ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    24 มี.ค. 64

ตอนที่ 2 


จะมาโกรธเธอทำไม เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย แต่ถึงไม่เกี่ยวก็พอจะรู้หรอกว่าเขารู้สึกอย่างไร ไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาท แต่มันก็นะ ช่วยไม่ได้ เรื่องของเขาและคุณยาย ใช่เรื่องของเธอเสียหน่อย


"เน่งน้อย...ฉันจะพาคุณกันต์ไปทานขนม ตักสาคูแตงไทยมาสองชามก่อนได้ไหม แยกน้ำแข็งนะ" คนของเธอเดินไปแล้ว คนเดินนำหน้าเขา เลยบอกเขาน้ำเสียงเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ


"ทานอะไรหวาน ๆ ก่อนนะคะ จะได้มีกำลังโกรธต่อ"


"พี่ไม่ตลกด้วยนะ พู่อย่ามากวนประสาท" พอเธอหันหลังทำท่าจะเดินต่อ เขาถึงกับดึงแขนเธอเอาไว้


"พู่ อย่าทำไม่รู้ชี้ ให้อย่างไรพี่ก็ไม่แต่งกับเธอหรอก" ผู้ใหญ่พูดด้วยยังเดินหนีอีก พอเขาดึงไว้ แล้วยังจะมามองหน้าอีก แล้วนี่ เถียง ๆ เขาอีก เถียงทำไม


"ค้า พู่รู้แล้ว พี่กันต์ก็ไปทำให้คุณยายยอมเถอะค่ะ" ก็หรือไม่จริง มันทางออกที่ดีที่สุดไหม ที่โวยวายนี่คิดว่าเธอเป็นต้นเหตุเพียงคนเดียว ช่วยไม่ได้ เป็นหลานภาษาอะไร กลับมาไหมก็ไม่กลับ ไม่แปลกหรอกที่คุณยายจะเอ็นดูเธอขนาดนั้น 


คิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม...หวานไหมไม่รู้ ยิ้มไปมองแขนตัวเองไป แล้วไง สุดท้ายเขาก็เป็นคนปล่อยมือจากเธอเอง


"ไม่แปลกใจหรือไง ที่พี่กลับมา" เอาเข้าจริง ๆ กลายเป็นเขาที่ต้องถาม นึกแปลกใจบ้างอยู่หรอกที่คนพูดเจื้อยแจ้วช่างเจรจาคะขากับเขา ไม่ได้ออเซาะกอดกระแซะเขาเหมือนเดิม แต่ต่อให้ไม่ได้พูดหรือทำแบบนั้น ไอ้ยิ้มเมื่อกี้มันก็หวานเกินเหตุหรอกน่า


"ถ้าพี่กันต์ไม่กลับมาสิคะแปลก คุณยายป่วยหนักขนาดนี้ ไม่กลับมาดูใจท่านก็คงเรียกว่าอกตัญญูแล้วมังคะ"


"พู่!" ก้าวพรวดเดียวเขาก็ถึงตัวเธอ แถมกอดเข้าไว้เมื่ออีกคนถลาทำท่าจะเซไปแบบนั้น แล้วยังดี ที่มือเขาโดนปัดออกไปก่อน 


"โอ้ย พี่กันต์ อะไรของพี่กันคะ พู่ก็แค่พูดความจริง แล้วนี่ ที่จู่โจมแบบนี้คืออะไร เข้าใกล้พู่มาก ๆ คนอื่นมาเห็นจับมือถือแขน เบียดชิดขนาดนี้...ลงล๊อคคุณยายพอดี แล้วจะหาว่าไม่เตือนนะคะ"


"อย่าให้มาก เมื่อกี้น่ะอุบัติเหตุ ไม่ใช่ละครหลังข่าว จะได้ตื่นเช้าขึ้นมานอนอยู่บนเตียงเพราะยานอนหลับในสาคูแตงไทย"


"พี่กันต์นี่มีโมเมนต์ฮานะคะ คิดได้ไงว่าพู่จะวางยานอนหลับในสาคูแตงไทย" แล้วกลายเป็นเธอเองที่หัวเราะ ก่อนจะหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ก็อะไรเสียอีก ไม่อยากเจอท่าทางหงุดหงิดกับสายตาไม่พอใจของเขานักหรอก ที่สำคัญ เรื่องอะไร จะมาระบายอารมณ์ลงที่เธอ 


"เธอน่ะร้าย อย่าคิดนะว่าพี่ไม่รู้" 


"เอาที่พี่กันต์สบายใจเลยค่ะ หากคิดแบบนั้น แล้วทำไมถึงยอมเสียเวลามาหาพู่ล่ะค่ะ ถ้าพู่ร้ายจริง ตั้งใจทำอย่างที่พี่กันคิด พี่กันต์จะมาพูดให้ได้อะไรขึ้นมาล่ะคะ ให้ไงพู่ก็ไม่ยอม...แตงไทยมาไวกว่าเราอีกนะคะ แสดงว่าเราเดินช้า นี่ถ้าไม่ใช่พี่กันต์ เป็นหนุ่ม ๆ คนอื่น เน่งน้อยคงคิดว่าเราสองคนเดินจีบกันมาแน่ ๆ"


คิดได้ไงว่าเขาจะจีบเธอ ต่อให้...จะสวย...ก็ไม่ เขาไม่คิดจะทำแบบนั้น แล้วนี่ นั่งลงแล้วเอาแต่ยิ้ม แล้วมองหน้าเขาแบบนี้คืออะไร


"ถ้าคิดว่าอ่อยพี่แบบนี้แล้วพี่จะยอมแต่ง"


"มองก็ไม่ได้ ผู้หญิงมองหน้าก็หาว่าอ่อย พี่กันต์แก่กว่าพู่ ไม่ลงมือตักสาคูแตงไทยเสียที พู่ไม่กล้าทานค่ะ จะทานกันได้หรือยังคะ" หญิงสาวบอกเขาเสียงอ่อน แล้วพอเขาทำหน้าอีกอย่างคือ เคือง ไม่พอใจ งง ก็คงไม่ใช่ โกรธเธอกระมัง แล้วไง เธอก็แค่อมยิ้ม ก้มลงตักสาคูเข้าปาก หลังเขาก้มลงทานไปคำ


"ก็อร่อย คุณน้าฝีมือไม่ตกเลย" ยายตัวแสบ นี่จะแกล้งให้เขาเดือดกว่านี้หรือไง แต่ก็นั่นแหละ ร้าย ๆ แบบเธอ คิดหรือว่าไม่มีเอี่ยวเรื่องแต่งงาน เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด


"พู่เป็นคนทำสาคูแตงไทย แต่กับข้าวคุณแม่เป็นคนปรุง เพราะพู่ทานรสจัด" ไม่ได้คิดจะเอาความดีความชอบ แต่ก็เลือกบอกเขาไปตามตรง แล้วเขาก็เงยหน้ามองเธอ


"อืม..ขอบใจนะ"


โอเค โล่งใจ นึกว่าจะเงยหน้าขึ้นมาโวยอะไรอีก แต่ก็นะ เธอไม่กลัวหรอก ไม่ใช่เด็กอายุ 15-16 จะได้กลัวเขาเหมือนที่ผ่านมา 


"แต่ถึงสาคูแตงไทยจะอร่อย เรื่องนั้นพู่ควรจะล้มเลิก"


นั่นไง...ความจำล้ำเลิศนะคะ ให้ไงก็กลับมาเรื่องนี้จนได้


"มันไม่ใช่เรื่องของพู่ พู่เป็นคนนอก พี่กันต์ต้องไปเรียนคุณยายเอง" ภาษาสุภาพเพิ่มขึ้นมาอีกระดับนึง จากบอกเป็นเรียน


"แต่เธอเป็นต้นเหตุ หากไม่ใช่เพราะเธอ คุณยายจะอยากได้เธอเป็นหลานสะใภ้ได้ไง นี่อย่าบอกนะว่าแค้นมาจนถึงทุกวันนี้ รอคอยเวลาจะเอาคืนพี่ บอกแล้วไง พี่ไม่แต่งกับพู่ ชัดหรือยัง"


"ชัดค่ะ ขอบคุณมากที่บอก ทานต่อเถอะค่ะ อร่อยดี ไม่ใช่แต่พี่กันต์ที่ชอบ คุณแม่กับคุณพ่อพี่กันต์ก็ชอบสาคูแตงไทย รสชาตแบบนี้ คนทำอร่อยมีไม่กี่คนนะคะ พูดจาไม่ดี เดี๋ยวอดกินไปตลอดชีวิตไม่รู้ด้วยนะคะ..พู่หมายถึงพี่กันต์ค่ะ ไม่ใช่คุณลุงคุณป้า" จะให้ยอมแพ้หรือ...เหอะ เรื่องอะไร ไม่ได้ถึงกับก้าวร้าว แต่เขาเรียกว่าพอเหมาะแหละน่า


"มีเงิน"


"ค่ะ" รับคำเขาง่าย ๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากอมยิ้ม สบตาเขาที่มองมา ไม่ได้แสดงท่าทีว่ากลัวเขา ก้มหน้าทานบ้าง มองเขาบ้าง


"อย่ายั่วกันให้มาก"


"ค่ะ"


"พู่"


"ขา..พี่กันต์ก็อย่าเอาแต่โมโหสิคะ บอกว่าให้ไปเรียนคุณยาย พู่ไม่ไปเซ้าซี้คุณยายหรอกค่ะ รับรองได้" อีกอย่างเขาคิดอะไรอยู่ ก็เรื่องของเขา สำหรับเธอคือ ไม่เหมือนกันแหละน่า เพียงแต่คนมันอยากแกล้ง เอาให้กระอักตายคาถ้วยสาคูแตงไทย แทนการใส่ยานอนหลับอย่างที่เขาคิดเสียหน่อยจะเป็นไรไป






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #8 patna-1311 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:47
    ดีค่ะโมเม้นท์นี้ นางเอกแก่นๆกวนๆ
    #8
    0
  2. #7 Lovecat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 13:56
    ชอบนางเอก กวนอารมณ์ดี
    #7
    0
  3. #5 sea_rain (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:24
    รอออออ
    #5
    0