ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

ตอนที่ 12

 

เพราะไม่รู้จะทำตัวแบบไหนอย่างไรดี เธอเลยเลือกหยิบหนังสือมาอ่านให้คุณยายฟัง แล้วก็นานๆ มากไม่ใช่แป๊บเดียว เขาถึงกลับเข้ามา พร้อมขนมผลไม้และเครื่องดื่ม  คุณยายหันมามองเธอ ก่อนจะมองพี่กันต์  


แล้วนี่มีอะไรผิดปกติไหมนะ พี่กันต์ยิ้ม แต่ต้นกลับหาย เพื่อนเธอหายไปไหน


"พี่กันต์...ต้นล่ะคะ" เขาวางของทุกอย่างเดินเข้ามายืนข้างเธอ ก่อนจะดึงเธอให้นั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียงด้วยกัน


"เห็นบอกมีนัด...คุณยายเป็นอะไรไปครับ พู่พูดอะไรให้คุณยายไม่สบายใจอีกแล้วหรือเปล่า ปล่อยไว้แป๊บเดียวเอง" น้ำเสียงเขาทำเอาเธอเงยหน้าขึ้นมอง แสดงสีหน้าไม่พอใจทันที  


ทั้งโมโหเพื่อน...มีนัดหรือ...นังเพื่อนบ้า กล้าทิ้งเธอหรือ แล้วนี่พี่กันต์รู้หรือยัง หวังว่าคงยังนะ นึกอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรไปโวย ไม่ก็ส่งข้อความไปด่า แต่ว่าคำพูดต่อมาของเขา ทำให้เธอหงุดหงิด รู้สึกผิดก็ใช่ ไม่พอใจเขาก็ด้วย


"เรารับปากคุณยายแล้ว รับรองพู่กับผมไม่ผิดสัญญาหรอกครับ..จริงไหมพู่"


อ้าว...อะไรของเขา ทำไมมาอีหรอบนี้ หญิงสาวเงยหน้ามองเขา คุณยายก็ด้วย ท่านไม่พูด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าเธอเรียนท่านแล้ว ปฏิเสธไปแล้ว เขาจงใจจะทำอะไร


"พี่กันต์...พูดอะไรแบบนั้นคะ" สบตาเขาแต่เขาเมิน มือขยับไปแตะแขนก่อนจะหยิกเข้า แล้วสิ่งที่เขาทำคือคว้ามือเธอไปกุมไว้ 


"พู่บอกคุณยายแล้วว่าพี่กันต์จะกลับไปอยู่นู่น"


"ก็เพราะพี่อยากให้เวลาพู่ อยากให้เราลองคบกันก่อน แต่มาคิดดูอีกที...เราควรทำเพื่อคุณยาย แต่งงานกันเลยดีไหม" พูดจบคุณยายมองมาที่เขา เหมือนจะยิ้ม ท่านรอคอยคำตอบส่วนเธอ...แต่สิ่งที่เห็นคือใบหน้างงงวย พอ ๆ กับเสียงอุทานที่ดังขึ้น


"หา!" งง...ไม่เข้าใจ...เพื่อนเธอหายไป นังต้นศรี นังโทนี่ แกพูดอะไร แกทำอะไร เล่าอะไร ทำไมอยู่ดี ๆ พี่กันต์มาแบบนี้ ทำไม???


"เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้ว ไม่คบก็เหมือนคบ พี่แย่แบบไหนพู่ก็รู้จัก พี่ดีอย่างไรพู่ก็รู้ แบบนี้ก็คงเรียกว่ารู้จักกัันมากแล้วจริงไหม" คราวนี้เขายักคิ้วให้เธอ แต่น้ำเสียงยังคงเหมือนเดิม


"เรื่องในอดีตน่ะพี่ขอโทษ ตอนนั้นพี่เอ็นดูพู่มาก เลยตกใจ ไม่คิดว่าอยู่ดี ๆ พู่จะมาสารภาพรักพี่แบบนั้น พู่ไม่งอนพี่แล้วได้ไหม" เขาพูดไปเรื่อย ๆ น้ำเสียงนุ่ม ๆ ฟังแล้วแสนจะรื่นหู...ก็แน่ล่ะ เรื่องนี้คุณยายก็รู้มาก่อน เพราะเขาโวยวายให้ท่านฟังเอง ส่วนคนไม่รู้น่ะคุณพ่อคุณแม่เขาและเธอต่างหาก และเพราะเหตุนี้ไหม...คราวนี้เขานึกขึ้นได้ ท่านถึงได้อยากให้เขาและเธอแต่งงานกัน เอาเถอะตอนนี้เขาควรจัดการเธอก่อน


"พูดไรของพี่กันต์" หญิงสาวมองหน้าคุณยาย ทำท่าเหมือนจะพูด แต่เขากลับเอามือขึ้นมาปิดปาก ท่าทางเหมือน...หยอกล้อ 


"เอาเหมือนเดิมนะ คบกันก็ด้วย แต่งงานกันเลย แล้วเราจะรักกันพี่สัญญา พู่จะรักพี่ พี่จะรักพู่ โอเคไหม" ก็ไม่หรอก เขาตอบตัวเองในใจ แต่เขาเล่นแบบนี้แหละ 


ถามเธอแต่เอามือปิดปาก พอดึงมือเขาออก


"ไม่ค่ะ" หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที แต่ก็นั่นแหละ คนบ้าเอ้ย นี่มันอะไรกัน อยู่ดี ๆ เขาก็ดึงตัวเธอมาซบ มือกดศีรษะเอาไว้กับไหล่เขา


"น่า...งอนนานไม่ดีนะ ปกติพี่ไม่ง้อใคร เห็นไหมหากไม่ใช่พู่นี่ไม่ง้อเลยจริง ๆ"


กินยาผิด วิญญาณพระเอกสิงร่าง หรืออะไร งง เธองง เธอไม่เข้าใจ แบบไหน อย่างไร มาแบบนี้คือ????


"พี่กันต์ ปล่อยพู่ค่ะ พู่อ่านหนังสือให้คุณยายฟังอยู่นะคะ" แล้วพอเธอมองท่าน คุณยายกลับยิ้ม ๆ ไม่พอ แถมทำมือส่งสัญญาณบอกว่าตามสบาย


"คืนนี้เรานอนเฝ้าคุณยายกันนะ พี่โทรบอกคุณแม่แล้วว่าให้พี่รักษาช่วยเอาเสื้อผ้าเรามาให้ พู่นอนดิ้นครับคุณยาย เมื่อคืนนี่เกือบตกเตียง หากผมไม่ไปนอนเป็นเพื่อน สงสัยตกแน่นอน โอ้ยพู่..อย่าหยิกพี่สิครับ"


"คุณยายอย่าไปสนใจที่พี่กันต์พูดเลยนะคะ เสียดายต้นกลับไปแล้ว"


"เพื่อนพู่น่ารักดีนะรู้ไหม ถามอะไรก็บอกหมดเลย"


ถามอะไรก็บอกหมดเลย...คืออะไร แล้วหญิงสาวก็มองหาโทรศัพท์ตัวเอง ทำท่าจะหยิบมันขึ้นมาดู เพียงแต่เขาโอบเธอเอาไว้แน่น


"คุณยายสดชื่นขึ้นเลยเห็นไหมแค่เราตกลงกันได้ ถ้าเป็นแบบนี้ คุณยายอาจจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ นี้ แล้วก็ยืนถ่ายรูปในงานแต่งเราได้"


"อย่าเพ้อเจ้อ" หญิงสาวหันมาบอกเขา ไม่มีเสียงแต่ให้เขาอ่านปาก


"แต่งจริง" คราวนี้เขาหันมาบอกด้วยกิริยาเดียวกัน


"ไม่" เสียงเธอดังทันทีเลย ก่อนจะอ่อยลงไปนิดเมื่อหันไปมองคุณยาย


"คือ...พู่เปลี่ยนใจไม่ค้างแล้วค่ะ พู่จะกลับไปนอนบ้าน พรุ่งนี้ต้องทำงานเช้า พี่กันต์ว่างงานอยู่คนเดียว ให้พี่กันต์เฝ้าคุณยายนะคะ"


"ก็พู่บอกเองว่าพี่เป็นผู้ชาย ทำอะไรคงไม่สะดวก" น้ำเสียงกับท่าทางของเขานี่มัน...น่าตบ..ทำไงดี จะมาเสียทีตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ที่สำคัญ คราวนี้มั่นใจเลยว่าเพื่อนเธอหลุดแน่ ที่สำคัญ เล่าไปมากแค่ไหน เธอไม่อยากจะคาดเดาเลยให้ตายเถอะ


"พู่ไม่สบายเหรอ ทำไมหน้าแดง..ตัวร้อน คุณยายผมขอตัวพู่แป๊บนะครับ น่าจะต้องนอนพัก เดินอาจจะไม่ไหว พี่พยุงพู่ไปนะ" พูดเอง เออเองทุกอย่าง แล้วก็ดึงตัวเธอลุก ลากไปอีกห้องต่อหน้าคุณยาย โดยที่ท่านไม่ได้ว่าอะไร แค่ยิ้ม ๆ ให้เขาและเธอ


"พู่ไม่แต่ง อย่ามามั่วแบบนี้ แล้วพู่สบายดี ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด พี่กันต์" เขาเป็นบ้าอะไรของเขา มั่วพูดอะไรออกไปเองหมด


ต่อให้เธอพูดเสียงดังไม่ได้ แต่ก็แสดงสีหน้าออกให้เขาเห็นได้อย่างชัดเจน


"พู่ไม่แต่งแต่พี่จะแต่ง" ยิ้มยั่วก็ใช่ แกล้งเธอก็ด้วย รู้หรอกว่าเอาเข้าจริงๆ มันก็คงไม่ได้ถึงขั้นนั้นหรอก แต่เพราะเธอบ้าจี้ วางแผนพาเพื่อนมาแบบนี้ หากคุณยายอาการหนักขึ้นอีกมันก็เพราะเธอ ถือว่ามีเหตุผลในการตลบหลังคืน ต่อให้ไม่เคยคิดมาก่อนก็เถอะ เห็นหน้าเธอ อาการเธอแบบนี้ สะใจชะมัด 


"กลัวไร...กลัวชอบพี่ กลัวรักพี่ กลัวถ่านไฟเก่าติดพรึบหรือไง"


"พี่กันต์...ถอยออกไป ถ่านไฟก่งไฟเก่าอะไรกันพู่ไม่ได้กลัวนะ ถอยดิ" นังต้น มันเล่าอะไร...แล้วนี่ เขาจะก้มหน้ามาอะไรนักหนา จนจมูกชนแก้มเธอ มันก็อะไรเล่า...คือหอมแก้มเธอดี ๆ นี่เอง 


"พู่จะไปโทรศัพท์หาเพื่อน" ผลักใบหน้าเขาออกห่าง 


"เขาไปหาแฟนแล้ว หล่อด้วย" คนตอบไม่ได้ปล่อยตัวเธอออกจากออ้มกอด ยิ่งเห็นหน้าเธอเป็นแบบนี้ยิ่งสนุก


คำพูดของเขา ทำเอาเธอนิ่งไปอีกรอบ งั้นก็คงไม่ต้องบอกหรอกว่าเพื่อนเธอเล่าอะไรไปบ้าง หากรู้ขนาดนี้ หลังจากนี้...ทุกเรื่องแน่เลย

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #240 Chariyaiem (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:19
    อึดอัดคับข้องใจแทนพู่ คือเอาคืนอิพี่กันต์ไม่ได้สักอย่าง แถมยังบีบทุกทางอีก สติค่ะสติพู่ ลนลานจนหาทางออกไม่เจอแล้ว
    #240
    0
  2. #40 Patna (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:38
    พู่ เข้าใจยัง  เหนือฟ้ายังมีฟ้า
    แค่จะแกล้งอ่ะ แน่ใจนะพี่กันต์
    #40
    0
  3. #35 Lovecat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 16:33
    บอกแล้วว่าพู่ชวนคนผิด เพื่อนต้นไม่ทันพี่กันต์หรอก
    #35
    0
  4. #34 อารดา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 15:48
    555 เป็นแบบนี้ได้อย่างไร 555
    #34
    0