แม่นางน้อย เจ้าเป็นของข้า

ตอนที่ 5 : การจากไปของพี่หยางเจี๋ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    13 พ.ค. 61

ตอนที่ 5 การจากไปของพี่หยางเจี๋ย


พี่ใหญ่ของข้าและพี่หยางเจี๋ยเป็นสหายสนิทกัน...พวกเขาได้รับพระราชโองการให้ตามทัพท่านอาจางเสิ่น แม่ทัพทักษิณ ท่านอาของข้า พี่ใหญ่ดูตื่นเต้น พอ ๆ กับพี่หยางเจี๋ย

ข้าบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร แต่ข้าไม่อยากให้พี่ใหญ่และพี่หยางเจี๋ยไปไกล ๆ และนาน ๆ แบบนี้ ท่านพ่อบอกว่าอาจจะหลายปี...หลายปีหรือ หลายปีเลยทีเดียว

"ซิงเออร์!" ท่านแม่เรียกข้า...น้ำเสียงดูตื่นตระหนกยิ่งนัก

"กำไลหยกนี่...เจ้า...ใครให้เจ้ามา"

"พี่หยางเจี๋ยให้ข้ามาเจ้าค่ะ"

"เมื่อไหร่..องค์ชายรองประทานให้เจ้าเมื่อไหร่" เมื่อไหร่...แย่แล้ว ท่านพ่อกักบริเวณข้าสามเดือน ข้าจะให้พวกท่านรู้ได้อย่างไรว่าพี่หยางเจี๋ยแอบปีนหน้าต่างไปหาข้าอยู่บ่อย ๆ 

"ข้าจำไม่ได้เจ้าค่ะ พี่หยางเจี๋ยให้ข้ามานานแล้ว...พี่หยางเจี๋ยบอกว่าฮองเฮาพระราชทานให้..ข้า"

"แม่นมผิง!...พวกเจ้าตามแม่นมผิงพบข้าบัดเดี๋ยวนี้" ท่านแม่ถึงกับเรียกหาแม่นมผิงในทันที

"เร็วเข้า" น้ำเสียงของท่านแม่ทำเอาข้านิ่งงันไปทันที หากข้ารับของแล้วแม่นมผิงมีความผิด นั่นหมายถึงข้าทำความเดือดร้อนให้แก่แม่นมของข้า แล้วหากพี่หยางเจี๋ยโดนตำหนิเล่า แบบนี้ไม่ดีแน่ ไม่ดี ไม่ดี

แต่ข้าไม่เข้าใจ....มันจะไม่ดีตรงไหน ในเมื่อท่านแม่ไม่ได้เสียทรัพย์ใด ๆ เลย ข้าได้มาโดยไม่ต้องจ่ายทรัพย์นะเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ข้าก็ไม่กล้าแย้งท่านแม่ แล้วสีหน้าท่านแม่ยิ่งทำให้ข้ากลัวเข้าไปใหญ่ เมื่อท่านแม่เดินมาจับมือข้า

"เจ้าต้องไปอธิบายเรื่องนี้กับท่านพ่อแล้วซิงเออร์"

ท่านแม่ให้ข้าไปอธิบายต่อท่านพ่อ แต่ข้ากลับตื่นตกใจจนร้องไห้ ข้าพูดไม่ออกแม่แต่ครึ่งคำ ได้แต่สะอื้น จนพี่รองและพี่ใหญ่เข้ามาพบ

"ท่านพ่อ...เหตุใด...เหตุใดซิงเออร์ถึงได้สวมกำไลหยกนี้"

"เจ้าหาคำตอบให้แม่เถอะจางจิ่ง...น้องเล็กของเจ้า ทำให้ท่านพ่อเจ้ามิกล้าสู้หน้าหลิวกุ้ยเฟยแล้ว" ท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่ทั้งสอง พวกท่านจะวุ่นวายใจไปทำไม ข้าไม่เข้าใจ...มันไม่ดีอย่างไรที่ข้าได้มันมาโดยไม่ต้องเสียทรัพย์

"เป็นเพราะท่าน...ท่านไม่น่ารับปากฮ่องเต้ทำหน้าที่สอนองค์ชายรองเลย แล้วแบบนี้เรื่ององค์ชายใหญ่" 

"ฮูหยิน" ท่านพ่อหยุดท่านแม่ได้ด้วยการเรียกท่านแม่เพียงหนึ่งคำ ท่านแม่ถึงกับไม่หยุดเอ่ยวาจาใด ๆ อีก ส่วนพี่ใหญ่ก็เงียบไปเช่นกัน  มีเพียงพี่รองที่เอ่ยชมข้า

"กำไลนี้สวยมาก ยิ่งเจ้าเป็นคนใส่แล้วยิ่งสวย" 

พี่รอง...ข้ารักท่านที่สุดเลยในตอนนี้ มิน่า...องค์ชายรองถึงได้ชอบท่าน ท่านไม่ตำหนิข้าเลยแม้ครึ่งคำ ท่านช่างเป็นพี่ที่ประเสริฐแท้


...............


"ซิงเออร์" ข้าได้ยินเสียงแว่วมาจากหน้าต่าง เหมือนในความฝัน มันดังซ้ำ ๆ สามสี่ครั้งติด ๆ กัน

"แม่นมผิง...ท่านได้ยินเสียงอันใดหรือไม่...แม่นมผิง" แม่นมของข้าไม่ได้ตอบข้าแต่อย่างใด ข้าสะบัดผ้าห่มออกจากกาย เดินไปริมหน้าต่าง แล้วก็แทบจะกรีดร้อง

พี่หยางเจี๋ยที่โผล่พรวดมาให้ข้าได้ตกใจเอามือปิดปากข้าเอาไว้ทัน

"พี่รองเจ้าแอบเอายาผสมในชาให้แม่นมผิงดื่ม นางจะหลับจนถึงยามอิ่น..ข้าแอบเข้ามาดู...ข้าเป็นห่วงเจ้า พี่รองของเจ้าบอกว่าเจ้าโดนซักเรื่องกำไลที่ข้าให้"

ข้าพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แตะมือที่แขนพี่หยางเจี๋ยเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาเอามือออกจากปากข้าได้แล้ว

"ซิงเออร์...ข้า...ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ของเจ้า หมายมั่นจะให้เจ้าหมั้นหมายกับพี่ใหญ่ของข้า" ท่ามกลางความมืดข้ามองไม่เห็นสีหน้าพี่หยางเจี๋ย แต่น้ำเสียงพี่หยางเจี๋ยดูเศร้ายิ่งนัก

"หมั้นหมายอันใด...ข้าไม่ชอบเล่นกับองค์ชายใหญ่นะเจ้าคะ ข้าชอบเล่นกับท่าน" ก็ข้าไม่คุ้นเคยกับองค์ชายใหญ่เลยสักนิด ข้าเคยพบหน้าองค์ชายใหญ่ในเทศกาลซุนเจี๋ยเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น หากให้ข้าไปเล่นกับองค์ชายใหญ่ข้าจะทำตัวเยี่ยงไร

"จริงหรือ" 

"อื้อ ข้าไม่โกหกท่านหรอกเจ้าค่ะ" ข้ายืนยันด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน 

"ช่างดีต่อใจข้านัก...เจ้ายังจำสัญญาที่ให้ไว้กับข้าได้หรือไม่" พี่หยางเจี๋ยน้ำเสียงดีขึ้นกว่าเมื่อกี้มากทีเดียว

"ข้าจำได้ ข้าไม่ลืม" แลกกับกำไลหยกเชียวนะ ข้าจะลืมได้อย่างไร ท่านพ่อขอให้ข้าถอดเก็บไว้ แต่ข้ายังไม่ได้ถอด โชคดีนักที่พี่หยางเจี๋ยมาเห็นข้าใส่มันเอาไว้ 

"รอข้ากลับมานะ ไม่ว่าอย่างไร ให้เจ้าจำไว้ว่า อย่าตกปากรับคำหมั้นหมายหรือแต่งกับผู้ใดเด็ดขาด แม้แต่องค์ชายใหญ่ พี่หมิงเซียน" พี่หยางเจี๋ยลูบคลำหยกในมือข้าเบา ๆ 

"ไหนท่านบอกว่าให้ข้าสัญญาเพียงข้อเดียว" ข้าจำได้นะ ท่านบอกข้าว่าข้อเดียวแล้วนี่มีมาอีกข้อแล้วหรือ 

"แค่สองข้อเท่านั้นซิงเออร์...เด็กดี หากเจ้ารับปาก...วันข้างหน้าข้าจะนำเสื้อขนจิ้งจอกมาฝากเจ้าดีหรือไม่" 

"ดี ๆ แต่ท่านไม่ฆ่ามันได้ไหม" ก็ข้าสงสารมันนี่หา พี่หยางเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบข้าด้วยน้ำเสียงที่รื่นรมย์ยิ่ง

"ได้ เสื้อตัวที่เจ้าใส่...ข้าจะไม่ฆ่ามัน" เอ๋...แล้วท่านจะฆ่ามันไหม แต่ช่างเถอะ ท่านไม่ฆ่าตัวที่เอามาทำเสื้อให้ข้าก็พอ 

"ท่านรับปากข้าแล้วนะเจ้าคะ" พี่หยางเจี๋ยพยักหน้า ก่อนที่จะลูบหัวข้าเบา ๆ ข้าส่งยิ้มให้พี่หยางเจี๋ย ก่อนจะตกใจเมื่อตัวข้าโดนดึงข้ามหน้าต่างไป

"ซิงเออร์ ข้าคงคิดถึงเจ้า...รับปากข้าอีกข้อได้ไหม ระหว่างนี้ให้พี่รองเจ้าสอนเขียนอ่านให้คล่อง หากข้าส่งจดหมายมาถึงเจ้า ให้เจ้ารีบตอบจดหมายข้านะรู้ไหม" ข้าได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ อยากจะบอกพี่หยางเจี๋ยเหลือเกินว่า ท่านเอาแต่กอดข้าไว้เยี่ยงนี้ หน้าข้าซุกอยู่กับอกท่าน แล้วข้าจะตอบท่านด้วยวาจาได้อย่างไร 

แล้วพอข้าถูกปล่อยออกจากอ้อมกอด

"จุ๊บ" แก้มข้าโดนพี่หยางเจี๋ยสัมผัสด้วยริมฝีปากเบา ๆ แทบจะทันที ข้ารีบมองไปที่แม่นมผิง ก่อนจะหันกลับมาเมื่อระลึกได้ว่าแม่นมผิงหลับอยู่ 

ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ทักท้วงว่าการกระทำของพี่หยางเจี๋ยเมื่อกี้ที่ไม่สมควรนัก
พี่หยางเจี๋ยกลับทำสัญญาณให้ข้าปีนออกไปด้านนอก ถึงข้าจะส่ายหน้าปฏิเสธแต่ข้าก็ไม่อาจทานแรงอีกฝ่ายได้ ในที่สุดค่ำคืนนั้น ข้าก็ออกมานอกห้องยามค่ำคืน ถูกพี่หยางเจี๋ยจับจูงเดินมานั่งที่สวนหลังห้องข้า...ชี้ชวนให้ข้าดูดาวที่สว่างอยู่บนท้องฟ้า

"ถ้าเจ้าง่วง ให้ซบไหล่พี่" ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ตอบ พี่หยางเจี๋ยก็ดึงตัวข้าให้นอนลง ศีรษะข้าถูกวางบนตัก

"เจ้าหนุนตักพี่ดูดาวเถอะนะ...แบบนี้เจ้าจะได้ไม่เมื่อย" ถึงนั่งข้าไม่ได้เมื่อย ข้าได้แต่แย้งในใจ แต่เพราะข้าก็รู้สึกง่วงจริง ๆ แล้วข้าก็ไม่รู้หรอกว่าข้าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าพอข้ารู้สึกตัวอีกครั้งก็กลับมาอยู่บนเตียงในห้องตัวเอง โดนแม่นมผิงปลุกให้ล้างหน้าแต่งตัว ก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอก

วันนี้เป็นวันเดินทางไปสนามรบที่ชายแดนของพี่ใหญ่และพี่หยางเจี๋ย ทั้งคู่นั่งอยู่บนหลังม้าอย่างสง่างาม ข้ามองขบวนที่เริ่มเคลื่อน

และข้าไม่รู้ว่าตัวข้าเองเสียน้ำตาไปมากแค่ไหน แต่การเห็นพี่ใหญ่และพี่หยางเจี๋ยไปกับท่านอา ทำข้าร้องไห้ไม่หยุด แม้พวกเขาจะลับจากสายตาข้าไปแล้วก็ตาม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #546 Patna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:58
    เด็กหนอ โดนหลอกไปกี่หนแล้วไม่รู้ตัวเลย
    #546
    0
  2. #414 Numtanthitiya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:00
    ลาจากกกกซะแว้ว
    #414
    0
  3. #320 ซอโซ่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:20
    ลุ้นๆ เด็กองค์ชายรอง
    #320
    0
  4. #306 PuiPui--r (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 12:31
    ท่านแม่ท่านช้าไปละ ตัดใจเถอะ
    #306
    0
  5. #270 สายหมอกในเมืองร้อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 12:56
    เอิ่ม ไม่ทราบว่าตอนนี้พระเอกนางเอกอายุเท่าไหร่แล้วเพคะ เจ้าขา ทำไมถึง ๆ ๆ ๆ แบบนี้น๊อ
    #270
    0
  6. #43 ฟ้าใส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 15:32
    น่ารักจริง ๆ ไม่รู้ว่าซิงเออร์โตขึ้นจะทันเล่ห์องค์ชายรองไหมเนี่ย
    #43
    0
  7. #11 risuki666 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 09:18
    ชายรองทำดี~
    #11
    0
  8. #10 cinnamon_kittyz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 03:06
    ร้ายกาจ!! ชายรองร้ายกาจ!!!
    อะไรที่เอามาล่อซาลาเปาน้อยได้นี่ขนมาหมด
    นี่กะจะไม่ให้ใครได้ไปเลยนะ5555
    #10
    0
  9. #9 Melis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:16
    แบ๊วมาก
    #9
    0