[FIC] ::: Love Percussion ::: [KrisYeol]

ตอนที่ 6 : ::: ~ [Part 5] ~ :::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ม.ค. 56



Kris Part

 
 
ผมเดินกำเงิน 300 บาทในมือออกมาจากโรงอาหารด้วยอาการโคตรหงุดหงิด
ทำไม ชานยอลชอบทำให้ผมหงุดหงิดล่ะ ผมไม่เข้าใจ 
 
วันนี้ผมลงมาที่โรงอาหารเหมือนทุกวัน สอดสายตาหาไอ้ชานยอลเหมือนเคย
แต่ก็ไม่เห็น จนเจอกลุ่มเพื่อนมันลงมานั่งกินข้าวหน้าสลอนแล้วก็ยังไม่เห็นมัน
สงสัยมันไม่ลงมากินข้าวกลางวันอีกแล้ว นี่ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่ามันหลบหน้าผมอยู่
 
ผมนั่งกินข้าวด้วยความเซ็งนิดหน่อย จนพวกกลุ่มเพื่อนชานยอลเข้ามาหา
ผมที่โต๊ะกินข้าว แล้วยื่นแบงค์สีแดงให้ผม 3 ใบด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ
 
ผมก็เข้าใจทุกอย่างชัดขึ้น
 
'ชานยอลให้ผมเอามาคืนพี่ครับ มันฝากบอกพี่ด้วยว่า เอ่อ วันหลังไม่ต้อง
มันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณพี่อ่ะครับ' เซฮุนพูดกับผมพร้อมกับวางเงินไว้บนโต๊ะ
แล้วพวกมันก็รีบวิ่งหนีหายไป คงเป็นเพราะสายตาผมที่เริ่มแสดงความโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ
 
เซฮุนที่เป็นเด็กวงโยคงรู้ฤทธิ์ของผมดีว่าเวลาผมระเบิดลงน่ะ มันเป็นยังไง
 
เมื่อเช้าผมเจอชานยอลบนรถเมล์อีกตามเคย (หรือจะเรียกว่าผมมาดักรอมันตั้งแต่โคตรเช้าดีกว่า)
ผมก็ชวนมันคุย มันก็ไม่คุยกับผมเหมือนเดิม ผมเลยลองถามมันเรื่องตังค์โทรศัพท์ว่าที่เติมให้ไป
น่ะพอมั๊ย มันหันขวับมามองหน้าผมตาเขียวปั๊ด คิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์กลางหน้าผาก
 
'มึงเติมเงินให้กูทำไม กูไม่ต้องการเงินจากมึง' มันตะคอกผมลั่นรถเลย จนคนหันมามองกันหมด
ผมก็บอกให้มันพูดค่อยๆหน่อย มันก็ยังไม่หยุด ด่าผมใหญ่เลย จากนั้นมันก็พาลไปด่าเรื่องว่า 
ผมไม่รู้จักคุณค่าของเงิน ไปๆมาๆ หาว่าผมจะคิดเป็นบุญคุณกับมันอีก คิดไปซะไกลเลย
 
แค่เติมเงินโทรศัพท์ ผมก็เติมให้เฉยๆ ไม่ได้คิดว่าจะเป็นบุญคุณอะไร แล้วดูมันทำสิ
สงสัยวันนี้ผมได้มีเรื่องเคลียร์กับมันอีกแล้ว แล้วผมไม่รอตอนเย็นหรอกนะ มันช้าเกินไป
ผมรอไม่ไหว ผมตัดสินใจเดินไปที่ห้องมัน ไอ้เด็กดื้อนี่คงต้องโดนผมซักหน่อยแล้ว
 
 
'น้องๆ ชานยอลอยู่ป๊ะ' ผมถามเด็กคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้อง 
 
'แป๊ปนะพี่ เดี๋ยวผมดูก่อน' ไอ้เด็กคนนั้นเดินเข้าไปดูในห้องให้ผมแล้วก็เดินออกมา
 
'ไม่อยู่ครับพี่' เด็กคนนั้นเดินออกมาบอกผม ผมทำหน้าเซ็งๆทำท่าจะเดินกลับห้อง
แต่เด็กอีกคนก็เรียกผมไว้ก่อน
 
'เดี๋ยวครับพี่ ผมเห็นมันเดินออกไปทางโน้นแน่ะครับ เห็นมันบอกว่าจะไปตามหารองเท้า'
 
'ห๊า ตามหารองเท้า' ผมทวนคำพูดอีกครั้งแล้วก็ทำหน้า งงๆ ใครจะขโมยรองเท้ามันไปได้
ตีนมันออกจะใหญ่ขนาดนั้น 
 
'เออพี่ เห็นมันโวยวายใหญ่เลยว่า รองเท้ามันหาย มันเลยออกไปเดินหาอ่ะ'
 
 
ผมลองเดินไปตามๆทางที่ไอ้เด็กในห้องชี้ๆให้ผมเดินมา ผมก็เลยลองคลำๆทางไป เดิน
เข้าซอกโน้นซอกนี้ก็ยังไม่เจอ ผมยืนเท้าเอวอยู่ตรงบันได เพราะไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนดี
 
'ไปอยู่ไหนของมันวะ' ผมมองไปรอบๆตัว แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับ ซอกข้างๆห้องน้ำ
ของแม่บ้านมีคนใส่เสื้อสีขาวๆยืนอยู่ ผมเลยลองเดินไปดู 
 
'ฮึ้ย อยู่ไหนว้า ใครเอารองเท้ากูไปเนี่ย โอ๊ยๆ' น้ำเสียงเหวี่ยงๆนั่น ผมจำได้ดีว่าเป็นเสียง
ของชานยอลมันพยายามเปิดดูถัง เขี่ยโน่นเขี่ยนี่ดู ผมยืนดูมันก้มๆเงยๆหาของแล้วก็ขำ 
แต่พอเห็นเท้าที่มีแต่ถุงเท้าสีขาวของมันแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ถ้ารองเท้าหายไปนี่ก็แย่เหมือนกันนะ
รองเท้าหนังแบบนี้น่ะราคาคู่ตั้งหลายร้อย
 
'รองเท้าหายเหรอ'ผมถามชานยอลที่ยังคงพยายามตามหารองเท้าอยู่ ให้มันรู้ตัวซักทีว่าผม
ยืนมองมันขุดคุ้ยหาของมาตั้งนานสองนานแล้ว 
 
'ช่าย ไม่รู้หายไปไหน แม่บ้านเก็บไปแน่ๆเลย' มันทำเสียงเล็กเสียงน้อย คงยังไม่รู้ว่า
เป็นผมที่กำลังยืนคุยกับมันอยู่ ผมเลยสาวเท้าเข้าไปในซอกนั้น เพื่อช่วยมันคุ้ยของ
 
'หาทั่วยังอ่ะ' ผมถามมันต่อ มือก็คุ้ยถุงดำใส่ของ ของแม่บ้านไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นวี่แวว
 
'หาหลายถุงแล้วนะ ยังไม่เจออ่า ทำไงดีอ่ะ ถ้าหายนะ แม่บ่นแน่ๆเลย' มันทำเสียงเศร้าๆ
ฟังแล้วโคตรตลก ผมเดาว่ามันคงกำลังทำแก้มป่องๆอยู่แบบที่ชอบทำ คิดแล้วก็ ... อยากฟัดแก้มมันซักที
 
ผมสะบัดไล่ความคิดบ้าๆในหัวออกไปก่อนจะช่วยมันคุ้ยหาของต่อ ชานยอลก็ยังก้มหน้าต่อไป
ไม่ได้สังเกตเล๊ยว่าผมยืนอยู่ข้างหลังมัน จนตัวชิดมันแล้วเนี่ย 
 
'หาเจอบ้างมั๊ยอ่ะ' ชานยอลถามผมที่กำลังคุ้ยถุงอีกใบอยู่ ผมอยากให้มันพูดเพราะๆแบบนี้
กับผมจัง ดูน่ารักกว่าพูด เห้ๆ สาด สาด เยอะเลย
 
'ไม่อ่ะ แน่ใจนะว่าแม่บ้านเก็บเอาไป' ผมพยายามคุ้ยในถุงอีกใบ ซึ่งดูแล้วก็ไม่น่ามี
เพราะมันเต็มไปด้วยขวดน้ำเปล่า ผมก้มจนเมื่อยเลยเงยหน้าขึ้นมายืนตัวตรงๆ บิดตัวไปมาเล็กน้อย
 
'โอ๊ย หายไปไหนอ่า เฮ้ย!!!' อยู่ดีๆไอ้ชานยอลก็เงยหน้าขึ้นมาแบบไม่ได้บอกกล่าว
แล้วซอกนี้มันก็โคตรแคบ ผู้ชายตัวโตๆสองคนเข้ามายืนด้วยกันได้นี่ก็สุดยอดมากแล้ว 
จากตอนแรกที่ผมกับมันแค่ยืนตัวชิดกันเฉยๆ ตอนนี้คงต้องเรียกว่า 'เบียด'
 
เบียดจนสัมผัสถึงลมร้อนๆบริเวณใบหน้า
 
'มะ มึง เข้ามาทำไมเนี่ย มึงออกไปเลยนะ' มันผลักอกผมจนกระเด็นออกมาจากซอก
ผมถลาออกมาเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า ดีว่าทรงตัว
 
'อะไรอีกล่ะเนี่ย อุตส่าห์มาช่วยตามหารองเท้า' จากที่เมื่อกี้อารมณ์ดีๆ ผมกลายมาเป็น
อารมณ์เสียอีกครั้ง ไอ้ชานยอลไม่เคยยอมรับความช่วยเหลือของผมเลย ว่าแล้วก็นึกถึง
เงิน 300 ที่มันใช้ให้แก๊งเพื่อนมันมาคืนให้ผมที่โรงอาหาร
 
'ไม่ต้องมาช่วยกู' มันทำท่าจะเดินหนี แต่ผมคว้ามือมันไว้ก่อน 
 
'เอาเงินมึงคืนไป มึงไม่ต้องห่วงหรอกว่ากูจะคิดเป็นบุญเป็นคุณอะไรกับมึงน่ะ'
ผมควักเงินในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วยัดใส่มือมัน มันพยายามแบมือไม่รับเงิน
ผมเลยยัดใส่กระเป๋ากางเกงมันแทน
 
'มึงเอาไปเถอะเงินอ่ะ กูอยากให้มึงจริงๆ กูสาบานว่าจะไม่คิดเป็นบุญคุณอะไรเลย
แม้แต่นิดเดียว' 
 
'ไม่เอาอ่ะ มึงเอาเงินคืนไป เอาคืนไปเลย ไม่เอาโว๊ย' มันดิ้นๆไปมา พยายามจะ
ล้วงเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง ผมเลยจับแขนมันสองข้างเอาไว้ มันก็ยังไม่ละ
ความพยายามที่จะใช้เท้าถีบผมต่อ ไอ้เด็กนี่มันดื้อจริงๆเลยให้ตาย
 
'ไอ้ชานยอล หยุดดิ๊' ผมเริ่มขึ้นเสียง แต่มันก็ยังไม่ฟัง ดิ้นอยู่นั่น ไหนที่ผมจะต้องเอี้ยวตัว
กระโดดหลบขามันอีก โอ๊ย หยุดเถอะ หยุดซักที
 
'ปล่อย ปล่อยกู มายุ่งกับกูทำไม' สองขาถีบไม่พอ ปากมันยังตะโกนโวยวายอีก 
น่าหาอะไรมาอุดปากจริงๆเลย
 
'หยุดนะ ชานยอล ถ้ายังไม่หยุด อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะเว้ย'
 
'ไม่หยุดโว๊ย กูจะโวยวายไปเรื่อยๆจนกว่ามึงจะปล่อย อ่อ เอาเงินมึงคืนไปด้วย' 
มันพยายามสะบัดแขนให้หลุด ผมเลยรวบตัวมันเข้ามากอดเอาไว้ให้มันหยุดดิ้นซักที
 
ชานยอลดูจะตกใจมากที่ผมทำแบบนั้น ดวงตากลมๆเบิกโพลงคงด้วยเพราะความกลัว
ตัวแข็งทือซะจนผมคิดว่าผมกำลังกอดท่อนไม้อยู่ ผมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้มันเรื่อยๆ 
มันจ้องหน้าผมแล้วก็ส่ายหน้าไปมา พยายามเม้มปากเอาไว้ไม่ให้ ปากผมโดนกับปากมัน
 
เวลาที่คนเค้าต้องการจูบใครซักคนเค้ารู้สึกกันแบบนี้เองเหรอ 
 
ใจมันเต้นแบบนี่เองน่ะเหรอ
 
นี่ผมจะได้จูบชานยอลแล้วจริงๆเหรอ 
 
จูบแรกของผม
 
ใจผมเต้นแรงขึ้นเมื่อคิดแบบนั้น
 
รสชาติมันจะเป็นยังไงกันนะ ...
 
'ทำอะไรกันอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา' เสียงนรกที่ไหนไม่รู้ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี
ผมรีบปล่อยตัวชานยอลทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เป็นแก๊งเพื่อนของไอ้ชานยอลนั่นเอง 
ไอ้ชานยอลที่ถูกปล่อยตัวก็รีบวิ่งไปหลบหลังเพื่อนมัน มองผมด้วยท่าทีกลัวๆเหมือน
กระต่ายน้อยหลบกรงเล็บของสุนัขจิ้งจอก
 
'พี่คริสอ่าา อิอิ ลวนลามเพื่อนผมอ่อ อูยๆๆๆ' เพคฮยอนตี๋น้อยที่พูดโคตรมากเริ่มออกปาก
แซวผมเป็นคนแรก ส่วนไอ้เซฮุนเอามือปิดปากแล้วก็ขำตายิบหยี 
 
'ไอ้ชานยอลมึงก็นะ หลงชอบพี่คริสขึ้นมาบ้างแล้วดิมึงอ่ะ วร่ายๆๆๆ' ไอ้ดีโอกับจงอิน
เริ่มพูดขึ้นบ้าง แล้วก็ทำท่าทางเลียนแบบฉากเมื่อครู่ของผมกับชานยอลบ้าง จน
โดนไอ้ชานยอลตบหัวไปคนละที
 
'พอๆ หยุดๆเลยพวกมึงอ่ะ หยุดกลับห้องกันเหอะ' ไอ้ชานยอลรีบสั่งให้เพื่อนๆทุกคนหยุด
แล้วก็ทำท่าจะเดินกลับห้อง สงสัยจะลืมไปแล้วมั๊งว่ามันยังหารองเท้าตัวเองไม่เจอ
 
'ชานยอล แล้วไม่หารองเท้าแล้วเหรอ' ผมตะโกนเรียกไอ้ชานยอล มันหันมาทำหน้า
หงุดหงิดใส่ผมทีนึงแล้วก็รีบวิ่งหนีหายไปพร้อมกับพวกเพื่อนของมัน 
ผมทำท่าว่าจะเดินตามไปแต่เสียงกริ่งดันดังขึ้นพอดี
 
ไว้ตอนเย็นแล้วค่อยว่ากันอีกทีแล้วกันนะ
 
.
.
.
 
Chanyeol Part 
 
 
ความซวยบังเกิดกับผมแล้ว 
 
วันนี้ตอนบ่ายสอง ผมแล้วก็เพื่อนในกลุ่ม มีนัดเป็นตัวแทนไปสัมมนาเรื่องการเรียน
กับมาสเซอร์ที่สอนศิลปะที่โรงเรียนข้างเคียง เมื่อตอนกลางวันผมไม่ได้ลงไปกินข้าว
เลยแวะไปส่งงานภาษาไทยที่ห้องภาษาไทย ผมก็ถอดรองเท้าไว้หน้าห้องตามปกติ
คุยกับอาจารย์สักพักแล้วก็เดินออกมาใส่รองเท้า
 
รองเท้าผมหายไป !!!!!!
 
ผมเลยเดินๆหาไปเรื่อยๆ ก็ไม่เจอ ใครมันเอารองเท้าผมไปเนี่ย ตีนผมตั้งใหญ่
ไม่น่ามีใครใส่ได้หรอก ใครมันเอาไปวะ
 
ผมเลยเดินกลับไปที่ห้อง เผื่อว่าใครมันแกล้งผมหรือเปล่า ก็ไม่มี ถามเพื่อนที่อยู่ตรงนั้น
ก็ไม่มีใครรู้ ผมเลยเดินไปแถวๆห้องเก็บของของแม่บ้าน เพราะบางทีแม่บ้านก็ชอบเก็บๆของ
ไปโดยไม่ดู คุ้ยไปคุ้ยมาก็ไม่เจอ 
 
จนผมได้ยินเสียงใครบางคนถามผมว่าผมหารองเท้าอยู่เหรอ ผมก็นึกว่าเพื่อนในห้อง
ผมก็เลยให้มันช่วยหา ไปๆมาๆ ดันเป็นไอ้คริสไปได้ไงไม่รู้
 
มันตั้งใจจะเอาเงินค่าโทรศัพท์มาคืนให้ผม ผมพยายามจะเดินหนีแต่มันดันคว้ามือผมไว้
ผมเลยพยายามดิ้นๆ มันบอกให้ผมหยุด แต่ผมไม่หยุด มันเลยดึงตัวผมเข้าไปกอด
แล้วทำท่าว่าจะจูบผม
 
โอ้ มาย ก๊อด ชานยอลกำลังจะเสียซิงริมฝีปากให้กับผู้ชายที่โคตรเกลียด
 
ดีนะว่า มีเสียงช่วยชีวิตของผมไว้ก่อน แต่มันดันซวยกว่าเก่าเพราะเสียงช่วยชีวิตนั้น
พอหันไปดู ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย มันคือ เพคฮยอน เซฮุน ดีโอ และจงอิน เพื่อนผมเอง 
มาครบแก๊งส์เลย ดูท่างานนี้น้องชานยอลจะโดนล้อยาว T///////T
 
ผมรีบวิ่งหนีไอ้คริสกลับห้องๆทั้งๆที่เท้าเปล่า จนเจอมาสเซอร์ศิลปะพอดี มาสเซอร์บอกให้พวกผม
กับกลุ่มเพื่อนเตรียมตัวได้แล้ว แต่ประเด็นมันอยู่ที่ผมยังหารองเท้าไม่เจอเนี่ยแหล่ะ
 
'ไปเท้าเปล่าไม่ได้นะชานยอล เข้าห้องประชุมไปแบบนี้ ไม่ได้แน่ๆ' มาสเซอร์ศิลปะพูดสีหน้าเคร่งเครียด
จะหาคนไปแทนผมก็คงไม่ได้เพราะ มาสเซอร์ส่งชื่อผมกับเพื่อนๆไปแล้ว 5 คน โอ้ แล้วนี่ผมจะทำยังไงดี
 
'นายลองหายืมรองเท้าคนอื่นก่อนได้มั๊ยล่ะชานยอล' มาสเซอร์ถามขึ้นมา ผมได้แต่ส่ายหัว
 
'ผมไม่รู้จักใครที่เท้าใหญ่เท่าผมเลยมาสเซอร์' ผมพูด ถึงตัวผมมันจะดูบางๆ แต่เท้าผมก็ใหญ่มาก
พูดไปแล้วก็อายนะ เท้าผมมันใหญ่จริงๆ TT
 
'เฮ้ยๆ แต่กูรู้จักคนที่เท้าใหญ่พอๆกับมึงอยู่คนหนึ่งนะเว้ย' เซฮุนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมพูดขึ้นบ้าง
ผมกับมาสเซอร์หันไปมองหน้ามันด้วยความหวัง 
 
'ใครวะ ใคร บอกมาดิ๊'
 
'พี่คริสไง กูจำได้ว่าเท้าพี่เค้าโคตรใหญ่อ่ะ แล้วยิ่งถ้ามึงเป็นคนไปยืมนะ เค้าต้องให้มึงยืมแน่ๆ' 
เซฮุนพูดอย่างมั่นใจ ไอ้เพคฮยอน จงอิน ดีโอ ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างสุดๆ 
 
'ไม่ กูจะไม่ไปยืมรองเท้ามัน' ผมพูด ให้ผมไปยืมรองเท้ามันเนี่ยนะ ไม่มีทางเด็ดขาด !!!
 
'ชานยอลรีบไปยืมเถอะนะ ถือซะว่ามาสเซอร์ขอแหล่ะ' มาสเซอร์ศิลปินพูดขอร้องกับผม
โอ๊ย ตายแล้ว ที่ผมต้องไปขอยืมรองเท้ามันจริงๆเหรอเนี่ย
 
.
.
.
 
'มิสครับ ขอโทษนะครับ ผมขอคุยกับคริสแป๊ปนึงนะครับ' มาสเซอร์สอนศิลปิน
ขออนุญาติมิสภาษาไทยที่สอนอยู่ในห้อง พี่ ม. 6 เพื่อเรียกตัวไอ้คริสออกมา 
ซักพักร่างสูงๆของมันก็เดินออกมาจากห้อง มันทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นผม
กับเพื่อนๆยืนรออยู่ตรงบันได 
 
'อ้าว พวกเธอจัดการธุระกันให้เสร็จเรียบร้อยนะ แล้วรีบตามมาสเซอร์ลงไปข้างล่างนะ
คริส มาสเซอร์รบกวนด้วยนะ' มาสเซอร์พูดเรียบๆแล้วก็เดินลงบันไดไป
ทิ้งให้ผมและเพื่อนๆอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด
 
'ไอ้ชานยอล มึงก็รีบพูดเข้าดิ จะได้รีบไป' ไอ้จงอินที่ยืนอยู่ข้างหลังผมดันหลังผม
ให้เดินออกไปเผชิญหน้ากับไอ้คริสมัน โอย นี่ผมควรพูดยังไงดี
 
'มีอะไรกันเหรอ' ไอ้คริสทำหน้า งงๆ ก็น่าจะงงอยู่หรอก อยู่ดีๆก็ถูกเรียกออกมา
จากห้องแล้วก็มาเจอหน้าผมเนี่ย
 
'คือแบบ ...ว่า โอ๊ย ไม่พูดได้มั๊ย' ผมทำท่าจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกเพื่อนๆดึงตัวไว้
 
'ชานยอลมึงอย่าหนี เร็วๆสิ ได้รีบไป'
 
'พี่คริสครับ ชานยอลมันอยากยืมรองเท้าพี่อ่ะครับ' ไอ้เซฮุนชิงพูดขึ้นมาก่อน
เมื่อมันเห็นว่ายังไงผมก็ไม่มีทางพูดแน่ๆ ไอ้คริสที่ได้ฟังก็พยักหน้าเบาๆ
แล้วก็ก้มลงมามองรองเท้าผม แล้วก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็ขำ โอ้ย ไอ้ ห่ าน
 
'ชานยอลจะยืมรองเท้าพี่เหรอ' มันยักคิ้ว แล้วก็ยิ้มมุมปาก คงคิดว่าทำแล้วหล่อมากสินะ 
 
เออ มึงหล่อ
 
'เอ่อ ... คือ โอ๊ย เออ กูอยากยืมรองเท้ามึง รีบๆถอดให้กูเลยเร็วๆ' ผมหลับหูหลับตา
พูดออกไป แล้วก็เอานิ้วชี้ๆไปที่รองเท้ามัน โอย หน้ากูร้อนไปหมดแล้ว รีบๆถอดรองเท้าให้กูเถอะ
 
'ไม่เอาอ่ะ' ผมใจแป้วกับคำตอบมันเล็กน้อย เพราะผมคิดว่ามันต้องให้ผมยืมแน่ๆ ผมมองมันตาขวาง
ไม่น่าบากหน้ามาขอร้องมันเลยจริงๆ
 
'เออ ไม่ยืมก็ได้ !!!' ผมพูดกระแทกเสียงแล้วก็รีบเดินหนี
 
'เดี๋ยวก่อนสิ ยังพูดไม่จบเลย' มันดึงมือผมไว้ ผมหันไปมองหน้ามันหน้ายุ่งๆ ไม่อยากจะบอกว่า
ตอนนี้ผมโคตรงอนมันเลย เออ แล้วทำไมผมต้องงอนมันด้วย ไม่รู้อ่ะ ผมงอน งอนโว๊ย
 
'ไม่ฟัง' ผมก้มหน้าลง ไม่อยากสบสายตามันเลย พยายามใช้มืออีกข้างแกะมือมันออก
แต่มือมันเหนียวมากเลยให้ตายเหอะ มึงเป็นญาติกับตุ๊กแกเรอะ !!!
 
'ฟังหน่อยดิ กูให้มึงยืมรองเท้าได้ แต่กูมีข้อแลกเปลี่ยน'มันยิ้มมุมปาก หน้าตาโคตรเจ้าเล่ห์
โอ๊ย นี่ผมต้องตกเป็นกระต่ายในกรงเล็บมันจริงๆเหรอ
 
'ตกลงไร ไม่เอาโว๊ย ปล่อยเด้'
 
'ชานยอลมึงรีบๆตกลงเหอะ เดี๋ยวมาสเซอร์รอ เร็วๆดิมึง' ไอ้ดีโอพูดขึ้นมา มันเขย่าไหล่ผม
เบาๆคะยั้นคะยอให้ตกปากรับคำไป ใช่สิ มึงไม่มาโดนแบบกูนี่
 
'โอเคครับพี่คริส ชานยอลตกลงรับข้อแลกเปลี่ยนของพี่คริสครับ รีบๆเปลี่ยนรองเท้ากันเลยครับ'
ไอ้จงอินแม่ งเดินเข้ามาพูดกับไอ้คริสเฉยเลย ไม่ถงไม่ถามความเห็นกูซักคำ
 
'อ้าว เฮ้ย ตกลงแทนกูได้ไงล่ะ ไม่เอานะโว๊ย'ผมโวยวายชี้หน้าไอ้จงอิน 
 
'โอเคครับพี่คริส ชานยอลตกลงแล้ว ถอดรองเท้าเลยครับ' ไอ้เซฮุนพูดขึ้นบ้าง
โห ทำงานกันเป็นระบบเลยนะพวกมึง ตอบตกลงแทนกูได้ยังไงกัน
 
'ชานยอล ตกลงจะรับข้อเสนอกูป๊ะ เดี๋ยวมาสเซอร์ศิลปะรอนะ รีบไม่ใช่เหรอ' ไอ้คริสถามผม 
ผมจ้องหน้ามัน ทำท่าทางลังเลเอาอีกแล้ว มันเริ่มบีบคั้นผมแบบนี้อีกแล้ว เหมือนเหตุการณ์ใน
ห้องดนตรีไทยเลย
 
ผมไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากตอบตกลง
 
'เออ ก็ได้วะ' 
 
'พูดเพราะหน่อยดิ นี่พี่ต้องเดินเท้าเปล่าไปตลอดบ่ายเลยนะ' มันทำเสียงอ้อนๆ โอ๊ย ใคร
เค้าสอนให้มึงพูดแบบนี้เนี่ย แม่ ง โคตรจั๊กจี้จั๊กกะเดียม
 
'ชานยอล รีบๆพูดเร็ว มาสเซอร์โทรตามแล้ววว' ไอ้เพคฮยอนถือโทรศัพท์มายื่นให้ผมดู
มาสเซอร์ศิลปะโทรมาจริงๆด้วย โอ๊ยๆ ยอมแล้วๆ ชานยอลยอมแล้ว TTwTT
 
'กะ ก็ได้ กูขอยืมรองเท้ามึงหน่อยดิ' ผมพยายามปรับน้ำเสียงให้นิ่มนวลมากที่สุด แต่ดูเหมือน
มันก็ยังไม่พอใจ
 
'เปลี่ยนสรรพนามหน่อยได้มั๊ย ฟังรุ่นน้องพูดกูมึงด้วยแล้วไม่ลื่นหูเลยอ่ะ'
 
'โอ๊ย ได้คืบจะเอาศอกนะมึงอ่ะ' ผมหันไปมองหน้ามันแบบโคตรหาเรื่อง มันก็ยักไหล่เบาๆ
โอเค๊ มันถือไพ่เหนือกว่าผมนี่
 
'ชานยอลลลล เร็วๆสิโว๊ยยย' เพื่อนๆผมแม่ งกรีดร้องจะขาดใจแล้ว เออ ก็ได้ๆ
 
'ผะ ผม ...' 
 
'ผมขอยืมรองเท้าหน่อยสิครับ ... พี่ ... โอ๊ย พี่คริสครับ ผมขอยืมรองเท้าหน่อย'
ผมกัดฟันพูดไปจนจบประโยค มันยิ้มออกมาเบาๆ สายตามันนี่แบบ หวาน หวานมาก ...
 
หวานไปแล้วมั๊งมึง ไม่ต้องมองกูขนาดนั้นก็ได้ ขนลุกแล้วนะ T///T
 
มันปล่อยมือผม ก่อนจะถอดรองเท้าออก แล้วก็เตะๆมาให้ผม โห แค่นี้เอง ถอดให้ตั้งแต่แรก
ก็จบเรื่องไปแล้วมั๊ย
 
ผมหยิบรองเท้ามันมานั่งตรงบันได เพราะมันนั่งใส่รองเท้าได้ถนัดกว่า ผมสังเกตรองเท้าไอ้คริส
รองเท้ามันดูสะอาดมากเลยนะ สะอาดกว่ารองเท้าผมอีก ดูแล้วท่าทางจะเป็นรองเท้าราคาแพงด้วย 
ก็แน่แหล่ะ ถึงผมกับมันจะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่ซอยบ้านมันน่ะ เป็นโซนบ้านหลังใหญ่ 
ราคาแพงกว่าบ้านผมเยอะเลย
 
ผมใส่รองเท้ามันแบบเก้ๆกังๆ ก็มันไม่ใช่รองเท้าของผมนี่ ผมไม่ค่อยกล้าดึงเท่าไหร่เพราะ
กลัวว่ามันจะขาด ไอ้คริสคงเห็นว่าผมเงอะๆงะๆก็เลยเดินมานั่งลงข้างหน้าผม แล้วก็
จับขาผมใส่เข้าไปในรองเท้า แล้วก็บรรจงผูกเชือกรองเท้าจนเรียบร้อยทีละข้าง
 
ผมจ้องการกระทำนั้นไม่วางตา ไม่รู้ตัวด้วยว่าทำไมผมถึงไม่โวยวายอะไรซักกะแอะ
ผมได้แต่มองมันใส่รองเท้าให้ มันดูไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ผมจับเท้าผมเบามาก
เบาซะจนผมไม่คิดว่าผู้ชายอย่างมันจะทำอะไรได้อ่อนโยนขนาดนี้ 
 
'อยากรู้มั๊ยว่าข้อแลกเปลี่ยนคืออะไร' มันพูดขึ้นระหว่างใส่รองเท้าอีกข้างให้ผม
พูดเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม
 
'อะไรล่ะ' ผมพูดแล้วก็แกล้งมองไปทางอื่น ไม่อยากมองหน้ามันเลย 
มองแล้วใจมันเต้นแบบแปลกๆ
 
'หึหึ ข้อตกลงน่ะง่ายมาก แค่เย็นนี้ ชานยอลต้องกลับมารับพี่ที่โรงเรียน แค่นั้นเอง'
 
'ให้มารับที่โรงเรียน' ผมทวนคำพูดของมัน นี่ผมต้องย้อนมาโรงเรียนอีกเหรอ
ผมอุตส่าห์ไปลาอาจารย์ดนตรีไทยแล้วว่าวันนี้ขอขาดซ้อมวันนึง
 
'อืม ใช่ ยังไงวันนี้พี่ก็ต้องไปซ้อมดนตรีที่ห้องดนตรีไทยอยู่ดี แล้วชานยอลจะให้พี่เดิน
ตีนเปล่ากลับบ้านคนเดียวอ่ะเหรอ' มันพูดไปก็ผูกเชือกรองเท้าให้ผมไป ผมคิดหนัก 
แต่ก็ตอบตกลงมันไปแล้วนี่ จะให้คืนคำได้ไง
 
'อืม ก็ได้ มีแค่นี้ใช่มั๊ย' ผมแสร้งทำเป็นเหวี่ยงๆ มันพยักหน้าเบาๆ 
 
'ใช่แค่นี้แหล่ะ อ่ะเสร็จแล้ว' มันผูกเชือกรองเท้าให้ผมจนเสร็จเรียบร้อยดี
ตีนผมกับตีนไอ้คริสนี่พอดีกันเป๊ะๆ
 
'ชานยอล' ไอ้คริสเรียกให้มันมองหน้ามันอีกรอบ ผมเหล่ตามองมันนิดๆ
ไม่กล้ามองหน้ามันตรงๆแล้วอ่ะ
 
'แล้วพี่จะรอนะ' ผมหันมาจ้องตามันนิ่ง เหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรซักอย่าง
คำพูดของมันเริ่มมีอิทธิพลกับผมมากขึ้นเรื่อยๆ
 
'เอ่อ หยุดหวานกันก่อนเถิดดด มาสเซอร์ จะแด๊กหัวอยู่แล้วไปๆๆ'ไอ้เพคฮยอนร้องโวยวาย
รีบเดินลงบันไดไปคนแรก ไอ้คนที่เหลือๆก็วิ่งตามลงไป ส่วนไอ้คริสก็เดินหันหลังกลับเข้าห้องเรียน 
ผมไม่รอช้าที่จะตามเพื่อนไปเหมือนกัน แต่ไม่วายหันไปมองตามหลังไอ้คริสอีกที
 
ตอนแรกผมกะว่าผมจะไม่ทำตามข้อแลกเปลี่ยนของมัน กะว่าเนียนๆกลับบ้าน แล้วค่อย
เดินเอาไปให้มันที่บ้านก็ยังได้ แต่จากที่ผมสบตากับมันเมื่อกี้ ผมเริ่มไม่แน่ใจตัวเอง
ว่าผมควรจะกลับมาดีมั๊ย
 
ผมควรกลับมารับมันตอนค่ำนี้มั๊ย ?


















 
 
 
.
.
.















 
 
 
กี่ทุ่มแล้วล่ะเนี่ย ผมรีบวิ่งเข้าไปในรั้วโรงเรียน งานสัมมนาวันนี้เลิกช้านิดหน่อยแถมมาสเซอร์ก็ดันใจดีมากกกก 
พาพวกผม 5 คนไปเลี้ยงพิซซ่า พวกผมก็กินกันเพลินเลย จนไอ้ดีโอมันทักขึ้นมา
 
'ชานยอล มึงไม่ไปรับพี่คริสเหรอ'
 
อ้าว ตายห่ า ผมลืมไปสนิทเลย
 
มองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองก็เห็นว่า เข็มสั้นจวนเจียรจะชี้เลข 9 แล้ว ห้องดนตรีไทยคงเลิกซ้อมไปนานแล้ว
แล้วนี่มันอยู่ไหนล่ะเนี่ย ผมก็ไม่ได้นัดแนะกับมันไว้ด้วยสิ 
 
ผมหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาคิดว่าจะกดเบอร์โทรหามัน แต่แล้วผมก็ต้องผิดหวังเมื่อผมนึกได้ว่าผมไม่เคยมี
เบอร์ไอ้คริส แล้วไอ้คริสก็ยังไม่เคยโทรหาผมเลยซักครั้งด้วย แล้วนี่ผมจะไปตามหามันที่ไหนดี
 
ผมเดินขึ้นไปบนตึก ตรงดิ่งไปที่ห้องดนตรีไทย ก็พบว่า ที่ห้องดนตรีไทยดับไฟหมดแล้ว ผมเลยวิ่ง
กระหืดกระหอบไปอีกตึก ลองไปดูที่ห้องเรียนมันก็ไม่มี ทุกห้องปิดหมดแล้ว แล้วนี่มันไปไหนล่ะเนี่ย
 
ผมลองไปทุกที่ที่คิดว่ามันจะนั่งอยู่ ตรงสนามบาส ตรงแสตนด์ที่โถงใหญ่ใต้ตึกก็ไม่มี ลองวิ่งไปที่ลานน้ำพุ
ก็ไม่มี ผมขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ผมเดินหาจะทั่วโรงเรียนแล้วนะ ผมยังไม่เห็นใครซักคนเลย
 
หรือว่ามันจะกลับไปแล้ว ? มันคงไม่ได้รอผมจริงๆ มันคงคิดว่าผมไม่มา
 
ผมเดินไปนั่งที่กระถางต้นไม้ข้างๆน้ำพุ ก้มมองรองเท้าตัวเองแล้วก็นึกถึงมัน มือซ้ายผมกำถุงรองเท้าแตะ
ที่แวะซื้อก่อนกลับมาที่โรงเรียนเอาไว้แน่น คิดอยู่ว่ามันต้องเดินเท้าเปล่ากลับบ้านคงไม่ดี 
ใส่แต่ถุงเท้าเดินแบบนั้นคงเจ็บเท้าน่าดู
 
แต่คงไม่จำเป็นแล้วมั๊ง
 
 
'แล้วนี่กูกลับมาทำไมเนี่ย สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่รอกู เออ กลับบ้านไปเลย เช่ แม่ ม' ผมตะโกน
ออกมาอย่างหัวเสีย ปาถุงรองเท้าแตะไปโคตรไกล 
 
 
'นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว'
 
'พี่คริส'
 
 
TBC.

 
 
 
[เมาท์มอย] แง๊วววว ตอนหน้าแอบใบ้ว่าจะจัดให้แบบหวานๆ 
(เท่าที่นังปามปาดาจะสามารถเขียนได้ ฮาา จะพยายามฮับ TT)
 
ทำไมชานยอลเรียก 'พี่คริส' หว่า ไม่เรียกไอ้คริสแบบที่เคยเป็นมา แอบหลุดความในใจ (' ')?
พี่คริสกับชานยอลชอบกันเร็วดีเนอะ ก็นะ พี่คริสกับชานยอลเค้าเกิดมาคู่กัน #ไม่เกี่ยว 555
 
พอเถอะ ไปดีกว่า ช่วงนี้งานเยอะมาก แต่ก็จะอัพค่ะ ไม่แคร์งาน แคร์ฟิคมากกว่้า ฮิ______ฮิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #366 Prae'w (@fanchan_ky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 16:18
    ฮ่อยยยยย ชานยอล พี่คริสเค้ารออยู่ อน่านอยด์สิ
    #366
    0
  2. #352 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 16:04
    แอร๊ยยย เขิน เกือบจูบกันแล้วง่า เพื่อนมาขัดจังหวะทำม๊ายยยย งื้ออออออ น้องชานยอลยอมเรียกพี่คริสแล้ว แถมหลุดเรียกออกมาอีกรอบโดยไม่ต้องร้องขอเลยด้วย ตายๆๆๆๆ
    #352
    0
  3. #330 sbater (@songbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 21:15
    น่ารักอ่าาา น้องยอลเรียกพี่คริสแล้วเว้ยยยยย

    #330
    0
  4. #307 HwangBoruem (@boruemmygang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 20:42
    โอ้ยยยย
    พี่คริสมุ้งมิ้งมากกกก
    ผูกเชือกรองเท้าให้น้องยอลด้วยย
    น้องยอลเขินตายเลยยอะ
    พี่คริสรอน้องยอลตจนถึงดึกดื่น
    เป็นเเฟนกันเถอะสองคนนี้><
    #307
    0
  5. #293 sbater (@songbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 22:46
    โอ้ยยยยยยยย พี่คริสเราใกล้สมหวังแล้วแน่เลย><
    #293
    0
  6. #280 nan'sp nan (@nansp2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 12:14
    ออกมาจากใจใช่ป่ะ???พี่คริสสสส
    #280
    0
  7. #268 Onlytop (@babymaryzii-top) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 23:18
    น้องยอลหลุดใช่ไหมๆๆๆๆ เรียก "พี่คริส"
    #268
    0
  8. #243 Parery_SuJuEXO (@paie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 00:31
    พี่คริสน่ารักมากอ่ะ
    ยอล หายากนะที่ใครจะมาทำอะไรแบบนี้ให้ >< #ไซโคเต็มที่
    #243
    0
  9. #195 zeebel (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 00:29
    โหย...ปลื้มเฮียคริสเรื่องนี้มากอ่ะ

    โคตรจะเป็นคนดี หว๊านหวาน

    น้องชานยอลนี่ก็ซึนเหลือเกิน

    รบกวนพี่คริสช่วยลงโทษหอมแก้มสักทีสองทีด้วยนะคะ

    แก๊งชานยอลก็ทั้งแสบ ทั้งซน ทั้งซ่ากันจริง

    ขอบคุณดีโอที่เตือนน้องชานยอล ไม่งั้นนะ....ฮ่าๆ
    #195
    0
  10. #180 thetist--? (@eveyoyo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:36
    หวานเกินไปแล้วงื้อออ -//////-
    #180
    0
  11. #169 krisyeol- (@krisyeol-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:58
    แง้~~~~~ จบซะแล้ว ;_____; น้องยอลลูกกกกกกกกก น่ารักเท่าโลกกกกกกกกก >/////< ดูตอนอ้อนพี่คริส ร้องไห้ตอนสร้อยหาย ห้ามพี่คริสทำนู่นนี่ โอ๊ยยยยยยยย....โมเอร้!!!!!!!! น่ารักมากกกกกกกกก รักตายเลย!!! พี่คริสก็แบบ รักน้องอ่ะ รักนะ รักที่สุด โอ๊ยยยยยยยยยย รักขนาดนี้ มีลูกให้แม่เลี้ยงเลยนี่มา!!!!!!!! เติมพลัง.......อื้อหืออออออออ....วินมากค่ะ!!!!! ชอบเรื่องนี้นะคะ อบอุ่นมาก ^^
    #169
    0
  12. #127 dongdanglee (@leedongdang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:56
    เรียกพี่คริสแล้วน่ารักอ่ะ
    #127
    0
  13. #84 YelliE (@yellie0627) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 19:51
    โอ๊ยๆๆๆๆๆๆ ตายแล้วๆๆๆๆ น้องยอลหลุดเรียก 'พี่คริส' กรี๊ดดดกร๊าดดดด
    *จุดพลุฉลอง*
    ตอนที่น้องยอลกลับโรงเรียนเพื่อมารับพี่คริส ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ
    อ่านไปเศร้าไป แบบสงสารพี่คริส ถ้านางต้องเดินกลับบ้านด้วยถุงเท้า เท้าต้องแหกแน่ๆ แล้วน้องยอลยังอุตส่าห์ซื้อรองเท้าแตะมาให้อิก โอ๊ยยยย น้ำตาเกือบไหล ดีใจที่น้องยอลเริ่มเป็นห่วงพี่คริส

    พี่คริสเกือบจะได้จูบน้องยอลแล้วเชียว 4ตัวแสบไม่น่ามาขัดจังหวะเลยยยย
    งื้ออออ อยากให้พี่คริสได้สัมผัสจูบแรกของชีวิต 55555

    เรื่องนี้พล๊อตเรื่องดีมากกกกก ชอบทุกบรรทัดเลย มันละมุน มันแบบอ่านแล้วโหยหาชีวิตมัธยมสุดๆ
    แล้วก็ตลกสุดๆ ใครอ่านแล้วไม่ขำนี่ให้ถีบเลย 5555555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มกราคม 2556 / 19:53
    #84
    0
  14. #78 ฮัดชิ้ว! (@joyzpzkung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 22:18
    โอ้ยยยยจะตายแล้ว
    ชานยอลเริ่มแล้วๆ ใกล้มาอีกนิด ; - ;
    รองเท้าพี่คริส -///-
    #78
    0
  15. #51 whatbest (@whatgoodwhatbest) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 16:19
    ยอลเริ่มใจอ่อนแล้วใช่ปะ
    #51
    0
  16. #37 happy-n1O ' (@ranna_taji) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 00:20
    กรี้ดดดดดดดด พี่คริสสสสส!!!!!!!!
    น้องชานยอลหลุด!!! ว้ายยย น่ารักเอ๊าะะะะะ
    #37
    0
  17. #28 PaRaNPaRK1004 (@spy_thailand) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 23:22
    พี่คริสเรื่องนี้น่ารักมากๆๆ เป้นใครก็หวั่นไหวอ่ะ
    ชานยอล ใจอ่อนกะพี่คริสเร็วๆเถอะ ทำไมถึงทนไม่ชอบพี่คริสได้เนี่ย
    เรานี่ชอบไม่ไหวจะชอบแล้ว ><//
    #28
    0
  18. #24 jansica (@quipblur) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 02:44
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อะไรคะเนี่ยยยยยยยยยยยยย ทำไมไรเตอร์ทำร้ายกันอย่างนี้ล่ะคะ!!!!
    พี่คริสจะทำอะไรชานยอลอ้ะ!!!!!!! ม่ายยยยยยยยยยย รอไม่ไหวแล้วค่ะ งืออออออออออออ
    ชานยอลเริ่มจะหวั่นให้พี่คริสแล้วชิมิล่าาา อ่ะคึคึ ไรเตอร์มาต่อเร็วๆนะคะ จบแบบนี้ลงแดงมากค่ะ
    ตายไปเลอออออ ฮื้อออออออออออ-////////////-
    #24
    0
  19. #19 O L Y V É (@neple) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 22:08
    อ๊ายยยยยยยยยยย รอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อ -///////-
    พี่คริสน่ารักมากอ่ะ 
    #19
    0
  20. #18 LOvE ChuN-Lun 4EVER (@thanna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 21:41
    น้องยอลเริ่มรักพี่คริสแล้วอ่า พูดจาน่ารักเชียว ตอนเรียกพี่คริสเนี่ย
    #18
    0
  21. #17 fasai_sky (@skyfapim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 18:43
    แง้ ตอนพี่คริสใส่รองเท้าให้โครตหวานเบย
    ยอลแกหวั่นไหวบ้างมั้ย โอ้ย ชั้นหวั่นไหวแทน T////T

    ว่าแต่ยอลนี่ก็เริ่มใจอ่อนใช่มั้ย ถึงได้กลับมาหาพี่คริสตามที่นัดไว้
    แหม่ นึกว่าพี่คริสจะไม่อยู่รอซะแล้ว 55555555
    #17
    0
  22. #16 happy_virus (@bubblebee416) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 12:36
    ใจอ่อนซะทีเหอะ ชานย๊อลลลลลลลลล 
    #16
    0
  23. #15 luvnats (@luvnats) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 07:11
    กรี้ดดด ที่เมนท์ไว้หายเรียบ TT TT

    เม้นท์ใหม่ก็ได้

    จะทำไงดีไม่ให้หลงปลื้ม อิพี่คริส เรื่องนี้
    โคตรคนดี รักชานยอลจริง งิ้งงงงง ดิ้นนนนน

    แต่น้องชานยอลขา
    หนูดื้อเยอะจังเลย รบกวนพี่คริสจูงมือหลบมุมสบโอกาสหอมแก้มเลยนะคะ

    รักแก๊งค์เด็กมอห้าจริงจัง แสบ ซ่าจริง

    รออ่านอนหน้านะคะ
    รอใจจดจ่อด้วย เพราะเข้ามาทุกวัน คิดถึงอ่ะ

    ขอบคุณค่ะ
    #15
    0