ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

ตอนที่ 14 

อาจจะตกลงหรือ ชายหนุ่มทวนคำเธอในใจ รู้ทั้งรู้ว่าเขาแต่งงานเพราะคุณยายอยากให้แต่ง รู้ทั้งรู้แต่ยังเลือกทำแบบนี้ สรุปนี่จงใจ อยากจะเอาคืนเขาเรื่องเมื่อในอดีตเหมือนที่เพื่อนเธอบอกหรือไง 

"กันต์" เหมือนคุณแม่เขาเองจะรู้ว่าเขาอยากจะทำอะไร แล้วก็นั่นแหละ เสียงกระแอมของท่านก็ทำเอาเขาต้องหยุด

"ใช่พี่รักพู่" แน่ล่ะตอนเป็นเด็กเขารักเธอเหมือนน้อง

"พี่ชอบพู่" ตอนเด็กเขาก็ชอบเธอ...รอยยิ้มหวานของอีกฝ่าย ทำให้เขาอยากจะทำอย่างอื่น มากกว่าการขอแต่งงาน แต่ก็นะ...เย็นเอาไว้ จะทำให้เขาเปลี่ยนใจด้วยวิธีของเธอหรือไง ไม่หรอก...เอาน่า....

"เราแต่งงานกันนะครับ" เขาไม่ได้คุกเข่า...แค่นี้ก็เรียกว่ามากแล้วไหม

หญิงสาวมองหน้าเขา ก่อนที่จะทันได้ตอบเขาก็ชะโงกหน้ามาหอมแก้มเธอต่อหน้าผู้ใหญ่ ไอ้พี่กันต์ หนอย...คราวนี้กล้าลวนลามเธอต่อหน้าผู้ใหญ่ โดยที่คุณแม่ของเธอเองยังตกใจ คุณพ่อมองหน้าเขา ทุกคนมองหน้าเธอ

"พู่เข้าใจพี่กันต์นะคะ ขอบคุณนะคะที่รักพู่ แต่พู่" ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดต่อ เขาก็ขยับลงมาคุกเข่าต่อหน้าเธอ

"แต่งงานกับพี่นะครับ"

นิ่งไปนิด อึ้งไปหน่อย...แต่จะให้ยอมเขาหรือ...ต่อให้เห็นแก่คุณยายก็ไม่ควรจะยอมจริงไหม 

"พู่ก็รักคุณยายนะคะ พู่ไม่ได้รังเกียจพี่กันต์" อันนี้เรื่องจริง ก็ไม่ได้รังเกียจ ไงก็สนิทสนมกันมาแต่เด็ก ต่อให้จะเคยรัก เคยชอบ แต่ตอนนี้ไม่ได้รักนะ ไม่เลย หญิงสาวพยายามย้ำกับตัวเอง ก่อนจะเลิกมองเขา ปัดทุกความรู้สึกออกไป ไม่สนใจมือตัวเองที่เขากุมเอาไว้

"แต่หากเราแต่งงานกันแล้ว...ทุกคนอยากให้พู่อยู่แบบเดียวดายหรือคะ สามีอยู่ทางภรรยาก็อยู่ทาง ยกเว้นพี่กันต์จะกลับมาตามที่คุณยายขอ ซึ่งพู่ก็รู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้"

เรื่องมาก...ชายหนุ่มบ่นเธอในใจ แล้วก็ไม่รู้ตัวหรอกว่า ทั้งเขาและเธอ เล่นกันอยู่สองคน โดยมีผู้ใหญ่มองอยู่เงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ไม่ช่วยทั้งเขาและเธอ เขาขยับขึ้นมานั่งที่เดิม รั้งตัวเธอเข้ามากอดต่อหน้าผู้ใหญ่ ไม่มีอะไรที่เขาเล่นไม่ได้ มันต้องไปต่อได้

"ถ้าพู่อยากให้พี่กลับมา พี่ก็ยินดี...แต่อาจต้องใช้เวลานิดหน่อย แต่งกันก่อน แล้วเราไปอยู่ด้วยกันสักปีที่นู่น หลังจากนั้นพี่จะย้ายกลับมาดีไหม" หากคราวนี้ไม่ไป ก็ไม่ใช่ความผิดเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาจริงไหม

แล้วคำตอบจากเขา ก็ทำให้คุณยายยิ้ม ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยอะไร เขาก็เอื้อมไปมากอดเธอต่อหน้าทุกคน ดึงศีรษะให้ซบกับอกเขา

"พี่กันต์ปล่อยพู่นะ" หญิงสาวหยิกเขาเข้าที่ต้นขา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ พอ ๆ กับที่คุณยายเอ่ยขึ้นมา

"ขอบใจมากนะกันต์ หลังจากนี้ให้ตายยายก็คงมีความสุข ที่เห็นเราสองคนรักกันได้เสียที"

คำพูดของคุณยาย ทำเอาเธออยากจะแย้ง รักกันได้เสียทีหรือ ไม่ได้รัก บอกว่าไม่รักพวกท่านก็ไม่เชื่อ แล้วอย่างพี่กันต์หรือจะรักเธอ แค่อยากเอาชนะเธอต่อหน้าทุกคนก็แค่นั้น แต่พอเงยหน้าขึ้นมาได้ คุณแม่ของเธอกลับตัดฉับเลย

"ตกลงกันได้ก็ดีแล้ว งั้นเอาเป็นว่า เราให้เด็ก ๆ ตกลงกันก่อนดีไหมคะคุณป้า พิมพ์ทำสาคูแตงไทยเอาไว้ให้ทุกคน เราไปทานกันในสวนระหว่างรอดีไหมคะ" 

"ไม่นะคะ พู่...พี่กันต์ โอ้ยอะไรกัน" โดนเขาดึงไปซบอีกจนได้ คราวนี้หญิงสาวถึงกับฟาดเขาที่หลัง เขากดเธอไว้ จนหายใจไม่ออก 

"พี่จะถือว่าพู่อยากโดนจูบ ถึงได้กล้าฟาดพี่" น้ำเสียงเข้มของเขาทำเอาเธอหยุดฟาดทันที 

"ก็ใครใช้ให้พี่กันต์มาลวนลามพู่ต่อหน้าผู้ใหญ่...ให้ไงพู่ก็ไม่แต่งหรอก พู่รู้ว่าพี่กันต์จงใจกลั่นแกล้งพู่ หากพู่ไม่ไป พี่กันต์ก็จะได้ไม่ต้องกลับมา แล้วคนผิดก็จะกลายเป็นพู่" แล้วเขาก็ไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด

"เรื่องนั้นอีกเรื่อง แต่เรื่องที่พี่ทำไปแล้วคือ พี่สารภาพรักพู่ คุกเข่าขอพู่แต่งงานแล้ว พู่อย่ามาเบี้ยว ไม่แน่จริงก็อย่าท้าคนอื่น แล้วที่ไม่อยากให้ลวนลามต่อหน้าผู้ใหญ่ งั้นอยู่สองคนก็ทำได้งั้นสิ" 

"ไม่ได้...ปล่อยพู่" หญิงสาวลุกขึ้นทันที ไม่คิดหรอกว่าเขาจะยอม แต่เขากลับยอม 

"แค่ทำใจ มันจะยากอะไร พี่ยังทำใจได้เลยเห็นไหม" โอเค นี่เรียกว่าปลอบใจเธอไง ยังจะมามองหน้าเขาแบบนี้อีก ถือว่ายิ้มนี้เป็นกำลังใจสำหรับเธอ พลิกเกมส์ไม่ได้ ก็ต้องไปตามเกมส์สิครับ

เขายังทำใจได้หรือ...ถ้าถึงขั้นต้องทำใจจะแต่งกันทำไม...แต่ก็นะ แบบเขามันต้องเจอแบบนี้ไหม...หญงิสาวส่งยิ้มให้เขาบ้าง 

"ค่ะ" ไหน ๆ เขาก็ทำให้เธอตกที่นั่งลำบาก กังวลใจไปแล้ว ๆ จะให้เขาสบายใจอยู่คนเดียวได้ไง แบ่งไปช่วยกันจิตตก ทุรนทุราย เจ็บใจกันไปคนละครึ่งเลยไป

ค่ะ...เธอบอกว่าค่ะ...นั่นไง ไอ้กันต์เอ้ย สรุป...เขาเดินตามแผนใคร แผนของเธอ แผนของคุณยาย ที่ดันพ้องกันโดยตั้งใจหรือนี่ สรุป ยายเด็กบ้านี่ร่วมมือกับคุณยาย ร่วมมือกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย วางแผนคลุมถุงชนเขา มัดเขาลงหลุมเดียวกับเธอจนได้

"พู่" ความหงุดหงิดมาทันที จนต้องเรียกเธอเสียงเข้ม

"ขา..ไปทานสาคูแตงไทยกันค่ะ วันนี้คุณแม่ทำนะคะพู่ไม่ได้ทำ แต่ก็คงอร่อยเหมือนเดิม ต้าย พี่กันต์อย่าหน้างอสิคะ รักพู่ก็ต้องทำใจ ต่อให้พู่ไปอยู่ด้วยไม่ได้ พี่กันต์ก็กลับมาบ่อย ๆ แทนนะคะ จริงไหมคะคุณยาย" เดินกลับไปหาเขาด้วยซ้ำ กอดแขนเขาต่อหน้าผู้ใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องออม มองเห็นรอยยิ้มของคุณยาย 

ก็นะ คุณยายพยักหน้า สีหน้าท่านดูมีความสุข ทุกคนมีความสุข หากเขาก็มีความสุข และสนุก แบ่งมาให้เธอบ้างจะเป็นไร

"มาพู่ตักให้พี่กันต์ค่ะ จริงๆ เราเข้าใจกันแล้ว ไม่ต้องแต่งกันก็ได้ดีไหมคะ" หญิงสาวยิ้มให้ทุกคน เดินเข้าไปแย่งเน่งน้อย ตักสาคูแตงไทย ใส่ชามให้เขา ก่อนจะเดินมาหา เห็นเขาอ้าปากคอย..เออเอาเข้าไป ยังไม่ทันได้ป้อน คุณแม่ก็แย้งขึ้นมาก่อน

"ไม่แต่งแล้วจะไปอยู่ด้วยกันยังไง ไม่ได้หรอกลูก ปีแรก" ยังไม่ทันได้พูดจบ คุณพิมพกาก็ต้องมองหน้าลูกสาว..จะมาออกฤทธิ์เนียน ๆ หรือไง ขัดท่านแบบนี้ น่าตีนัก

"ปีแรก พู่ก็อยู่ที่นี่ก่อน จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณยาย พี่กันต์คิดถึงก็กลับมาดีไหมคะ..ทานสิคะ พู่ป้อนเอง" จงใจกระแทกช้อนชนกับฟันเขา คนโดนป้อนไม่ได้ว่าอะไร แค่มอง ก่อนที่ทุกอย่างจะผ่านลำคอเขา...โอเค คนบ้านนี้ทำสาคูแตงไทยอร่อยเขายอมรับ ทานหมดคำ เขาเลยเลือกขอชามจากเธอมาแทน

"มาพี่ทานเองดีกว่า อร่อยดี แต่อะ...คำนี้ให้พู่ ดีมาก น่ารักจริงเรา เอาเป็นว่า ปีแรกพู่ไปอยู่กับพี่ดีกว่าไหม หากคิดถึงคุณยาย หรือคุณยายคิดถึงพวกเราก็ค่อยกลับมาเยี่ยม ส่วนเรื่องแต่งไม่แต่งพี่ตามใจพู่" 

"ยังไงก็ต้องแต่ง ป้ากับแม่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หากพู่ไม่แต่ง มีหรือคุณปู่คุณย่าเราจะให้ไป พูดอะไรคิดถึงคุณพ่อเราด้วย"

นึกว่าอะไรจะเปลี่ยนไปได้บ้าง คราวนี้ทั้งเขาและเธอคิดเหมือนกัน แล้วหญิงสาวก็ต้องถอนหายใจ

"พู่ไม่อะไรหรอกค่ะ พี่กันต์ทำขนาดนี้แล้ว ทั้งสารภาพรักทั้งคุกเข่า เอาเป็นว่าพู่ตามใจทุกคนก็แล้วกันนะคะ แต่งเลยก็ดีค่ะ ว่าแต่...ขออะไรสักอย่างได้ไหมค พี่กันต์ห้ามเคืองพู่นะ"

"หืม..ว่ามาสิครับ" เขาวางถ้วยขนมหวานลง ก่อนจะโอบไหล่เธอ ส่งสายตาหวานมาต่อหน้าผู้ใหญ่ ดึงเธอเข้ามาใกล้ แล้วคนในอ้อมกอดก็ไม่ได้ขัดขืน แถมส่งยิ้มหวานให้เขาอีกรอบ

"พู่ยังไม่จดทะเบียนนะคะ แล้วก็พู่ขอไปเรียนต่อเลย" แล้วเธอจะไม่เรียนมหาลัยที่อยู่ใกล้เขา จะห่างออกไปสักเมือง แบบนี้ เธอก็จะไม่ใช่คนผิด ไปอยู่ที่นู่นกับเขา...กับเขาแบบคนละที่ก็ได้จริงไหม 

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ เดี๋ยวพี่หาที่เรียนให้พู่เอง" 

อย่าคิดนะว่าเขารู้ไม่ทัน แน่จริง...ไปต่อให้ได้...ของแบบนี้ ตัวใครตัวมัน รอดไม่รอด ขึ้นอยู่ที่ฝีมือ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #242 Chariyaiem (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:36
    พู่เหมือนจะฉลาดนะ ทีเพื่อนสาวน่าจะฉลาดทันคนทันเกมกว่านี้
    #242
    0
  2. #46 Lovecat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 12:12
    ดุเดือดมาก. ยกนี้ให้พี่กันต์ชนะ รอลุ้นยกต่อไป
    #46
    0
  3. #45 prunster (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 07:30
    คู่นี้จะอยู่กันยังไงนะ..จ้องเอาชนะกันตลอดๆ
    #45
    0
  4. #43 Patna (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 05:27
    555 ใครตกหลุมใครกันเนี่ย ขุดดักกันไปมาเต็มไปหมด
    เค้าหายไปติดเกาะ 2-3 วันนะไรท์
    #43
    0