Fic Rov : นางทาส ไทพีเรียล

ตอนที่ 3 : ปฐมบทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 เม.ย. 61

               ณ เรือนคุณหลวงธาณี



               "เจ้าหนีมาแบบนี้คุณหลวงจะไม่โกธรเอารึ?"


               นางจันเอ่ยถามสาววัยกลางคนที่เพิ่งมาถึงเรือน "ไม่หรอก ข้าก็แอบหนีมาแบบนี้บ่อยแล้ว" นางแอสเอ่ยแบบปัดๆไปเพราะอันที่จริงนางรำคาญพระยามุราจักรวงศ์เสียมากกว่าเลยหนีมา แหงล่ะก็พระยามุราจักรวงศ์มาคุยธุระกับพระยาศรีไพรกเสณวงศ์บ่อยจะตายหากเขามาเมื่อไหร่นางแอสก็จะโดนเขาม่อเข้าให้ ยังดีที่นางทองอินยังมาช่วยไว้ได้บ้าง "ว่าแต่....นางวันล่ะ" เท่านั้นหล่ะนางจินก็แอบขำเบาๆ  "นางโดนวิราวรรณลากไปเที่ยวนานแล้ว" ก็ไม่น่าแปลกใจอ่ะนะ


                 "เดี๋ยวข้าช่วยมา"


                  มือเรียวเอื้อมไปหยิบตะกล้าผ้ามาและเดินไปที่ท่าน้ำกับนางจันเพื่อซักผ้าของคุณหญิงทริสา  ไปดูนางวันกันบ้างดีกว่า  "วิรา....เจ้ารู้สึเหมือนมีคนตามมาไหม" มือเล็กสะกิดไหล่สหายรักเบาๆ ใบหน้าสวยหันมามองแล้วพยักหน้าเบาๆ นางจึงรีบเร่งฝีเท้ากลับเรือนซึ่งวิราวรรณอาสาจะไปส่งนางวันที่เรือนแต่นางวันก็บอกไม่เป็นไร ร่างบางรีบเดินกลับเรือนแต่แล้ว..............



                    หมับ!!


                   "กริ๊-----อุ๊ป!!"


                      ยังไม่ทันได้อ้าปากกริ๊ดก็ถูกมือของใครบางคนปิดไว้เสียก่อน ยิ่งเป็นคนตัวเล็กๆแล้วสู้ใครไม่เป็นอีกด้วยสิ "ชู่ว์.....เงียบๆ" เสียงทุ้มเอ่ยข้างๆใบหูขาวก่อนที่มือหนาจะปล่อยออกจากปากเล็ก คนตัวเล็กถูกหันไปมองใบหน้า มือหนาก็ดึงผ้าคลุมหัวของตนออกปรากฏเป็นใบหน้าอันคุยเคย "คุณหลวง!"  นางวันทำอะไรไม่ถูกเพราะเฮียแกเล่นถอดเสื้อมาแบบนี้ ซิคแพคนี้ล้วนๆ  "แอบออกมาเที่ยวอีกแล้วล่ะสิ...." ใบหน้าหล่อเผยยิ้มออกมา ก่อนจะปรากฏร่างของเด็กอีกสองคนที่วิ่งตามมา "คุณหล๊วงงงง!! เดินเร็วเกินไปนะเจ้าค่ะ!!" อีปรานยืนหอบกับพี่ชายของนางเมื่อทั้งสองได้วิ่งตามคุณหลวงศรีไพรมา


                       "พวกเอ็งเดินช้าเอง......วัน...เดี๋ยวข้าไปส่งที่เรือนล่ะกัน"


                     ว่าจบเขาก็จับมือนิ่มกลับไปที่เรือนของคุณหลวงธาณี แล้วอิสองคนนั้นล่ะก็วิ่งตามไปน่ะสิรอใครมาตัดริบบิ้นล่ะ  เมื่อถึงเรือนก็เห็นคุณหลวงธาณีและคุณหญิงทริสานั่งอ่านตำราอยู่ที่หน้าเรือน นางวันก็เดินไปนั่งข้างๆนางจันผู้เป็นพี่ที่นั่งคุุยกับนางแอส  มือเล็กของนางปรานยื่นเสื้อให้พระยาศรีไพรกเสณวงศ์ใส่เพื่อความสุภาพโดยที่สองพี่น้องก็ไปนั่งตรงพื้นใกล้ๆกับพระยาศรีไพรกเสณวงศ์  ตลอดการสนทนาของพระยาศรีไพรกเสณวงศ์และคุณหลวงธาณีสายตาของพระยาศรีไพรกเสณวงศ์ก็จะจับจ้อองไปที่นางวันที่กำลังนั่งร้อยพวงมาลัยอยู่


                      "ข้าว...ปราน...มานี้มา"


                      นางแอสเรียกสองพี่น้องที่นั่งสัปหงกอยู่ให้มานั่งนั่งร้อยมาลัยบ้างหรือนั่งแกะสลักบ้าง "ข้าว่าข้ากลับก่อนดีกว่า...เดี๋ยวยัยมินตรามาที่เรือนข้าแล้วเจอข้า" พระยาศรีไพรกเสณวงศ์เอ่ยก่อนจะยื่นขึ้น "พวกฉันลานะจ๊ะ" สองพี่น้องไหว้นางแอสแล้วหันไปยิ้มให้นางวันและนางจินเล็กน้อยก่อนจะเดินตามผู้เป็นเจ้านายไป  นางวันแอบเหลือบมองที่ร่างสูงสักพักก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะผุดออกมา



                       ในคืนนั้นเอง ณ วัดที่หลวงพ่อจินจำวัดอยู่


                     "คุณหลวงนะคุณหลวง....นึกตอนไหนไม่นึก มานึกออกตอนนี้"

 
                      อ้ายข้าวบ่นไปเรื่อยๆตลอดทางที่เดินที่จะไปกุฎิ ซึ่งทางกลับก็ต้องเป็นป่าช้าแถมเป็นทางยาวเสียด้วยแต่เดชคุณพระยาศรีไพรกเสณวงศ์ดันมาลืมสมุดบันทึกเอาไว้ที่กุฎิแถมก็เพิ่งมานึกออกตอน 5 ทุ่มกว่า ซะนี้ ทำให้สองพี่น้องคู่นี้ต้องออกมาเอา "คนอื่นก็มีตั้งเยอะแต่มาเลือกพวกข้าเนี่ยะนะ!" อีปรานก็บ่นไปอีกคนจนเข้าเขตวัด เสียงลมพัดหวิวๆก็ดังมาเป็นระยะ


                       จ๋อม!!


                    เสียงวัตถุบางอย่างกระทบกับผิวน้ำทำให้ทั้งสองหยุดนิ่งแล้วหันมองทางต้นเสียงก็ไม่มีอะไร "มันก็แค่ปลากระโดดหล่ะ...ไปกันเถอะ" มือหนาดึงแขนเล็กเบาๆให้นางเดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงหน้ากุฎิวัด ยังดีที่หลวงพ่อจินยังไม่จำวัด "เอ้า!เอาไป...โยมศรีไพรนี้ก็เหลือเกินแทนที่จะให้คนอื่นมาแทนไม่ก็มาตอนรุ่งสางเลยกลับให้เด็กตัวแค่นี้มาเอาแค่สองคน" หลวงพ่อจินบ่นไปเรื่อยๆตามภาษาแก 



                  "งั้นก็กลับดีๆนะโยม......แถวนี้ผีดุมากขนาดสัปเหร่อยังไม่อยากจะมานอนตรงนี้เลย"  


                     โอ้โห้ววว ขอบคุณมากเจ้าค่ะที่บอก ทั้งสองเลยลากลับทันทีเพราะไม่อยากกลับช้ากว่านี้ ถ้าจะให้เทียบนะระหว่างพี่กับเจ้านายตนแล้วพระยาศรีไพรกเสณวงศ์น่ากลัวกว่าผีตั้งเยอะ  แต่ตอนนี้ก็ขออนุญาตกลัวผีก่อนดีกว่า  ทั้งสองรีบจ้ำอ้าวไปทันทีแต่แล้วก็มีลมพัดมาทำให้ตะเกียงในมือของปรานดับลงทำให้ต้องจุดใหม่อีกครั้งแต่แล้ว..........


                      แซ่กๆ จ๋อมแจ๋มๆ


                    ทั้งเสียงใบไม้ไหวทั้งเสียงน้ำทั้งๆที่ในตอนนั้นไม่มีลมพัดเลยสักนิด อีกทั้งยังมีเสียงของบางอย่างตกอีก ทั้งสองมองหน้ากันสักพักก่อนจะหันไปมองอย่างช้าๆ....................ปรากฎร่างของใครบางคนนั่งอยู่บนต้นมะม่วง หันไปมองในน้ำก็เห็นอีกร่างที่โผล่หัวขึ้นมา พอหันไปมองที่ใต้ต้นมะม่วงก็เห็นร่างของหญิงสาวมายืนนิ่งใต้ต้นมะม่วงอีก มือเล็กที่ถือตะเกียงสั่นเป็นเจ้าเข้าพร้อมน้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัว............


                      "อ้ากกกกกกกกกก!!!!/กริ๊ดดดดดดดดดดด!!!"


                     ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกันก่อนที่มือหนาจับแขนเล็กก่อนจะพาวิ่งไปแบบไม่คิดชีวิตออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด  พอถึงเรือนก็เล่าให้นางแอสและคนอื่นๆฟังแบบไม่ได้ศัพท์ด้วยความกลัว  เช้าวันก็มาก็จับไข้หัวโกลนกันทั้งคู่ ก็ไม่มีใครรูหรอกว่าไปเจออะไรมาแต่อย่าให้สองคนนี้รู้ความจริงเชียว


                       




                     ตัดภาพไปเมื่อคืน



                     "ไอ้วุท!!เอ็งงมกุ้มเจอยังว่ะ!!"


                  ไอ้ด้าตะโกนถามสหายรักที่กไลังงมกุ้งอยู่ในแม่น้ำใกล้ๆ "ยังโว้ย!!" นั้นหล่ะค่ะ "นี้ก็ดึกมาแล้วหลวงพ่อจินจะไม่ว่าอะไรหรอ" เพียงตาลถามเด็กทั้งสอง "ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ พวกฉันโดนจนชินแล้ว" ไอ้ด้าหัวเราะเบาๆก่อนจะปืนขึ้นไปเก็บมะม่วงบนต้นระหว่างรอไอ้วุทงมกุ้งแต่แล้วสองพี่น้องนั้นก็เดินมาซะก่อน ไอ้ด้าเลยหัรไปมองแล้วเผลอทำมะม่วงหล่นไปด้านล่าง นางตาลก็เลยเดินไปหยิบมันที่ใต้ต้น ไอ้วุทก็สงสัยว่าใครเดินมาเลยโผล่หัวขึ้นมาดู


                   และนี้ก็เป็นสาเหตุของผีที่อ้ายข้าวและอีปรานเจอ..............อย่าให้สองคนนี้รู้เชียวล่ะไม่งั้นไอ้ด้ากับไอ้วุทโดนกระทืบเละเป็นขี้แน่!!


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


             Writer Talk


                ดองไว้หลายเดือนม๊ากกกก กว่าจะมาต่อแบบสั้นๆ 55555555+  ตอนนี้ไม่มีอะไรมากก็แค่ป๋าไพรเราแกล้งแม่วัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะขำหรือสงสารสองพี่น้องคู่นี้ดี เปิดมาก็เจอดีเล๊ยยยยยย 55555+//แต่ยังดีที่ไม่ใช่ผีจริงงง แต่อย่าให้พวกเขารู้นะว่าเป็นฝีมือใครไม่งั้นล่ะก็วัดแตกแน่ๆ 555555555555555555+


              คอมเม้นด้วยนร้าาาาาาาาาาาาาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Efilmcomback (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 09:36

    โอ้โห มาเก็บมะม่วงอะไรตอนดึกๆเนี่ยแม่ตาลโถ่ 5555

    #11
    1
    • #11-1 Hasashi Minako(จากตอนที่ 3)
      8 กรกฎาคม 2561 / 00:22
      มันได้บรรยากาศในการเก็บมะม่วงมากกว่างายยยยยย---//เกินไปนะบางที
      #11-1
  2. #10 ยัยสาวโอตาคุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 22:39
    555555555โอ็ย!!ขำ
    #10
    1
    • #10-1 Hasashi Minako(จากตอนที่ 3)
      20 เมษายน 2561 / 22:43
      อย่าขำน้องงงงงงงงง 5555555555+//บอกแล๊วววว สองคนนี้มาเป็นตัวฮาของเรื่องงงงง
      #10-1
  3. #9 OkamiSung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 21:44
    ควรสงสารหรือควรขำดีนิ//ปวดท้อง....

    อิสองด้าวุทนี่ก็เข้าใจไปเก็บมะม่วงแลงมกุ้งหอยกลางค่ำกลางคืน-.,-.......
    #9
    1
    • #9-1 Hasashi Minako(จากตอนที่ 3)
      20 เมษายน 2561 / 22:34
      ก็ขำก่อนแล้วค่อยสงสารงายยยยย แต่เราสะจายยยย(?) โฮะๆๆๆๆๆ//โดนกระโดดถีบขาคู่

      ก็ตอนกลางวันมันร้อนงายยย เลยไปเก็บตอนดุกแทนนนน เป็นงายยย ฉลาดม่ะะะ//ฉลาดจนทำคนหัวโกลนเนี่ยนะ!! วุท!! ด้า!!
      #9-1