คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

398

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


398

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 เม.ย. 61 / 22:47 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ต่อให้รักแค่ไหน...

ฉันก็ยังเป็นคนนะ


ดราม่า 100% จ้า

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 2 เม.ย. 61 / 22:47

บันทึกเป็น Favorite


 ร่างเล็กของมิน ยุนกิที่สั่นจากการร้องไห้อย่างหนัก แต่ไม่มีแม้แต่เสียงที่เปร่งออกมา ฟันขาวซี่เล็กขบกันแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

 มิน ยุนกิไม่ชอบร้องไห้มีเสียง

 นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าขบฟันแน่นขนาดนี้ แม้จะไม่มีใครอยู่ร่วมห้องกับเค้าเลย แขนเล็กที่โอบกอดตัวเองแน่นราวกับว่าอากาศมันหนาวมากนัก

 เค้าร้องไห้มาเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว แม้จะร้องออกมามากมายขนาดนั้นแต่ยังไม่มีทีท่าว่าจิตใจที่บอบช้ำดั่งกลีบกุหลาบที่ถูกขย้ำจะดีขึ้นเลย 

เค้าเหนื่อยแล้ว...

เหนื่อยกับการร้องไห้เพียงคนเดียว

เหนื่อยที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว




2 ปีก่อนหน้านั้น

 มิน ยุนกิเป็นแค่ผู้ชายตัวเล็ก หน้าจืดแกมไปทางหวานทั่วๆไปคนหนึ่ง ถึงแม้ใบหน้าจะดูเป็นคนขี้อาย สงบเสงี่ยม แต่อยากกจะบอกว่านั่นไม่ใช่ตัวเค้าเลย เค้าเป็นคนขี้หงุดหงิด ขี้รำคาญ พูดน้อย ขี้เซา นิ่งเป็นหลับขยับเปลี่ยนท่านอน เป็นคนหน้าด้าน เรียกได้ว่าเป็นคนที่แมนเกินหน้าตาคนหนึ่งจนได้รับชายา พ่อทุกสถาบัน

 เค้าอาศัยอยู่ตัวคนเดียวเพราะพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมกัน โดยตัวเค้าก็เป็นลูกคนเดียวเสียด้วยสิ มีมรดกที่พ่อแม่เหลือไว้ให้ประทังชีวิตจนแก่เลยก็ว่าได้ 

ถ้าถามว่าเหงามั้ย..

ก็คงต้องบอกว่าบางครั้ง


 ถึงแม้อย่างนั้น ชีวิตเค้าราบเรียบดั่งเส้นตรง ไม่มีใครในหัวใจและไม่คิดจะมีให้ยุ่งยากเสียด้วย ตื่นสาย นอนในคาบเรียน กลับบ้าน นอนวนลูปอย่างนี้เรื่อยๆ 

 แต่ดูเหมือนจะมีมารพจญมาทำให้เส้นชีวิตของเค้าเปลี่ยน สิ่งมีชีวิตน่ารำคาญที่ชื่อว่าคิม แทฮยอง

 อยู่ดีๆเจ้าหมายักษ์นี่ก็โผล่มาป้วนเปี้ยนในชีวิตเค้าเสียแล้ว จะว่ารำคาญก็รำคาญ แต่ขาดได้มั้ยก็คงจะไม่ได้

ใช่ เค้าตกหลุมรักแทฮยอง

 เป็นเรื่องที่เค้าประหลาดใจกับตัวมากถึงมากที่สุด เค้าไม่เคยคิดว่าจะรักใคร แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่เคย แต่นี่อยู่ดีๆมารักผู้ชายหน้าแมวน่ารำคาญเนี่ยนะ 

แต่เอาเถอะ...เค้าขัดใจตัวเองไม่ได้อยู่แล้วล่ะ

 และในวันที่เค้าไม่คิดว่าจะเป็นจริงก็มาถึง... วันที่แทฮยองขอเค้าเป็นแฟน

 รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจอย่างที่ไม่ได้เป็นมานานแค่ไหนก็จำไม่ได้ เรียกได้ว่าต้องขอบคุณแทฮยองมากจริงๆที่ทำให้เค้ามีความสุขขนาดนี้

 พวกเราคบกันจนล่วงเลยมาเกือบ 2 ปี ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไป แทฮยองเริ่มออกไปข้างนอกบ่อย ไม่มาตรงนัด ติดโทรศัพท์ เริ่มสนใจเค้าน้อยลง และสุดท้ายความกังวลของเค้ามันก็พุ่งสูงเสียจนต้องแอบตามอีกคนไปเงียบๆ

 แม้จะแปลกใจที่สถานที่ที่อีกคนมาคือบ้านของเพื่อนสนิทอย่างจอง โฮซอกที่พึ่งกลับจากการไปเรียนเมืงนอกมาได้ครึ่งปี เค้ายังคงคิดในแง่ดีว่าอาจจะมีเรื่องที่ต้องปรึกษากันก็ได้

แล้วทำไมไม่ปรึกษาเค้าล่ะ.. มันน่าน้อยใจ

 เมื่อเห็นว่าไม่ใช่อย่างที่คิดก็กำลังเตรียมตัวกลับบ้านตน แต่เหมือนมีอะไรดึงดูดใจว่าให้ตามไปอีกนิดสิ

 สุดท้ายก็ทนเสียงเรียกร้องจากใจไม่ไหวเลยแอบมองสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงประตูบ้านอย่างสนิทสนม ก่อนที่ดวงตาหวานจะเบิกโพลง

 เค้าตกใจ.. ตกใจมากๆ เมื่อภาพตรงหน้าที่เห็นคือร่างคนแฟนหนุ่มกับเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวกำลังจูบกันอย่าดูดดื่ม ก่อนที่แทฮยองจะโอบเอวเล็กของโฮซอกเข้าไปในบ้าน

 ในใจลึกๆหวังว่าเป็นแค่ภาพลวงหลอกหรือความฝัน อาจจะเป็นแค่การทักทาย ใช่! โฮซอกพึ่งกลับมาแค่ครึ่งปีนี่หน่า อาจจะยังติดวัฒนธรรมที่นู้นอยู่ก็ได้

เค้ารู้ว่ากำลังหลอกตัวเอง แต่ก็หวังในใจให้เป็นอย่างนั้น

 เพื่อยืนยันความคิดอันริบหรี่ของตนจึงปีนหน้าต่างเข้าบ้านเพื่อนสนิทตามทั้งคู่ไป

 "อื้ม.. แทฮยอง ใจเย็นหน่า"เสียงของเพื่อนสนิทออกมาจากห้องนอนของอีกฝ่ายทำให้เค้าเดินตามไปแอบฟังเงียบๆ

 "ใจเย็นไม่ได้หรอกโฮซอกอ่า.. คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว"เสียงคุ้นเคยของคนที่เค้ารักเอ่ยเสียงกระเส่า ก่อนจะนัวเนียซอกคอเนียนของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

 "อะไรกัน จะมาหาเมื่อไหร่ก็ได้นี่หน่า อย่ามาเว่อร์ คิกๆ"

 "อื้ม~~ คงจะมาบ่อยไม่ได้แล้วล่ะ ยุนกิเริ่มสงสัยแล้ว"

 "ทำไงดีล่ะ งี้เราก็จะไม่ได้เจอกันบ่อยๆหรอก เมื่อไหร่จะเลิกกับมัน"วาจาร้ายกาจทำเอาเค้าอึ้งกว่าเดิมเสียอีก ไม่จริงหน่า

 "ขอเล่นให้สะใจก่อนนะครับ กว่าจะได้มาไม่ใช่ง่ายๆแต่ยังไงโฮซอกก็ที่หนึ่งในใจนะ" ว่าจบก็เริ่มบรรเลงบทรักกันอย่างร้อนแรง

 ยุนกิทรุดลงกับพื้นราวกับต้านแรงโน้มถ่วงไม่ไหว เค้าค่อยประคองร่างกายที่บอบช้ำแสนสาหัตกลับเข้าห้องนอน ก่อนจะทิ้งตัวอย่างอ่อนแรงอีกครั้ง

 ไม่จริงใช่มั้ย ภาพที่เห็นนั่น คำพูดร้ายๆที่ทั้งคู่เอ่ยออกมาอีก เป็นแค่ฝันใช่มั้ย

 เค้าปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลไปเรื่อยๆอย่างเงียบ ไร้เสียงสะอื้นใดๆทั้งสิ้น ครุ่นคิดกับตัวเองอย่างหนักว่าจะทำเช่นไรดี 

สิ่งที่ควรทำคือตัดใจ แล้วบอกเลิกใช่มั้ย..

แต่ทำไม..หัวใจมันกลับร้องเรียกหาความสุขของตัวเอง

โอเค....เค้ายอมแล้ว

เค้าเลือกที่จะเชื่อหัวใจ

แม้จะต้องเจ็บปวดก็ตาม

 เมื่อแทฮยองมาหายุนกิ เค้ากลับทำตัวปกติเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น รวมถึงตอนที่อยู่โฮซอกเช่นกัน มินยุนกิน่ะเก็บความรู้สึกเก่ง...ต่อให้สังเกตุก็ไม่รู้

 ตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ผ่านมาตั้งแต่วันนั้น ยุนกิก็ยังคงเหมือนเดิม มีความสุขกับแทฮยอง ร่าเริงไปกับโฮซอก ไม่มีใครที่ล่วงรู้ความลับ แม้หัวใจจะด้านชาราวกับโดนแทงจนไม่รับรู้ความเจ็บปวดอีก

 สภาพจิตใจเค้าแย่ลงมากๆ แล้วเมื่อสภาพจิตใจแย่ลง ร่างกายก็แย่ลงเช่นกัน เค้าแอบไปหาจิตแพทย์เงียบๆและพบว่าตัวเองเป็นโรคยอดฮิต

มินยุนกิเป็นโรคซึมเศร้าขั้นเรื้อรัง

 เพราะต้องทนกับความเศร้าและความเจ็บนานถึงครึ่งปีทำให้เป็นถึงขั้นเรื้อรัง เค้ารังเลว่าจะบอกสองคนนั้นดีไหม แต่สุดท้ายความลับอีกอย่างก็เพิ่มเข้ามา

 มินยุนกิเก่ง แน่นอน เก่งมากๆด้วยล่ะ แต่แม้จะเก่งแค่ไหนก็คงจะทนกับภาพตรงหน้าไม่ได้แล้วล่ะ 

 ร่างชายหนุ่มที่เค้าคุ้นเคยดีกำลังสานสัมพันธ์กันอย่างร้อนแรงจนไม่สังเกตุเห็นคนมาใหม่ ทั้งๆที่แทฮยองเป็นคนบอกให้เค้ามาหาแท้ๆ ทั้งๆที่อีกคนอ้อนให้มาหาข้าวให้กินแท้ๆ ทั้งที่วันนี้คือวันครบรอบของเราสองคนแท้ๆ ทำไม..แทฮยองถึงผิดสัญญา

 ไม่ไหวแล้ว....เค้าบอบช้ำเกินไป ความลับทั้งหลายพากันกรู่ทะลักออกมาพร้อมกันจนเจ็บปวดหัวใจไปหมด หูและตาไม่สามารถรับรู้สิ่งใดนอกจากความเจ็บปวดของตัวเอง

 ยุนกิกอดร่างกายที่แบกรับความทุกข์ทั้งหลายของตัวเองแน่น น้ำตาไหลทะลักกันจนแทบจะกลายเป็นเลือด ร้องไห้อยู่อย่างนั้นราวสี่ชั่วโมง

 เค้าค่อยๆปล่อยมือที่กอดตัวเองแน่น ก็จะลุกยืนทั้งๆที่น้ำตายังไม่หยุดไหล คนตัวขาวลากสังขารตัวเองมาที่คอนโดแทฮยองอีกครั้ง แต่เป้าหมายหากใช่ห้องของร่างสูงซะทีเดียว

 เดินขึ้นบรรไดไปยังชั้นที่คนรักอยู่ทั้งๆที่ลิฟท์ใช้งานได้ จนเดินมาถึงก็เคาะประตูห้องอีกฝ่ายเบาๆแต่ดังพอใจะให้อีกสองคนในห้องรับรู้ถึงเสียงเคาะ

 เค้าวางจดหมายไว้หน้าห้องอีกฝ่ายที่ตอนนี้คงจะกอดกันกลมเหมือนที่เคยกอดเค้า คงมอบจูบอันแสนอบอุ่นให้เหมือนกับที่เคยมอบให้เค้า ลูบแก้มเพื่อนสนิทเค้าอย่างเอ็นดูเหมือนที่เคยทำกับเค้า

 ไม่รู้ว่าโชคดีหรืออย่างไร ห้องแทฮยองถึงได้อยู่ถัดลงมาจากชั้นดาดฟ้า แล้วเค้าก็สติแตกเดินบรรไดขึ้นมาเนี่ยนะ อ่า ทำไมกันนะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย หรือเค้าจะเอาความเหนื่อยปล่อยไปกับหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลนี้แล้วนะ...

 ลมเย็นที่พัดผ่านร่างเล็ก หากแต่คนโดนกลับไม่สนใจ เดินไปที่ขอบดาดฟ้าอย่างช้าๆ ความทรงจำตั้งแต่วัยเด็กเริ่มย้อนราวกับม้วนเทป 

 ความสุขตอนที่อยู่กับพ่อแม่ ก่อนจะค่อยๆกลายเป็นความเศร้า ความเหงา ความโดดเดี่ยว แล้วมือหนาก็เข้ามาช่วยฉุดเค้าขึ้นจากชีวิตที่แสนน่าเบื่อ แล้วสุดท้ายก็โดนเหยียบลงไปด้วยคนๆเดียวกับที่ช่วยเค้า

 ดวงตาเหลือบไปเห็นร่างของแทฮยองที่มองมาที่เค้าด้วยใบหน้าตกตะลึงจนน่าตลก ข้างกายอีกคนมีเพื่อนสนิทของเค้าอยู่ด้วย 

 มินยุนกิค่อยระบายยิ้มให้ทั้งสองก่อนจะปล่อยให้ตัวเองตกลงมา สติที่ค่อยๆดับไปทีละนิดทำให้เค้าเจ็บปวดอยู่ใช่ย่อย แต่ก่อนที่ดวงตาจะปิดสนิทก็เห็นแทฮยองที่พุ่งมาหาเค้าทั้งน้ำตานองหน้า 

 คำพูดสุดท้ายที่อยู่ในหัวใจ

"ฉันรักนาย แทฮยอง.."






อิฉันไม่ทราบว่าใคร cry บ้าง แต่อิฉันแต่งเอง cry เองขร่ะ ฮรืออออออ พล็อตเรื่องนี้มันมาจากฟิคในจอยลดาเรื่องหนึ่งค่ะ เป็นแนวสยองขวัญขอไม่พูดชื่อเรื่องน้า คือพี่แทเนี่ยเป็นแฟนกับนางกิค่ะ แต่มีอะไรกับพี่โฮป แถมหวงพี่โฮปจนออกหน้าออกตา แสดงความเป็นเจ้าของหนักมากๆ แล้วเราก็คิดว่ากิรับรู้ถึงข้อสังเกตุนั้น แต่นางคงไม่แน่ใจ แล้วนางก็สนิทกับพี่โฮปที่สุดเลยค่ะ เรียกได้ว่าเป็นคู่เพื่อนที่สนิทที่สุดในเรื่องแล้ว เล่าขนาดนี้บางคนคุ้นกันมั้ยคะ เผลอลากยาวจนได้

เนื่องจากบางคนไม่ทราบ โรคซึมเศร้ามีระยะและระดับของมันอยู่ค่ะ ส่วนระยะที่อันตรายที่สุดคือ *ชี้ไปที่พี่กิที่นอนอาบน้ำแดงอยู่*



 
  

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cat,จัง จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 TNT_Boom (@0804820528) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 17:48
    พี่กิ ตายแล้วเหรอ...โว้ย!!!ไรต์ให้พี่กิกลับมาแก้แค้นกับสองคนนั้นก่อนเซ่!!!
    #2
    0
  2. #1 Nannie_avii (@Nannie_ne) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:24
    ไม่สิกิ ไม่สิ ม่ายยยยยยยยยยยยย
    ทำไมต้องทำแบบนี้
    #1
    1
    • #1-1 LoveCat Ch. (@palmy333) (จากตอนที่ 1)
      13 เมษายน 2561 / 01:22
      เพราะเราว์รักกิค่ะ <3
      #1-1