( os/sf ) stray kids ; all lee know

ตอนที่ 1 : [1] I'm sorry ,I'm miss you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 ต.ค. 61


 





 

 

          วันนี้คงเป็นอีกวันที่ผมจะได้เห็นคุณในร้านกาแฟหน้าบริษัทแห่งนี้  ถึงแม้ว่าเราจะเลิกกันมานานนับปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมได้เห็นคุณมันก็อดใจสั่นไม่ได้ ทั้งท่าทางของคุณ รอยยิ้มของคุณ เสียงหัวเราะของคุณ  ทุกๆอย่างที่เป็นคุณ มันคอยย้ำเตือนเสมอว่าผมรักคุณมากแค่ไหน เราเคยรักกันมากเท่าไหร่ และผมเคยทำร้ายคุณมากแค่ไหน มันเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของผม จนทำให้ผมต้องเสียความรักดีๆอย่างคุณไป

 

          ใช่ ตอนนี้ผมก็ยังรักคุณ

 

          หลังจากที่เราเลิกกันได้เดือนกว่าๆ ชีวิตผมที่ไม่มีคุณมันก็เหมือนดิ่งลงเหว แรกๆด้วยความเห็นแก่ตัว อะไรๆมันก็ดีไปหมด แต่ในเวลาต่อมาผมก็ได้รู้ว่า คนที่โง่ที่สุดก็คือตัวผมเอง มันช่างน่าตลกสิ้นดีที่ผมรู้ตัวตอนที่รู้ว่าคุณไปทำงานที่ต่างจังหวัดพร้อมทำการตัดการติดต่อกับผมทุกช่องทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

          ผมอยากขอโทษคุณ อยากบอกคุณอีกสักครั้งว่าผมรักคุณ แต่ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ ในเมื่อผู้ชายเสื้อยืดสีเทากางเกงยีนส์ขาดๆคู่กับรองเท้าผ้าใบข้างกายคุณคนนั้น เขาช่างเหมาะสมกับคุณเหลือเกิน คุณเองก็มีรอยยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ผมเคยได้รับมัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ผมรู้ดีว่าตอนนี้ผมทั้งรู้สึกอิจฉาและสมน้ำหน้าตัวเองไปพร้อมๆกันมากแค่ไหน

 

 

          แต่เอาเถอะ เพราะต่อให้คุณไม่มีผู้ชายข้างกายคนนั้น ผมก็ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับคุณอยู่ดี

 

 

          ผมกลัวเหลือเกินว่าการเจอหน้ากันในรอบหลายเดือนที่ผ่านมานี้ มันจะทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณหายไป พร้อมแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าแห่งความเกลียดชังหรือเฉยชา ผมคงไม่กล้า

 


 

ไม่กล้าจริงๆ

 

 

 

 

          "พี่มินโฮเป็นไรอะ อยากกินกาแฟร้านนั้นหรอ"

 

          "เปล่า แค่ไม่มีไรให้มองเลยมองต่างหาก'

 

          ผมมองเจ้าของเสียงอย่างซึงมินที่เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโต ซึงมินพนักงานส่งเอกสารของบริษัทที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งเป็นพนักงานประจำเร็วๆนี้ ซึงมินเป็นหนึ่งในเด็กฝึกงานที่ถูกจองตัวไว้ตั้งแต่เรียนไม่จบ ผมเองก็ชอบการทำงานที่มีระบบของเด็กคนนี้ไม่น้อย ด้วยความเป็นหัวหน้าจึงกั๊กเด็กคนนี้ไว้ที่แผนกตัวเอง

 

 

          "พี่ไปกินร้านที่พี่มองกันป้ะ ตั้งแต่เดือนก่อนพี่ก็ไม่ออกไปไหนเลยอะ ผมหาเพื่อนกินเค้กอยู่ ไปป้ะพี่"  ซึงมินทำสายตาเว้าวอน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมเอ็นดูเลยสักนิด ออกจะหมั่นไส้ไม่น้อยเลยทีเดียว ก่อนสายตาจะเบนออกไปมองร้านที่ซึงมินพูดถึง หัวใจของผมก็เหมือนจะเต้นแรงลงด้วยความหวังอันน้อยนิด

 

 



ถ้าคุณเจอผม คุณจะเกลียดผมไหมนะ..







 
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Patichat_lokom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 11:35
    ใคครรรรร
    #2
    0