[SEVENTEEN] The little boy’s loves (All x Dino) #ฟิคหนุ่มน้อยชาน

ตอนที่ 3 : Episode 2 - You're so amazing singer

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ก.ค. 62










Lee Chan's Part:

               
                 ตอนเย็น

          ณ หอประชุมโรงเรียนโซลบรอดคาทซ์


               "พ่อฮะวันนี้ผมไปดูคอนเสิร์ตกับร๊อคกี้นะฮะ" ผมรีบโทรบอกพ่อว่าวันนี้จะดูคอนเสิร์ตกับร็อคกี้เพราะอยากจะให้กำลังใจพี่ซึงกวานกับอยากดูความสามารถของอี จีฮุนที่เค้าลือกันว่าเป็นนักร้องที่กำลังมีชื่อเสียงมากด้วยความสามารถในการร้องเพลง การทำเพลงหรือการแต่งเพลงที่ทำให้ประทับใจแฟนคลับและแฟนเพลงอย่างมาก "ได้สิลูก ตอนนี้พ่อกลับมาถึงบ้านแล้วเดี๋ยวบอกแม่ให้นะ แต่ระวังเรื่องการกลับบ้านด้วยล่ะ ช่วงนี้มีพวกผู้ไม่หวังดีเยอะ" พ่อผมรับคำอนุญาตพร้อมกับเตือนผมในเรื่องการกลับบ้านดึกเป็นประจำ "ขอบคุณมากเลยฮะ แล้วเจอกันนะฮะ" ผมยิ้มออกไปด้วยความดีใจแล้วก็วางสายทันที "พ่อนายให้ใช่มั้ย" ร็อคกี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมตรงริมกำแพงข้างนอกของหอประชุมเพราะตอนนี้ผู้คนไม่ว่าจะเป็นคนในโรงเรียนหรือคนนอกที่เข้ามาดูคอนเสิร์ตคือเยอะมาก!!!! "พ่อให้ไปแล้ว เย่!!...โอย" ผมร้องออกมาด้วยดีใจพร้อมกับกระโดดไปมาจนเผลอไปชนกับใครคนใดคนนึง

               "เฮ้ย! นายเจ็บตรงไหนเปล่า" ร็อคกี้ตกใจที่ผมเผลอกระโดดไปชนกับคนๆ นึงเลยรีบเดินมาดู "เจ็บนิดหน่อย...แต่ไม่เป็นไร" ผมบอกร็อคกี้ไปพร้อมกับลูบไหล่ด้วยความเจ็บเล็กน้อย "เอ่อ...ผมขอโทษนะฮะ...อะ...อ้าว!" เมื่อผมกำลังเอ่ยคำขอโทษไป ผมกลับต้องทำหน้าตกใจเล็กน้อยเพราะคนที่โดนผมชนไปนั่นก็คือ... "อ้าว.. ชาน มาอยู่ตรงนี้เองเหรอ" ใช่แล้ว คนที่โดนผมชนคือพี่ซึงกวานนี่เอง "อะ...เอ่อ...ใช่ฮะ พอดีผมกับร็อคกี้กำลังจะเข้าไปหอประชุมพอดี" ผมบอกพี่เขาไปพร้อมกับดึงร็อคกี้เข้ามาใกล้ "อ๋อ...ว่าแต่เมื่อกี้นายเจ็บตรงไหล่ใช่มั้ย...มา...เดี๋ยวเป่าให้" ดะ...เดี๋ยว! พี่ซึงกวานดึงไหล่ผมมาใกล้ๆ ริมฝีปากของพี่เค้าพร้อมกับเป่าไหล่เหมือนราวกับเสกมนต์รักษาให้ไหล่หายเจ็บ "เพี้ยง...หายแล้วเนอะ" พอเป่าเสร็จพี่เค้าก็ไหล่ผมอย่างช้า จนผมจับไหล่ตัวเองด้วยความเขินบวกกับหน้าของผมตอนนี้แดงเล็กน้อย "ขะ...ขอบคุณฮะ" ผมถึงกับก้มหน้างุดด้วยความเขินอายแบบทำไมพี่ซึงกวานเป็นคนอ่อนโยนจัง "ไม่เป็นไร...แล้วเดี๋ยวเจอกันที่หอประชุมนะ" พี่เค้าลูบหัวผมอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปในหอประชุม

               บ้าจริง... ทำไมตอนที่พี่เค้าดึงไหล่ผมมาเป่า หัวใจของผมถึงเต้นแรงอะไรขนาดนี้ "เข้าไปได้ยังอะ...ยืนก้มหน้างุดเชียวนะ" ร็อคกี้เดี๋ยวเหอะ ถ้านายมีแฟนบ้าง ฉันจะแซวบ้างนะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีไง เมื่อผมสลัดความคิดออกไป ผมก็เลยจับมือร็อคกี้แบบเงียบๆแล้วเดินเข้าไปในหอประชุมทันที


               "Wow!...คนเยอะมากเลย"  เมื่อผมเดินเข้ามาพร้อมกับร็อคกี้ก็ตกตะลึงกับหอประชุมเพราะตอนนี้คนเข้ามากันเยอะมาก!!! ตอนนี้ผมเลยมองหาที่นั่งที่คิดว่าตรงนั้นว่างที่สุด "ไปนั่งกันตรงนั้นมั้ยร็อคกี้" ผมชี้ไปที่ที่นั่งข้างหน้าที่ยังไม่เต็มด้วยความตื่นเต้น "ได้สิ" เขาก็ตอบตกลงผมเลยจูงมือเขาเดินลงไปข้างหน้าของหอประชุม เมื่อมาถึงที่นั่งตรงข้างหน้าเวทีแล้ว ผมกับร็อคกี้เลยเดินไปนั่งข้างหน้าตรงริมขึ้นเวที "ดูนั่นสิ...อีชานมาด้วยแหละ" เสียงอัน
ฮือฮาเริ่มดังไปทั่วหอประชุมเมื่อผมมาถึงที่นี่ "Wow!...He come with his friend." ผมเลยมองไปยังผู้คนที่กำลังพูดถึงผมกับร็อคกี้ "อีชานกับร็อคกี้เหมาะสมกันมากเลยเนอะ...คนนึงก็น่ารัก อีกคนนึงก็หล่อเท่ นี่มันบุพเพสันนิวาสชัดๆ" ผมถึงกับก้มหน้างุดอีกครั้งด้วยความเขิน แหมดูสิฮะ มาชมผมกับร็อคกี้ว่าเหมือนเป็นคู่รักกันซะขนาดนั้นอะ "เขินอีกแล้วละสิชาน...โอย" ผมตีร็อคกี้ทันทีที่เขาแซวผมอีกแล้ว ต้องโดนซะบ้างเจ้าบ้าเอ้ย...






               เมื่องานก็เริ่มขึ้น ทุกคนต่างส่งเสียงกรี๊ดกันอย่างรอคอย ผมรู้สึกตกใจมากเลยที่เสียงกรี๊ดจะเยอะ เพราะตอนนี้พิธีกรก็ได้เริ่มเปิดงานสักพักนึงแล้ว ทั้งแนะนำงานและแนะนำตัวอีกทั้งยังเกริ่นงานนี้ให้ฟังอีกด้วย และหลังจากนั้นก็จะเข้าสู่ช่วงโชว์ทันที "ก่อนที่เราจะมาดูคุณอี จีฮุน เราจะขอนำเสนอนักเรียนที่จะมาร้องเพลงเปิดวันนี้นะคะ คนนั้นก็คือบู ซึงกวาน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เชิญชมเลยค่ะ" เอ๋?!?! ผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย พิธีกรเขากล่าวถึงพี่ซึงกวาน อะไรยังไงเนี่ย ผมก็สลัดความคิดออกไปเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดต้อนรับพี่เค้า เมื่อพี่เค้าขึ้นมาบนเวทีแล้ว เสียงดนตรีเพลงก็เริ่มมาทันที ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงที่ผมชอบมากเลย เพราะเพลงที่เค้าร้องคือเพลง Sandcastle ของ Beyoncé


We build sand castles

That washed away

I made you cry

When I walked away, ooh

And although I promised

That I couldn't stay, babe

Every promise don't work out that way, oh babe

Every promise don't work out that way


               Wow!! เสียงพี่เค้าดีมากเลยอะ รู้แหละฮะว่าพี่ซึงกวานชอบร้องเพลง แต่ไม่คิดเลยว่าจะร้องได้ดีขนาดนี้ น้ำเสียงที่ฟังแล้วดูอ่อนโยนแถมฟังแล้วรู้สึกเคลิ้ม คนดูก็โบกมือตามจังหวะเพลงไป ผมส่งยิ้มหวานให้พี่เค้า และพี่เค้าก็มองไปที่ผมด้วยสายตาที่ผมรู้สึกว่าพี่เค้าเอ็นดูผมมากแค่ไหน "And I know I promised that I couldn't stay, baby...Every promise don't work out that way, no no no no no...Every promise don't work out that way" Wow!! ท่อนนี้เป็นท่อนที่ผมชอบมาก ผมว่าคุณ Beyoncé เขาร้องกินขาดแล้วนะฮะ พี่ซึงกวานก็ร้องท่อนนี้แบบกินขาดไม่แพ้เจ้าของเพลงเลย พี่ซึงกวานนี่สุดยอดจริงๆ เลย "ขอบคุณครับ" เมื่อร้องเพลงจบพี่เค้าก็โค้งขอบคุณ เสียงปรบมือบวกกับเสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มหอประชุม ซึ่งผมก็ปรบมือให้พี่เค้าด้วยความปลาบปลื้มที่สุด

               "ขอบคุณบูซึงกวานด้วยนะคะที่ได้มาร่วมร้องเพลงในการเปิดคอนเสิร์ตครั้งนี้นะคะ" พิธีกรก็กล่าวขอบคุณพี่ซึงกวานอีกครั้ง แถมตอนนี้ผมรู้สึกดีมากเลยที่พี่เค้าได้ทำในสิ่งที่พี่เค้ารักและได้โชว์ศักยภาพอีกด้วย "ค่ะ...แล้วต่อจากนี้นะคะ ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย ขอเสียงกรี๊ดดังๆ ให้กับนักร้องที่กำลังมาแรงในปีนี้ คุณอี จีฮุนค่า" พอพิธีกรกล่าวเสร็จแล้ว เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มหอประชุมอีกครั้ง ผมกับร็อคกี้ก็ปรบมืมเพื่อต้อนรับนักร้องคนนั้น และแล้วนักร้องคนนั้นก็ปรากฏตัวออกมา




               Wow!!! เขาหล่อกว่าในรูปที่ดูไปเมื่อเช้าเลย ผิวขาวดุจดั่งหิมะ ริมฝีปากสีชมพู ใส่เสื้อแจ๊คเก็ทสีดำที่มีฮู้ดสีดำโดยมีเสื้อเชิร์ทสีขาว ทำผมปัดปัดไปด้านขวา ผมสีดำ รอยยิ้มอันเท่ของเขามันช่างดีเหลือเกิน "มองเพลินเลยนะ" ร็อคกี้กระซิบข้างหูผมเพื่อมาแซว จนผมหันไปมองด้วยสายตาที่พร้อมตีอีกรอบ "ฉะ...ฉันไม่ไดเมองเขาเพลินซะหน่อย" ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในขณะที่เขากำลังร้องเพลงแนวโรแมนติกอคูสติกด้วยความไพเราะจับใจ ผมฟังไปแล้วรู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนกับว่าเขากำลังร้องเพลงจีบผมอยู่ แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ร้องเพลงจีบผมหรอกนะ เพราะเพิ่งเจอกันครั้งแรกในฐานะคนดูเองนะ และแล้วความคิดของผมก็หายไปเมื่อเขาร้องเพลงเพลงแรกจบลง

               "สวัสดีครับ...ผมอี จีฮุน ยินดีที่ได้เจอนะครับ"  เขาก็ได้ทักทายแฟนคลับและแฟนเพลงกำลังส่งเสียงกรี๊ดกันสนั่น ในส่วนของผมนั้นกำลังปรบมือรัวให้กับเขา "วันนี้รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยครับ ที่ได้มาร่วมงานคอนเสิร์ตของโรงเรียนโซลบรอดคาทซ์ และดีใจที่พวกคุณได้มาที่นี่เพื่อมาให้กำลังใจผม ต่อไปนี้จะทำการแสดงให้เต็มที่เลยครับ" เขาพูดออกมาได้อย่างประทับใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาได้มีชื่อเสียงขนาดนี้นะ "เพลงที่ผมจะมาร้องในวันนี้...เป็นเพลงที่เกี่ยวกับความรักที่ผมอยากจะถ่ายทอดมันออกมา นั่นก็คือเพลง Simple ครับ" เพลงนี้เหมือนจะเคยได้ยินแค่ชื่อ เพราะเห็นเขาลือกันว่าเป็นเพลงที่ดีมากเลย ลองฟังหน่อยและกัน เผื่อผมอาจจะชอบก็ได้


          
                OMG!!! เพลงดีจริงๆ ด้วย ความหมายก็ดีมากเลย...ผมฟังแล้วรู้สึกว่ามันพิเศษยิ่งกว่าอะไรดี ฟังไปด้วยรู้สึกว่าเหมือนถูกจีบอย่างนั้น แต่ไม่ได้โดนจีบหรอก เขาคงร้องถึงคนที่เขาอยากรอใครซักคนนี่แหละ "ฉันว่าเพลงนี้ดีนะ แบบฉันฟังแล้วรู้สึกดีมากเลย" ร็อคกี้มากระซิบผมซึ่งสิ่งที่เขาพูดออกมานั้น ผมเห็นด้วยทุกประการเลยล่ะ "ใช่แล้ว...ฉันว่ามันเป็นเพลงที่ดีเลยล่ะ" ผมตอบออกไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับดวงอาทิตย์ "ขอบคุณครับ" เสียงขอบคุณของคุณจีฮุนเพื่อเป็นสัญญาณว่าได้แสดงจบแล้ว ทุกคนในหอประชุมต่างกรี๊ดและปรบมือเพื่อให้กำลังใจและชื่นชมในความสามารถของเขา คุณเขานี่เก่งจริงๆ เลย

       
            เวลา 18.00

                 ตอนนี้ถึงเวลาที่คอนเสิร์ตต้องจบลงแล้ว เพราะเนื่องจากไม่อยากให้นักเรียนที่นี่อยู่ดึกเกินไป ทางโรงเรียนเลยให้คอนเสิร์ตจบเวลาตอนเย็น ว้า...ผมเสียดายมากเลยที่คุณจีฮุนแสดงไปได้แค่ 3 เพลงเพราะเวลามันจำกัดมากๆ ตอนนี้ผมกำลังเดินไปตรงประตูทางออกของโรงเรียนพร้อมกับร็อคกี้เพื่อที่จะกลับบ้าน
 

                 “ร็อคกี้...แป๊บนะ” ระหว่างทางที่ผมกำลังเดินออกจากโรงเรียนนั้น ผมก็เห็นพี่ซึงกวานกำลังถ่ายรูปกับเพื่อนร่วมห้องของพี่เขา ผมเลยบอกร็อคกี้ว่าเดี๋ยวไปหาพี่เขาก่อน “โอเค... เดี๋ยวฉันไปรอที่หน้าทางออกนะ” เจ้าตัวบอกผมแล้วเดินไปที่หน้าทางออกก่อน ส่วนผมก็เดินไปหาพี่ซึงกวานที่เพิ่งจะถ่ายรูปเสร็จ “พี่ซึงกวานฮะ” ผมเรียกพี่เค้าแล้วพี่เค้าก็มองมาทางผม “ไง...พี่ร้องเพลงเป็นยังไงบ้าง” พี่เค้าเดินมาใกล้ๆ ผมพร้อมกับจับมือผมขึ้นมาเพื่อเรียกกำลังใจ “พี่ร้องดีมากเลยฮะ... แถมเพลงที่พี่ร้องเป็นเพลงที่ผมชอบมากเลยฮะ...พี่ซึงกวานนี่สุดยอดจริงๆ เลยฮะ” ผมพูดออกมาแล้วเอามือของพี่เค้าที่กำลังจับมือผมมาแนบหน้าผมด้วยความอ้อน 

         “ขอบใจนะชาน...พี่ก็อยากได้ยินชานร้องเพลงเหมือนกัน...มันจะต้องเพราะแน่ๆ” พอพี่เค้าบอกสิ่งที่ต้องการคือผมรีบผละมือพี่เค้าพร้อมกับปิดหน้าทันทีเพราะผมเขินพี่เค้าจัง “ฮ่ะๆ นายนี่น่ารักจังเลยนะ แต่ว่าตอนนี้พี่ต้องไปแล้วล่ะ...ขอบใจที่มาดูพี่นะชาน” พี่ซึงกวานชมผมพร้อมกับบอกลากลับบ้านแล้วพี่เค้าก็เดินจากไป ส่วนผมก็ยิ้มแล้วโบกมือให้พี่เค้ากลับ แต่ว่าผมต้องรีบไปหาร็อคกี้แล้วล่ะ เดี๋ยวเจ้าตัวจะรอนาน

          “ขอโทษทีนะ ที่ทำให้รอนาน” ผมรีบเดินมาหาร็อคกี้ที่ยืนรอผมมาสักพักนึงแล้ว “ไม่เป็นไร...ว่าแต่นายกลับยังไงเนี่ย” เจ้าตัวถามผมเรื่องการกลับบ้านซึ่งผมก็ตอบไปตามปกติว่า “อ๋อ...ฉันก็กลับเองเหมือนเดิมอะ...แล้วนายล่ะ” ผมถามกลับไปแล้วเจ้าตัวก็ตอบว่า “ฉันก็กลับแท็กซี่เหมือนเดิมนะ...เออ...แท็กซี่มาแล้ว และเจอกันพรุ่งนี้นะชาน” เจ้าตัวก็กลับแท็กซี่เหมือนเดิมและโบกแท็กซี่พร้อมกับขึ้นรถแล้วเปิดกระจกเพื่อรอผมโบกมือลา “กลับดีๆ ล่ะ ถ้าถึงแล้วก็แชทมาบอกด้วยนะ” ผมพูดพร้อมกับโบกมือลาเจ้าตัว “นายก็ด้วยนะ” 
ร็อคกี้ก็โบกมือลาผมกลับแล้วแท็กซี่คันนั้นก็ขับออกไป

          ผมก็เลยเดินกลับบ้านไปเหมือนเดิมทุกวัน บางวันก็นั่งรถเมล์ บางวันก็แท็กซี่ แต่ส่วนใหญ่ผมเดินกลับบ้านตลอดเพราะบ้านผมก็ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่นัก “เอี๊ยด!” เอ๊ะ... ทำไมมีรถมาจอดตรงข้างๆ ผมน่ะ คงไม่ได้ทำอะไรผมใช่มั้ย “ให้พี่ไปส่งมั้ย” ดะ...เดี๋ยวนี่คุณจีฮุนมารับผมกลับบ้านเหรอ “อะ...เอ่อ...ได้ฮะ” ผมตอบกลับไปด้วยความงุนงงที่จู่ๆ คุณเค้าให้ผู้จัดการขับรถมารับผมทั้งๆ ที่ผมและคุณเค้ายังไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวเลย ผมก็เลยขึ้นรถนั่งด้านหลังแถมนั่งติดกับคุณเค้าอีกต่างหาก แล้วรถที่ผมนั่งก็ขับออกไป

         “คะ...คุณคืออี จีฮุนใช่มั้ยฮะ” ผมหันไปแกล้งถามเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแบบทำตัวไม่ถูก ก็เขาเล่นมารับผมแบบนี้ จะให้ทำตัวยังไง “ใช่...นายคืออี ชานใช่มั้ย” เขาหันไปหาผมด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เอ๊ะ...เขารู้จักผมได้ยังไงเนี่ย “คุณรู้จักผมได้ยังไงฮะ” ผมถามเขากลับไปด้วยความมึนงง “อืมห์...พี่ก็เสิรช์ชื่อนาย พี่ก็รู้แล้วว่านายคืออี ชาน ลูกชายคนโตของมหาเศรษฐีแห่งตระกูลอี” โหว ยอมใจเลย อย่างว่าแหละเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีมันพัฒนาแล้วเลยสามารถเสิรช์อะไรต่ออะไรได้

          “เอ่อ...แล้วทำไมจู่ๆ คุณถึงมารับผมกลับบ้านล่ะฮะ” ผมถามประเด็นนี้ออกไปด้วยความสงสัย “พี่เห็นนายเดินคนเดียวแล้วกลัวว่านายจะถูกคนแปลกหน้ามาทำร้ายนายนะสิ...พี่ก็เลยให้เมเนพี่รับเราขึ้นรถด้วย” พี่เค้าให้คำตอบที่ทำเอาผมเข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจเลยคือทำไมต้องมาโอบไหล่ผมด้วยเนี่ย “อะ...เอ่อ...ว่าแต่เพลงของคุณนี่ดีมากเลยนะฮะ” ผมชมเขาไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขัดๆ แถมตอนนี้หน้าผมเริ่มขึ้นสีระเรื่ออีกแล้ว มิหนำซ้ำยังเขยิบตัวมาใกล้ๆ ตัวผมอีก

          “ขอบใจนะที่ชมเพลงพี่...ว่าแต่นายชอบเพลงไหนมากที่สุดล่ะหืม” ถามไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ผมอีก “อะ...เอ่อ...ผมขอบเพลง Simple อะฮะ...เพราะว่าความหมายมันดีมากเลยฮะ...แถมพี่เป็นนักร้องที่สุดยอดมากเลยฮะ” ผมชมไปคุยไประหว่างที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย แถมหังใจยังเต้นรัวอีก

            “นายนี่น่ารักจังเลยอี ชาน...แต่ตอนนี้เราก็ได้รู้จักกันแล้ว...เรียกพี่ว่าพี่จีฮุนก็ได้ เรียกคุณแล้วมันดูห่างเหินไป” คุณเค้าก็มาหยิกแก้มผมเล็กน้อยจนผมถึงกับฟุบลงกับกระจกรถแล้วพูดออกไปว่า “อ่ะ...ยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ...พี่จีฮุน” นั่นแหละพี่จีฮุนก็โน้มตัวมากระซิบตรงใบหูของผมว่า “เช่นกันนะชานน้องพี่” Oh My God!!! เมื่อไหร่จะถึงบ้าน อยากกลับไปล้างความเขินอายแล้ว

             เมื่อรถของพี่จีฮุนได้มาถึงบ้านแล้ว ผมก็รีบหยิบกระเป๋าเป้พร้อมกับเปิดประตูรถแล้วรีบลงจากรถทันที “แล้วเจอกันใหม่นะฮะพี่จีฮุน” ผมโบกมือลาพี่เค้าพร้อมกับทำหน้ายู่ใส่ “ฮ่ะๆ เช่นกันนะชาน” พี่เค้าโบกมือลาผมกลับ จากนั้นรถคันสีขาวก็ขับออกไป ว่าแต่ตอนนี้รีบเข้าบ้านดีกว่า

            “กลับมาแล้วฮะ” ผมบอกพ่อกับแม่ที่เป็นสัญญาณว่าถึงบ้านแล้ว “ชานลูกแม่ วันนี้สนุกมั้ยคะ” แม่ผมก็เดินมากอดผมพร้อมกับหอมแก้มผมด้วยความคิดถึง “สนุกมากเลยฮะ” ผมตอบกลับพร้อมกับหอมแก้มท่านกลับ “ว่าแต่...ใครมาส่งลูกนะหืม” คำถามที่พ่อผมถามออกไป ทำเอาผมถึงกับไปไม่เป็นเลย ผมเลยตอบตะกุกตะกักไปว่า “เอ่อ..พะ...พี่จีฮุน...พี่อีจีฮุนฮะ” คำตอบของผมทำเอาทั้งบ้านถึงกับตกตะลึงไปตามๆ กัน “ห๊ะ!! แล้วพี่ไปรู้จักพี่จีฮุนตอนไหนฮะ” จงขานถามผมด้วยความสงสัย ผมเลยตอบไปว่า “ก็เมื่อกี้นี้อะ” ผมให้คำตอบพร้อมกับก้มหน้างุด “เอาหน่า...แต่ก็ดีแล้วที่ให้นักร้องคนนั้นมาส่งลูกถึงบ้าน ตอนนี้ไปกอนข้าวไป” พ่อผมพูดปลอบใจไปพร้อมกับบอกให้ผมกินข้าวเย็นทันที

              ผมไม่รอช้าเลยรีบไปนั่งเก้าอี้ที่แม่บ้านเตรียมเอาไว้ ทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงที่รู้สึกว่ามันสดใสและมีความสุขที่สุด หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ผมก็ขึ้นข้างบนไปอาบน้ำและใส่ชุดนอนสีฟ้าทั้งตัว พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนทันที จะว่าไปแล้ววันนี้พี่ซึงกวานกับพี่จีฮุนนี่เก่งมากเลยแฮะ ผมคิดถึงพี่เค้า 2 คนปุ๊ป หัวใจก็เต้นรัวปั๊ป เฮ้อ...นี่เราแอบชอบพี่เค้าทั้ง 2 คนเหรอเนี่ย...

...............................................................


Talk : ตอนนี้อี ชานได้เจอกับอี จีฮุนตัวจริงแล้ว แถมยังได้มีโมเม้นท์กับซึงกวานอีกด้วย ตอนหน้ามาลุ้นกันค่ะว่าอี ชานจะเจออะไร อย่าลืมติดตามกันด้วยนะคะ และอย่าลืมเม้นท์พร้อมกับสกรีม #ฟิคหนุ่มน้อยชาน ด้วยนะคะ แล้วเจอกันนะคะ


             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

7 ความคิดเห็น