แม่นางน้อย เจ้าเป็นของข้า

ตอนที่ 9 : 5 ปีผ่านไป เจ้ากลายเป็นแม่นางน้อยผู้งดงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    25 ก.ย. 63

ตอนที่ 9 5 ปีผ่านไป เจ้ากลายเป็นแม่นางน้อยผู้งดงาม

การตีแคว้นเหลียนประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เหลือเพียงแคว้นซ่งที่มีความยากลำบากด้วยเพราะแคว้นห้อมล้อมไปด้วยภูเขา กว่าจะเดินทางถึงต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน ข้าเองแอบปลอมตัวเข้าเมืองไปกับจางจิ่งมาแล้ว และแฝงตัวอยู่ในเมืองนานถึงสามเดือน 

โดยอุปนิสัยของชาวแคว้นซ่งนับว่าเป็นที่ชื่นชอบของข้านัก แล้วแบบนี้ มันเป็นเรื่องดีนักหรือที่ข้าต้องเข่นข้าชีวิตชาวเมืองผู้บริสุทธ์ทั้งหลาย

"ข้าได้ข่าวมาว่าวันนี้ องค์หญิงแคว้นซ่งจะเสด็จ"

"อืม...เจ้ามีอะไรจะรายงานข้า" 

"องค์หญิงแคว้นซ่งซือฮุ่ยหลัน ประสูติแต่ฮองเฮาพะยะค่ะ มีศักด์เป็นองค์หญิงใหญ่ อายุ 15 ชันษา ยังไม่มีคู่หมาย" เอ๋...เจ้าจางจิ่งพูดเช่นนี้หมายความเยี่ยงไร ยังไม่มีคู่หมาย จะให้ข้าเป็นคู่หมายนางงั้นหรือ เจ้า...หนอย...ข้าหรืออุตส่าห์วางเรื่องที่เจ้ากีดกันข้าจากซิงเออร์มาได้ตั้งนาน ใยเจ้าจะมากวนตะกอนในใจข้าให้ขุ่นอีกเล่า 

"ข้าจะเรียนท่านแม่ทัพจางว่าเราควรชะลอการเข้าตีแคว้นซ่งก่อน ข้ารู้ดีว่าพวกเราวางแผนกันมานานแล้ว แต่การเจรจาทางการฑูตน่าจะมีความเหมาะสม อีกอย่างผลไม้และผักที่นี่งามนัก เหมืองทองที่นี่ก็มี ข้าว่า...หากให้น้องรองของเจ้าเข้ามาสำรวจเพื่อเริ่มเส้นทางทำการค้ากับแคว้นเรานับว่าได้ประโยชน์มากกว่าการเสียกำลังทหาร" อันที่จริงแล้ว ข้าได้แอบส่งข่าวให้ท่านแม่ทราบแล้ว และมีแผนการบางอย่างในใจ นอกเหนือจากเรื่องการค้า

"พี่ใหญ่ของข้ามีความเฉลียวฉลาดเรื่องการเจรจา และน้องรองของเจ้ามีความปราดเปรื่องเรื่องค้าขาย เจ้าคิดว่าหากข้าทูลเสด็จพ่อให้พี่ใหญ่ของข้าและน้องรองของเจ้ามาทำหน้าที่เจรจาและสำรวจเส้นทางการค้าดีหรือไม่" เป็นการยื่นหมูยื่นแมว แค่เอาเรื่องส่งเสริมน้องชายของเจ้ามาเป็นเรื่องสำคัญ มีหรือจางจิ่งจะไม่ยอมรับในข้อเสนอของข้า แล้วหากข้าพ่วงเรื่องการช่วยให้พี่ใหญ่ของข้าได้รับชื่อเสียงในครั้งนี้เขาย่อมพึงพอใจ

"เป็นการดีไม่น้อยจริงๆ ข้าว่าเราควรนำเรื่องนี้ปรึกษากับท่านอาข้า" 

"นั่นก็เป็นการดี แต่ข้าว่า ข้าและเจ้าควรจะเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้าน และข้าจะหาโอกาสทูลเสด็จพ่อเรื่องนี้เองและเจ้าเองกลับไปปรึกษาท่านราชครู เพื่อเพิ่มน้ำหนักในการที่หลิวกุ้ยเฟยและท่านราชครูเห็นด้วย...ทางนี้อาจจะทำให้งานเดินหน้าเร็วยิ่งขึ้น เจ้าว่าแบบนี้น่าจะดีกว่าหรือไม่" ข้ายกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นการตอบรับด้วยท่าทางดีใจอย่างปิดเอาไว้ไม่อยู่ของจางจิ่ง

แน่ล่ะว่าที่พี่เมีย เจ้าเองก็ได้ประโยชน์ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการได้เดินทางกลับบ้าน น้องรองของเจ้าได้โอกาสมาทำการค้า องค์ชายใหญ่ของเจ้าได้โอกาสสร้างผลงาน ข้ามองไม่เห็นเหตุผลอันใดที่เจ้าจะรั้งรอพิจารณาหรือปฏิเสธข้อเสนอของข้า

ส่วนประโยชน์ของข้า....ตอนนี้เจ้าอาจจะไม่ค่อยเข้าใจ กาลข้างหน้า...ข้าหวังว่าเจ้าคงจะไม่เสียใจจากการแลกประโยชน์สามข้อที่ข้ายื่นให้ ในเมื่อข้าเป็นคนสอนน้องรองเจ้าไป ข้าเอากลับมาใช้กับเจ้าบ้างก็คงไม่นับว่าผิด การแลกเปลี่ยนที่ดีต้องมีความเหมาะสมและได้ประโยชน์มากกว่าที่คาดไว้ ถึงจะเรียกว่าคุ้มค่า และข้าก็เชื่อว่าประโยชน์ที่เจ้าได้ในวันนี้ จะคุ้มค่ากับข้าในวันข้างหน้าแน่นอน


..........................


ข่าวการตีแคว้นเหลียนสำเร็จของพวกเรา ทำให้เสด็จพ่อเบิกบานใจไม่น้อยถึงกลับจัดงิ้วเฉลิมฉลองที่จตุรัสกลางเมือง ส่วนเสด็จแม่ข้าน่ะหรือ เพียงแค่ข้าแอบส่งจดหมายไปถึงท่านก่อนว่าข้าจะเดินทางกลับ ข้าก็ได้รับจดหมายตอบกลับมารวดเร็วนัก เนื้อความคือความยินดีและรอการกลับมาของข้า เสด็จแม่ชื่นชมข้าทั้งเรื่องของการศึก กลยุทธในการสานสัมพันธไมตรี และการทำการค้ากับต่างแคว้น  รวมทั้งข้อแลกเปลี่ยนที่ข้าได้ยื่นให้จางจิ่ง

และทุกอย่างล้วนเป็นไปตามความคาดหมายของข้าและเสด็จแม่ เสด็จพ่อของข้ามีราชโองการไปที่ชายแดนแคว้นซ่ง แต่งตั้งแม่ทัพจางเป็นแม่ทัพใหญ่ และประกาศราชโองการให้ข้ารั้งตำแหน่งแม่ทัพภาคใต้ ยกให้จางจิ่งเป็นนายกองเสือดำ อันอยู่ภายใต้กำกับข้า 

แต่สิ่งที่ข้าแปลกใจและทำให้ข้ากังขาคือเสด็จพ่อทรงมีพระราชวินิจฉัยเห็นชอบตามที่ข้าได้เสนอ ด้วยการให้พี่ใหญ่ของข้าเดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรีกับแคว้นซ่งอย่างเป็นทางการในอีกสามเดือนข้างหน้าหน้า แต่กลับพระราชทานสมรสแต่งคุณหนูเหลียนฮวา คุณหนูสกุลอู่ บุตรสาวเสนาบดีอู่ที่กิดจากฮูหยินรองเป็นชายารองของพี่ใหญ่ โดยจะจัดพิธีขึ้นในอีกสิบสี่วันนับจากวันรับราชโองการ 

เอาเถอะ เรื่องของพี่ใหญ่ข้าไม่ได้สนใจนักในตอนนี้ สิ่งที่ข้าต้องการตอนนี้คือการพบซิงเออร์...วันนี้สายข่าวข้ารายงานว่า ซิงเออร์ลักลอบปลอมตัวเป็นสาวใช้ออกมานอกวัง เพื่อชมงิ้วที่กลางจตุรัสกลางเมือง สิ่งที่ข้าอยากทำที่สุดตอนนี้คือการออกไปหานาง...และข้าไม่มีเหตุผลใดที่จะรั้งรอแล้ว

งานอื่นข้าควรพัก เพราะเป้าหมายหลักในการกลับมาเมืองหลวงคร้ังนี้ของข้าล้วนเกี่ยวกับนาง

ทันทีที่พบหน้านาง...รอยยิ้มข้าผุดขึ้นที แค่เห็นเพียงใกล้ ๆ หัวใจข้าก็สั่นไหว...คิดถึงนางมากเพียงไหนใจข้ารู้ดี นางสวย สวยเหมือนในภาพวาดที่พี่รองของนางวาดส่งให้ข้า และเป็นข้าเองที่จงใจเดินเข้าไปหานาง จงใจให้นางชนตัวข้า

ให้เป็นสุภาพบุรุษข้าก็เป็นได้ ข้าจึงรั้งรอไม่ได้แตะต้องตัวนาง แต่เมื่อเห็นว่านางไม่มีหลักยึดจริง ๆ มือของข้าจึงยื่นไปให้นางคว้าเอาไว้ แรงกระชากอาจจะแรงไปนิดทำให้นางถลามาซบที่อกข้า...ความหอมจากตัวนางกระตุ้นให้ข้าอยากชื่นชมกลิ่นหอมในตัวนางมากกว่านี้

แต่ช้าก่อน...ข้าจะทำให้แม่นางน้อยของข้าตื่นตระหนกไม่ได้ เมื่อปล่อยมือที่โอบกอดนางลงทำเพียงยืนนิ่งเฉย กลายเป็นนางที่ตระหนกตกใจ จนรีบปล่อยมือออกจากตัวข้าทันที

"ข้า...ข้าขอโทษ...ข้าไม่ได้ตั้งใจ" ใบหน้าหวานตรึงใจข้านัก น้ำเสียงที่เพราะพริ้งยิ่งทำให้ข้าไหลหลง...ซิงเออร์แม่แก้มซาลาเปาของข้า... 5 ปีผ่านไป เจ้ากลายเป็นแม่นางน้อยผู้งดงามยิ่งนัก.....ยิ่งพิศยิ่งงามล้ำ


"เจ้าอย่าได้ตระหนก ข้าจะไม่บอกใครเรื่องนี้...แม่นางน้อย เจ้าเป็นคุณหนูสกุลใด เหตุใดจึงไม่มีผู้ติดตาม"  ข้าหยุดคำว่า...เจ้าช่างงดงามยิ่งนักเอาไว้...และแกล้งทำเป็นไม่รู้จักนาง ขณะเดียวกันก็อดแปลกใจไม่ได้ เมื่อไม่เห็นผู้ติดตามนางเลย นอกจากองครักษ์เงาของข้า อีกอย่างนางแต่งตัวเป็นสาวใช้ ข้ายังเผลอเรียกนางว่าคุณหนู ก็ต่อให้นางปลอมตัวอย่างไรนางก็ไม่เหมือนสาวใช้นี่นา...แต่ช่างมันเถอะ...บางทีมันเป็นการดีสำหรับข้าที่จะได้พบปะนาง แต่หากมองเรื่องความปลอดภัยของนางเล่า ทำไมท่านราชครูถึงได้หละหลวมนัก

"ชู่ว...ท่านอย่าเสียงดังไป พี่รองกำลังตามหาข้าอยู่ ท่านช่วยอยู่เงียบ ๆ สักครู่ได้ไหม นั่น...พี่รองข้าเดินมาทางนี้แล้ว หากท่านช่วยให้พี่รองไม่เห็นข้า ข้าจะตกรางวัลท่านอย่างามเลยทีเดียว" ข้าเดาว่าจางจิ่งไม่ได้มาอารักขานางเนื่องด้วยต้องเจรจาเรื่องการให้พี่รองของนางไปชายแดนพร้อมองค์ชายใหญ่ ซึ่งนับว่าเป็นการดีกับข้าในตอนนี้

นางประสงค์ให้ข้าช่วย...ก็ได้ ข้าจะช่วยนาง เพียงแค่ข้าโบกมือครั้งเดียว คุณชายรองสกุลจางที่มุ่งหน้ามาทางพวกเราก็เดินออกไปอีกด้านทันที 

"เอ๋...ข้าคิดว่าพี่รองเห็นข้าแล้วเสียอีก" นางรำพึงเบา ๆ สีหน้าเหมือนแปลกใจอยู่ในที

"เมื่อครู่ เป็นข้าที่บังแม่นางเอาไว้...เอาล่ะ คุณชายท่านนั้นไปแล้ว ตกลงเจ้าจะตกรางวัลอะไรข้า"  ข้ามองนางครุ่นคิด ก่อนที่จะเห็นนางยิ้มและคำตอบก็มา

"ข้าให้ท่านกินขนมได้ทุกอย่าง วันนี้ถือว่าตอบแทนที่ท่านช่วยข้าให้ได้ดูงิ้วแบบสบายใจก็แล้วกัน" เอ๋...ขนมหรือ ข้าโตป่านนี้นางจะเลี้ยงขนมข้า...แล้วข้าก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้า เอาเถอะ บางทีนางอาจจำวิธีตอบแทนเหล่านี้มาจากข้า...กินขนมจากนางสักหน่อยจะเป็นไรไป ข้าเลี้ยงขนมนางมาตั้งแต่เป็นเด็ก จะยอมให้นางเลี้ยงสักมื้อคงไม่นับเป็นการขาดทุน

ข้าเดินนำนางไป ข้าไม่รู้หรอกว่าใบหน้าข้าที่ทุกคนมองเห็นจะเป็นเช่นไร แต่ในใจข้ายิ้ม ในใจข้ามีความสุข ได้แต่พร่ำบอกนางในใจว่า..ซิงเออร์เจ้าน่าจะต้องรีบโตไหมเด็กดี...พี่หยางเจี๋ยไม่รู้เลยว่าความอดทนของตัวเองจะมีมากเท่าใด...อายุเพียงเท่านี้ เจ้ากลับงดงามถึงเพียงนี้ หากพี่ไม่อยู่...ต่อให้เจ้ารับปากพี่เอาไว้...ผู้อื่นอาจใช้เล่ห์กลใด มาพรากเจ้าจากพี่ไป

ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องรีบเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเพื่อทูลปรึกษาเรื่องการเจริญสัมพันธไมตรีทางการทูตเป็นการเร่งด่วน พี่ใหญ่ท่านควรเร่งรีบเดินทางถึงจะถูกต้อง กิจบ้านเมืองสำคัญนัก เรื่องนี้ท่านไม่สมควรชักช้า สามเดือนนี่เรียกว่านานไป 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #549 Patna (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:33
    ท่านช่างใช้ความฉลาดเจ้าเล่ห์เพทุบายในทางที่ถูกที่ควรจริงๆ
    #549
    0
  2. #419 Amfern (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 09:03
    บ้านเมืองสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดจริงๆ.
    #419
    0
  3. #418 Numtanthitiya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:35
    ท่านเป็นห่วงบ้านเมืองยิ่งนักองค์ชายรอง
    #418
    0
  4. #341 Paree2504 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 08:27
    เหมือนอ่านไดอารี่องค์ชายรองเลย
    #341
    0
  5. #311 PuiPui--r (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 12:57
    รอบคอบมากการบ้านการเมืองล้วนได้ประโยชน์ 55555
    #311
    0
  6. #57 ฟ้าใส (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:22
    วางแผนได้สุดยอดดมากองค์ชายรอง ทั้งการเมืองทั้งหญิง
    #57
    0
  7. #28 cattycall (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:36
    น่ารักเหมือนเดือน องค์ชายรอง อย่างนี้จะจีบสาวอย่างไรนะอยากรู้มาก
    #28
    0
  8. #27 prapapornkulsan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 12:45
    องค์ชายรองสุดยอดอ้ะรักและรอมานานๆๆๆสุดยอด
    #27
    0
  9. #26 ไม่กินแซลมอน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 12:31
    มีแต่ได้กับได้จริง ๆ น่ากลัวสุดก็องค์ชายรองเนี่ยแหละ ยืมใครเป็นหมากเพื่อพิชิตโฉมงามได้พี่แกทำหมด 5555555
    #26
    0
  10. #25 Fifa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 02:59
    ชอบความเจ้าเล่ห์ขององชายรองจริงๆ 55



    #25
    0
  11. #24 carray (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:26
    องค์ชายรองต้องให้องค์ชายใหญ่หมั่นกับองค์หญิงแคว้นซ่ง แน่ๆเลย 555 เจ้าเล่ห์นัก
    #24
    1
    • #24-1 palmbotanica(จากตอนที่ 9)
      28 ธันวาคม 2560 / 23:07
      หวายยย...เหตุใด ท่านถึงได้เข้าไปนั่งกลางใจองค์ชายรองของข้า :-)
      #24-1
  12. #23 cattycall (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:22
    #23
    1
    • #23-1 palmbotanica(จากตอนที่ 9)
      28 ธันวาคม 2560 / 22:24
      โอววววว thank u ค้า...ไร้ท์ก็ไม่เครียด ถ้ามีเม้นท์ให้อ่านค่ะ เม้นท์มา อัพเลย 5555
      #23-1