[ OS/SF ] PRODUCE101 / WANNA ONE

ตอนที่ 6 : (SF) DANIEL X JISUNG : SORRY 2/2 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60








[ จีซอง ]

 

 

            ผมลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดพลางค่อยๆยันตัวขึ้นจากที่นอน คิดว่าจะไปล้างเนื้อล้างตัวตัวสักหน่อย แต่ก็ต้องล้มนอนลงดังเดิมเมื่อมีมือใครบางคนคว้าร่างผมเข้าไปซุกที่อก แดเนียลส่งเสียงครางงึมงำในลำคอก่อนจะกระชับผมเข้าไปในอ้อมกอด

 

            ฉันพาไปล้างตัวมาแล้ว นอนซะเถอะอยู่ๆเสียงทุ้มก็ดังขึ้นราวกับต้องการคลายข้อสงสัยให้ผม

 

            อือ...

 

            ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ต้องพยายามควบคุมเสียงหัวใจตัวเองไม่ให้เต้นแรงกับการกระทำของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะข่มตานอนเท่าไหร่ก็ไม่หลับเสียที ไม่รู้ว่าแดเนียลจะได้ยินเสียงหัวใจของผมไหมหรือว่าจะหลับไปแล้วก็ไม่รู้

 

 

 

การกระทำที่สวนกันกับคำพูด

 

การกระทำอ่อนโยนที่ไม่เหมือนก่อนหน้านี้

 

            มันกำลังทำให้ผมเสียการควบคุม หัวใจเต้นแรง หน้าแดงเพียงเพราะแค่คำพูดไม่กี่คำของแดเนียล อย่างที่เขาตอบเมื่อกี้ว่าตอนที่ผมหลับไปเขาพาไปล้างตัว ทั้งๆที่เขาไม่ต้องทำก็ได้..

 

 

นายต้องการอะไรกันแน่แดเนียล..

 

 

 

 

 

 

 

 


[ แดเนียล ]

 

 

            จีซอง..

 

 

 

            เมื่อตื่นมาก็พบว่าจีซองกำลังกอดผมด้วยร่างที่สั่นเทา ใบหน้าน่ารักซุกเข้าที่อกราวกับต้องการความอบอุ่น แต่ผมมีงานที่มหาลัยฯจึงค่อยๆแกะมือที่กอดอยู่ออก นำผ้าห่มบนเตียงและผ้าห่มสำรองในตู้มาห่มให้ก่อนจะไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ

 

            พอออกมาจากห้องน้ำเมื่อเห็นสภาพอีกคนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ริมฝีปากซีดเซียวสั่นระริก ทั้งๆที่ร่างบางนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาประมาณสองสามชั้นอยู่แล้ว แต่อาการน่าเป็นห่วงของคนบนเตียงทำให้ผมต้องแทรกตัวเข้าไปบนเตียงพร้อมทั้งดึงร่างที่สั่นเทามากอดหวังให้อีกคนอบอุ่นขึ้นบ้าง แต่เมื่อมือสัมผัสเข้าที่ร่างของจีซองก็พบว่าอุณหภูมิร่างกายของอีกคนค่อนข้างน่าเป็นห่วง 

 

 

            “ทำไมตัวร้อนจังวะ แม่งเอ้ยกูทำอะไรลงไปวะ

 

 

 

            ผมใช้มือประคองศีรษะจีซองขึ้นก่อนจะค่อยๆวางลงบนแขนเพื่อประคองให้อีกคนหนุนนอนแทนหมอนแล้วขยับเข้าหาตัวมากขึ้น

 

 

 

            ฮือ ห..หนาว

 

 

            อ้อนขนาดนี้แล้วใครจะไปทิ้งลงวะ  จีซองขยับเข้าหาอ้อมกอดมากขึ้นก่อนจะขยับศีรษะซุกเข้าที่ซอกคอผม ลมหายใจอ่อนๆรดลงที่ต้นคอเป็นจังหวะ

 

 

 

            “’จีซองตื่นขึ้นมาใส่เสื้อก่อน

           

 

 

            ฮืออ หนาว พี่หนาว กอด..จะกอด ริมฝีปากสีซีดเบะอย่างเอาแต่ใจ แขนเล็กคว้าเอวผมเข้าไปกอดอย่างแน่นสุดท้ายก็ต้องยอมให้กอดไปก่อนเมื่อเห็นว่าจีซองหลับไปแล้วจึงค่อยๆขยับออก

 

 

            “จะกอด.. แต่อีกคนไม่ปล่อยไปไหนนี่แหละ จะโทรเรียกแม่ตอนนี้ก็ยังไงอยู่ในเมื่อจีซองไม่ยอมลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าเสียที

 

            “จีซองใส่เสื้อก่อน

 

            “อือ..

 

            “จีซอง..อย่าให้โมโห

 

            “อือ

 

            มันน่าจับมาตีซะให้เข็ดปากก็ตอบแต่อือถ้าถามว่าสนใจหรือรู้เรื่องกับคำถามที่ถามไปไหมก็คงตอบว่าไม่



            ผมเอื้อมมือไปหยิบเสื้อตัวใหญ่ที่หยิบติดมาจากห้องตัวเองตอนไปอาบน้ำ ดีหน่อยที่ห้องเราสองคนมีประตูเชื่อมไม่เช่นนั้นหากเดินออกไปจากห้องจีซองแล้วมีใครในบ้านมาเห็นคงโดนซักถามแน่ๆ

 

            จีซองฉันจะใส่เสื้อให้อย่าดื้อ

 

            “งื้ออ..

 

            คนป่วยมุดเข้าซอกคอผมใกล้เข้าไปอีก ถ้าไม่เห็นว่าป่วยคงได้ต่อจากเมื่อคืนอีกสักยกแล้วแน่ๆ โอเคสารภาพตรงๆเลยคือตอนนี้ผมต้องใช้ความพยายามมากในการสะกลั้นอารมณ์ตัวเอง

 

 

 

 

 

พรึ่บ!!

 

            ผมขยับร่างค่อมร่างจีซองก่อนจะรีบใส่เสื้อตัวใหญ่ให้คนใต้ร่างอย่างรวดเร็ว ตามด้วยห่มผ้าผืนหนาถึงสามชั้นให้ แล้วออกจากห้องจีซองไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องของตัวเองทันที

 

 


            “ถ้าฉันไม่เห็นว่าไม่สบายนะจีซอง..” คิดแล้วก็ได้แต่ข่มอารมณ์ตัวเอง

 

 

 

 

RRRRRRrrrrrrrrrrrr

 

            “ฮัลโหลว่าไง..

            (ไอ้คุณแดนมึงอยู่ไหน!! จะถึงเวลาเรียนแล้วนะไอ้ฟายยย!!) ชิบหายแล้วกู!!

            เห้ย!! ชิบหายแล้วกูเพิ่งนึกได้

            (ทำอะไรของมึงอยู่ถึงเพิ่งนึกได้วะ)

            ชั่งเห๊อะ! อีกสิบนาทีกูไปๆ

            (ไอ้คุณแดนเสียงสูงว่ะมึง.. /เออไอ้แดนวันนี้เพื่อนพี่จีซองมาที่คณะ เห็นชื่ออะไรแบคๆนี่แหละ แม่งมาถามทำไมพี่จีซองไม่มา) เสียงใครแม่งแทรกส่งข่าวมาให้อีกวะ ว่าแต่นี่มึงอีกแล้วหรอวะ..



ไอ้แบคโฮ..

 

 

            บอกมันไปว่าเมื่อคืนกูกับจีซองไม่ได้นอนทั้งคืนเลยอ่ะ คิดว่ากูทำอะไรล่ะ

 

 

 

 

            (ไอเชี่ยแดนนนนนนนนนนน!! นี่มึง...)

 

            เออ...ก็นี่แหละที่ทำให้กูลืมว่าวันนี้มีเรียน กูไม่ไปแล้วนะจีซองไม่สบายว่ะ

 

            (พี่จีซองของกู ฮือออออ มึงมันล..ติ๊ด!!)

 

 

 

 

 

 

 

 

            กูไม่อยู่รอมึงโหยหวนหรอกไอ้ซังกยุน

 

 

 

 

 

 

แล้วกูจะไปบอกพวกแม่งทำไมวะเนี่ยยย!!










______________________________________




              น..น้ำ ขอน้ำหน่อย เปลือกตาสีครีมกระพริบเล็กน้อยเพื่อปรับแสงโฟกัสของสายตา เสียงแหบแห้งพร่ำพูดขึ้นโดยที่ตายังคงสะลึมสะลืออยู่

            รอเดี๋ยวแล้วกัน เดี๋ยวไปเอามาให้

            “ด..แดเนียล!!”

           

            จีซองทำท่าจะผละออกจากอ้อมกอดที่ตัวเองกอดอยู่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อผมคว้าเอวอีกคนมากอดไว้แน่น สีหน้ากลัวแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

            ฉันจะไม่ทำอะไรนายแล้วก็ได้ ดังนั้นก็ช่วยอยู่เฉยๆแล้วเชื่อฟังฉันดีๆจะได้มั้ย

            “อือ อยากกินน้ำอ่ะ

            “งั้นก็นอนดีๆ เดี๋ยวมา

            “อือ

            “อือ นี่คือรู้เรื่องใช่มั้ย..?”

            “ร..รู้แล้วหน่า!”

            ...

            “รีบๆมานะ..

 

            ริมฝีปากงุ้มงอและใบหน้าขึ้นสีอย่างเป็นธรรมชาติทำเอาผมอดเอ็นดูคนอายุมากกว่าตรงหน้าไม่ได้  คนอะไรพอไม่สบายแล้วน่ารักไม่ต่างกับตอนปกติเลย แถมยังดูขี้งอน ขี้อ้อนน่ารักไปอีกแบบซะอีก

           

 

 

 

 

            จีซองไหนบอกจะกินน้ำไง ทำไมนอนแบบนั้นล่ะเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอกเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่าร่างของคนบนเตียงนั้นคลุมโปงและได้มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มผืนหนาซะแล้ว

 

 

นี่พี่อายุมากกว่าผมจริงๆหรอพี่จีซอง..

 

 

มันน่าจับมาตีซะจริงๆ

 

 

            จีซองออกมาก่อน...

            “งื้ออ ปวดหัวอะแดเนียลหิวน้ำด้วย

            “สัญญากับผมก่อนว่าจะเชื่อฟังผม ไม่งอแง

            “แดเนียลนิสัยไม่ดีอ่ะ ชอบขู่ คนใจร้าย..

            ครับ..

            “งื้อออ ป..ปวดหัวจี๊ดๆเลย ฮืออ

 

 

            จีซองเอามือขึ้นมากุมศีรษะตัวเอง ริมฝีปากพร่ำบ่น









            “งอแงอีกแล้วนะครับ



             "ทำโทษเด็กดื้อดีมั้ยนะ...."






40%




ขอโทษน้าา หายไปนานเลย แต่งค้างไว้ตั้งสองเรื่องฮืออ งานเยอะมากเลยT^T


ฝาก เม้น+เฟบ+โหวต = กำลังใจให้เราด้วยน้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

153 ความคิดเห็น

  1. #136 DSNSBG (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    โอ่ยยยยยย ฮือออออ คุณแดนคนบว้าาาาา -////- บทจะอ่อนโยนก็อ่อนโยนซะ ทีก่อนจะทำเขาป่วยหล่ะ แม๊! รีบมาต่อนะคะไรต์ อยากอ่านต่อมากๆเลย พลีส T/\T
    #136
    0
  2. #132 choijunlo94 (@choijunlo94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 00:35
    มาต่อไวๆนะคะ-//-ชอบคู่นี้แต่งคูนี้อีกนะคะแง้งงง ขอรีเควสคู่กุกนยองทีค่ะตอนนี้ฟิคแห้งมากก
    #132
    0
  3. #125 ploy@tatchi (@ploytatchi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:19

    คุณแดนรุนแรงแท้ พี่ไข้ขึ้นเลยเนี่ย ดูแลพี่เขาดีๆ อย่าเพิ่งรังแกพี่เขาล่ะ ข่มใจไว้ๆ
    แล้วนั่นไปป่าวประกาศให้เพื่อนรู้หมดแล้ว หวงอะดิ หึๆๆๆๆ
    ปล.พี่จีซองตอนป่วย น่าร้าาากกก ขี้อ้อนมากๆ งอแงๆแบบนี้น่าโอ๋ที่ซู้ดดดด

    #125
    0
  4. #112 best6526 (@best6526) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 13:43
    อยากให้พี่จีซองงอนคุณแดนให้หนักๆเลย
    #112
    0
  5. #109 Hippokim (@ap_ptk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 06:22
    ชอบอ่ะ
    #109
    0
  6. #108 Lady_C (@ccince) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 23:55
    กรี้สสส พี่จีซองคะ ถ้ามีฟื้นคืนสภาพแล้วจัดการคุณแดนเลยนะพี่นะ
    ปล. วงวารกยุนชั่วคราว
    #108
    0
  7. #106 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 00:00
    ทำเขาป่วยดูแลด้วย
    #106
    0
  8. #105 callme Best (@Minissak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 23:09
    รอค่ะ พี่จีซองจัดการคุณแดนเลยอย่ายอมนะ
    #105
    0
  9. #91 My Haven (@nu22nasneen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 03:14
    รอค่ะะะ
    #91
    0