Butterfly ll (Markbam) /maxwellXnes

ตอนที่ 4 : 3-พี่มาร์ค 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,828 ครั้ง
    23 ก.ค. 61


3







"จะได้มาด้วยกันอีกมั้ยคะ มาร์ค"


     "คงไม่ล่ะ แยกกันตรงนี้" 


     ร่างสูงก้าวออกจากห้องที่ตัวเองเปิดเพื่อทำกิจกรรม สาวสวยมองเขาตาละห้อย แต่ก็แค่นั้นแหละ เพราะเขาไม่คิดสานสัมพันธ์ด้วยอยู่แล้ว


แค่วันไนท์แสตนด์...


แค่แลกเปลี่ยนความพึงพอใจทางกาย






ฟู่ววว


     บีเอ็มสีขาวคันสวย แล่นฉิวไปบนท้องถนนยามค่ำคืน  มาร์คเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการล้นเหลือ และต้องหาที่ระบาย เขาไม่คิดจะมีแฟนอยู่แล้ว เพราะมันเป็นการผูกมัด  เขายังไม่คิดจะหยุด เพราะยังสนุกกับชีวิตแบบนี้...



     ที่บ้านมีธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ททั่วประเทศ เป็นเหตุให้เขามีเงินเหลือใช้ ส่วนมากผู้หญิงจะเข้าหาเขาก็เพราะเหตุนี้แหละ  ทุกคนเห็นแก่เงิน เห็นแก่ความหล่อที่เป็นเพียงเปลือกนอกทั้งนั้น






บัตเตอร์ฟลายด์คลับ



แม่งเกือบเที่ยงคืน...



ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมาที่นี่ แต่ก็มาแล้ว



     สักพักก็เห็นร่างบางแสนคุ้นตา ที่มองระยะร้อยเมตรก็จำได้  แล้วแม่งใช้ชีวิตโครตประมาทด้วยการเดินสวยๆไปรอแท็กซี่หน้าผับ  เหมาะแก่การฉุด กระชาก ลากไปย่ำยีจริงๆ



     เสยผมแบบไม่รู้ตัว อีสวยมันคงไม่รู้หรอก ว่าตัวเองหุ่นทรมาณใจชายด้วยกันแค่ไหน...



กึก


ไม่นานแท็กซี่ก็มา บีเอ็มเคลื่นตัวตามไปอย่างเงียบๆ


จนมาถึงหอ









     "เที่ยงคืนครึ่ง โอ้พระเจ้า" 


     ร่างเล็กจ่ายค่าแท็กซี่แล้วก็ลงจากรถ มองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วถอนใจ ดึกทุกวันจริงๆ เช้านี่มีเรียนด้วย แย่ชะมัด...


ปลดกระดุมคลายร้อนสองเม็ดบน ขึ้นไปคงอาบน้ำแล้วก็น็อคเลย รับมือกับลูกค้าเมาๆนี่โครตเหนื่อย




เอี้ยดด



     รถหรูสีขาวจอดขวางหน้า คนสวยเบิกตากว้างอย่างตกใจ เพราะจำได้ขึ้นใจว่ามันเป็นรถใคร มาทำอะไรป่านนี้วะ...



ปึง


"พี่มาร์ค..."


"ไง"


"ผ่านมาทำอะไรที่นี่ตอนเที่ยงคืนเหรอครับ" ร่างสูงลงจากรถมายืนกอดอก มองสำรวจร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า


"กลับดึกทุกวันแบบนี้หรือไงมึงอ่ะ"


"อื้ม"


"เหอะ สักวันโดนลากไปแดก "


"อ้าว ทำงานกลางคืนพี่จะให้กลับเช้าหรือไง ผมน่ะปกติ แต่พี่อ่ะทำไมไม่ไปนอน อ่อ...รู้แล้ว"


     รอยลิปสติกบนอกเสื้ออีกฝ่ายมันช่างชัดเจน ลืมไปว่าพี่มันเสือตัวพ่อ ดึกๆแบบนี้คงมาหาเหยื่อ หรือไปล่ามาแล้วก็ไม่รู้


"ไม่ใช่เรื่องของเด็ก" พอได้ยินแบบนั้นแบมแบมก็กัดปาก พี่มันเถื่อนเกินไปแล้วนะ มาเถียงกันหน้าหอตอนเที่ยงคืนเนี่ย


"งั้นเด็กอย่างผมขอตัวนะ จะไปนอนครับ" เบี่ยงตัวเดินหนี แต่มือหนาก็คว้าเอาไว้ตามเคย


"ลงประกวดเดือนนี่คิดนานยัง"


"หืม..."


"อะไรที่เกี่ยวกับโชว์รูปร่างหน้าตานี่มึงชอบจริงๆนะ  คิดว่าตัวเองดูดีสุดแล้ว" จะลงประกวดเดือนนี่มันไปหนักหัวพี่เขาเหรอไม่รู้จะคอยแซะกันไปถึงไหน ก็ไม่เคยไปอะไรนี่หว่า


"เข้าใจผิดแล้วครับ อะไรที่ทำแล้วได้เงินต่างหากผมถึงจะทำ เรื่องเดือนนี่ก็เพื่อนผมจ้าง เคลียร์นะพี่มาร์ค" สะบัดจนหลุดจากมือหนา เดินจ้ำอ้าวหนีอีกรอบ แต่คราวนี้โดนดึงกลับมาจนหลังติดกับประตูรถ


ปึ่ก


"ทำอะไรเนี่ยย"  ตามมากักไว้ไม่ให้หนี คนตัวเล็กดิ้นพล่าน หาทางรอดจากคนเถื่อน


"กูซื้อ อ่ะ กูจ้าง ให้มึงอยู่เฉยๆ  เอาไหม"


"พี่... บ้าเหรอ "



Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrr


     เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเล็กส่งเสียงก่อน  แบมแบมสะบัดแขนจากรุ่นพี่จนหลุดก่อนจะหยิบมันออกมา โดยที่มาร์คมองอย่างไม่วางตา


-พ่อเลี้ยง-



"ฮะ ฮัลโหล  ครับ"


"ว่าไงนะ!!"




     แบมแบมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือด น้ำตาคลอจวนจะไหล



แม่ช็อค เข้าโรงพยาบาลกลางดึก




"พี่มาร์ค ไปส่งแบมที่โรงพยาบาลทีนะ เรื่องอื่นค่อยคุยกัน"


"...."


"ขอร้อง"






20%









ต่อ







"ขอบคุณนะพี่มาร์ค ขับรถดีๆครับ" พอรถจอดแบมแบมก็บอกลา มาร์คเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ แต่ยังไม่ได้ออกรถไป



"...."



     "สวย!"


     จังหวะที่กำลังจะวิ่งเข้าตึก มาร์คก็เรียกน้องไว้ แบมแบมหันกลับมาเลิกคิ้วอย่างสงสัย พี่มันลดกระจกลง พูดเสียงเรียบๆตามสไตล์


     "ครับ?"


     "กูรอตรงนี้ เสร็จแล้วก็ลงมา อย่านาน กูง่วง"


     "เอ่อ..."


     "มีปัญหา?"



     "เปล่าๆ "


     อะไรของพี่มันวะ อารมณ์อย่างกับคนวัยทอง






ก๊อกก๊อกก๊อก



"มาแล้วเหรอลูก..."


     พ่อเลี้ยงหนุ่มที่ห่างกับเจ้าตัวเพียงสิบกว่าปีเปิดประตูต้อนรับ  พ่อเลี้ยงเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาในสภาพแบบนี้...


สภาพที่แต่งตัวแต่งหน้าจัด เพราะเพิ่งเลิกงานมา



     "สวัสดีครับ"


      ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นมองอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย แต่ร่างเล็กไม่สนใจ ตรงดิ่งเข้าไปหาแม่ที่เตียง


     "แม่ครับ..."

     แม่เหมือนจะเบลอเพราะฤทธ์ยา แต่ยังยิ้มให้เขาที่ไปเกาะอยู่ข้างเตียง แบมแบมน้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่...ทำไมเขาถึงไม่ได้อยู่ดูแลแม่



     "ไม่ร้องนะ..."


     พ่อเลี้ยงขยับซ้อนหลังและทาบมือลงไปที่มือเล็กบนเตียง คำปลอบโยนแผ่วเบาข้างหูมันทำให้คนตัวเล็กสะอื้นหนัก 


คิดถึงตอนที่ยังเด็กไม่รู้ความ...คิดถึงพ่อเลี้ยงที่กอดเขาแบบบริสุทธิ์ใจ



     "แม่เธอแค่โรคเก่ากำเริบ...ไม่ร้องสิ หน้าสวยๆเลอะหมดแล้ว "


       แรงกอดช่วงเอวทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง และสะบัดตัวหนี พ่อเลี้ยงฉวยโอกาสทุกครั้งที่เจอกัน แต่ไม่เจอคงไม่ได้ เพราะแม่


     "แม่ครับ อดทนนะ แบมจะหาเงินมาให้แม่ผ่าตัด จากนี้แบมจะดูแลแม่เอง นะแม่นะ" แม่ไม่ได้สติ แค่เพียงปรือตามอง และหลับไปอีกครั้ง ตัวเล็กกอดและร้องไห้อยู่กับตัวแม่



     "คืนนี้นอนเฝ้าแม่ก็ได้ ไม่ต้องร้องหรอก"


     ถูกกอดเอวและลากออกจากแม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้แบมแบมไม่ยอม สะบัดตัวจนหลุด อยากด่าแต่บุญคุณตอนเด็กมันค้ำคอ ทำได้เพียงสบถอยู่คนเดียว


     "อย่าครับ ผมจะกลับแล้ว"


หมับ


     "ขายตัวเหรอ  แต่งหน้าแต่งตัวขนาดนี้ ราคาสูงไหมล่ะถ้าพ่อจะ"



"ไม่ได้ขายครับ ผมทำงาน  ผมกลับแล้ว ลาครับ"


      ยกมือไหว้แล้วหันหลังออกอย่างไม่คิด ก่อนประตูปิดลงเสียงที่ทำให้หนักใจก็ดังขึ้น



"ค่ารักษาพยาบาลมันสูงนะลูก รีบๆทำงานหาเงินมาจ่ายล่ะ พ่อรออยู่"



ปัง



จริงเหรอ.. .











เกือบๆตีสอง



     สองขาเล็กเดินเหม่อๆลงมายังลานจอดรถ  หันมองโรงพยาบาลที่เพิ่งเดินออก ว่าแต่มันแพงจริงหรือเปล่า


แต่ห้องเมื่อกี้มันก็หรูมากเลยนะ



     ปาดน้ำตาทิ้งตอนที่เดินมาเกือบถึงรถ ร่างสูงของพี่มาร์คยืนสูบบุหรี่รออยู่ มองแล้วก็ถอนใจ นี่ก็อีกคนที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิต



กึก


     "ยังรออยู่เหรอครับ"

ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเลยถามไปแบบนั้น พี่มันเหลือบตามองนิดหน่อยแล้วบี้บุหรี่ลงพื้น


"คิดว่ากูพูดเล่น?" แต่พี่มันตอบมาโครตน่าโมโห


"ก็เปล่า...กลับเถอะครับ" บอกพร้อมกับก้มหน้าเปิดประตูรถ เวลานี้ไม่มีแรงจะเถียงแล้ว เหนื่อยไปหมดทุกอย่าง




     ภายในรถทั้งเงียบและเย็นจัด แต่พี่มันขับรถอย่างชิวเหมืนจะแกล้ง แอร์ก็ไม่กล้าเอื้อมไปลด ได้แต่นั่งหนาวอยู่คนเดียว


"พี่...โรงบาลเมื่อกี้ มันรัฐบาลหรือเปล่า.." ไม่อยากให้เงียบจนเกินไป ก็เลยถามขึ้น จริงๆแล้วก็กังวลเรื่องนี้


"เอกชน....ทำไมอ่ะ"


"เปล่า..."  มันแพงมากน่ะสิ  เงินเก็บน่ะมี แต่จะไว้จ่ายค่าเทอมด้วย หรือจะย้ายแม่ออกมาดี แบบนี้มัน...เห็นแก่ตัวเกินไปหรือไหมนะ



"พี่มาร์ค เลี้ยวไปไหนอ่ะ ไม่ใช่ทางกลับหอนี่" พอถึงทางแยกรถก็เลี้ยวออกซ้ายทั้งๆที่หอต้องตรงไป แต่คนขับก็ไม่คิดจะหยุด ก่อนมันจะเลี้ยวมาจอดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง



"นอนนี่แหละ หอมึงไกล ตีสองกว่าแล้ว" ขับเข้าล็อคแล้วดับรถหน้าตาเฉย ไม่ถงไม่ถามสักคำ ถ้าไม่ลงคงร้อนตายอยู่ในนี้แน่



"...." เ


     ห็นแก่ความใจดีที่พี่มันไปรับไปส่งโรงพยาบาล จะไม่โวยวายและกัน เดินตามอีกคนต้อยๆเข้ามาในโรงแรมหรู


พี่แม่งจะเปิดที่นี่ให้นอนเหรอ น่าจะแพงเอาเรื่องนะ



     "สวัสดีค่ะ คุณมาร์ค"



     พนักงานผู้หญิงโค้งต้อนรับเราสองคน แถมรู้จักชื่อพี่มันด้วย คงจะพาสาวมาเปิดบ่อยล่ะสิท่า หล่อรวยแบบนี้คงจะมีคนต่อแถวยาวเป็นหางว่าว


     "อืม"


      พี่มันเสียมารยาทโดยการพยักหน้ารับเฉย แล้วเดินไปอีกทาง ผมเลยยกมือไหว้พี่พนักงานคนสวยตอบแล้วจ้ำตามไป



ติ้ง



     ลิฟต์เลื่อนขึ้นมายังชั้นบนสุดที่เคยเรียนมาว่ามันเป็นเพนท์เฮาส์  ตามโรงแรมที่ใหญ่โตและหรูหราแบบนี้ ส่วนใหญ่ชั้นบนสุดจะเป็นเพนท์เฮาส์ที่มหาเศรษฐีจะซื้อไว้ หรือไม่ก็เก็บไว้ใช้เอง


"พี่มาร์ค...พักชั้นนี้จริงเหรอ แบมว่า..."


"พูดมาก"

     พี่มันเดินนำลิ่วไม่รอ คนตัวเล็กกว่าต้องซอยเท้าตาม เหลียวมองรอบๆตัวแล้วก็โครตตื่นเต้น ที่นี่สวยมากจริงๆ และชั้นนี้ก็VIP สุดๆ



ตื้ดๆๆๆ



กดรหัสอย่างคล่องแคล่ว ประตูปลดล็อคในนาทีต่อมา พอเข้าไปแล้วมันก็ล็อคเองอัติโนมัติ


กริ้ก


พรึ่บ


"หืม..."  ไฟฟ้าในห้องติดขึ้นแบบไม่ต้องแตะเปิดใดๆ เครื่องปรับอากาศทุกอย่างทำงานเองหมด


"แม่ง...." อุทานในใจต่อไปไม่ไหวแล้ว เพอร์เฟคสุดๆ ทำบุญด้วยอะไรถึงจะได้เป็นเจ้าของ


ไม่สนแหละ... ปีสองต้องได้มาฝึกงานที่นี่ โรงแรมนี้ชื่อไรนะ ลืมอ่าน



"พี่มาร์คที่นี่ชื่ออะไรอ่ะ" ถามคนที่ปลดกระดุมออกอย่างใจเย็น พี่มันไม่สนใจจะตอบแถมยังเดินไปอีกห้องที่น่าจะเป็นครัว



     แบมแบมเดินสำรวจห้องที่โครตจะใหญ่กว่าหอเขาสักสิบเท่า ทุกห้องแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว ของตกแต่งแม้กระทั่งหลอดไฟโครตมีสไตล์ ขนาดเจอโรงแรมมาทุกรูปแบบยังอดทึ่งกับที่นี่ไม่ได้



" MT.  Royal"  ออกมาพร้อมเบียร์ยี่ห้อดังหนึ่งกระป๋อง เดินโชว์ซิทแพคระดับพรีเมี่ยมแบบไม่อาย


ทำไมเรามันบอดี้เอสไลน์ขนาดนี้วะ



"อื้ม"



"ถามทำไม"



"ถามเฉยๆ แล้วดึกป่านนี้พี่ยังกินเบียร์อีกเหรอ" 



"เออ ติด" ตอบเรียบๆแบบไม่สนใจโลก แบมแบมมองหาอุปกรณ์อาบน้ำ เพราะตอนนี้ก็ดึกมากๆๆๆ



"ผ้าเช็ดตัวของกูเองมึงใช้ได้เลย ใช้ได้ทุกอย่างในห้องนี้ แปรงอยุ่ในตู้นู่น เสื้อกางเกงหาเอาหรือจะไม่ใส่่ก็ได้"

 
"ครับ พี่พักที่นี่บ่อยเหรอ" เพราะเห็นข้าวของเครื่องใช้ของพี่มันวางอยู่ทั่วห้องเลยสงสัย หรือว่ารวยขนาดซื้อชั้นนี้ไว้...


"ไม่เท่าคอนโด"


"อ่อ" ถามคำตอบคำจริงๆ งั้นกินต่อไปเถอะ ไปอาบน้ำนอนแล้ว



กึก



โห...


สบถในใจเป็นครั้งที่ร้อย


     ห้องน้ำกว้างมาก แถมตกแต่งแบบลงตัว มีอ่างอาบน้ำอยู่มุมสุด มีฝักบัวอีกด้าน แถมเป็นกระจกทั้งห้อง อ้ะๆ อย่าคิดแบบนั้น กระจกแบบขุ่นครับไม่ใช่กระจกใส



ซ่า



     อาบแบบเร่งด่วนโดยการใช้ฝีกบัว อยากแช่น้ำใจจะขาด แต่คอนนี้มันจะตีสามแล้วไง



ตอนหยิบผ้าเช็ดตัวก็หน้าร้อนแปลกๆ ครั้งล่าสุดที่จำได้ก็ใส่ของพี่มัน...



แกร้ก



นี่คงเป็นห้องแต่งตัว



พอเปิดมาก็ผงะ เสื้อผ้าหลายสิบชุดถูกแขวนเป็นระเบียบ แต่ผิดหลักนิดนึงนะ จริงๆแล้วมันต้องไล่โทนสี 


กึกๆๆๆ



     คนเรียนการโรงแรมจัดการหยิบไม้แขวนสลับกันเพื่อเรียงเสื้อผ้าเป็นโทนสี ไล่จากเข้มลงมาอ่อน


ก้มลงตจัดการกางเกงอีกเล็กน้อยแล้วจึงเลือกชุดของตัวเองที่พอจะใส่ได้


ตัวใหญ่จัง



"ทำไร"  ร่างสูงเดินเข้ามาพอดี เห็นคนเอวเล็กยืนก้มๆเงยๆอยู่หน้าตู้ ก็เดินเข้าประชิด


"อะ เลือกชุดใส่อยู่"


"เดี๋ยวดูให้" พี่มันขยับมาชิดจนได้กลิ่นเบียร์อ่อนๆ แผงอกล่ำๆสัมผัสโดนแผ่นหลังเล็กเปลือยเปล่า


"อะ..." ขยับก็ไม่ได้ พี่มันทำไม่รู้ไม่ชี้ ยืดตัวไปค้นเสื้อต่อ



"ตัวนี้กูใส่นอน มึงน่าจะใส่ได้ "


     เสื้อยืดสีเข้มที่ตัวใหญ่มากๆถูกวางแหมะปิดหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆทำให้คนตัวเล็กหน้าร้อน  มือไม้สั่น เพราะมันเหมือนกลิ่นตัวพี่มาร์คเลย.



"เป็นเหี้ยไรอีก "



ถ้าไม่นับปากพี่มันนะ คนหน้าแดงก็ผิด เออไอ้พี่คนเถื่อน///





50%








ต่อ







ทำไมประตูมันไม่มีลูกบิดล็อค  


          ร่างเล็กสาละวนกับการล็อคประตูห้องแต่งตัว ซึ่งมันไม่มีลูกบิดหรือกลอนล็อค มีเพียงที่แสกนนิ้วช่องเล็กๆ อย่าบอกนะว่าเจ้ าของห้องล็อคได้คนเดียว



ระบบความปลอดภัยสูงทะลุเพดาน



กึก



       คว้าเสื้อมาสวมทับผ้าเช็ดตัว หน้าแดงหน่อยๆตอนส่องกระจก เพราะกลิ่นไอความแบดมันฟุ้งกระจายอยุ่รอบตัว....เหมือนโดนกอด














Mark side




"ทำอะไร" คนตัวเล็กกำลังจะล้มตัวนอนโซฟาเบดกลางห้อง เขายืนกอดอกอยู่ด้านหลัง สำรวจมองคนลุกนั่งที่พร้อมนอนเต็มที่


ทำตาปรือใส่อีก


"นอนไง ตีสามแล้วมั้งพี่..."  พูดพร้อมขยี้ตา เขาจ้องใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางค์อย่างเผลอไผล ตอนแต่งคือสวยอันนี้ยอมรับ แต่พอหน้าสดเท่านั้น....น่ามองเข้าไปอีก



"ไปนอนในห้อง" 


"ไม่อ่ะ ตรงนี้ก็ได้แป๊บเดียวก็เช้าแล้ว พี่ไปอาบน้ำนอนเหอะ ดึกแล้ว" 



"ตามใจมึง" 


        พอบอกเสร็จก็กลับเข้าห้องตัวเองเพื่อไปอาบน้ำ วันนี้ได้ปลดปล่อยไปแล้วรอบนึงกับสาวสวยที่ลีลาถึงอกถึงใจ แต่พอมาเจอคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนโซฟา มันก็เหมือนจะมีอาการแปลกๆ...



ห้องน้ำเปียก...และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำกลิ่นโปรด



แต่วันนี้กลิ่นมันเย้ายวนกว่าเก่า เพราะเขาไม่ได้เป็นคนใช้มัน



        ที่นี่เป็นโรงแรมของพ่อ และเขาก็ถือหุ้นอยู่เกือบครึ่ง ที่นี่หรูหราทันสมัย เป็นที่นิยม กำไรต่อปีนี่คุ้มกับการลงทุนมากๆ



       ชำระร่างกายเสร็จก็สวมกางเกงขายาวตัวเดียวเพื่อเตรียมจะนอน ผมแค่หมาดๆก็พอแล้วเพราะนี่มันเกือบตีสาม



ฟึ่บ

         ร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ภายในห้องนอนที่ไม่มีใครเคยไดเขาอมา นอกจากเจ้าของห้อง อีสวยนี่มันตัวเบาอย่างกับนุ่นเลยแฮะ



        "อื้อ" 


       พอขยับก็ครางมาให้ได้ยินเบาๆ  เสื้อยืดตัวโคร่งของเขาที่มันใส่ก็เลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อน


อึก...



น่าแปลก...


เป็นผู้ชายแต่หน้าสวยอย่างกับผู้หญิง


เป็นผู้ชายแต่มีส่วนโค้งเว้าแบบผู้หญิง


เป็นผู้ชายที่ไม่เหมือนผู้ชายเลยสักนิด



          ใบหน้าหวานหลับพริ้มอย่างไม่ระมัดระวังตัว ตายังบวมๆเพราะร้องไห้ เขาไม่รู้หรอกว่ามีเรื่องอะไรกัน แต่มันต้องเกี่ยวกับเรื่องเงินๆทองๆแน่ 



ฟอดด


แก้มนุ่มชิบหาย....



"อืมม" 


         คนถูกกอดขยับตัวอย่างอึดอัด แต่คนกอดไม่มีทีท่าจะปล่อย แถมรัดแน่น มือหนาขยับลูบแขนเรียวลื่นมือ เลยไปยังสะโพกนุ่มที่อยู่ใต้ผ้าห่มและเร่ิมคลึงมันเบาๆ


"อืออ"


ถือว่าเป็นค่าน้ำมันกับค่าที่พักสุดหรูนี่แล้วกันนะ....อีสวย










ห้องหรูของพี่มาร์คมีผี....



       แบมแบมยืนหมุนสำรวจความเสียหายที่ก้นของตัวเองหน้ากระจก หลังจากเมื่อคืนคล้ายจะฝันว่าโดนผีอำ เหมือนถูกบีบ ถูกขยำร่างกายอะไรสักอย่าง


"ช้ำเลย..."


         แล้วหลักฐานแดงเป็นปื้นที่สะโพกก็ตอกย้ำว่าโดนอำจริงๆ เป็นรอยมือด้วย...


        หลังจากตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนข้างๆพี่มาร์คก็รีบออกมา เพราะมีเรียนเช้า สวมชุดเก่าไปก่อนเพราะอายเกินจะปลุก ก็ตื่นมาในอ้อมกอดพี่มันจะให้ทำยังไงได้....


       สุดท้ายก็ต้องปลุกอยู่ดี เพราะออกจากห้องไม่ได้ ระบบปลอดภัยสูงเกินไป ไม่ตัดนิ้วไปแสกนก็ดีเท่าไหร่แล้ว



        ถ้าเจออีกจะบอกกับพี่มันว่าให้นิมนต์พระมาที่ห้องบ้าง หรือไม่ก็แจ้งทางโรงแรมให้ทำบุญ
เพราะผีดุ เป็นการตอบแทนที่ใจดีแบบเถื่อนๆเมื่อวานนี้
















มหาวิทยาลัยXXX



        "มึงโดนกระทืบตายก่อนได้ใช้หนี้แน่แบม"



        คำปรึกษาของเพื่อนทำให้แบมแบมหน้าซีด ไอ้แจงถึงกับยืนตะคอกเพียงเพราะเขาบอกว่าจะกู้เงินนอกระบบ


"ยืมไหม จะบอกพ่อให้ ไม่ต้องเกรงใจ" 


"เออ กูยืมพี่กายให้ มึงจะดิ้นรนทำไมวะ" ทั้งจีนทั้งกีกี้ต่างเสนอทางเลือกให้ยืมเงิน แต่คงรับไว้ไม่ได้ หนี้เก่าของพ่อจีนก็ยังไม่ได้คืนเลย


"ไม่ยืมพวกมึงเด็ดขาด ห้ามพูดอีก ของเก่ากูยังไม่มีปัญญาคืนเลย"


"พ่อเลี้ยงมึงนี้เฮียสุดๆไปเลยเนาะ ยังหนุ่มแท้ๆดันไม่หางานทำ รอมึงส่งอย่างเดียว แม่มึงก็ยอมอ่ะแบมกูไม่เข้าใจ"


"แจง...."


"เออ กูขอโทษ กูแค่สงสัยเฉยๆ มึงทำเพื่ออะไรวะ" พอเห็นเพื่อนหน้าสลด ก็ใช้คำพูดซอฟต์ลง 


"กูรักแม่ และพ่อเลี้ยงเค้าก็เคยดีกับกูมาก กูก็รักเค้า" อย่างที่เคยบอก ตอนที่ยังเล็ก พอแม่กับพ่อเลิกกัน ก็มีพ่อเลี้ยงนี่แหละทีช่วยเหลือทุกอย่าง ให้ความรักไม่เคยให้น้อยหน้าใครเลย แต่เพราะอะไรไม่รู้ทำไมเขาถึงเปลี่ยน....


"ก็แค่เคยดี แล้วตอนที่จะข่มขืนมึงเค้าดีไหมล่ะ"


"ไอ้แจง!!!" 


"เออกูขอโทษ" ทั้งจีนทั้งกี้ต้องคอยปรามแจง ปากมันหมาตลอด ไม่ได้ดูหน้าไอ้แบมมันเลย


"ช่างเหอะ ถ้ากูหายไปก็นะ.. ตามนั้น" ฟุบหน้าลงกับโต้ะหินอ่อนอย่างปลงๆ มีใครชีวิตเลวร้ายกว่าเขาอีกไหมนะ


"หาผัวรวยๆไหม มึงสวยขนาดนี้ เอาดีๆไปเลยแบม" จีนแนะนำ นู่นไม่ได้นี่ไม่ได้ เหลือทางนี้ทางเดียว


"มึงพูดง่าย แต่มันไม่ง่ายนะจีน เอาเป็นว่า ถึงเวลาเมื่อไหร่ถ้ากูไม่ฆ่าตัวตายก่อน ก็คงหาทางออกได้"


"เฮ้ยอย่าพูดแบบนี่ดิ้"


"เออ ตายจริงกูจะตามไปด่าทั้งผีๆนั่นแหละ" 


"ฮ่ะๆ อย่าเครียดๆ ยิ้มสวยเร็ว เดี๋ยวเป็นผีขี้เหร่"


"ไอ้กี้! พวกมึงนี่"


ป้าบบ



ทุกวันนี้ยิ้มได้ก็เพราะพวกมัน....














ร่างเล็กกำลังรีบออกจากม.เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน



ตึ้ง

MARK



'อยู่ไหน'





Mark  ไหนวะ?




       แบมแบมกดเข้าไปดูรายชื่อผู้ติดต่อในไลน์ส่วนตัว หลังจากมีคนส่งข้อความมาถามว่าอยู่ไหน แล้วMarkนี่ไม่เคยมีเพื่อนชื่อนี้ นอกจาก....



"พี่มาร์ค"





ตึ้ง


'อ่านไม่ตอบ มึงจะเอายังไง'





'พี่มาร์คเหรอ มีไลน์แบมได้ไงอ่ะ'





'ทำไม มึงมีปัญหา?'





'ถามเฉยๆครับ ทำไมต้องหงุดหงิด'




'เอามาจากมึงนั่นแหละ '



'ตอนไหนอ่า'




'หลับอย่างกับตาย โดนเอาก็ไม่น่าตื่น '



'พี่!!!"




'ตกลงอยู่ไหน'




'อยู่......หอ'






'โกหกกูหรือเปล่า'




'เปล่า'






'เหรอ...งั้นหันหลังกลับแล้วเดินมาหากูที่รถ เตรียมตัวรับบทลงโทษที่โกหกคนอย่างกูได้เลย'



งานเข้าแล้ว.....หนีดีไหม







'จะเดินมาเองดีๆหรือจะให้กูลงไปลากขึ้นมา เลือกเอา' 



 


ไม่น่ารอดแล้วแบม...








70%








ต่อ









ครืดดดดด



     "สวัสดีครับพี่มาร์ค" 


      กระจกรถเปิดลงจนเห็นใบหน้าถมึงทึงของคนขับ แบมแบมอยู่เป็นด้วยการยกมือไหว้ ยังไงซะพี่มันก็โตกว่า ทำตัวมีสัมมาคารวะเผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น



"ขึ้นมา" ซะที่ไหน



บรื้นน



        ยังไม่ทันจะคาดเข็มขีดพี่มันก็ออกรถแบบกระชากหัวแทบทิ่ม  รถที่สวนมาบีบแตรดังลั่น แต่ไอ้คนเถื่อนก็หาได้แคร์ไม่...



"พี่มาร์ค...เอ่อ เบาหน่อยครับ"


"เรื่องของกู " แต่กูก็อยู่ในรถไงพี่ แทบอยากตะโกนใส่หู


        คนสวยนั่งตัวเกร็งแทบสิงไปกับเบาะ  ในเมื่อพูดไม่ได้ก็เลือกจะเงียบ นั่งหลับตาซะก็ไม่รู้แล้วว่ามันน่ากลัวแค่ไหน


"....."


"จะลืมตามั้ย"


"...."


"อีสวย..."


"ก็มันกลัวนี่" สุดท้ายก็ ยอมตอบ แต่ไม่มีทางลืมตาแน่ รู้สึกว่ารถไม่ได้ผ่อนความเร็วลงเลย มีแต่จะเพิ่มขึ้น


"ไม่ลืมกูจะแหกโค้งนะ เร็วๆ" 


"พี่มาร์ค!!!!" คนตกใจรีบลืมตา มองไปที่คนขับอย่างโกรธๆ  เรื่องแบบ นี้มันล้อเล่นได้เหรอ เขาไม่ขำไปด้วยนะ


"ทำแบบนี้ทำไม " 


"ก็มึงโกหก  กูไม่ชอบ" 


        บทลงโทษของคนโกหกคือการต้องมานั่งอยู่บนรถที่ขับด้วยความเร็วสูง คนตัวเล็กจิกนิ้วลงกับเบาะ  เม้มปากแน่น  


"จะกัดปากทำส้นตีนอะไร อยากช้ำเดี๋ยวกูกัดเอง" พูดแล้วก็ตีไฟเลี้ยวจอดลงข้างทาง คว้าท้ายทอยเล็กให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะกดริมฝีปากลงไป


แบบกระแทก...


กึก


แล้วก็กัดลงไปจริงๆ



"อื้ออ' 


        คนโดนจู่โจมน้ำตาหยด ไม่คิดว่าพี่่มันจะทำจริง  ได้แต่ใช้สองมือระดมทุบอกทุบไหล่อีกฝ่าย แต่ไม่สะทกท้าน


"......" 


พลั่ก


      "พี่มาร์ค คนเฮงซวย"
     

      จนเขาพอใจจะปล่อย ถึงได้อิสระคืน รวบรวมแรงสุดท้ายผลักอกพี่มันจนหงายและรีบเปิดประตูลงจากรถ


ปึง



"อีสวย"


   ออกแรงวิ่งไม่ฟังเสียงคนโกรธที่ตะโกนมา พี่แม่งนิสัยเสีย เอาแต่ใจตัวเองที่สุด 


ตึกๆๆๆ



    แล้วขาเล็กจะสู้อะไรกับคนแข็งแรงกว่าได้ สุดท้ายก็โดนดึงกลับไปอยู่ดี แบมแบมเซมาปะทะอกแกร่ง แขนเล็กถูกบีบแน่น


"พี่จะเอาอะไรอีก"


"ด่ากูแล้วจะหนีเหรอ มึงคิดว่ามึงเป็นใคร" 

     คำพูดสุดท้ายทำให้คนตัวเล็กเงยหน้าจ้องคนโตกว่า  คนที่เข้ามายุ่งมันเป็นพี่ไม่ใช่เหรอวะ


"ขอโทษ ทีนี้พี่ปล่อยได้หรือยัง เราอย่ามายุ่งกันอีก"  พูดเพื่อตัดบท แต่กลับกลายเป็นทำให้คนฟังโมโหยิ่งกว่าเดิม มาร์คบีบต้นแขนแน่นกว่าเดิมจนแบมแบมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ


"มึงเป็นใครมาสั่งกู..." 


"พี่...มาร์คเจ็บ"



"มึงจะได้เลิกดื้อ" 

       คนถูกกล่าวหาว่าดื้อถูกกระชากจนตัวปลิว มาร์คยัดน้องกลับเข้ารถเหมือนเดิม ความน่ากลัวที่ปะทุอยู่รอบตัวทำให้แบมแบมไม่กล้าที่จะหนีลงไป


      พี่มาร์คเป็นคนโมโหร้าย.... นี่คือสิ่งที่สัมผัสได้และไม่มีอะไรมาหยุดยั้ง ครั้งก่อนๆเพียงแค่เอาแต่ใจและเผด็จการ แต่วันนี้ทุกอย่างมันเผยออกมาบนข้อมือและต้นแขนที่ขึ้นสีช้ำหมดแล้ว


ฟึ่บ


.     หลอดยานวดแก้ปวดถูกโยนลงหน้าตักทันทีที่รถออก คราวนี้ไม่ได้แล่นเร็วแบบก่อนหน้า แค่เคลื่อนไปเรื่อยๆตามถนนโล่งๆ


      แบมแบมหยิบยาขึ้นมาทาแต่โดยดี ไม่อยากมีปัญหา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า พี่มันจะมาป้วนเปี้ยนทำไม ได้ก็ได้แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก ไอ้เรื่องรักๆชอบๆนี่ตัดไปได้เลย หรือหวังแค่เรื่องบนเตียงอย่างที่พี่มันเคยบอกว่าอยากจะซื้อ


"ถ้าขายให้แล้วจะจบใช่ไหม" 


"อะไร"


"ถ้าขายให้พี่แล้วจะไม่มายุ่งอีกใช่ไหม "


"คิดว่าตัวเองมีค่าขนาดนั้น?"วถามเรียบๆ  ก็แค่หน้าชาๆ 


"งั้นจอดครับ ไม่อยากนั่งไร้ค่าอยู่เกะกะพี่" 


"หึ" คนขับไม่ตอบอะไรได้แต่กระตุกยิ้มมุมปาก  ก่อนจะหักพวงมาลัยเข้าข้างทางอีกครั้ง


เอี้ยดดด


"อยากลงก็ลง " 


ปึงง


      แบมแบมก้าวขาลงจากรถคันหรูที่ตอนนี่ออกรถไปจนเห็นไฟท้ายลิบๆ รู้สึกอยากจะร้องไห้ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว


อย่าเจอกันอีกเลย...พี่มาร์ค










Butterfly club


"ทำหน้าเหมือนน้องแคทดาวนิเทศไม่ให้ฟันอย่างนี้ล่ะ เพื่อนมาร์ค"  

     แจ็คสังเกตุไอ้คนเถื่อนที่มันทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครตายตั้งแต่มาถึง นึกอยากจะชวนก็ชวนซะกระทันหัน ไอ้บีไม่ว่างและไอ้ยิมก็เพิ่งเข้ามา


"ฟันแล้ว" มันตอบเรียบๆแบบไม่ขยายความอะไรอีก ยกเหล้าซดตามประสาคนคอแข็ง กระดกเอากระดกเอาอย่างกับน้ำเปล่า


"เอาแต่หัววันเลย" ยิมเอ่ย หยิบแก้วเพื่อชงให้ตัวเองบ้าง มาร์คมันขี้หงุดหงิด อะไรจุกจิกใจก็เหวี่ยงแม่งไปซะหมด ไม่รู้ใครไปสะกิดต่อมมัน



"เฮ้ยๆ น้องแบมคนสวยมาแล้ว" 


       ผับเริ่มคึกคัก เสียงฮือฮายังคงดังขึ้นตลอดทุกวันที่ผีเสื้อก้าวขาเข้าร้าน แบมแบมสวยหมดจรด มองมุมไหนก็ไม่เหมือนผู้ชาย


"...." มาร์คไม่ได้หันไปดู ได้ฟังเสียงเซ็งแซ่ข้างๆโต้ะที่เอ่ยแซวกันสนุกปาก เอวเล็ก คอระหง ผิวขาวเนียน ขาเรียวน่าพาดบ่า. เหี้ยอะไรของมันนักวะ พูดไม่ค่อยจะเข้าหู


"กูเรียกนะ เห็นมึงเครียดๆ เลี้ยงเอง" แจ็คพูดพร้อมกับยืนขึ้น ยังไม่ทันจะเอ่ยห้ามมันก็เดินออกไปที่เคาเตอร์แล้ว 


การจะได้ผีเสื้อมานั่งด้วยคือต้องประมูล


ใครให้ราคาสูงสุดจะได้ไป...




"มึงเป็นไรเนี่ย" ยิมเห็นเพื่อนยังตกอยู่ในภวังค์ความหงุดหงิดเลยถามย้ำ 


"หงุดหงิด เหี้ยอะไรก็ไม่รู้" 


"สาวสักคนไหม...เผื่อจะดีขึ้น" 


"ยังก่อน พักนี้กูรำคาญ มึงแดกๆไปเหอะจะซักกูทำไม" มันตอบตัดบทแล้วก็หันไปกระดกแก้วต่อ ยิมเลยเลิกเซ้าซี้ เดี๋ยวถ้ามันอยากเล่าก็เล่าเอง


    แจ็คกลับมาพร้อมใบเสร็จในมือ แน่นอนว่าคืนนี้ผีเสื้อตกเป็นของโต้ะเขาอยู่แล้วเพราะมันยิ้มแป้นมาแต่ไกล ไม่รู้ว่าเปย์ไปเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆคงเป็นหมื่น 


"รอได้เลยครับพวก"







"สวัสดีครับ"


       แบมแบมแทบอยากจะลางานกลับห้อง เห็นเพื่อนพี่มาร์คก็รู้แล้วว่าจะต้องมาเจอกับอะไร
สองขาเล็กเดินมายังโต้ะที่ชนะการประมูลในคืนนี้  ร่างบางอยู่ในชุดสกินนี่สีดำกับเสื้อสีขาวบางเบาและโช้คเกอร์เส้นเล็กสีดำ


       ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มจนสวยคมสะกดใจคนมอง มือเล็กยกขึ้นไหว้แขกตามธรรมเนียมร้าน อย่างเสียไม่ได้


"นั่งเลยน้อง" แจ็คขยับที่ให้คนสวยนั่ง ซึ่งมันข้างๆกับที่ของคนหน้าบึ้ง แบมแบมเลยเลี่ยงไปอีกด้านที่เป็นโซฟาข้างๆยิม


"ตรงนี้ดีกว่าครับ ใกล้เครื่องดื่มจะได้ชงสะดวก" เหตุผลดีมากจนโล่งใจ แต่มาร์คกลับมองออกว่าอีสวยมันตีตัวออกห่าง มองไปยังข้อมือเล็กยังเห็นรอยมือจางๆ ที่เขาเป็นคนทำอยู่เลย


มันขาวจนน่าขังเอาไว้ในห้องซะจริงๆ


กึก


      มือเล็กคีบน้ำแข็งเติมเหล้าอย่างชำนาญ สามหนุ่มโสดนั่งเงียบมองคนตัวเล็กไม่วางตา กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวแบมแบมทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความน่าหลงใหล แจ็คลอบกลืนน้ำลายหลายครั้งยามอีกฝ่ายก้มลงต่ำ แม้กระทั่งยิมยังเผลอจ้องคนข้างๆไม่วางตา


     โครตมีเสน่ห์...



     "ชงเองก็กินเอง กูไม่กิน"


     คนนั่งตรงข้ามปฏิเสธแก้วสีอำพันที่มือเล็กยื่นให้ แบมแบมเม้มปาก ไม่กินก็ไม่ต้องกิน


อึก....


      เป็นครั้งแรกที่ถือวิสาสะกินของลูกค้าโดยพละการ ของเหลวร้อนฉ่าไหลลงคอหมดแก้วแบบประชดประชัน หน้าใสเริ่มขึ้นสีเรื่อ แจ็คหันไปด่าไอ้เถื่อนที่มันปากหมาซะเหลือเกิน


"ไอ้มาร์คมึงแม่ง....ไอ้เหี้ยนี่" 


"หึ" 


"ชงมาครับน้องแบม พี่กับไอ้ยิมกินเอง" 


"ครับ..." 



"แล้วเลิกงานดึกไหมปกติ..." 


"ดึกครับ ถ้าตอนเช้ามีเรียนนี่แบมแย่เลย" เหมือนคนสวยจะผ่อนคลายลง อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า เลยยิ้มและพูดได้หวานหยดขนาดนี้


"อ้าปากครับ...พี่ยิม"  หันไปยกแก้วเหล้าป้อนคนหน้านิ่งที่นั่งข้างๆ ทำเอาแจ็คหน้าเหวอ เพราะไอ้เถื่อนมันก็มองอยู่


"เก่งครับ เลอะแล้วแบมเช็ดให้" นิ้วเรียวเล็กปาดน้ำที่เปื้อนขอบปากให้ยิม คนโดนเช็ดได้แต่จ้องหน้าหวานที่อยู่ใกล้จนได้กลิ่นหอมๆ  ถ้ามาร์คไม่สน เขาก็ยินดีจะสานต่อ


ตึก!!


"ชงมาให้กูแก้วนึง" แล้วคนเถื่อนก็ เป็นฝ่ายทนไม่ไหว ถีบโต้ะที่วางขวดเหล้ากับน้ำแข็งจนสะเทือน เรียกร้องให้ผีเสื้อแสนสวยเป็นฝ่ายชงให้ ทั้งๆที่ตอนแรกปฏิเสธ


"...."


       แบมแบมชงเหล้าเงียบๆตามคำขอ  ก่อนจะยื่นให้คนฝ่ายตรงข้าม แต่มาร์คไม่รับ  ใช้มือตบหน้าตักตัวเองสองสามที


ให้สาดเหรอ...



"มานั่งนี่...ผีเสื้อของบัตเตอร์ฟลายด์" 

      จงใจพูดกระตุ้นให้ร่างเล็กทำตามด้วยหน้าที่ แบมแบมถอนใจเฮือก ลุกจากโซฟานุ่มมานั่งตักแกร่งของลูกค้าวีไอพี


หมับ


"อ้าปากครับ"

       ปฏิบัติต่อพี่มันเหมือนลูกค้าคนอื่นๆ แต่ต่างกันตรงที่ร่างกายร้อนวูบวาบ มือหนาของพี่มาร์คลูบไปมาที่หน้าขา อีกข้างเลื่อนมาจับมือเล็กที่ประคองแก้วเหล้าไว้ แล้วดันกลับไปจนชิดปากอิ่ม


"กินสิ..."


"มะ..."


"กูบอกให้กิน" สุดท้ายก็อ้าปากรับน้ำเมาอีกรอบ บางส่วนไหลออกมุมปาก หยดเป็นทางลงกลางอกเสื้อสีขาว 


"ไอ้มาร์คมึงจะแกล้งน้องมันทำไมวะ เมาแย่ ดูดิ่หน้าแดงหมดแล้ว"


"หึ"


"ไหว...ครับ พี่แจ็คค" คนไหวเริ่มเอนตัวพิงร่างหนา มาร์คกระชับเอวเล็กให้แนบสนท
 กับตัวยิ่งขึ้น สวยนักใช่ไหม เมาเป็นหมาแล้วจะสวยอยู่ไหม โครตหมั่นไส้...


"ไอ้มาร์คมึงเล่นแรงไป" ยิมพูดขึ้นเมื่อเห็นหัวเล็กส่ายอยู่กับอกเพื่อน แบมแบมเมา เมาแล้วยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่


"เสือก"


"อือ...พูดไม่เพราะ พี่มาร์ค ไอ้คนเถื่อน..."


     ซบหัวอยู่กับอกแกร่ง นิ้วเล็กยุกยิกอยู่กับริมฝีปากของรุ่นพี่ มาร์คตามไล่งับ กระชับร่างเล็กจนเบียดชิดไปกับร่างหนา


"ว่ากูเถื่อนเดี๋ยวจับจูบโชว์ซะดีไหม ปากดีนัก " กดนิ้วไปบนปากอิ่ม คนบนตักช้อนตามองอย่างไม่รู้ตัว  ผีเสื้อของบัตเตอร์ฟลายกลายเป็นแมวไปซะแล้ว


"อื้อ..อย่าทำนะ"


"เมาแล้วน่าเอาชิบหายเลยมึง...อีสวย"







100%































////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
คนเลวววว พี่มันบ้าที่สุด แกมอมลูกชั้นใช่ไม๊ แกหวังอาไร๊!!!!!
เรื่องนี้ลูกแม่สวยแบบนี้เลยนะคะ ควีนสุดๆ ขอบอกกกก
ตัวอักษรกับข้อความแปลกๆ ให้อภัยกันนะ พิมทอสับ โน้ตบุ้คพี่ยืมไป 555 
มาน้อยๆแต่นานๆ ฝากๆๆๆติดตามด้วย เม้นๆๆ
แล้วเราจะหลงรักพี่เถื่อนไปด้วยกัน

เอ็นจอยรีดดิ้งงเด้ออ  แท็กเรื่องนี้  Butterflyมบ 
ไปเล่นได้  แล้วเจอกันค่าา
@pali_party
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.828K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,879 ความคิดเห็น

  1. #6859 lek0868909108 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 10:45
    แจงพูดถูกแบมจะยอมพ่อเลี้ยฃที่จะทำร้ายตัวเองทำไม /มาร์คเอ่ย ชอบเค้าก็บอกก
    #6,859
    0
  2. #6784 pangdaraton (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 15:20
    อีสวยยยยยเอ้ยยยยย
    #6,784
    0
  3. #6783 kittipongtongtho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:49
    แบมเป็นของพี่มาร์คคนที่กี่ร้อยค่ะ
    #6,783
    0
  4. #5995 FrontHyuk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 11:37
    โถถถถถถถ อิผี ปากไม่ดี แต่ก็หวงน้องเว่อรฺวัง 5555+
    #5,995
    0
  5. #5859 Namfon1983 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:53
    แกล้งน้องทะไม น้องน่าสงสารนะมาร์คคคคค
    #5,859
    0
  6. #5777 khimmark (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:34
    อร้ายยยยยย สุดค่ะพี่
    #5,777
    0
  7. #5514 ppattaranits (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 07:16

    อย่าแกล้งน้อง
    แบมลุคนี้สวยจริง
    #5,514
    0
  8. #5459 Markbam2MB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:07
    มาร์คแกมอมน้องใจร้ายย
    #5,459
    0
  9. #5172 ` dnmbdef (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:23
    อย่ารุนแรงกะน้องนักซี่
    #5,172
    0
  10. #5132 mylove2BB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 15:07
    มาร์คแม่งยังไม่รู้ใจตัวเองหรอ รุนแรงกับน้องเหลือเกิน​ สงสารแบมที่มีครอบครัวแย่ๆ แต่น้องโชคดีที่มีเพื่อนที่ดี
    #5,132
    0
  11. #5008 Kattyแฟนหมี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:59
    เราก็หมั่นไส้คนปากแข็ง
    #5,008
    0
  12. #4902 MTBB BBMT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43
    พี่มาร์คที่ละมุนไม่มีอยู่จริง...
    #4,902
    0
  13. #4893 Facebook12345 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:09

    พี่มาร์คใจร้ายอะแก้งนอ้ง

    #4,893
    0
  14. #4857 @fujinoii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20

    พี่มาร์คนิสัยไม่ดีเอามากๆ เอาแต่ใจสุดๆ นี่สงสารน้องอ่ะชีวิตต้องดิ้นรนไหนจะต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน ต้องเลี้ยงแม่ที่พ่วงมาด้วยพ่อเลี้ยง(เป็นง่อย)ที่ไม่ยอมทำอะไร ต้องมาเจอคนแบบพี่มาร์คอีก เป็นเรานี่ตะโกนใส่หน้าเลย “เมิงจะเอายังไงกับกรูไอ่พี่มาร์ค”

    #4,857
    0
  15. #4827 My love markbam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:58
    น้องลูก หนูจะโดนกินนะแบบนี้
    #4,827
    0
  16. #4805 PMarkNBam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:06
    เถื่อนเกิ๊นนนน เบาๆกับน้องหน่อยมาร์ค
    #4,805
    0
  17. #4757 Nuthathai Por (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45

    เมาแล้วอ้อนเชียวน้อง

    #4,757
    0
  18. #4587 Janriel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:35
    น่ารักกกกก
    #4,587
    0
  19. #4437 Bameverthing (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 14:21
    งึ้ยยยยยยยย
    #4,437
    0
  20. #4345 Myaiw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 15:49
    เราก็เขินนนนนนนนนนนน
    #4,345
    0
  21. #4201 kanpimark9397 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:10
    เขินว๊อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #4,201
    0
  22. #4063 MarkP_endear. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 09:17
    เขินพี่มาร์คอ้ะ -////-
    คนไรวะโคดแบด 5555555
    #4,063
    0
  23. #3961 ออมม่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 18:18

    พี่มาร์คไม่อ่อนโยนเลย น้องน่าสงสาร

    #3,961
    0
  24. #3748 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:57
    เขินน้ำตาจะไหลล อิพี่เถื่อนแท้ๆ 555555
    #3,748
    0
  25. #3582 dada0627 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 14:08
    ดูว่าคนเถื่อนเมื่อไหร่จะเลิกปากแข็ง หมั่นไส้
    #3,582
    0