่อมาคุณแม่ของเราทำอาหารโปรดของคุณพ่อเป็นมื้อเย็น และยุนกิก็กินจนหมดเกลี้ยงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบกินแคร์รอต*ก็ตาม

[*แคร์รอต มิใช่ แครอทนะคะ]

 

หน้าร้อนมาถึง แม่พายุนกิกับพี่ไปฝึกว่ายน้ำ เขาลืมตาในน้ำได้แล้วด้วย คุณแม่ชมใหญ่เลย แล้วพ่อละครับ

หนูคิดถึงพ่อนะ

พ่อเห็นหนูมั้ย?

 

 

            เวลาผ่านไป 5 ปี มันเร็วมากเลย ชีวิตของยุนกิยังมีพี่ชายกับแม่เหมือนเดิม ตอนนี้ยุนกิอยู่ป.5แล้ว เขาชอบคอมพิวเตอร์มาก ยุนกิมักจะใช้มันเปิดเพลงฟังเสมอ วิชาที่เรียนเขาไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์เลย มันยากมาก

            ยุนกิยังคงใส่เสื้อของพ่อตอนนอนเหมือนเดิม กลิ่นมันเหมือนพ่อเลย เป็นกลิ่นที่เขาชอบมากๆ ตอนนี้ยุนกิไม่ต้องให้แม่เล่านิทานให้ฟังก่อนนอน แล้วก็ไม่ได้นอนห้องเดียวกับพี่แล้ว แล้วเขาก็ปิดไฟนอนได้แล้วด้วย ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่ร้องไห้แล้วแท้ๆ แต่พอคิดถึงเรื่องของพ่อเขากับห้ามไม่ได้ แม้ว่าจะพยายามอย่างหนักแล้ว ความเจ็บปวดยังคงอยู่ในใจ

เขาคิดถึงพ่อจริงๆ

พ่อเห็นเขามั้ย?

 

 

            ผ่านมาอีกห้าปีแล้วนะพ่อ ยุนกิวัย 17 ปีตอนนี้ กลายเป็นเด็กม.ปลายแล้ว ถ้าหากเทียบกับนักเรียนคนอื่นๆในวันนี้อะนะ ยุนกิไม่ได้เรียนต่อที่แดกู เขาเลือกที่จะออกมาอยู่คนเดียวในเมืองหลวงอย่างโซล และเข้าบริษัทเพลงที่ไม่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

แม่ไม่สนับสนุนเขาหรอก ท่านไม่ค่อยชอบใจเม่าไหร่นัก อยากให้เขาเรียนจบ และทำงานสบายๆมากกว่า แต่ขึ้นชื่อว่างานคงไม่มีอะไรที่สบายอยู่แล้ว เขาคิดว่าพ่อคงไม่ชอบใจเหมือนแม่แน่ๆ แต่ใจลึกๆก็หวังว่าพ่อจะภูมิใจในตัวเขา แล้วยิ้มให้เขาอยู่ ถึงเขาจะไม่เห็นก็ตาม

 

     ฮยองมาทำอะไรตรงนี้เนี่ยเสียงเรียกของคิมนัมจุนดึงดูดความสนใจเขาได้ดี เขาหันกลับไปมองนิ่งๆเหมือนทุกครั้ง

     ไม่หนาวหรอ ป่ะๆฮยอง กลับเข้าข้างในกัน เดี๋ยวจะเป็นหวัด

            ยุนกิทำได้แค่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วดันอกนัมจุนให้เข้าไปก่อน แล้วหันกลับมามองท้องฟ้าส่งท้าย ใบหน้าของพ่อลอยเข้ามาในความทรงจำ แม้ว่ามันจะเลือนรางเต็มที ทั้งๆที่พยายามจะไม่เศร้าแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว มันทรมานเหลือเกิน เขาหวังว่าพ่อจะรู้ว่าพ่อคือฮีโร่ของเขา

ยุนกิรักพ่อมากๆ

พ่อเห็นยุนกิมั้ย?

 

 

ผ่านมา 8 ปีแล้วนะพ่อ ผมได้เดบิ้วต์แล้วด้วย มีแฟนคลับแล้วก็คนสนับสนุนเยอะแยะเลย แม่กับพี่ภูมิใจผมมากเลย  ผมตั้งใจจะเป็นโปรดิวเซอร์แต่ก็โดนหลอกมาเป็นศิลปินเองซะงั้น แต่ตอนนี้ผมก็ดีใจมากนะ ผมมีความสุขมากเลย ผมหวังว่าพ่อจะภูมิใจในตัวผมมากๆ พ่อเป็นแรงบันดาลใจของผมเสมอ

ยุนกิลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกไปจากห้องนอนของตนเอง เสียงโหวกเหวกโวยวายเงียบสงบลงเมื่อสังเกตเห็นผู้มาใหม่ เขาเพียงแค่มองนิ่งๆไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร แล้วเดินเงียบๆไปที่ระเบียง เมมเบอร์แต่ละคนทำหน้างง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ยุนกิสนใจได้

 

อะไรดลใจไม่รู้ ถึงทำให้เขาขึ้นไปยืนบนราวระเบียงอย่างรวดเร็ว แขนสองข้างกางออกเหมือนนกที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า ตาสองข้างปิดลงอย่างนิ่งสงบรับแรงลมอ่อนๆที่กระทบใบหน้า

พ่อครับ บนนั้นเป็นไงบ้าง ผมคิดถึงพ่อมากๆเลย อยากกอด อยากเจอ อยากได้กลิ่นพ่อเหมือนตอนเด็ก ผมมีเรื่องที่อยากคุยกับพ่อเยอะแยะเลย ผมได้เจอคน 6 คนที่เข้ามาในชีวิตผม พวกเขาพิเศษกับผมมาก ผมคิดว่าพ่อต้องชอบพวกเขามากๆแน่เลย พวกเรายิ้ม หัวเราะ เศร้า ร้องไห้ มาด้วยกัน 7-8 ปี พวกเขาสำคัญกับผมมากๆเหมือนพ่อเลย ผมคิดถึงพ่อทุกวัน ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเศร้าอยู่ดี

แต่พ่อทำให้ผมเข้มแข้งขึ้น

พ่อเห็นผมมั้ย?

     ยุนกิฮยอง!” ชื่อของเขาถูกเรียกเสียจนสนั่น อย่างพร้อมเพรียง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

     ว่า?ยุนกิเพียงแค่ถามกลับนิ่งๆ

     ฮยองทำไรอ่ะ ลงมาเหอะ เดี๋ยวหล่นลงไปนัมจุนถามผมด้วยเสียงตระหนก

     ...ผมไม่ได้ตอบหรือลงไปยืนบนพื้นดีๆอย่างที่น้องชายคนสนิทพูด สมองว่างเปล่า เอาจริงๆยุนกิไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าขึ้นมายืนบนนี้ทำไม

       พ่อ...

            คำๆหนึ่งเข้ามาในหัว น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ถูกกลั่นออกมาจากความเจ็บปวด พอคิดถึงพ่อทีไร เขาไม่เคยห้ามน้ำตาได้เลยสักครั้ง ยุนกิทำแค่ปล่อยให้ลมยามราตรีเช็ดน้ำตาให้ มองไปยังความมืดมิดข้างหน้า ไม่มีเสียงคนอย่างน่าแปลกใจ ไร้เสียงนกหรือสัตว์เล็กสัตว์น้อย ทำให้ยุนกิอดนึกถึงค่ำคืนยามที่ไม่มีพ่อได้อย่างดี

            ยุนกิทิ้งตัวไปข้างหน้าสู่ความหนาวเหน็บ ไร้อ้อมกอดอุ่นแบบที่อยู่ด้านหลัง ยุนกิไม่ได้อยากตาย เขาไม่ได้คิดอะไรเลยด้วย หัวว่างเปล่าเหมือนมีคนมาล้างสมอง

            ก่อนจะได้ล่วงลงไปแขนที่มีกล้ามเนื้อของน้องเล็กเกี่ยวเอวเขาแล้วดึงขึ้นไปจนล้มระเนระนาดกันทั้งคู่ แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้นแต่ริมฝีปากกับยกยิ้มอย่างอ่อนโยน ไร้สาเหตุ ยุนกิมองหน้าเมมเบอร์ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขานิ่งๆ

     เป็นบ้าไปแล้วหรอยุนกิ!” คนแรกที่เปิดปากด่าเขาคือซอกจินพี่ชายคนเดียวใน 6 คน อีกคนพูดอย่างโมโห แต่จู่ๆก็โดนสวมกอดจากรองมังเน่ ก่อนที่คนอื่นจะตามมากอดจนกลม

     อย่าทำแบบนั้นอีกนะฮยองโฮซอกพูดเสียงสั่นจนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหลัง

     ตกใจที่สุดเลย ไม่เอาแล้วนะฮยองจีมินเงยหน้ามองทั้งน้ำตาทำให้เขาต้องยกออกมือออกจากโฮซอกไปลูบหัวจีมินแทน

     ถ้าผมดึงขึ้นมาไม่ทันจะทำไง ไม่สนุกนะจองกุกที่กอดยุนกิจากข้างหลังกอดแน่นขึ้นเหมือนกลัวเขาตกจากระเบียงอีกรอบ

     ก็ตายไงยุนกิอดไม่ได้ที่จะตอบกวนประสาท ถึงแม้บรรยากาศตอนนี้จะไม่เป็นใจก็เหอะ

     ปากเสียอ่ะฮยอง ไม่เอาแล้วนะ เราจะหาฮยองที่เจ๋งและเท่แบบนี้ได้อีกที่ไหน ไม่มีหรอกนัมจุนใช้แขนยาวๆของตัวเองกอดพาดมาถึงยุนกิ แม้เจ้าตัวจะอยู่ไกลจากเขาที่สุดก็ตาม

     ยุนกิฮยอง.. ทำไมเป็นอะไรไม่บอกผม ผมขาดฮยองไม่ได้ ฮยองก็รู้ ไม่เอาแล้วนะ แทแทไม่เอาแบบนี้แล้วนะแทฮยองที่เข้ามากอดเขาคนแรกซุกไหล่แน่น เสียงอู้อี้พูดกับเขาอย่างหวาดกลัวปนดื้อรั้น ยุนกิได้แต่ยิ้มบางแล้วลูบหัวอีกเจ้าเสือเชื่องตัวนี้

     ยุนกิย่าห์ นายทำแบบนี้ทำไม ตกใจหมดเลย รูมเมทตลอดกาลของฉันจะไปไหนไม่ได้นะ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่ก็เหอะ แต่นายเข้าใจมั้ย ไหนบอกพวกเราสิ๊ว่าทำทำไม ถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้น ฉันจะให้ทุกคนไปนอนกองกันอยู่ห้องนายปิดท้ายด้วยพี่ใหญ่อย่างซอกจิน ที่บ่นยาวเป็นจรวด ยาวเหยียดกว่าใคร

 

     พ่อ...เห็นผมมั้ยยุนกิไม่ได้ตอบคำถามของใคร เขาละสายตาจากแทฮยอง มองท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่พ่อเขาอาศัยอยู่ ชั่วพริบตาที่เห็นใครบางคนยืนอยู่นอกวงล้อม พอปาดน้ำตาแล้วเพ่งดีๆทำเอาน้ำตาที่ก่อนหน้าแค่คลออยู่ไหลอาบแก้ม พ่อ..

            พ่อของเขาแค่ยิ้มบางๆให้ เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนยุนกิ อบอุ่น อ่อนโยน แต่พร้อมจะปกป้องคนสำคัญ ยุนกิมองไปที่อีกฝ่ายอย่างปิติ คิดถึง โหยหา รัก และเป็นอีกครั้งที่คำถามเดิมถูกเอ่ยออกมา

     พ่อ!! เห็นผมมั้ย!!”ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมั่นใจว่าคำพูดของเขาจะถูกส่งไปหาพ่อได้มั้ย แต่พอเห็นใบหน้าที่ดูคล้ายเขาพยักหน้าเบาๆ ทำให้เขามั่นใจ

   พ่ออยู่กับเขาตลอด... พ่ออยู่กับมินยุนกิตลอด


   พ่อเห็นผมแล้ว



เหน่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cat,จัง จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น