ท้าหัวใจ ให้ลองรัก

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 มี.ค. 64

ตอนที่ 1 


สรุปที่คุณพ่อคุณแม่เรียกเขากลับมาเพื่อเหตุนี้เนี่ยนะ โกรธ โมโห จนอยากจะบ้าตาย แต่เขากลับพูดไม่ได้ จะให้พูดออกไปแบบไหน กับคนแก่ที่นอนอาการหนักอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้


"คุณยายขอร้องแล้ว กันต์ก็รับปากคุณยายสิลูก" น้ำเสียงคุณแม่เร่งเร้า น้ำตาท่านไหลออกมาแบบนี้ คุณพ่อก็รีบยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ท่าน 


"กันต์" เสียงคุณยายเอ่ยขึ้นมา แผ่วเบา เหมือนท่านพยายามพูด ทั้งที่ไม่มีเรี่ยวแรง


"แต่งงานแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ ยายเป็นห่วง"


"คุณยายอย่าเพิ่งพูดเลยครับ" คนฟังอดยิ้มไม่ได้ จะให้เขาแต่งงานกับใคร สาวฝรั่งที่ควงคนล่าสุดไหม..ท่านจะรับได้หรือเปล่า อีกอย่าง เรื่องแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับคุณยาย 


"ยายชอบชมพู่ แต่งงานกับน้องนะ  ได้ไหม" น้ำเสียงแผ่วของท่าน ตะกุกตะกักด้วย แผ่วด้วย กว่าจะสรุปมาได้เป็นประโยคแบบนี้ ก็เล่นเอาทุกคนต้องอดทนรอ สงสารท่านก็ด้วยที่ต้องพยายาม แต่พอได้ฟัง เขากลับรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสาร


"ผมกลับมาอยู่ได้ แต่เรื่องแต่งงาน ไม่ต้องพูดถึงได้ไหมครับ อีกอย่าง...งานที่ผมทำที่นั่นก็มั่นคง" เหอะ...ตอบท่านไป แต่ใจกลับคิดไปอีกเรื่อง แค่ได้ยินชื่อ..ชมพู่หรือ...ชื่อนี้ตามเขามาเหมือนหลอน ยังดีที่หลังจากไปเรียนไม่ได้เจอกันเลย เขากลับมาตอนปิดเทอมสองปีแรก เธอไป summer แล้วพอช่วงหลังเขาก็ไม่ได้กลับมาเลย เกือบ 6 ปี แล้ว ยายเด็กนี่ไปทำอะไร ชอบเขามากจนทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้ใหญ่บังคับให้เขาแต่งงานกับเจ้าหล่อนหรือนี่


วันแรกก็ทำเอาเขาเหนื่อยใจ พอท่านหลับไปแล้ว คุณพ่อคุณแม่ยังนั่งกล่อมเขาอยู่อีก กว่าจะปล่อยเขากลับบ้านเล่นเอา ง่วงจนแทบจะขอนอนที่โรงพยาบาล ยังดีที่ยอมให้เขากลับมาบ้าน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ คิดจะนอน แต่เขากลับยืนมองบ้านอีกหลัง จากระเบียงห้องตัวเอง แล้วก็ถอนหายใจนิด พอคิดว่าคงต้องเคลียร์ ก็เลยเดินออกมาจากห้องตัวเอง ลงบันได ก่อนจะออกจากบ้านตัวเอง ปีนรั้วเสียเฉย ๆ นี่แหละ ก็ปืนมาแต่เล็กจนโต ไม่มีอะไรที่เรียกว่าทำไม่ได้นี่นา


เขาไม่เห็นว่าใครหรอก แต่ได้ยินเหมือนเสียงคนวิ่ง ไปไหนก็ไม่รู้ แต่จะสนใจทำไม เขาต้องการเจอเธอ ธนพร...คู่กรณีเขานั่นไง 


"คุณชมพู่ค่ะ...ขโมยแน่ค่ะ หนูเห็นปีนรั้วเข้ามา" น้ำเสียงกระหืดกระหอบ ทำให้คนรู้ข่าวล่วงหน้า ถึงกับยิ้ม 


ปีนรั้วหรือ..แล้วแทนที่จะตกอกตกใจ อย่างที่เน่งน้อยบอก หญิงสาวกลับแค่หัวเราะ ยกมือเป็นสัญลักษณ์บอกอีกฝ่ายว่าไม่มีอะไร รู้หรอกว่า คนมาน่ะใคร คงแจ้นมาเพราะเรื่องที่คุณยายขอเธอแน่เลย เอาเถอะ เรื่องตลกในวัยเด็ก มันก็เป็นเรื่องดี ๆ ที่ให้เธอได้จดจำ เคยชอบเขาซะจนร้องไห้น้ำตาเล็ด เมื่อถูกปฏิเสธ วันดีคืนดี ผู้ใหญ่บ้านเขา กลับบอกว่าอยากให้เขาแต่งงานกับเธอ 


ถามเธอสักคำไหมว่า อยากแต่งกับเขาหรือเปล่า...คนเรามันก็เปลี่ยนใจได้จริงไหม เธอไม่ใช่นางเอกหนังไทย จะได้รอผู้ชายคนนึงกลับมา จากที่เคยโกรธกัน ไม่ชอบกัน จะกลายมารักกัน แต่งงาน แล้วก็จบแบบ happy ending แต่นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่นิยาย ต่อให้เขาไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเธอ เธอก็ไม่บ้าจี้คิดจะแต่งงานกับเขาหรอก แบบนี้ไม่ต้องบอกหรอกว่าเขาคิดอะไร นี่คงคิดว่าเธอเป็นตัวตั้งตัวตีแน่เลย


"ไปรอรับแขกเถอะไป คุณกันต์เองแหละ หลานชายคุณยายแป้น อีกเดี๋ยวจะลงไป" 


อีกเดี๋ยวของเธอ..แต่มันกลับนาน นานจนอีกคนทนไม่ไหว เดินพรวดพราดขึ้นมาจนถึงหน้าห้องนอนเธอเลยทีเดียว


"พู่ ๆ เปิดประตูเลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน" 


"อะไรกันคะ รอพู่ไม่ได้เลยหรือ สวัสดีค่ะพี่กันต์" หญิงสาวเปิดประตูให้เขา ทำเสียงไม่ชอบใจก็หน่อยและ แต่ก็ยอมสวัสดีเขาอย่างสวยงาม ไม่ได้เวอร์ แต่มันก็แค่ไหว้ปกติ ก็เขาอายุมากกว่าเธอนี่นา


สวย...สวยขึ้น นั่นคือสิ่งที่เขาเห็น เป็นสาว...แน่ล่ะ ก็เธอจะเท่าไหร่แล้วยี่สิบสี่แล้วนี่นา เขาไม่อยู่ตั้ง 8 ปีกว่า ร่างอวบอิ่มขึ้นผิดหูผิดตา ต่อให้แต่ก่อนจะน่ารัก แต่เพราะเขามองเป็นน้องนั่นไง เด็กก็ด้วย มันเลยดูแปลก ๆ ไปในตอนนี้


"พี่กันต์เหมือนเดิมเลยนะคะ..ใจร้อน" เอาแต่ใจ เธอบอกเขาแค่ในใจ ไม่ได้เอ่ยออกไปหรอก ส่งยิ้มให้เขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รู้เรื่องรู้ราว รอคอยก็ด้วย อยากรู้ว่าเขาจะเริ่มยังไง


"ลงไปคุยกันข่างล่าง ดีกว่าไหมคะ" หญิงสาวผายมือให้เขา ขณะที่อีกคนทำท่าจะก้าวเข้ามาในห้องนอนเธอ เพียงแต่เธอไม่ได้หลบให้ เลือกอีกอย่าง ถึงเขาจะเคยเข้าออกห้องนี้ก็เถอะ


"ก็ดี" ต่อให้จะสวยขึ้น จะน่ารัก จะอะไรก็เถอะ แต่เรื่องคิดจะให้ผู้ใหญ่คลุมถุงชนเขาแบบนี้อย่าหวัง เขาไม่ยอมหรอก


"ทานข้าวหรือยังคะ คุณแม่พู่เตรียมไว้แล้ว ของหวานเป็นสาคูแตงไทยด้วยนะคะ รู้ว่าพี่กันต์กลับมา นี่คุณแม่ก็เพิ่งออกไปเยี่ยมคุณยายพี่กันต์นั่นแหละค่ะ วันนี้พี่กันต์ต้องฝากท้องบ้านพู่นะคะ แต่ไม่ต้องเกรงใจ กันเอง"


กันเองหรือ...คิดไว้แล้วหรือไง หน้าไม่อาย เด็กบ้า โตแล้วก็เถอะ แต่มัน...ไม่นะ ให้ไงเขาก็ไม่ยอม


"แผนของพู่หรือไง เรื่องแต่งงาน" 


"อ้าว รู้แล้วหรือคะ ว่าคุณยายอยากให้แต่งกับพู่ คุณยายไม่สบายขนาดนี้ ทำไมไม่ให้ท่านพัก พี่กันต์ไปชวนท่านคุยนู้นคุยนี่ทำไมคะ"


อะไร กลายเป็นเขาผิดหรือไง ชายหนุ่มอดทำหน้าดุอีกคนไม่ได้


"มากไป พู่นั่นแหละ ไปพูดอะไร ให้คุณยายอยากได้ตัวเองเป็นหลานสะใภ้ ชอบพี่มากขนาดนั้นเลยหรือ" แล้วคำพูดของเขา ก็ทำให้เธอหัวเราะออกมา ชอบใจที่เขาพูดได้โดนใจขนาดนั้นเลยหรือ 


เป็นผู้หญิงยุคไหนกัน หน้าไม่อาย อยากได้ผู้ชายเป็นผัวจนตัวสั่น แล้วนี่ยังจะหัวเราะอยู่ได้ ละอายใจสักนิดมีไหม 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #4 Lovecat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 10:57
    น่าติดตามเหมือนเดิม
    #4
    0
  2. #3 sea_rain (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 09:44
    ชอบบบบ รออออออค้าา
    #3
    0
  3. #2 prunster (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 08:08
    เย้...ไรท์เอาเรื่องใหม่มาฝากแล้ว
    #2
    0
  4. #1 Patna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 07:34
    มาเข้าคิวแล้วค่ะ 
    #1
    0