ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    21 ก.ย. 59

ตอนที่ 9

 

จูงเธอมาจนถึงลานจอดรถแล้ว ค่อยนึกขึ้นได้ เมื่อวานพี่รักษามาส่งเขากับคุณแม่ ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอเบาๆ 


"พู่มาไง จะให้พี่รักษาพาไปวัดไหม" เขายังไม่ได้ปล่อยมือเธอ เห็นไหม พอไม่ปล่อยก็ไม่เห็นคร่ำครวญอยากจะให้เขาปล่อยเลยสักนิด ดีใจหรือไงที่จะได้เขาเป็นเจ้าบ่าว มันน่าแกล้งไปนาน ๆ รู้ทั้งรู้ว่าเขาโดนคุณยายร้องขอ ยังจะมาลีลา หรือที่ชักช้าเพราะอยากเพิ่มค่าสินสอด 


"พู่ขับรถมาเอง พี่กันต์ให้พี่รักษาไปส่งเลย พู่จะไปวัดเอง" จะไปจริง ๆ เธอไม่ได้หลอกเขา แล้วเขาก็พยักหน้า ปล่อยข้อมือเธอ..ค่อยโล่งใจที่เขาไม่ได้คิดจะไปด้วยอย่างที่บอกผู้ใหญ่ แต่ยังเดินตามเธอมา เพื่ออะไรกันอีก 


"ตามพู่มาทำไม" หันมามองเขางงๆ โชคดีรอบนี้ไม่ได้มาใกล้จนชนเขาเหมือนรอบก่อน ๆ 


"ก็ไปกับพู่ไง" ตอบไปหน้าตายก็ใช่ มันจะตื่นเต้นอะไรนักหนา ดูหน้าตาเธอสิ


"บ้าหรือไง พี่กันต์ยังไม่ได้อาบน้ำ จะแต่งตัวแบบนี้ไปวัดหรือไง ได้อายคนเขาตาย พู่ไม่ไปด้วยหรอก" ต่อให้...ไม่ได้ดูทุเรศก็เถอะ แต่แต่งแบบนี้ ชุดนอนชัด ๆ มันควรไหมเล่า 


"ไม่เห็นต้องอายเลย ก็พี่ตั้งใจจะไปวัด ตัวก็ออกหอม" คว้าแขนทีเดียว ดึงทึเดียว ตัวเธอก็ถลาไปซบอกเขา 


"โอ้ย..พี่กันต์ คนบ้า อย่ามาทำแบบนี้นะ พี่ไม่อายแต่พู่อาย งี่เง่า ปล่อย นี่" พยายามดันเขาออกก็ไม่เป็นผล แถมหน้าตายังระรื่นให้เธอได้ขัดใจ


"ไม่เหม็นเลยเห็นไหม ไม่มีเหงื่อเลย หรืออาจจะมีนิดหน่อยตอนโดนพู่ปล้ำ ดิ้นหนีไม่ทันเลยโดนลวนลามแบบไม่ได้ตั้งตัว แต่ก็โชคดีที่พี่ไม่ได้ต่อสู้ เลยไม่ต้องเสียเหงื่อ"


"เพี้ยะ..คนบ้า อย่ามาพูดจาบ้า ๆ นะ บอกแล้วพี่กันต์อยากคิดอะไรก็เรื่องของพี่กันต์ พู่ไม่สนหรอก แล้วก็ไม่แต่ง ไม่คบ ไม่อะไรทั้งนั้น"


"ไม่แต่งไม่คบ งั้นก็ลองคบลองแต่ง เอาน่า...ไงก็สมใจพู่อยู่ดีจริงไหม" เขายอมปล่อยเธอออก จากอ้อมกอดเมื่ออีกคนผลักเขาเต็มแรง อยู่เมืองนอกแบบนี้คงปกติ อยู่ที่นี่ มายืนกอดเธอแบบนี้ คงดูไม่ดีจริง ๆ เลยปล่อยเธอออกง่าย ๆ 


"บอกว่าไม่ไง พูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง" โมโห จนรีบค้นกุญแจจากกระเป๋า เดินลิ่วหนีเขาไป แต่คนเดินตามก็ไม่ได้รีบร้อน ก้าวเธอกับก้าวเขา มันแทบจะไม่แตกต่าง จนกระทั่งเขาก้าวยาว ๆ เร่งตามนิดเดียวก็คว้าเอากุญแจในมือเธอมาได้ แถมคว้าแขนเธอเอาไว้ พาเดินไปจนถึงรถ เปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง


เอาเถอะ ไม่อายคนก็เรื่องของเขา อยากไปวัดแบบนี้ก็เอาเลย เธอจะสนใจทำไม เพียงแต่แค่เขาเลื่อนรถออกจากลานจอดรถ ไอ้ที่ได้ยินก็ทำให้ปรี๊ดขึ้นมาอีกรอบ


"จะกลับไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวไปถวายเพล พู่ก็ไปรอที่บ้านพี่ ห้ามหนีกลับบ้าน"


"ไม่ อะไรของพี่กันต์ ผู้ชายบ้า ผู้หญิงไม่เอายังจะมาทำแบบนี้อีก" ข่มอารมณ์ไม่อยู่ มันไม่อยู่เพราะเรื่องเมื่อคืนนี้ หากไม่มีเรื่องนั้น เธอจะไม่เคืองเขามากเท่านี้มาก่อนเลย


"ลองแล้วหรือถึงรู้ว่าจะไม่เอาพี่ ไว้ลองก่อน พู่จะรู้ว่าพี่มีทีเด็ดไอ้ที่บอกว่าไม่เอา ๆ น่ะ ต้องเปลี่ยนใจภายในสิบนาทีเลย"


"พี่กันต์ เพี้ยะ ๆ ๆ" อยากจะปล่อยให้เขาคิดเขาพูดแบบที่เขาสบายใจ แต่ไอ้ที่ได้ยินกลับทำให้สงบไม่ลง สติไม่มาก็ใช่ โกรธ จนถึงขั้นตะกายไปฟาดเขา แล้วก็เจอเขาสวนกลับพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ระงับไม่ได้เลยคราวนี้


"อะไรของพู่ ชอบตบจูบ" มันเป็นคำถามไหมก็ไม่...แต่มันเป็นการตัดสินใจของเขา


"พี่กันต์ อย่ามาพูดหมา ๆ แบบนี้นะ" ไม่ได้ชอบเธอแล้วจะมาหาเรื่องหรือไง ไม่คิดว่าเขาจะเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้สร้างภาพหรือไง ส่วนเมื่อคืนก็ลายออก หรือว่าไปอยู่เมืองนอกแล้วนิสัยไม่ดี ทำตัว free ไปเสียทุกอย่าง


"พู่ เป็นเด็กเป็นเล็กพูดจาไม่น่ารัก ทำเหมือนคุณน้าไม่สอน พี่ก็จำได้ว่าพี่เคยสอน คะขาเนี่ยต้องมี แล้วที่ฟาดพี่อยากลองดี ขับรถอยู่ไม่เห็นหรือไง ให้ถึงบ้านก่อน ค่อยชำระคดี ฟาดไปกี่ทีจำไว้เลย"


"ใครใช้ให้พี่กันต์พูดแบบนี้ ปากไม่ดี พอแล้ว อย่ามายั่วอารมณ์พู่ ขับรถไปดี ๆ เลย ไม่ต้องพูดอะไรเลยนะ ห้ามพูดเลย!"


ได้..เขายอมตามใจ...ไม่พูด แต่ให้ถึงบ้านก่อนเถอะ ไอ้ที่ฟาดเขาเมื่อกี้ ด่าเขาเมื่อกี้ มันต้องโดนชำระคดีไหม แล้วนี่อาจจะแกล้งยั่วเขาก็ได้ใครจะไปรู้ 


พอรถถึงหน้าบ้านเขาไม่ต้องบอกหรอกว่าจะเป็นแบบไหน เธอเปิดประตูรถลงไปทันที แล้วคิดว่าเขาจะยอมหรือ


"พู่...เข้าไปบ้านพี่"


"ไม่เอา พู่จะเข้าบ้าน อย่ายุ่งได้ไหม พี่กันต์จะมโนอะไรก็เอาเลย แต่ให้รู้ว่าพู่ไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่ พู่ไม่ชอบพี่แล้ว ชัดยัง"


"ชัด" แต่ไม่เชื่อ...เขาต่อในใจ ก่อนจะบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง 


"ขึ้นรถ นี่มันรถพู่ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปส่ง วันนี้วันหยุด ทุกคนอยู่หมดไม่ใช่หรือ พี่จะได้เข้าไปเจอคุณน้าด้วย"


"ก็ได้" ยอมเขา เหตุผลก็มีหรอก คุณพ่อคุณแม่อยู่บ้านเธอจะกลัวอะไร แล้วหญิงสาวก็ยอมกลับไปขึ้นรถ ประตูบ้านเธอเปิด เพราะรีโมทที่เขากด แล้วรถค่อยเลื่อนออกไป เขาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมเธอ เพียงแต่...คุณพ่อกับคุณแม่กลับไม่อยู่


"คุณท่านไปเยี่ยมคุณยายแป้นที่โรงพยาบาลค่ะ"


นั่นคือคำตอบที่ได้รับ ยังไม่ทันจะพูดอะไร หรือทำอะไร เขาก็ดังมือเธอเดินกลับออกมาด้านนอก เต็มใจไหมก็ไม่ โวยไหมก็โวย แต่เขาดันไม่ฟังอะไรเลย


"พี่กันต์ ทำไมด้านแบบนี้ ก็พู่บอกแล้วว่าไม่ชอบพี่ ไม่แต่งกับพี่ ไม่เข้าใจหรือไง"


"เข้าใจแล้ว แต่จะพาไปวัด" เข้าใจก็ได้ แต่ไม่อยากสนใจ จะให้สนใจทำไม หากไม่ชอบเขา ก็หาวิธีการให้ตัวเองพ้นเลย คราวนี้เจ้าตัวแทบไม่รู้หรอกว่า ไอ้ที่เขาคิดมันเคยเหมือนใครบางคนคิดโดยไม่รู้ตัว


"ก็ไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยโทรมาตามก็ได้ ปล่อยได้แล้ว พู่เจ็บ" อะไรของเขา นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ต้องจับก็ต้องบังคับหรือไง


"ไม่เอา" เขาแค่คลายแรงบีบ แต่ก็ไม่ได้ปล่อย 


"เสียเวลามาตาม" นี่เรื่องจริงสุด ๆ ตอนนี้ พอมาถึงบ้านเขาก็สั่งคนของเขาเตรียมอาหารให้ก่อนบอกให้เธอรอห้องนั่นเล่น


"หรือจะไปรอในห้องพี่"


"บ้า!" คำตอบชองเธอกลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับเขาหรือไง หัวเราะแบบนี้ มันน่าตบไหมล่ะเหอะ...แล้วเธอก็ต้องมารอที่บ้านเขา นั่งรออยู่ในห้องรับแขก เต็มใจไหมก็ไม่ แต่รำคาญ หากกลับไปก็วุ่นวายอีก ให้รอก็รอ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นั่งเล่นเกมส์ได้สักพักความง่วงก็เข้ามา ดวงตาก็เริ่มหนัก จนในที่สุดทนไม่ไหว ปล่อยตัวเองนอนลงกับโซฟาในห้องรับแขกไปเลย


ไม่ได้เรียกว่านาน มันแค่สี่สิบกว่านาที ไอ้อาบน้ำก็ส่วนนึง คุยกับเพื่อนเรื่องงานก็ด้วย เพราะเขาเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมง วัดก็อยู่ใกล้แค่นี้ แล้วพอลงมาหาเธอที่ห้องรับแขกก็อดยิ้มไม่ได้...หลับ...เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือไง ไม่หลับแต่กลับกลิ้งจะตกเตียงตั้งหลายรอบ หากเขาไม่ดูเธอป่านนี้ร่วงไปไม่รู้กี่หน แล้วก็นั่นแหละ นับเป็นบุญคุณไหมก็ไม่ แต่เขาก็ยังอยากจะได้บุญคุณเอามาสำรองเอาไว้ ต่อให้จะแอบจูบไปไม่รู้กี่รอบค่าช่วยเธอเอาไว้ก็เถอะ


ยืนมองเธออยู่นาน...ไม่คิดจะแคร์หรอก แต่เพราะไอ้ที่ตะโกนใส่เขาหลายครั้งนี่สิ...ไม่ชอบเขาแล้วจริงหรือ...ไม่ชอบก็จะสนทำไม เขาก็ไม่ได้อยากแต่งนี่นา ที่จะแต่งเพราะคุณยายหรอก ยายคนหลงตัวเอง..แล้วคราวนี้ยังไม่ร่วงแต่ก็เกือบล่ะ  


"พู่" ก็จงใจ เรียกเบา ๆ แบบนี้มีอะไรไหม หาเรื่องด้วยก็ใช่ ริมฝีปากแบบนี้ ไอ้ที่ตะโกนมาแบบนั้น สมควรจะโดนลงโทษเป็นที่สุด วิสาสะไหมก็ไม่ บอกแล้วนี่นา ถึงบ้านก่อนเขาจะจัดการ ดังนั้นถือว่าบอกไว้แล้ว แจ้งไว้ล่วงหน้า ตอนนี้ก็แค่จัดการตามที่พูด นั่งด้วยขนาดนี้ยังไม่ตื่น เรียกแบบนี้ก็ไม่รู้สึก จับแก้มแบบนี้ยังไม่ขยับ น้ำก็อาบแล้ว ก่อนหน้าตัวก็หอม ตอนนี้ยิ่งหอมกว่า


ขี้เกียจหาเหตุผลแล้ว ทำไมต้องรอ คำสั่งมาใบหน้าก็ก้มลงหาริมฝีปากอิ่มนั่นทันที คนลุ้นกลายเป็นเขา เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ทำตาโตมองเขา  ในขณะที่ริมฝีปากเขาประกบลงไปแล้วเปิดปากเธอได้แล้วอีกต่างหาก...แถมด้วยมือที่จับล๊อคมือเธอเอาไว้ ตัวที่กดลงไปจนโซฟายุบลง...ไอ้ที่พอจะปลอบเธอตอนนี้ได้ ก็คง....ช่วยไม่ได้...แค่นี้เท่านั้นเอง


เสียจูบให้เขาอีกแล้ว และมันเป็นครั้งเดียว ที่ยาวนาน พอเธอผลักเขาออกได้สำเร็จ คนหล่นลงไปที่พื้นกลับไม่ยอมแพ้ ดึงทีเดียวเธอก็กระแทกลงไปกับตัวเอง ลงไปนั่งที่เดียวกัน


"อย่านะ ไม่ให้จูบ อี๊..พี่กันต์ อย่า" รอดไหม ไม่รอด...โดนอีกจนได้ แถมด้วยอะไรอีก ลุกมาได้ไงแบบนี้ โดยมีเธอเป็นเด็กให้เขาอุ้มหรือไง ผลักดีเดียว โซฟาก็เป็นใจให้เขา แถมความเร็วก็มาซะแบบเธอขยับหนีไม่ทัน


"ไม่ให้จูบ โอ้ย" เขาบ้าไปแล้ว จะมาจูบเธอทำไม ปากกับใจไม่ตรงกันหรือไง โมโห แต่กลับทำอะไรไม่ได้ สู้แรงไม่ได้ มือก็โดนจับเอาไว้ ตัวก็โดนกด พอขยับขาก็โดนแทรก น้ำหนักที่เทลงมาทำเอาทำอะไรไม่ถูก แค่เวลา 1 คืน จนถึงสายวันนี้ เธอโดนเขาจูบไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย ยิ่งตอนนี้อีกมัน..โอ้ย..ไม่นะ จะมาทำแบบนี้ได้ไง ขนลุกไปหมดแล้ว 


"เคลิ้มเลยหรือไง"


"เพี้ยะ" คนบ้าเอ้ย...ทั้งปากทั้งใจทุเรศสิ้นดี ฟาดไปได้แค่หน แล้วเขาก็ก้มลงมาอีกจนได้ เอาเลย อยากจูบจูบเลย เธอเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันนะ กลายเป็นปล่อยเขาให้จูบไปตามอำเภอใจ ทำเหมือนในละครดีไหม ไม่ต้องต้าน แล้วพอไม่ต้านก็กลายเป็นอะไรก็ไม่รู้ กลายเป็น..โอ้ย...มันยังไงกันเนี่ย เขาก็ไม่หยุด พอ ๆ กับเธอเองที่จะไม่รอดเอา มันบรรยายไม่ถูกเลยทีเดียว จูบของเขามันดูดดื่มขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นเธอตามเขาไปไหนก็ไม่รู้ พอ ๆ กับมือที่พอเขาปล่อยกลับไม่ต้าน 


"พี่กันต์..ปล่อยพู่" พอเขาถอนจูบรอบนี้เธอต้องบอกเขาเสียงสั่น


"ไม่ พู่ฟาดพี่ไปสามหนในรถ เมื่อกี้อีกครั้งนึง ถ้าไม่จ่ายด้วยจูบอย่าคิดว่าจะได้ไปไหน"


"โอ้ย..อะไรของพี่กันต์ เราไม่ได้ชอบกันนะ จะมาจูบพู่ทำไม หรือว่าชอบพู่ถึงได้หาเรื่องจูบ"


"ไม่ให้จูบหรือจะให้ตีคืน" เขาไม่ตอบคำถามสุดท้ายของเธอ ชอบหรือ...ถามตัวเองแล้วเขาก็ตัดฉับไป ไม่เด็ดขาด มันต้องไม่ใช่แบบนั้น 


"ตีเลย ฟาดเลย แต่ไม่ให้จูบแล้ว"  บ้าเห็นเธอเป็นคนโง่หรือไง ถึงได้มาหลอกจูบ แล้วไม่ได้ชอบกันจะมาบ้าจูบทำไม เดี๋ยวแม่ก็โวยวายเอาให้แต่งกันจริง ๆ เสียหรอก โมโหแล้วนะ


"เสียใจ พี่เป็นผู้ชาย ไม่ลงแรงกับผู้หญิง ไม่ตีแต่จะจูบ" ไม่รู้อะไรดลใจทำให้เขาคิดแบบนี้ ช่างมันปะไร ตอนนี้ยิ่งมองยิ่งอยากจูบ ปากหน้าจูบ แก้มก็แดงเสียยังกะอะไรดี ใบหน้าผมเผ้า เซ็กซี่ชะมัด แล้วทำไมต้องรอ เธอเอียงหน้าหลบ...หลบเขาพ้นก็หลบไปเลย หากเขาไม่ได้อีกสองจูบเขาไม่ไปไหนแน่นอน




......



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #239 Chariyaiem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:00
    หาเรื่องเอาเปรียบกันนี้ แถมยังมโนคิดเข้าข้างตัวเองอีก พู่ไม่มีทางฮึดสู้โต้กลับได้เลยหรือไงนะ
    #239
    0
  2. #28 Lovecat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 09:43
    เชอะ พี่กันต์ช่างหาเหตุผลเอาเปรียบน้องพู่
    #28
    0
  3. #27 Patna (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 22:39
    แน่ใจนะพี่กันต์ว่าไม่อยากแต่งไม่ชอบพู่
    #27
    1
    • #27-1 palmbotanica(จากตอนที่ 9)
      22 กันยายน 2559 / 22:51
      555 ไม่แน่แล้วล่ะมังคะ
      #27-1
  4. #25 prunster (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 19:05
    อีพี่กันต์นี่เป็นมากนะไรท์  ต้องรีบให้ยาด่วนๆเลย
    #25
    0