แม่นางน้อย เจ้าเป็นของข้า

ตอนที่ 4 : เพราะข้าเข้าใจนาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    21 ก.ค. 62


ตอนที่ 4 เพราะข้าเข้าใจนาง


นางเป็นเด็ก...เหตุใดข้าจะไม่รู้ว่าเด็กชอบอะไร ก็ข้าเคยเป็นเด็กมาก่อน เมื่อครั้งที่ข้าเป็นเด็กขนมเป็นสิ่งที่ข้าชื่นชอบนัก สิ่งใดอร่อย สิ่งใดเลิศรส เสด็จแม่ชอบนำมาให้ข้าชิม หากข้าโปรดปราน ท่านก็จะนำมาบ่อย ๆ แลกกับการอ่านตำรา แลกกับการเรียนนู่นเรียนนี่ที่เสด็จแม่จัดสรรในหนึ่งวันให้ข้า หากข้านำเรื่องขนมมาต่อรองมีหรือซิงเออร์จะไม่อยากเล่นกับข้า พวกเจ้าอย่าคิดว่าข้าเจ้าเล่ห์ล่ะ เรื่องแบบนี้มันเรียกว่าฉลาดต่างหากเล่า

ข้าปราดเปรื่อง เสด็จพ่อมักตรัสชมข้าประจำ ข้ามักได้รับพระราชทานสิ่งมาบ่อย ๆ 

"เจี๋ยเออร์...เจ้าอยากได้อะไรบ้างไหม เสด็จพ่อจะเสด็จแดนใต้เพื่อเจริญสัมพันธไมตรีทางการทูต"

"เสด็จแม่ ลูกเดินทางไปกับเสด็จพ่อได้หรือไม่พะยะค่ะ"

"ไม่ดี ๆ ระหว่างที่เสด็จพ่อไม่อยู่ เจ้าควรขยันหมั่นเพียรท่องตำรับตำรา กาลข้างหน้าเจ้าอาจต้องรับภาระหนัก" ภาระหนักอันใด ข้าไม่อยากสนใจ พวกท่านไม่รู้หรือว่าข้ายังเด็ก เฮ้อ...คิดเรื่องเด็ก ใบหน้าเล็ก ๆ แก้มพอง ๆ ดั่งซาลาเปาคู่นั้นก็เข้ามาในหัวข้า

"เจี๋ยเออร์...เจ้ายิ้มอันใด"

"ลูกคิด...." คิดถึงซือซิง ข้าเกือบหลุดปากออกไปแล้ว แต่ได้เยี่ยงไร ข้าเรียนรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด ที่นี่ใช่จวนท่านราชครูเสียที่ไหน

"หากเป็นเช่นนี้ ลูกควรไปจวนท่านราชครู ลูกมีคำถามเกี่ยวกับการศึกที่ใคร่รู้ จะเป็นการดี หากได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อได้ในวันข้างหน้า" คำพูดของข้า ทำเอารอยยิ้มกระจ่างไปทั่วใบหน้าเสด็จแม่...ข้านี่เก่งขึ้นทุกวันเลยทีเดียว ข้าเรียนรู้วิธีการพูดเหล่านี้จากเสด็จแม่นั่นไง ข้าสามารถพูดเพื่อให้ทุกคนสบายใจได้

ยกเว้นจางจิ่ง....เจ้าจางจิ่งคนเดียวก็ทำให้ข้าไม่อยากพูดสิ่งใดให้สบายใจ เจ้าจางจิ่งสหายข้าผู้นี้ทำให้ข้าไม่ค่อยได้เล่นกับซือซิงนักในช่วงนี้ เจ้านี่ชอบทำให้ข้าติดข้อคำตอบท่านราชครูอยู่บ่อย ๆ ชอบหานู่นหานี่แกล้งมาถามท่านราชครู แล้วท่านราชครูก็มักจะมาหาคำตอบเอาที่ข้าเสมอ

แบบนี้ข้าไม่ควรยอม...นอกจากข้าจะไม่ได้เจอหน้าซือซิงแล้ว ข้ายังต้องนั่งเรียนอย่างคร่ำเคร่ง

"ลูกอยากได้หยกเสด็จแม่ หยกสีม่วงชิ้นงาม ๆ สักชิ้น ได้หรือไม่พะยะค่ะ" เพราะเสด็จแม่ทอดพระเนตรมาที่ข้า ทำให้ข้าต้องรีบตอบ ข้าจะเอาหยกไปฝากซือซิง แล้วข้า...ข้าจะทำให้นางโกรธจางจิ่ง คอยดูเถอะ เจ้าจางจิ่ง เจ้าสหายขี้หวงของข้า เจ้าจะต้องกระอักเลือดตายเพราะซือซิงไม่ยอมเล่นกับเจ้าแน่นอน

........

ซิงเออร์ของข้า ไม่ใช่เด็กที่ซุกซน แต่นางเป็นคนชอบเรียนรู้ ขนาดข้าโตกว่านางหลายขวบปี ข้ายังต้องเรียนรู้อยู่ทุกวัน เหตุใดข้าจะไม่เข้าใจเล่าว่าในสายตาวิบวับเป็นประกายของนางนั้นนางมีความกระตือรือล้นอยากจะเรียนรู้มากแค่ไหน

ปีนี้ซิงเออร์ของข้าสูงขึ้นกว่าแต่ก่อน แก้มนางไม่ได้กลมพองเหมือนเดิม แต่ยังอวบอิ่ม ชวนให้เพ่งพิศอยู่เสมอ

ข้าแอบมองนางที่นั่งซึมอยู่ในห้อง  ใบหน้าเศร้าสร้อยก่อนหน้าของนาง ทำเอาข้าอยากปลอบปะโลมนัก

"พี่หยางเจี๋ย ท่านมาได้อย่างไรกัน ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าไปเที่ยวเล่น"  ประกายในดวงตาของนาง ความดีใจที่ข้ารับรู้ผ่านดวงตาคู่นั้น ทำเอาข้าอุ่นวาบเข้าในอก...นางดีใจถึงเพียงนี้ หากข้าจะโดนตำหนิข้าก็ยอม เพราะข้าโบกมือยับยั้ง กลัวนางจะลืมไปว่าข้าไม่โปรดพิธีการนัก

"เจ้าอย่าเศร้าไปเลย...ขยับไปนิดได้หรือไม่ หรือเจ้าอยากให้พี่โดนท่านพ่อเจ้าตำหนิ ที่แอบมาพบเจ้าแบบนี้" นางถอยห่างออกไปจากหน้าต่าง ยอมให้ข้าปีนเข้าห้องนางแต่โดยดี ทันทีที่เข้าไปถึง ข้าก็ถลาไปหานางที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากข้านัก

"พี่หยางเจี๋ย ท่านแม่บอกว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน...ปีนี้ข้าอายุ...ท่าน!" นางยังไม่ทันได้ย้ำเรื่องอายุ ข้าก็ขยับเข้าไปใกล้นาง มือล้วงเอาหยกที่เสด็จแม่พระราชทานให้นางดู

"สวยจัง" นางมองกำไลหยกสีม่วงในมือข้า หยกที่ข้าร้องขอต่อท่านแม่มาเป็นเวลาสามปีแล้ว ก่อนหน้าที่ได้มา ข้าพบว่ามันไม่สวย ไม่งดงาม ไม่เหมาะสมกับซิงเออร์ของข้า แต่ข้าไปพบกำไลหยกอันนี้ กำไลหยกที่ท่านแม่ได้รับพระราชทานจากเสด็จพ่อ...และข้าพบว่ามันงามมาก งามจนคนแรกที่ข้านึกถึงคือแม่นางน้อยของข้าผู้นี้

"เสด็จแม่ให้ข้ามา...เจ้าชอบไหม" นางพยักหน้า ข้าอดยิ้มไม่ได้ ยื่นมันให้แก่นาง

"ถ้าเจ้ารับหยกอันนี้จากข้าไป เจ้าจะให้สัญญาข้าได้ไหม...ข้อเดียว" ซิงเออร์...ซิงเออร์ ข้าได้แต่เรียกชื่อนางในใจ พิศคราใดช่างชวนให้ข้าอยากกอดเจ้านัก ยิ่งเจ้าโตขึ้นเจ้ายิ่งทำให้ข้าอยากกักขังเจ้าไว้แต่ในเรือน ไม่อยากให้ชายใดได้เห็นความงามที่นับวันจะเฉิดฉายของเจ้า เป็นการดีนักที่ท่านราชครูกักบริเวณเจ้าไว้แบบนี้

นางยังเด็กนัก แต่ถึงเด็กนางยังงดงามเพียงนี้ หากข้า..ข้าต้องออกรบ แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าจะไม่มีใครทำสัญญามั่นหมายคว้านางไปก่อนข้า

"หือ...สัญญานั้นยากไหมเจ้าค่ะ" 

"ไม่ยาก"

"ได้ข้ารับปากท่าน" เด็กน้อย เจ้าจะไม่ถามก่อนหรือ แต่นั่นเป็นการดีแท้ หยกของท่านแม่ชิ้นนี้ ขนาดนางเป็นเด็กยังต้องใจนางได้เพียงนี้

"เด็กดีของพี่หยางเจี๋ย...ห้ามเจ้ารับปิ่นจากบุรุษใด"

"หากข้าไม่รับจากบุรุษใด แล้วท่านจะให้ปิ่นข้าหรือไม่" ข้าอมยิ้ม ข้อต่อรองของนางมีหรือข้าจะไม่ยินดี ความยินดีอาจทำให้ข้ายิ้มมากจนนางแสดงท่าทางเหมือนไม่แน่ใจ

"นอกจากปิ่นแล้ว ข้าจะให้เจ้าไปเลือกอัญมณีกับเสด็จแม่ ตำราที่เจ้าอยากอ่านเล่มใดก็ได้จากห้องอักษรที่ตำหนักบูรพาของข้า จะให้กู่เจิ้งกับกู่ฉินแก่เจ้าเอาไว้ให้เจ้าซ้อมดีดให้ข้าฟัง...แบบนี้นับเป็นข้อตกลงที่ดีไหม"

"ได้เจ้าค่ะ...แค่ไม่รับปิ่น ทำไมข้าจะทำไม่ได้"  

คำตอบของนาง ทำเอาข้าวิสาสะ ดึงตัวนางเข้ามาใกล้ 

"พี่หยางเจี๋ย...ท่าน..ท่านอย่าได้คุกเข้าต่อหน้าข้า ท่านแม่จะตำหนิข้าได้" ข้าไม่ได้ใส่ใจต่อท่าทางตื่นตระหนกของนาง มองนางที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าข้า ข้าเพียงยื่นมือไปสวมกำลังหยกให้แก่นาง 

นางมองกำไลหยกแล้วเอาแต่ยิ้ม ทำเอาหัวใจข้าพองโตขึ้นอีก...เห็นนางชอบข้าก็มีความสุข...แล้วข้าก็ยิ่งสุขนักเมื่อนึกถึงคำสัญญาที่นางให้ไว้แก่ข้า....และต่อให้นางจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม...สำหรับข้านับว่าน่ายินดีแล้ว

เห็นไหม....ข้าเข้าใจว่านางชอบอะไร ใครจะรู้ใจนางเท่าข้ากัน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

578 ความคิดเห็น

  1. #545 Patna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:53
    อ่ะๆ ทำไรองค์ชาย ทั้งแต๊ะอั๋งทั้งหลอกหมั้นเลยนะ
    #545
    0
  2. #413 Numtanthitiya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 00:51
    มีความเนียนนนนนะองค์ชาย
    #413
    0
  3. #304 PuiPui--r (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 12:26
    เอ๊~หลอกเด็กไปอี๊กกกก
    #304
    1
  4. #269 สายหมอกในเมืองร้อน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 12:52
    องค์ชายเพคะ ทำไมท่านขี่้โอ่ ขี้คุยแบบนี้เพคะ
    #269
    0
  5. #131 ALOHA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 01:57
    มีความร้ายยยยย
    #131
    0
  6. #75 赵诗兰 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 20:12
    ร้ายกาจจจจ
    #75
    0
  7. #73 Nita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 15:58
    องค์ชายรองความเจ้าเล่ห์นี้ท่านได้แต่ใดมา
    #73
    0
  8. #42 ฟ้าใส (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 15:29
    องค์ชายรองใยท่านเจ้าเล่ห์มากกกกกกก หลอกเด็กได้ตาใสจริง ๆ
    #42
    0
  9. #13 Boomsakalaka999 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:18
    ร้ายกาจจริงๆ นะองค์ชาย
    #13
    0
  10. #7 amporn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 18:16
    ขอบคุณค่ะ
    #7
    0