{MarkBam}--เธอเก่ง--{SF}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 817 Views

  • 1 Comments

  • 12 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7

    Overall
    817

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

นายเก่งที่เข้ามาป่วนในโลกของฉัน<br /> นายเก่งที่ทำให้ฉันคิดถึง<br /> นายเก่งที่ทำให้ฉันหลงรัก<br /> sf markbam


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
SF MARKBAM

เธอเก่ง


คำเตือน!!

1.ฟิคนี้ชายชายนะจ๊ะ
2.คู่มาร์คแบมเพรียวๆไม่มีคู่อื่นผสม
3.ดราม่าจ้า อาจจะม่าไม่มากตามความสามารถอันน้อยนิดของไรท์ค่ะ
4.เปิดเพลงไปด้วยนะจะได้เข้าถึงอารมณ์มากขึ้น
5.คอมเม้นไว้ด้วยจะดีมากเลยค่ะ





คำแนะนำค่ะ

อ่านในคอมอ่านตรงนี้
1.กดเล่นเพลงค่ะ
2.คลิกขวาในบริเวณเพลงค่ะ
3.กด Loop หรือ วนซ้ำ ค่ะ
จะเป็นการวนวิดีโอไปเรื่อยๆ

อ่านในมือถืออ่านตรงนี้
1.แนะนำให้เปิดใน Joox ค่ะ
2.กดวนเพลงค่ะ
จะได้เปิดเพลงซ้ำๆหลายๆรอบน้าา

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 ต.ค. 60 / 18:49

บันทึกเป็น Favorite




    ท่ามกลางพายุฝน ที่โหมกระหน่ำ
    ท่ามกลางคำว่าเรา ที่เป็นอดีตไป
    ท่ามกลางเงาของไฟ ที่สะท้อนบนถนนใหญ่
    รับรู้ถึงความสะใจ ของใครบางคน

ซ่า ซ่า
 เสียงฝนตกกระทบกับพื้นถนนคอนกรีตในกลางสวนสาธารณะ พร้อมกับร่างของมาร์ค ต้วนที่ยืนยิ่งงัน ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลผ่านแก้มเนียน ไร้ซึ่งเสียงใดๆ

 ความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินไปจนทั่วร่างกาย แต่หาได้สนใจ ขาที่อ่อนแรงทรุดลงกับพื้นคอนกรีต มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

    ท่ามกลางเดือนและดาว ที่ค่อยลาไป
    ท่ามกลางความเสียใจ ที่ไม่มีใครสน
    ท่ามกลางหยดน้ำตา ที่มันยังรินไหลหล่น
    เพราะรู้ว่าคนอีกคนเค้าไปมีใคร

 ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ปราศจากดวงดาวเฉกเช่นวันนั้น วันที่มีค่าที่สุดสำหรับมาร์ค 

 ยิ่งคิดหัวใจยิ่งบีบแน่น ใบหน้าที่ใครต่างก็หลงรักบิดเบี้ยวตามความเจ็บปวด ไม่ใช่ทางกาย แต่เป็นทางใจ ภาพที่หัวใจของเขาเดินจากไปกับคนอีกคนยังคงตราตรึงใจ

    เธอเก่งที่ทำให้ฉัน ยังจำเธอไม่ลืม
    เธอเก่งที่ทำให้ฉัน ดื่มด่ำกับความทุกข์ทน
 
 "สวัสดี นายคงเป็นรูมเมทฉันใช้ป่ะ ฉันแบมแบม ปี1"ดวงตาคมกวาดสายตาสำรวจอีกฝ่าย ตัวเล็กประมาณหูเขา ตากลมโตคู่สวย ริมฝีปากบวมน่าขยี้ แก้มย้วยเสริมให้หน้าอีกฝ่ายดูกลมน่าหยิก 
  
 น่ารัก

 ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวทำเอาเขาแปลกใจพอควร แต่ก็ต้องเลือกคิดให้รกสมอง

 "มาร์ค ปี2"เสียงเรียบนิ่งพูดออกไปแค่นั้น

 "นายนอนเตียงไหน? ฉันจะได้ไปจัดของ"เสียงอีกคนจ้อถามไม่หยุด แต่เขาไม่รำคาญสักนิด ทั้งที่ปกติเป็นคนขี้รำคาญแท้ๆ 

 คนตัวสูงกว่าเดินเข้าห้องนอน แล้วเดินไปนอนบนเตียงเงียบๆ เชิงพูดว่า เนี่ยเตียงฉัน

 "นายนอนเตียงนั้นเนอะ"ขัดหูแปลกๆแหะ ไม่ใช่รำคาญอีกคน แต่ไม่ค่อยชอบใจคำเรียกแทนตัวเท่าไหร่

 "มาร์ค"

 "ห้ะ"
 
 "เรียกว่ามาร์ค"

 "อื้อ!!"

 เขาระบายยิ้มออกมาแบบไม่ให้อีกคนเห็น ก่อนจะหลับไป เขาว่าเขาน่ะ...

 หลงรักแบมแบมแล้วล่ะ..

    เธอเก่งที่ทำให้ฉัน เจอใครกี่คน
    ก็ไม่ทำให้ลืมเธอไปจากหัวใจ

 น่าแปลกใช่มั้ย ทั้งที่มีคนเข้าหาเขาตั้งมากมาย แต่เขากับไม่เคยเหลียวแลคนพวกนั้นเลย มีเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจของเขา ทั้งตอนตื่นหรือตอนหลับ ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีเพียงคนเดียวที่คอยวนเวียนในโลกของมาร์ค ต้วน
 
    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง โอ้ที่รัก
    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง หมดหัวใจ
    แพ้เธอหมดทุกทางจริงจริง ไม่ว่าอย่างไง
    คำว่ารักก็ยังอยู่ในหัวใจ

 เขาเผลอไผลทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าหวสนๆหรือเสียงนุ่มๆ เขาหลงรักคนตัวเล็กจนโงหัวไม่ขึ้น ยิ่งได้เห็น ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งหวั่นไหว...

    ฉันคิดถึงเธอทุกที โอ้ที่รัก
    เริ่มต้นไม่ได้สักที กับคนไหน
    คิดถึงเธอเหลือเกิน หมดหัวใจ
    ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของเธอ
 
 แบมแบมต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมกับพวกปี 1 ทำให้เหลือแต่มาร์คนอนอ้างว้างในห้องนอน และปล่อยให้ความเงียบไหลผ่าน ในหัวคิดถึงแต่หน้าหวานๆที่จะไม่ได้เจอ 3 วันเต็ม

 ใจแทบขาดตายตรงนั้น

 มาร์คพึ่งรู้ว่าการคิดถึงคนคนหนึ่งหนักๆจะเป็นแบบนี้ ความรู้สึกต่างๆตีรวนในหัว เป็นห่วง กลัว คิดถึง เขาไม่รู้จะทำยังไงจึงตัดความรู้สึกทั้งหมดโดยการหลับตาลงเงียบๆคนเดียว



 "มาร์ค! แบมอยากถ่ายรูป ถ่ายให้หน่อย"ร่างเล็กของอีกคนเดินมาหาเขาตาแป๋ว 
  
 "ได้สิ"คนตัวสูงหยิบกล้องในมือคนตัวเล็กมาถือไว้ อีกคนหามุมเหมาะๆ จัดเสื้อผ้าหน้าผม แล้วค่อยโพสท่าน่ารักๆให้เขาถ่าย
  แชะ
  แชะ
  แชะ
 
 "มาร์ค พอก่อน"แบมแบมรีบวิ่งมาห้ามอีกคน ก่อนจะเงยหน้าแล้วยิ้มให้มาร์ค

 "แบมไม่อยากถ่ายคนเดียวแล้ว มาร์คมาถ่ายเป็นเพื่อนหน่อย"มาร์คระบายยิ้มออกมา แล้วพยักหน้าให้อีกคนไป ชูกล้องไปจนสุดแขนขวา ส่วนอีกข้างก็โอบไหล่คนตัวเล็กไว้ ต่างคนต่างยิ้มออกมาจนเต็มแก้ม
 แชะ
 
 นับเป็นรูปคู่รูปแรกของพวกเรา มีความสุขมากจริงๆ



 "มาร์ค แบมอยากไปสวนสาธารณะ"คนตัวเล็กกอดอีกคนอ้อนๆ
 "เดี๋ยวมาพาไป"คนโดนกอดว่ายิ้มๆลูบหัวอีกคนเบาๆ

 พวกเราชอบไปสวนสาธารณะพอควร ไปบ่อยมาก เพราะคนตัวเล็กเอาแต่บ่นว่าที่นั่นสวย อากาศดีจนต้องพาไปบ่อยๆ

 ในตอนนี้ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้ยความมืดมิด ดวงดาวระยิบระยับที่แข่งกันเปร่งประกายทั่วท้องฟ้า มาร์คกับแบมนั่งแผ่ไปกับพื้นหญ้า

 "มาร์ค ดาวดวงนั้นคือแบมล่ะ"คนตัวเล็กสะกิดอีกคนเบาๆก่อนจะชี้มือไปบนฟ้า
 
 "ทำไม"อีกคนถามเสียงเรียบ สายตามองตามือเล็ก

 "มันดวงเล็กแต่พยายามเปร่งแสงสุดๆเลยอ่ะ"

 "งั้นมาร์คเป็นดวงนั้น"มาร์คชี้ดวงดาวที่อยู่ข้างๆกัน

 "ทำไมอ่ะ"แบมถามเสียงใส

 "ก็อยู่ข้างแบมไง"มาร์คพูดแล้วหัวเราะเบาๆกับอากัปกิริยาอีกคน

 "มาร์คบ้า!"แบมหันหน้าเพื่อปิดหน้าแดงซ่านของตัวเองไว้ ก่อนจะปล่อยให้ความเงียบปกคลุมสักพัก แม้จะเงียบแต่กับไม่มีความอึดอัดเลย

 "แบม"เสียงของมาร์คดังท่ามกลางความเงียบ

 "..?"คนโดนเรียกไม่ตอบอะไร ยังคงจ้องมองไปที่ดวงดาวอยู่

 "มาร์ครู้ว่าตัวเองแสดงความรู้สึกไม่เก่ง"
 
 "..."สิ่งที่เกริ่นมาทำให้แบมหันไปมองคนข้างกายที่มองอยู่ก่อนแล้ว

 "มาร์คอาจจะไม่พูด แต่ดูที่การกระทำของมาร์คได้มั้ย"
 
 "มาร์ค.."น้ำตารื้นขึ้นมาเต็มขอบตากลมโต

 "แบมอยู่เคียงข้างมาร์คนะ เป็นลมหายใจ เป็นโลกทั้งใบของมาร์คนะ..."

 "ฮรึก.."

 "เป็นแฟนมาร์คนะครับแบม"

 "อื้อ!" 

 "มาร์ครักแบมนะ"

 "แบม..ฮรึก..แบมก็รักมาร์ค"

 ทุกอย่างเริ่มต้นอย่างนั้น แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในวันครบของเรา ของขวัญที่อีกคนให้เขาทำเอาตกใจ คำพูดเรียบง่าย เรียบนิ่ง แววตาใสที่ผมชอบมองกับมองมานิ่งๆ

 ไม่เอาสิ มาร์คไม่ชอบนะแบม อย่ามองอย่างนั้น

ปากอิ่มที่เขาบดจูบทุกวัน ปราศจากรอยยิ้ม
 
 ได้โปรดแบม อย่าทำหน้าอย่างนั้น

เสียงของแบมที่พูดออกมา เปรียบเหมือนฟ้าผ่ากลางใจ

 "มาร์ค"
 
 ไม่ ได้โปรด ไม่เอาอย่างนี้

 "เราเลิกกันเถอะ แบมมีคนใหม่แล้ว"

 "แบม"น้ำเสียงสั่นเครืออย่าห้ามไม่ได้ เป็นเรื่องโกหกใช่มั้ย

 เค้าไปแล้ว หัวใจของผมเดินไปแล้ว เดินพร้อมใครอีกคน ไม่แม้แต่จะหันมามอง

 "แบม ไม่จริงใช่มั้ย"น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ มาร์คขอแค่เค้า

 "มาร์คขอร้อง อย่าทิ้งมาร์คไป ได้โปรดที่รัก กลับมาเถอะ"ตะโกนจนสุดเสียง หวังว่าอีกคนจะเห็นใจ

  "ได้โปรด ที่รักของมาร์ค"น้ำเสียงสั่นเครืออ่อนแรงลง

    นั่งมองเธอแล้วยิ้มให้รูปเก่าเก่า
    เหลือเพียงคำว่าเราที่มันไม่เคลื่อนไหว
    เหลือเพียงความงดงามที่เป็นเพียงรูปถ่าย
    เหลือเพียงลมหายใจที่ใกล้เบาลง

 มือที่สั่นเทิ้มหยิบรูปใบสำคัญออกมา ท่ามกลางน้ำตาที่ไหลไม่หยุด 

 ตอนนั้น เรามีความสุขมากนะ

 หัวใจบับคั้นเหมือนแก้วที่ถูกปัดแตก เศษเสี้ยวของหัวใจเขาก็ไม่มีเหลือ เขาให้แบมไปหมดแล้ว แต่ทำไมอีกคนนั้นถึงไม่เห็นค่า 
 
    เธอเก่งที่ทำให้ ฉันยังจำเธอไม่ลืม
    เธอเก่งที่ทำให้ ฉันดื่มด่ำกับความทุกข์ทน
    เธอเก่งที่ทำให้ ฉันเจอใครกี่คน..
    ก็ไม่ทำให้ลืมเธอไปจากหัวใจ

 ฝนที่เริ่มสาดเทลงมา ไม่ได้ทำให้เขาลุกไปไหน ร่างกายของมาร์คยังคงอยู่ที่เดิม

 เหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง มืเไปหมด มองไม่เห็นอะไร หูอื้อึง ลำคอไม่สามารถเปร่งเสียงอะไรได้ ขาไม่มีเรี่ยวแรงจรต้องนั่งคุกเข่ามือกำรูปภาพในมือแน่น

 "แบม...แบม..แบม..แบม..ได้โปรด"เอ่ยเรียกหาคนที่ไม่วันย้อนคืนมา อย่างเจ็บปวด ตะโกนต่อไปท่ามกลางสายฝน เสียงเริ่มแหบพร่า หัวใจบีบคั้นจนต้องขยุ้มเสื้อ เผลปล่อยมือจากรูปใบสำคัญ

    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง โอ้ที่รัก
    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง หมดหัวใจ
    แพ้เธอหมดทุกทางจริงจริง ไม่ว่าอย่างไร
    คำว่ารักก็ยังอยู่กลางหัวใจ

 ร่างสูงผลุดลุกผลุดยืนวิ่งตามเก็บรูปใบสำคัญ แต่ดูเหมือนฝนฟ้าจะไม่เป็นใจ

    ฉันคิดถึงเธอทุกที โอ้ที่รัก
    เริ่มต้นไม่ได้สักที กับคนไหน
    คิดถึงเธอเหลือเกิน หมดหัวใจ
    ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของ...เธอ...

 มาร์ควิ่งตามรูปถ่ายไปเรื่อยๆ ล้มลุกคลุกคลาน พยายามแต่ก็คว้าไม่ได้ ก่อนที่รูปจะหยุดลงบนพื้นถนน

    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง โอ้ที่รัก
    ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง หมดหัวใจ
    แพ้เธอหมดทุกทางจริงจริง ไม่ว่าอย่างไร
    คำว่ารักก็ยังอยู่กลางหัวใจ

 ร่างสูงที่เปียกปอนวิ่งไปเก็บรูปอย่างไม่คิด แต่ดูเหมือน ฟ้าเล่นตลก ตลกจนหัวเราะไม่ออก

 เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด

 โครม!

    ฉันคิดถึงเธอทุกที โอ้ที่รัก 
    เริ่มต้นไม่ได้สักที ไม่ว่ากับคนไหน
    เพราะคิดถึงเธอเหลือเกิน ได้ยินไหม
    ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของ...เธอ..
 
 มาร์คนอนแน่นิ่งกลางสายฝนที่สาดลงมาอาบร่างกาย เลือดที่กระจายทั่วยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาที่ไหลก่อนหน้านี้กลับไหลหนักกว่าเดิม

 'หลังจากนี้...แบมจะมีความสุขใช่มั้ย คงหัวเราะ ยิ้มแย้ม ไม่อึดอัดสินะ'

 ภาพในความทรงจำไหลผ่านความคิดของมาร์คเรื่อยๆ เปลือกตาปิดลงช้าๆ ร่างกายชาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ แต่มือยังคงกำ กำรูปใบสำคัญแน่น ลมหายใจรวยรินขึ้นทุกวินาที 

 แม้จะอยู่หรือตาย คนที่เขาคิดถึงคือแบมแบม แม้จะรู้ รู้ว่าอีกคนคงไม่กลับมาอีก คงมีความสุข คงมอบหัวใจให้ใครอีกคนไปแล้ว แต่มาร์ค ต้วนยังคงอยู่ตรงนี้ ตรงที่แบมสามารถกลับมาหาเขาได้เสมอ 

 มีถ้อยคำหนึ่ง ที่เขาอยากบอกแบมเหลือเกิน แม้ว่าอีกคนจะได้ยินหรือไม่ก็ตาม แต่ก็ให้เค้าได้พูด...

 "มาร์ค...รักแบมมากๆนะ"

          หัวใจฉันยังเป็นของ...เธอ...

----------------------------------------------END---------------------------------------------------

  กรี๊ดอย่าาาา อย่าพึ่งปาหม้อไหรองเท้าใส่ไรท์เลยค่ะ ไรท์ตั้งใจให้มันออกมาเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว ขอบอกเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งเองแล้วร้องไห้เอง ฮาาาา ชอบแต่งนิยายดราม่าตับแตกค่ะ แต่ไม่รู้รีดจะร้องกันรึเปล่านะ ฝีมือยังไม่ดีมาก แต่จะพยายามปรับปรุงค่ะ ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะ คอมเม้นท์ด้วยนะตัวเองงงงง

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cat,จัง จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 เมษายน 2561 / 17:56
    โว้ยไรต์ทำไมทุกเรื่องต้องมีคนตาย แต่เอาเถอะไม่เป็นไรเราชอบ //ตามมาจาก365วันจ้าา
    #1
    1