[FIC] ::: Love Percussion ::: [KrisYeol]

ตอนที่ 19 : ::: Special Part ::: Forever (50 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ต.ค. 57

.
ก่อนอื่น สวัสดีค่ะ ^^ 

ไม่เจอกันนานเลย มีใครคิดถึงเรามั๊ย (เงียบกริบ) 555 วันนี้ก็กลับมาอีกครั้ง
พร้อมกับตอนพิเศษ
ของพี่คริสและน้องชานยอล ใน
Love Percussion อยู่ดีๆก็รู้สึกคิดถึง ทั้งสองคนในเรื่องนี้ขึ้นมา
อยากจะรู้ว่าหลังจากนั้นเป็นไงกันบ้าง สบายดีกันหรือเปล่า ทะเลาะกันบ่อยมั๊ย ฮ่าๆ ก็เลยเขียนตอนพิเศษขึ้นมาเนี่ยแล
><

แล้วก็จะถือโอกาสมาประกาศ Re-print ฟิคด้วย หลังจากที่มีแฟนฟิคถามกันเข้ามาอย่างล้นหลาม (ประมาณ 5 เล่มถ้วน)

ไม่รู้จะสนุกถูกใจกันมั๊ย แต่ยังไงก็ขอฝาก พี่คริสน้องชานยอล เด็กเปอร์เปิง ไว้ด้วยอีกซักตอนนะคะ แหะๆ ^^;;;


 


 

::: Forever ::: 

 

 

            ”พี่คริส นี่ปลายเดือนมกราคมแล้วนะ

            “อืม แล้วยังไงอ่ะ

            ผมทำหน้ามุ่ยทันที่ที่ได้ยินแบบนั้น ... แล้วไงงั้นเหรอ นี่มันปลายเดือนมกราคมแล้ว จะปิดเทอมสองแล้ว แล้วมันก็อยู่ ม.6 แล้ว ทำไมมันถึงไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยล่ะ

            “พี่คริสอยู่ ม.6 แล้วนะ

            “อืม อยู่ ม.6 มีแฟนชื่อชานยอล อยู่ ม.5 ไงพูดเสร็จมันก็สอดมือเข้ามาตรงเอวผม ... ไอ้นี่ก็ตลอด ลวนลามตลอด อยู่ในห้องเรียนนะเฮ้ย

            “เออ ก็ ม.6 แล้วอ่ะ นี่ก็จะสอบปลายภาคแล้วนะผมพูดอีกเผื่อมันจะรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง ... แต่ผิดคาด มันยังคงนิ่งเหมือนเดิม ไอ้เชี่ยพี่คริสแม่ง ผมชักจะหงุดหงิดแล้วนะ

            “อืม ก็ต้องตั้งใจอ่านหนังสือสอบต่อไอ้พี่คริสจิ้มลูกชิ้นใส่ปากอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้ผมกับมันอยู่กันหลังห้องเรียนของผมเอง ช่วงนี้ผมกับมันไม่ค่อยลงไปกินข้าว ส่วนมากจะซื้ออะไรขึ้นมานั่งกินกันสองคนข้างบนห้องมากกว่า นั่งคุยกันสองคน พูดแล้วก็เขิน

            “นี่พี่คริสไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ พี่คริสจะเรียบจบแล้วนะ

            “อืม ก็เรียนจบ แล้วก็ต้องขึ้นมหาลัย แต่เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะ ตกลงคือพี่ได้โควตาดนตรีแล้วมันยิ้มแฉ่งให้ผม เออ เรื่องนั้นผมก็รู้แล้วเหมือนกัน ก็ตอนมันรู้ตัวว่ามันได้ มันป่าวประกาศไปสามวันเจ็ดวัน ตะดกนโห่ร้องไปทั่วโรงเรียน จนคนเขารู้กันทั้งโรงเรียน แม่บ้านยังรู้เลย แล้วผมที่อยู่ข้างๆมันตลอดจะไม่รู้ได้ยังไง ...

            “โอ๊ย พี่คริส ไอ้โง่ มึงไม่รู้อะไรเลยใช่มั๊ยหลังจากนั้นอารมณ์ผมก็พุ่งปรี๊ด สังเกตได้จากสรรพนามที่เปลี่ยนไป เริ่มหยิบเอาถุงพลาสติกที่ใส่ของกินขึ้นมาบนห้องปาใส่มันรัวๆ ไอ้ซึน ไอ้ความรู้สึกช้า นี่มันไม่ได้สนใจเลยเหรอว่ามันจะเรียนจบแล้ว แล้วผมกับมันก็ต้องห่างกันน่ะ

            “เป็นอะไรไปเล่า บอกสิไอ้พี่คริสรวบมือผมไปทั้งสองข้าง กะว่าให้ผมหยุดปาของใส่

            “ก็มึงอ่ะ ไมรู้อะไรเลยอ่ะ มึงจะจบ ม.6 แล้วนะ จะไปจากโรงเรียนนี้แล้วอ่ะ เข้าใจยั๊งผมตะโกนใส่หน้ามัน นี่ถ้ามันยังซึน ทำเป็นไม่เข้าใจอีกผมแม่งจะกระโดดถีบมันจริงๆด้วยคอยดู

            “เข้าใจสิมันพูดแล้วก็ยิ้ม ส่วนผมก็ขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม รู้แล้วมึงยังนิ่งได้อีกเหรอไงกัน

            “ทำไมล่ะ กังวลอะไรอีกล่ะ หืม ?พี่คริสปล่อยมือผมทั้งสองข้าง แล้วเปลี่ยนมาลูบหัวผมแทน ผมจ้องตามันนิ่ง ถามมาได้ยังไงว่ากังวลเรื่องอะไรเหรอ ก็กังวลเรื่องมันไง กังวลว่าผมกับมันต้องห่างกัน กังวลว่าถ้าตัวห่วงแล้วใจก็จะห่างตามไปด้วย กังวลว่าสักวันมันจะไปเจอคนอื่น กังวลว่ามันจะทิ้งผมไป

            “ก็ ...

            “ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะทิ้งชานยอลไปไหน ยังไงพี่ก็จะอยู่กับชานยอล เข้าใจนะพี่คริสใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยผมไว้ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาประทับจูบที่หน้าผากผมแผ่วเบา

            “ครับผมตอบรับ พร้อมกับหลับตาพริ้ม มันพูดแบบนี้ผมค่อยสบายใจขึ้นหน่อย แล้วมันก็ถอนจูบออกไป โหย ทำไมจูบแพล๊บเดียวเองล่ะ

            “จูบให้นานกว่านั้นไม่ได้เหรอจะว่าผมเอาแต่ใจตัวเองก็ไม่แคร์แหล่ะ ก็ผมชอบให้มันจูบผมนี่นา ผมทำแก้มป่องพองลมให้ดูน่ารักนิดๆ (มีแต่ไอ้พี่คริสที่เนี่ยแหล่ะที่มองว่าน่ารักเวลาผมไปทำกับคนอื่นๆแม่งจะอ๊วกกันเป็นแถบๆ) ได้ผลอยู่แฮะ เพราะมันค่อยๆดึงหัวผมเข้าไปซบตรงซอกคอมัน จากนั้นมันก็กอดตัวผมไว้นานเลยเฮ้อ ไม่อยากให้ถึงคาบต่อไปเลย อยากอยู่อย่างนี้ไปนานๆๆ

            แต่เขาบอกกันว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปไวเสมอ ยิ่งเมื่อมีมารมาผจญด้วยแล้ว

            “ทำไรกันอ่ะ วร๊ายยยยยยเสียงหวีดร้องของภูตผีปีศาจดังขึ้นทำลายความสุขในช่วงพักกลางวันของผมลงจนหมดสิ้น ไอ้ห่าพวกนี้ก็ขึ้นมาไวจัง ยังเหลืออีกตั้ง 20 นาทีกว่าจะหมดคาบพักนะ ไม่มีอะไรไปทำกันหรือไง

            “ตลอด ขัดจังหวะตลอด พวกมึงเนี่ยผมหันไปชี้ๆใส่ ไอ้เซฮุน เพคฮยอน จงอิน ดีโอ ที่ตอนนี้กำลังทำท่าทางเลียนแบบที่ผมซบกับพี่คริสอยู่ มันน่าเอารองเท้าปาใส่จริงๆ

            “แหม นี่กูช่วยมึงนะ เกิดเลยเถิดกลายเป็นหนังสดขึ้นมา มันก็ไม่ควรนะตะเองงงเป็นไอ้เพคฮยอนที่พูดล้อเลียนขึ้นมา มันทำหน้าเคลิบเคลิ้มแล้วก็ทำท่าทางจะไซร้คอไอ้เซฮุน เพื่อนผมที่ก็จังไรดีเนอะ จังไรกันทั้งกลุ่มแหล่ะถึงอยู่ด้วยกันได้ (อ้อ ยกเว้นผมนะ)

            “พวกมึงเงียบไปเลยพี่คริสด่าพวกมันเสร็จก็ส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นยืน จนผมต้องลุกขึ้นยืนตาม ฮือ นี่มันต้องกลับห้องแล้วเหรอ ยังไม่หมดคาบพักเลยเนี่ย

            “จะกลับห้องแล้วเหรอ ยังไม่หมดคาบเลยนะผมถามมัน มันหันมาพยักหน้าแล้วก็ยิ้มให้ผม

            “จะแวะไปหามาสเซอร์หน่อยอ่ะ เจอกันเย็นนี้นะ รอที่เดิมนะมันหยิกแก้มผมแล้วก็เดินออกจากห้องไป ทั้งๆที่ถ้าเป็นวันอื่นๆมันจะรอให้เสียงกริ่งดังก่อนถึงจะเดินไป เพราะพวกมึงเลย ไอ้เพื่อนเวร

            “พวกมึงขึ้นมากันทำไมเนี่ย จะไปเดินไหนก็ไปก่อนสิพอพี่คริสเดินพ้นไป ผมเริ่มเปิดฉากด่าพวกมันทันที ความสุขของกูยิ่งเหลือเวลาน้อยๆอยู่

            “อ้าว ห้องเรียนนะไอ้ห่า กูจะขึ้นมาตอนไหนก็ได้ไอ้ดีโอพูดเสร็จก็เดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วผมกับคนอื่นๆก็เดินไปนั่งบ้าง จากนั้นก็เริ่มเปิดวงสนทนาแบบที่ทำกันเป็นประจำทุกวัน

            “โหย ก็ต้องได้อยู่แล้วแหล่ะ พี่ลู่แม่งเล่นบอลเก่งจะตายพวกเราคุยกันมาจนถึงเรื่องมหาลัย แล้วก็ถามไปถึงพี่ลู่หานที่อยู่ ม.6 พอดี จากนั้นเซฮุนก็เริ่มร่ายยาว ว่าตอนนี้พี่ลู่ได้โควตานักกีฬาที่มหาลัยโคตรดังที่นึงแล้ว ก็เหมือนไอ้พี่คริสเลยเนอะ

            “แล้วพี่คริสมึงล่ะ เห็นว่าได้โควตาดนตรีเหมือนกันนี่เพคฮยอนพูดขึ้นมาบ้าง ผมหันไปมองแล้วก็พยักหน้า

            “ประกาศผลและ หน้าบานเป็นกระด้งเลยผมพูด นึกถึงหน้าตอนมันรู้ผลแล้วก็ยังหมั่นไส้ไม่หาย

            “โห งี้ถ้ามึงต้องห่างพี่คริส นี่มึงไม่เครียดแย่เหรอไอ้ดีโอพูดขึ้นมาอีก จากนั้นทุกคนก็มองมาที่ผมด้วยท่าทางเฝ้ารอในคำตอบของผมแบบสุดๆ

            “เครียดนะ แต่พี่คริสเขาบอกให้กูไม่ต้องเครียด เพราะยังไงเขาก็รักกูผมยืดอกภูมิใจในตัวของแฟนผมเต็มที่ เพื่อนๆผมแม่งทำหน้าจะอ๊วกกันใหญ่ แต่ผมก็พูดไปงั้นแหล่ะ ผมเครียดนะ เครียดจนจะตายและถึงมันจะบอกว่ามันรักผมก็จริง แต่ผมไม่อยากห่างกับมันนี่นา ทุกวันนี้ผมมาโรงเรียนพร้อมกับมัน กลับพร้อมกับมัน กินข้าวกับมัน แล้วถ้าจากนี้ไป ผมต้องอยู่คนเดียว .... โดดเดี่ยว โดยไม่มีมัน แล้วผมจะอยู่ยังไง ... TT

.

.

.

            “เอ้า นักเรียน นั่งที่กันก่อน วันนี้มาสเซอร์มีเรื่องจะมาประกาศนะหลังจากขึ้นมาจากเข้าแถว มาสเซอร์ประจำห้องก็เดินเข้ามาโฮมรูมเช้า เด็กนักเรียนทุกคนเลยรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเอง ผมที่กำลังเมาท์กับแก๊งส์เพื่อนอย่างเมามันส์ก็ต้องหยุดคุยแล้วหันไปนั่งฟังกันดีๆ

            “คืออาทิตย์หน้า จะมีงาน Open house ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มาสเซอร์เห็นว่าพวกเราขึ้น ม.5 กำลังจะขึ้น ม.6 แล้ว มาสเซอร์ก็เลยอยากให้พวกเราลองไปกันดูนะมาสเซอร์เข้ามาคุยกับนักเรียนในห้องเรื่อง งานเปิดบ้านหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งผมจำได้ดีว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่ไอ้พี่คริสสอบโควตาได้นี่นา โหย คิดแล้วผมก็อยากไปอยู่นะ

            “มาสเซอร์ก็ประชุมกันเองแล้ว สรุปว่า วันนั้นเราจะปล่อยให้นักเรียนชั้น ม.5 ไปงานนี้กัน แต่หมายความว่าถ้านักเรียนหยุดเรียนไปก็ต้องไปดูงานที่มหาวิทยาลัยจริงๆนะ มาสเซอร์จะไปรอเช็คชื่ออยู่ที่นั่นด้วย เพราะฉะนั้นถ้าใครไม่ไปเที่ยวงานมหาวิทยาลัยก็ต้องกลับมาเรียนนะพอมาสเซอร์พูดจบ เพื่อนคนอื่นๆในห้องของผมก็ส่งเสียงร้อง โหววว เบาๆ สงสัยคงเพราะกะจะโดดเรียนเต็มที่

            “ชานยอล มึงเอาไงวะ จะมาเรียน หรือจะไปงาน open house วะไอ้เพคฮยอนที่นั่งข้างหลังสะกิดผมยิกๆ ผมหันไปมองหน้าเซฮุนแพล็บนึงคล้ายจะขอความเห็น เซฮุนพยักพะเยิดประมาณว่าให้ไปถามคนอื่นดู พอผมหันหน้าไปอีกทาง ดีโอ กับจงอินก็พยักหน้ากันหงึกหงัก ส่วนตัวผมเหรอ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอไปสำรวจพื้นที่มหาลัยที่ไอ้คริสจะไปดูซักหน่อยก็คงจะดี

            “โอเคผมพยักหน้าซ้ายทีขวาที อาทิตย์หน้าเตรียมตัวออกสู่มหาลัย เย้ผมตะโกนเสียงดังลั่นห้อง ลืมไปสนิทว่ามาสเซอร์ยังไม่ออกจากห้องไป

            “ทำไม ชานยอล อยากไปมหาลัยขนาดนั้นเชียวเหรอมาสเซอร์พูดพลางจ้องหน้าผม ผมยิ้มแหะๆ พร้อมกับยกมือขอโทษมาสเซอร์ โหย ขอโทษค๊าบ

            “โอเค ใครจะไปงานพรุ่งนี้ตอนเช้าให้เดินไปแจ้งชื่อกับมาสเซอร์ที่ห้องพักนะ ส่วนใครที่ไม่ไปก็ต้องมาโรงเรียนนะ ทุกคนรับทราบนะครับ

            พอมาสเซอร์พูดจบ ทุกคนในห้องก็ขานเสียงรับทราบ แล้วมาสเซอร์ก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ทุกๆคนในห้องพูดถึงงาน เปิดบ้านเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยในอาทิตย์หน้ากันอย่างตื่นเต้น

.

.

            ตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงไอ้พี่คริส นอนคุยกับมันเรื่องที่ว่าอาทิตย์หน้าจะไปเที่ยวงาน open house ที่มหาลัยมัน อย่างสนุกสนาน พูดไปผมก็ล้วงขนมในถุงมายัดเข้าปากไป ไม่กลัวว่ามดจะขึ้นเตียงไอ้คริสเลยสักนิด

            “มหาลัยมีหลายประตูนะ จะไปก็ดูดีๆก่อนว่าต้องเข้าประตูไหนไอ้พี่คริสพูด แหม ยังไม่ได้เข้าไปเรียนเลย พูดจนหน้าหมั่นไส้จริงๆ

            “อ๋อ จะไปเป็นเจ้าถิ่นแล้วนี่ผมหันไปทำปากยื่นใส่มัน น่าหมั่นไส้จริงๆประโยคหลังผมพูดเสียงเบาลงจนเกือบไม่ได้ยิน

            “ทำไมล่ะ ไม่ดีเหรอ แฟนจะได้เรียนมหาลัยดังเลยน้าไอ้พี่คริสยื่นมือมาขยี้ผมเล่น ผมปัดมือมันออก ทำท่างอนๆ เชอะ ยิ่งมันพูดผมยิ่งหมั่นไส้

            “ไม่อ่ะผมเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงหันหลังให้มัน ผมไม่รู้ว่าไอ้พี่คริสทำหน้ายังไงต่อ แต่รู้สึกได้ว่ามันเขยิบตัวเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะมีอะไรนักๆสอดเข้ามาตรงเอวของผม

            “ไม่ดีใจจริงๆเหรอ พี่สอบติดมหาลัยแล้วน้า จะได้ควงหนุ่มมหาลัยแล้วน้า มหาลัยดังอันดับหนึ่งเลยด้วยอ่ะ ไม่ดีใจเลยเหรอ

            “ไม่เลยสักนิดผมรีบซ่อนยิ้มของตัวเองเอาไว้เพราะกลัวมันจะเห็น ก็มันสอดแขนมากอดผมไว้แบบนี้มันจั๊กจี้มากเลยน่ะสิ (หรืออีกนัยหนึ่งคือผมช๊อบชอบ) ฮ้า ~

            “จริงๆเหรอ โห เสียใจนะเนี่ย อุตส่าห์ตั้งใจซ้อมเพลง ทำพอร์ทแทบตายไอ้พี่คริสดึงมือออกจากเอวผมไป ตอนแรกผมก็ใจเข็งไม่ยอมหันกลับไปหามัน แต่มันก็ไม่ยอมพูดอะไรซักที จนผมยอมแพ้ต้องหันกลับไปหามันเอง

            พอผมหันไปหามัน มันก็เหล่หางตามามองผมแล้วก็หันตะแคงข้างนอนหันหลังให้ผม โหย ไหงกลายเป็นมันที่งอนผมได้ละเนี่ย

            “พี่คริสผมส่งเสียงเรียกมันก่อน มันก็ยังนิ่ง ไม่พูดไม่จาอะไร ผมเลยค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ๆมัน แล้วทำแบบที่มันทำกับผมคือ สอดแขนเข้าไปตรงเอวมัน

            “พี่คริสครับผมพูด พลางเอาหัวซุกเข้าไปตรงซอกคอมัน ส่วนมันก็ไม่ได้มีท่าทีจะสะบัดตัวผมออก แต่ก็ยังนิ่งไม่ยอมพูดอะไร

            “หายงอนน้าผมพูดทั้งที่ยังซุกหน้าอยู่กับซอกคอของมัน กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิม

            “หันหน้ามาคุยกับผมหน่อยสิผมกระซิบข้างๆหูมัน พร้อมกัดไปทีนึงด้วยความหมั่นเขี้ยว นี่ต้องให้ง้อขนาดไหนมันถึงจะหายงอนกันละเนี่ย

            “พี่คริส ผมขอโทษนะ ผมดีใจมากเลยนะที่พี่คริสสอบติดมหาลัยแล้วน่ะ แต่ผมก็ยังกลัวผมพูดเสียงสั่น ทำหน้าเศร้า ผมทั้งกลัว ทั้งเครียด ทั้งดีใจ ทุกความรู้สึกมันปนเปกันไปหมด

            “เฮ้อ เรานี่นะจู่ๆพี่คริสก็หันมากอดตัวผมไว้แน่น ผมซุกหน้าเข้ากับแผงอกของมันเหมือนโหยหาความอบอุ่น น้ำตาผมจะไหลแล้วนะให้ตายเถอะ

            “ไม่คุยเรื่องนี้กันอีกแล้วนะ ไม่ต้องกังวลหรือกลัวอะไรทั้งนั้น

            “ครับ ... ผมรักพี่คริสนะผมพูด ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาก่ายมันอีกแล้วรัดตัวมันให้แน่นขึ้นไปอีก มันก็กอดผมแน่นไม่แพ้กัน

            “รักชานยอลเหมือนกัน รักมากเลยรู้เปล่ามันก้มลงมาจูบหน้าผากผมแผ่วเบา ผมเหลือบมองมันตาแป๋ว แฟนผมน่ารักจริงๆนะเนี่ย

            “ครับ รู้ผมคลี่ยิ้มใส่พี่คริสอีกรอบ ก่อนที่มันจะโน้มตัวลงมาไล่จูบไปทั่วใบหน้าของผมอย่างบ้าคลั่ง โอ๊ย จั๊กจี้ ปล่อยๆ ปล่อยผมเลยนะ

            “พี่คริส จั๊กจี้อ่ะ ปล่อยก่อนปล่อยผมดิ้นไปมาในอ้อมแขนของมัน แต่มันก็ไม่ยอมปล่อย จูบไปเรื่อย พอได้แล้วววววว !!!!

            “เลิกดิ้นได้แล้วน่าพูดเสร็จมันก็ก้มลงมาประกบปากผมไว้ไม่ให้เถียงต่อ อื้มมม พอได้แล้ว ผมจะละลายไปกับเตียงแล้วนะพี่คริส

            จากตอนแรกที่แค่ประกบปาก ผมก็รู้สึกว่ามันค่อยๆพยายามสอดลิ้นเข้ามา และทันทีที่ปลายลิ้นของเราทั้งสองแตะกัน ผมก็สั่นไปทั้งตัว เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ผมจูบกับมัน รู้สึกเหมือนโดนดูดวิญญาณออกจากร่าง เหมือนโดนดูดพลังและเรี่ยวแรงไปหมด ผมมือไม้อ่อน จากที่ดิ้นๆอยู่ตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นประคองหน้ามันเอาไว้แทน

            พี่คริสยังคงค้นหาความหวานและมอบความเปียกชื้นให้กับริมฝีปากของผมไปเรื่อยๆ ซักพักมันก็ดันให้กลับไปนอนหงายแล้วก็ขึ้นมาคร่อมตัวผมไว้ ปากของผมกับมันไม่ห่างกันเลย จูบของมันทั้งอ่อนโยน และอ่อนหวาน แต่ก็หนักแน่นในทุกๆสัมผัส ผมสอดลิ้นเข้าไปในปากมัน พยายามจะเป็นฝ่ายรุกบ้าง แต่จนแล้วจนรอดผมก็โดนดันกลับมาด้วยจูบที่รุนแรงกว่าเก่า ผมหายใจไม่ทัน เสียงหอบหายใจของผมกับมันดังไปทั่วห้อง

            “พะ พี่คริสพี่คริสผละตัวออกไป ผมครางชื่อมันออกมาด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น พร้อมกับจ้องตามันนิ่ง

            “วันนี้ขอนะพูดเสร็จมันก็ก้มหน้าลงมาเลียใบหูผมเล่น ผมดันไหล่มันออกก่อนจะปรือตาพูดอ้อนๆ


           Cut 
           ///////////////////// ตามไปหาลิงค์ได้ที่ 
https://twitter.com/skaterpalm1/ ///////////////////////////////


           มากอดอีกทีสิพี่คริสดึงตัวผมเข้าไปกอดแน่นหลังจากเสร็จกิจ ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าไปใกล้มันซักเท่าไหร่ กลัวมันจะขึ้นมาอีกรอบ ขนาดเมื่อกี้ผมห้ามมันแทบตายมันยังกระทำย้ำยี (?) ผมขนาดนั้นเลย นี่ผมก็ไม่ได้เต็มใจด้วยนะ สาบานเลย !
 

            “พอแล้วนะพี่คริส ผมเหนื่อยผมใช้สองมิอกอดเกี่ยวมันไว้ พลางซุกแก้มเข้าหาหน้าอกหน้าใจของมัน สองมือของมันลูบหัวและหลังผมไปมา อืมม สบายที่สุดเลย อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ

            นี่ๆ พี่คริส อาทิตย์นี้ผมจะได้ไปที่มหาลัยพี่คริสด้วยน้าผมเงยหน้าขึ้นไปคุยกับมัน นี่ผมกะจะไปสำรวจที่ทางไว้ให้หมดเลยนะ เผื่อว่าตอนมันไปเรียนอาจจะต้องไปเยี่ยมมันบ้าง ฮี่ๆ

            อ๋อ งาน Open house ใช่มั๊ย ดีนะ ไปดู ตอนมาหาพี่ที่คณะจะได้มาถูก หรือไม่ก็เผื่อว่าจะได้เข้าที่เดียวกันไงโหย ผมกับมันเนี่ยนะจะได้เข้าที่เดียวกัน มหาลัยที่มันได้น่ะเข้ายากจะตาย TT

            “โหย มหาลัยนี้เข้ายากจะตายพี่คริส ผมจะทำยังไง

            โควตาดนตรีแบบพี่ไง ทำผลงานเข้าสิ ไม่อยากอยู่กับพี่เหรอมันกดปลายจมูกลงกับหน้าผากผม โหย ทำไมผมจะไม่อยากอยู่กับมันล่ะ อยากอยู่กับมันไปนานๆ อยากอยู่กับมันไปตลอด ...

            อยากสิ ผมอยากอยู่กับพี่คริสนะ ผมรักพี่คริสนะผมกอดมันไว้แน่น ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเลยจริงๆ

            พี่ก็รักชานยอลครับ นอนเถอะ พรุ่งนี้ตื่นเช้า ฝันดีนะมันจูบขมับผมทีนึง พลางดึงหน้าผมเข้าไปซุกกับอกของมัน จากนั้นผมก็ได้ยินแต่คำบอกรักที่ข้างหู เบาๆ ซ้ำๆ เรื่อยๆ ราวกับว่าจะไม่ยอมให้คืนนี้ผมได้คิดถึงเรื่องอื่นนอกจากความจริงที่ว่ามันรักผมมากขนาดไหน ไม่นานนัก ผมก็เข้าสู่ห่วงนิทรา จนกระทั่งเช้า ...

            (50%) กำลังปั่นค๊าบ

            เสียใจที่คราวที่แล้วไม่ได้ติดแท็กฟิคเลย ขอถือโอกาสงามๆนี้ ติดแท็กกับเขาบ้างนะคะ 

            ใครชอบ อยากสกรีมก็ติดแท็ก #ฟิคฉิ่งฉับ ได้นะคะ ขอบคุณมากๆค่า TT

374 ความคิดเห็น

  1. #361 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:22
    ฮ่อยยยย เค้าได้กันตั้งแต่เมื่อไหร่น๊าาาาา แง๊วววว
    #361
    0
  2. #341 apple (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:33
    กรี๊ดดดดดด คุณไรท์กลับมาแล้วดีใจมากเลยT^T

    ไม่ชินกับน้องยอลพูดเพราะๆกับพี่คริส5555555 แต่คนพี่มาขอนะอะไร! น้องก็ยอมง่ายๆงี้เลยนะ!(จริงๆรออยู่นานแล้ว)

    รอรีปริ้นอยู่นะค้าาา รออยู่นานแล้วแหละจะให้รีปริ้น เรามาไม่ทันรอบแรก แงงง
    #341
    0
  3. #340 ZhuanGo (@zhuango) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 12:19
    กรี๊ดดดดดด จะทำอะไรก๊านนนนน แฮร่กๆๆๆๆ ชานยอลยังน่ารักเหมือนเดิมเลยอ่ะ รอที่เหลือค้าาาาาาา
    #340
    0
  4. วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:38
    กรี๊ดดดดดดดดด ไม่เงียบนะคะไม่เงียบบบบ นู๋วววว รอไรท์มาตลอดเลยย อร้ายยยยยย คิดถึงไรท์ฝุดๆ >< 
    #339
    0