คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SNK] Please Come Back [Levi x Eren]

โดย Cat,จัง

ได้โปรด...กลับมาอีกครั้ง... ได้โปรด...อย่าจากชั้นไป... ...เอเลน

ยอดวิวรวม

2,127

ยอดวิวเดือนนี้

21

ยอดวิวรวม


2,127

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


41
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 มี.ค. 61 / 14:14 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เครดิต:TENZUKI.DEVIANT.ART.COM

สวัสดีค่ะ เรา ปาล์ม เองค่ะ
นี่เป็นนิยายสั้นและฟิคดราม่าเรื่องแรกอาจจะไม่ซึ้งมากนะ
เราเป็นคนชอบอะไรๆดราม่ามากเลยค่ะ #โรคจิตชนิดหนึงค่ะ
เราฝากนิยายเรื่องอื่นของเราด้วยนะคะ




"ได้โปรด...เอเลน...กลับมาหาชั้นเถอะ...ฉันรักนาย...อย่าจากชั้นไปเลย..."






"หากคุณเห็นผมเป็นของเล่นแก้เบื่อ...ผมขอตายซะดีกว่าครับ...ทั้งที่...ผมรักคุณ...มากแท้ๆ..."
เปิดเพลงคลอด้วย อาจจะซึ้งเพิ่มแม้สักนิดก็ยังดีค่ะ

blackforest

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 มี.ค. 61 / 14:14

บันทึกเป็น Favorite



คำเตือน
เราไม่ได้แต่งแล้วภาษาสวยเลิศอะไรเพราะไม่ได้แต่งมาเป็นเวลานาน

 

   ผม..มันไร้ค่า..เป็นได้แค่ของเล่น..เป็นได้แค่คนโง่ที่ถูกหลอก

 คิดได้ดังนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นยิ้มน่าสมเพชออกมาให้ตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้พิเศษอะไรไปกว่าคนอื่น แต่ที่ผ่านมาก็เอาแต่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอด... สุดท้ายก็ต้องจมปรักอยู่กับความเจ็บปวด


  "หากคุณเห็นผมเป็นของเล่นแก้เบื่อ...ผมขอตายซะดีกว่าครับ...ทั้งที่...ผมรักคุณ...มากแท้ๆ..."

   เพราะผมเป็นปีศาจสินะครับ...หัวหน้ารีไวล์

ย้อนไปก่อนหน้านั้น

   "อ่า..เสร็จหมดแล้ว ไปช่วยคุณเพทราทางนั้นดีกว่า"เด็กหนุ่มอายุน้อยที่สุดในหน่วย ผู้เป็นความหวังและความสิ้นหวังของมนุษยชาติบ่นพรึมพรำกับตนเองหลังจากทำความสะอาดคอกม้าเสร็จตามคำสั่งของหัวหน้าหน่วยรีไวล์เฮย์โจวพลางกล่าวถึงหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในหน่วยเพทรา รัล

   "หืม..คุณออลโอก็อยู่ด้วยหนิ"เมื่อหันไปมองตำแหน่งของหญิงสาวรุ่นพี่ก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธออยู่กับชายหนุ่มผมหยักศกที่พยายามเลียนแบบหัวหน้ารีไวล์ออลโอ้ โบซาโด้ที่กำลังคุยอะไรบางอย่างกับหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในหน่วย

   แม้จะเป็นคนดีแค่ไหน แต่ความใคร่รู้ก็จำต้องมีกันทุกคน เด็กหนุ่มวิ่งเยาะๆเพื่อไม่ให้เกิดเสียงไปยืนพิงกำแพงแอบฟังทั้งคู่คุยกันอย่างตั้งใจ..

  "นี่ออลโอ้ นายคิดว่าหัวหน้าดูแลเอเลนมากไปรึเปล่า?"หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวเอ่ยถามคนขี้โม้

  "นั่นสินะ..หึ..ที่หัวหน้าทำเป็นดูแลหมอนั่นเพราะหมอนั่นเป็นของแปลกและปีศาจน่ะสิ"คนขี้โม้พร่ำพรรณาให้หญิงสาวฟังราวกับรรู้ไปซะทุกเรื่อง

  "เดี๋ยวเถอะ! นายก็พูดเกิดไปนะออลโอ้!"หญิงสาวเริ่มเอ็ดคนขี้โม้เสียงดัง

  "ฉันก็แค่พูดความจริงนิ! หัวหน้าคงเอาหมอนั่นไว้เล่นแก้เบื่อเฉยๆหรอก!"คนขี้โม้เริ่มเถียงกลับ 

  ก่อนที่ทั้งสองจะได้เถียงกันต่อเสียงเปิดตูก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มใคร่รู้ไม่ได้ยินและไม่อยากรับรู้อะไรต่อทั้งสิ้น ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงและสิ้นหวัง สายน้ำสีใสที่เพื่อนสนิทของเค้าเคยบอกว่ามีรสชาติเดียวกับทะเลแสนกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาไหลอาบแก้มเนียน ดวงตาสีมรกตโดนบดบังด้วยผมสีน้ำตาลนุ่มของตน ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง จมูกที่ขึ้นสีแดงจางๆ มือเรียวที่เคยถืออุปกรณ์ทำความสะอาดบัดนี้มันกลับป้องหูของเจ้าตัว คำพูดของคนขี้โม้ลอยวนเวียนดังก้องอยู่ในหัวราวกับต้องการตอกย้ำเด็กหนุ่ม

  เพราะผมเป็นของแปลกสินะครับ... 

  เด็กหนุ่มอายุน้อยไม่คิดจะหันไปมองอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ตนได้วางทิ้งไว้ข้างหลังเพียงนิดเดียว ขาเรียววิ่งตรงดิ่งไปที่จุดหมายของตนใบหน้าสวยยังคงมีธารน้ำใสอาบแก้มนวลอยู่อย่างไม่ขาดสาย เมื่อใกล้ถึงจุดหมายจึงเริ่มชะลอความเร็วลงจนในที่สุดก็หยุดลง..สิ่งที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าเรียกความสนใจของเด็กหนุ่มไม่ได้แม้แต่เพียงนิด ดวงตาสีมรกตที่มีธารน้ำใสไหลอาบออกมาไม่หยุด พยายามเพ่งมองหาสิ่งที่ตนต้องการ เมื่อพบมือเรียวไม่รอช้าหยิบมาแล้วเดินลงไปยังห้องใต้ดินของตนทันที ดวงตาสีมรกตเพ่งมองของที่อยู่ในมืออย่างพินิจและลังเล...

  มีดทำครัว

  แม้เขาจะสามารถฟื้นฟูร่างกายของตนเองได้ แต่หากปิดใจไม่รับการฟื้นฟูก็ได้เช่นกัน เด็กหนุ่มมองมีดในมือด้วยสายตารวดร้าว เขากลัวเจ็บแผล...แต่ไม่เท่ากับเค้ากลัวเจ็บใจ ตาสีมรกตปิดลง เงยหน้าขึ้นเพดานราวกับไม่อยากรับรู้อะไร มีดทำครัวค่อยๆเลื่อนมาจ่อที่ลำไส้ใหญ่ ปากเรียวที่กำลังแค่นยิ้มสมเพชตนเองเริ่มปิดแน่น ธารน้ำใสที่เริ่มพลั่งพลูมากขึ้น...




  ฉึก!!




  ร่างเล็กเอนตัวล้มลงเตียงนุ่ม เลือดสีแดงที่เริ่มไหลมาจากแผลที่ถูกเปิด ดวงตาปิดแน่นกว่าเดิม ทั้งที่ควรฟื้นฟูตัวเองได้ แต่กลับนิ่งไม่มีแม้แต่ควันไอน้ำที่ควรจะมี..

ตัดมาอีกด้านก่อนหน้านั้น

 ชายหนุ่มร่างสันทัดแต่กลับแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อเดินลงมาจากห้องทำงานของตนเพื่อมาดูความเรียบร้อยที่ให้ไว้กับลูกน้องแต่ละคน พลันได้ยินเสียงคุยอื้ออึงของหญิง-ชาย คิ้วเข้มเริ่มชิดกันตามอารมณ์ของเจ้าตัว ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่าใคร แต่ก่อนที่จะได้เปิดประตูไปเฉ่งทั้งสอง กลับเลือกที่จะยืนนิ่ง แล้วแอบฟังเมือรู้ว่าหัวข้อสนทนาคือตัวเขาเองกับเด็กหนุ่มไททัน

 "นี่ออลโอ้ นายคิดว่าหัวหน้าดูแลเอเลนมากไปรึเปล่า?"คิ้วเข้มเริ่มติดกันมากขึ้น

  "นั่นสินะ..หึ..ที่หัวหน้าทำเป็นดูแลหมอนั่นเพราะหมอนั่นเป็นของแปลกและปีศาจน่ะสิ"ใบหน้าที่นิ่งตลอดเวลาเริ่มบอกบุญไม่รับ ปล่อยรังสีฆ่าฟันอย่างเต็มที่ ด่าเขาน่ะยังไม่โกรธเท่ากับด่าเด็กหนุ่มไททันเลย 

  "เดี๋ยวเถอะ! นายก็พูดเกิดไปนะออลโอ้!"

  "ฉันก็แค่พูดความจริงนิ! หัวหน้าคงเอาหมอนั่นไว้เล่นแก้เบื่อเฉยๆหรอก!"ความอดทนของชายหนุ่มร่างสันทัดหมดลง เมื่อคำถากถางเด็กหนุ่มไททันเริ่มรุนแรงขึ้น ขาแกร่งยันประตูออก ทำให้รู้ถึงอารมณ์ของเข้าที่เข้ามาได้อย่างดี ชาย-หญิงที่เถียงเกี่ยงกันตอนแรกหันมามองประตูผู้น่าสงสารพร้อมกัน 

  "โฮ่..ดูเหมือนนายจะรู้ไปซะทุกอย่างเลยนะ..ออลโอ้"เสียงของชายร่างสันทัดเป็นเเหมือนเสียงเรียกของนรกสำหรับทั้งสองในช่วงเพลานั้น

  "แล้วฉันจะบอกให้รู้ไว้เรื่องหนึงนะ..."ร่างสันทัดเริ่มก้าวเข้าหาทั้งคู่มากขึ้น..

  "ที่ฉันดูแลหมอนั่นเพราะหน้าที่..."ร่าสันทัดเดินมาหยุดอยู่หน้าชายหนุ่มผมหยักศก ก่อนจะเว้นช่วงแล้วกล่าวต่อ

  "..และเพราะฉันรักหมอนั่น"กล่าวจบก็ก้าผ่านทั้งคู่ไป ร่างสันทัดไม่คิดสนใจคนข้างหลังตนเอง แล้วกวาดตามองรอบๆ พลันดวงตาสีนิลดุดันแลไปเห็นอุปกรณ์ทำความสะอาด อารมณ์เริ่มกลับมาขุ่นมัวอีกครั้ง สมองอันชาญฉลาดที่คิดแผนการรบนับไม่ถ้วนเริ่มคิดวิเคราะห์วาดอุปกรณ์ทำความสะอาดนั้นในเพลาใครรับผิดชอบ

  อุปกรณ์แบบนี้..ทำความสะอาดคอกม้าแน่ๆ

  คนที่ทำความสะอาดคอกม้าวันนี้คือ...!!!

 เมื่อหาคำตอบให้ตนเองได้ ตาสีนิลดุดันก็เบิกกว้าง 

  "ออลโอ้! เพทรา! ตามหาเอเลนเดี๋ยวนี้!"ร่างสันทัดตะโกนลั่นสั่งคนทั้งสอง แล้ววิ่งออกจากจุดที่ยืนอยู่อย่างเร็วไว ไม่รอให้คนทั้งสองได้ไถ่ถามอะไรสักคำ ครู่แรกเพทราเองก็สับสนเช่นเดียวกับออลโอ้ หากแต่เมื่อกวาดสายตาไปทั่วบริเวณแล้วพบอุปกรณ์ทำความสะอาดที่กองอยู่ สมองสามารถประมวลผลได้โดยทัน กลับกันคนข้างกายหญิงสาวเพียงคนเดียวในหน่วยยังงงงวยกับคำสั่งของผู้เป็นหัวหน้า 

  "ตาบื้อ! ดูนั่น!"ร่างของหญิงสาวตีไหล่คนข้างกายอย่างเเรง แล้วชี้ให้อีกคนดู แล้ววิ่งหาเอเลนทันที ก่อนที่ออลโอ้จะวิ่งหาแยกไปอีกทาง

ทางด้านรีไวล์

ร่างสันทัดรีบวิ่งเข้าปราสาทอย่างเร่งรีบ ตรงไปยังสถานที่ที่อับชื้น ไร้แสงแดดส่องผ่าน แต่กลับมีคนใช้หลับนอนทุกวัน'คุกใต้ดิน' เสียงหายใจดังถี่ระรัว 'กลัวผู้ใต้บัญชาจะเป็นอะไรไป กลัวว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าหวานนั่นยิ้มให้ กลัวว่าจะไม่ได้เห็นดวงตาสีมรกตแสนสวยนั่นมองมาทางเขาอย่างรักใคร่และชื่นชม กลัวว่าจะไม่ได้เคียงข้างกันอีก กลัว..กลัวว่าอีกคนจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ..'

ปัง!

เสียงถีบประตูอย่างเร่งรีบดังขึ้น เขาในตอนนี้ไม่สนใจความสะอาดที่ตนเองรักนักรักหนาเลยแม้นิดเดียว 

  "เอเลน!!"ร่างสันทัดตวาดชื่อเด็กหนุ่มที่หา ดวงตาสีนิลดุดันกวาดหาอีกคนอย่างตั้งใจ ก่อนจะเบิกกว้างอีกครั้ง แล้วเร่งฝีเท้าไปหาร่างที่นอนอยู่บนเตียง

  "เอเลน! แกทำอะไรของแก!!"เมื่อร่างของเด็กหนุ่มได้ยินเสียงผู้ที่เป็นที่รักเเละหัวหน้าดวงตาสีเขียวมรกตจึงเปิดขึ้นช้าๆ

  "ผมทำในสิ่งที่...คิดว่าคุณจะสบายใจ...ที่สุดน่ะสิครับ"ร่างสูงแต่บอบบางเอ่ยอย่างยากลำบาก แล้วยิ้มอ่อนแรงให้อีกคน

  "แกมันบ้า! คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสบายใจงั้นหรอ!!"รีไวล์ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด


  "..ครับ.."เพียงแต่เอเลนกลับยิ้มอ่อนแรงให้อีกคน

  
  "ไอเด็กโง่! แกนี่มัน..ทั้งโง่ทั้งบ้าจริงๆ"

  
  "หัวหน้า..ครับ"เอเลนไม่สนใจคำด่าของอีกคน แล้วเลือกที่จะถามาอีกคนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ...ผม..จะได้ตายอย่างมีความสุข....หรือทุกข์...ขึ้นอยู่กับคำตอบของคุณแล้วล่ะ..



  "อะไร"


  "ที่ผ่านมา...คุณคิด..กับผม..ยังไง.."


  "..ชั้นคิดว่าแกมันทั้งโง่ ทั้งบ้า ทั้งซื่อบื้อ ถูกหลอกก็ง่าย แต่ก็เป็นคนมุ่งมั่นมาก เป็นมิตร ร่าเริงจนเห็นแล้วน่ารำคาญ และคิดว่าแกคงจะเเบกรับความกดดันทั้งที่ยังเด็กมากแท้ๆ แต่สำหรับชั้นแกมันก็แค่เด็กหน้าโง่คนหนึงเท่านั้น ไม่ได้เอ็นดูแกเพราะเป็นของเเปลกหรือของเล่นแก้เบื่ออะไรทั้งนั้น ที่ชั้นเอ็นดูมากกว่าใครเพราะแกเป็นคนในหน่วยของชั้น เป็นเด็กหน้าโง่ที่ชั้นต้องดูแล และเหตุผลอื่น"

 เอเลนมองรีไวล์ด้วยสายตาซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าผมเป็นไททัน เหมือนคนอื่นๆ เขาเห็นผมเป็นเด็กธรรมดา แล้วผมจะขอเข้าข้างตัวเองได้มั้ย ว่าเหตุผลอื่นที่หัวหน้าเอ็นดูผมเพราะรัก ก่อนตายอย่างน้อยก็ขอให้ผมได้มีความสุขอย่างเต็มเปี่ยมเสียทีเถอะ  


  "หัวหน้า..ครับ..เวลาของผม..น้อยลงเรื่อยๆ..แล้วนะครับ.."ใช่ เวลาของเขามันน้อยลงเรื่อยๆแล้ว อีกไม่นานเขาจะไม่ได้เห็นใบหน้าคมคายที่ทำหน้าหงุดหงิดตลอดเวลาแล้วสินะ คิดแล้วธารน้ำสีใสก็ค่อยๆรินไหลอย่างช้าๆ


  "แกพูดอะไรของแกไอเด็กโง่! แกยังตายไม่ได้ถ้าชั้นไม่อนุญาต!!"เอเลนยิ้มอ่อนโยนทั้งน้ำตาให้รีไวล์ เป็นยิ้มที่ทำให้รีไวล์ใจหาย เอเลนเอื้มมืออันอ่อนแรงไปลูปใบหน้าคมคายของอีกคนอย่างเบามือ สักพักคงโดนปัดทิ้ง นี่คือความคิดของเอเลน หากแต่ไม่เลย รีไวล์ไม่ปัดทิ้งอย่างที่ควร แต่กับกอบกุมมือนั้นอย่างอ่อนโยน

  
แปะ!


  "หัว...หน้า..!"ดวงตาสีสวยเบิกกว้าง สิ่งที่หายากยิ่งกว่าไททันที่หลบซ่อนในหมู่ทหาร คงจะเป็นนี่กระมัง ..หัวหน้ารีไวล์ร้องไห้เพราะเรา..


  "เอเลน..แกสัญญากับชั้นไม่ใช่หรอ ว่าแกจะตายด้วยมือชั้นคนเดียวเท่านั้น"


  "หัว...หน้า...อย่า...เสีย...น้ำตา...ให้...ผม...เลย"เอเลนปาดน้ำของอีกคนอย่างเบามือ ได้โปรด...อย่าทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่านี่เลย...ได้โปรด...


  "เอเลน...ชั้นรักแก.."เอเลนยอมรับว่าตกใจมาก ทั้งหัวหน้าร้องไห้เพราะเขา และยังบอกรักเขาอีก ทั้งสุขและทุกข์ไปในคราแล้วกัน 

  
  "ผม..ก็..รัก..คุณ"เอเลนกอดอีกคนเบาๆอย่างดีใจ เขาดีใจที่สุดในชีวิตแล้วล่ะ ขอแค่นี้...แค่นี้ก็พอแล้ว...


  "เอเลน..."รีไวล์กระชับกอดแน่น ส่งผ่านความรู้สึกให้กันและกันผ่านอ้อมกอดที่แน่นแฝ้น อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ส่งผ่านให้รู้ว่าต่างคนต่างไม่อยากแยกจากกัน ส่งผ่านความรักที่ต่างคนต่างมีให้กัน ก่อนจะผละออกจากกัน เวลา.มันน้อยลงจนเกือบถึงขีดสุดแล้ว

  
  "หัว..หน้า..ที่...ผ่าน...มา...ขอบ..คุณ..ครับ ขอบ...คุณ..ที่..ไม่..ทิ้ง..ผม ขอบ..คุณ..ที่..ช่วย..ผม..ใน..หลาย..หลาย..เรื่อง ขอบ..คุณที่...ไม่เห็น...ผมเป็น..ปีศาจ ขอบ..คุณที่มอบ..ความรัก...ให้ผม และ...ขอโทษ...ที่ทำ...ให้คุณ...ลำบาก ขอ..โทษ...ที่ทำ..หน้าที่...ไม่ดี...พอ ขอ..โทษ..ที่..เป็น..ภาระ...ให้ ขอ...โทษ...ที่ผม...จากคุณ...ไป"


  "ใช่แกทำให้ชั้นลำบาก แกเป็นภาระของชั้น แต่มันไม่ใช่ความผิดแกเอเลชั้นเป็นคนเลือกทางนี้เอง เท่ากับชั้นเต็มใจ เพราะฉะนั้นอย่าจากชั้นไปเอเลน อย่าตายก่อนชั้น อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียว มีแค่แกที่ชั้นไม่อยากเสียไปมากที่สุด เอเลนได้โปรด อยู่กับชั้นด้วยเถอะ อยู่ข้างๆชั้น แล้วตายไปพร้อมกัน ชั้นไม่อยากเสียคนที่รักไปมากกว่านี้เเล้ว ชั้นรักแก!"


  "ข..อ..บ..คุ..ณ..ค..รั..บ..แ..ล..ะ..ข..อ..โ..ท..ษ..น..ะ..ค..รั..บ.. .ผ..ม..รั..ก..คุ..ณ..รี..ไ..ว..ล์.."เสียงของเอเลนเริ่มเบาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง มือที่เคยถูกกอบกุมร่วงลงตามแรงโน้มถ่วง ธารน้ำใสยหยุดไหล หน้าอกหยุดกระเพื่อม อกซ้ายไม่มีจะหวะเต้นของหัวใจ เลือดหยุดสูบฉีด ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดทำงาน

  
  "ได้โปรด...เอเลน...กลับมาหาชั้นเถอะ...ฉันรักนาย...อย่าจากชั้นไปเลย..."รีไวล์กอดร่างไร้วิญญาญ น้ำตาฟูมฟักไหลออกมามากกว่าเดิม ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 

 หลังจากนั้นฮันซี่ที่รู้เรื่องราวมาจากเพทราก็รีบออกตามหาเอเลนและรีไวล์ เมื่อลงมาที่ห้องใต้ดินก็พบรีไวล์ที่กอดเอเลนไว้แน่น ทั้งน้ำตา หลังจากนั้นรีไวล์ก็ไม่ออกจากห้องนอนของตัวเองเป็นเวลานานมาแล้วถึงหนึ่งสัปดาห์ ข้าวอาหารที่เอาไปให้เย็นชืด และไม่มีร่องรอยการถูกแตะ จนคนอื่นๆเริ่มเป็นห่วง ฮันซี่เริ่มที่จะทนไม่ไหวจึงพังประตูเข้าไป แต่ภายในห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเจ้าของห้อง เพียงแต่มีลายมือของรีไวล์เขียนไว้ตรงผนังห้องตัวใหญ่ว่า...



Please Come Back Eren





เราขอโทษนร้าาาาา ค้างไว้ตั้งนาน ว่างปึ๊ป มานั่งอ่านคอมเม้นแล้วรีบแต่งเลยง่ะ พอดียุ่งๆอยู่เลยไม่มีเวลาว่าง แล้วก็ๆเราเขียวภาษาไม่สวยเท่าไหร่นร้า มีความรู้สึกว่าดราม่าไม่พอด้วย ขอโทษที่ทำให้เสียเวลารอนร้า แงๆ บุ๊ยบุย

ไถ่โทษด้วยการแจกรูป






อยากได้รูปเพิ่มไปที่กระทู้เรานร้า ตามวาร์ปเลย
https://www.dek-d.com/board/view/3706769/


อย่าลืมคอมเม้นนะที่รัก








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cat,จัง จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:56
    รอมานานแสนนานนนนแล้วนร้าสสาา
    #8
    0
  2. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 23:28
    ถ้าไรท์ลงในปีนี้นารินจะกลับไปแต่งฟิคไททันเพิ่ม และจะลงฟิคทุกอย่าง จะเลิกดองถ้าไรท์กลับมาลง...
    #7
    1
    • 26 พฤศจิกายน 2559 / 19:41
      ขอโทษที่เค้าทำให้รอนานนะเเจ๊ะ กลับมาแล้ว
      #7-1
  3. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 14:53

    ....นารินยังคงรอไรท์ที่ท่าน้ำนี่ตลอดไป....
    #6
    0
  4. #5 นีน่า ไม่บอก
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 15:09
    ลงเถอะค่ะ รอมานานแล้ว
    #5
    0
  5. #4 Nanoka
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 07:04
    ไรท์ลงเถิดดดดดด

    รากผมงอกแล้วววววววว
    #4
    0
  6. วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:06
    ยังไม่หายๆๆๆ 555
    #3
    0
  7. วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 04:21
    แง่......ไรท์หายงะ
    #2
    0
  8. วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 19:16
    จะรอต่ะ (เราเองก้ชอบแบบนี้เหมือนกัน ตอนนี้ฟิคที่แต่งอยู่ก็.....ดราม่าสุดๆ)
    #1
    1
    • 8 ตุลาคม 2559 / 19:49
      พวกเดียวกันสินะคะ//จับมือ
      #1-1