Butterfly ll (Markbam) /maxwellXnes

ตอนที่ 25 : 21-อีสวยของพี่เถื่อน120%END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,057 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

21











Mark side


น้องยอมกลับมาอยู่กับผมแล้ว 


แกร้ก


          "แบมยังอาบไม่เสร็จเลยพี่" 

     ผมไม่สนใจ พาร่างกึ่งเปลื่อยของตัวเองเข้ามาด้านในห้องน้้ำ อีตัวเล็กกำลังแช่น้ำอย่างสบายอารมณ์โดยไม่ล่วงรู้ความคิดของผมสักนิด

          "จะมาดูรอยสักหน่อย.."

          "พี่ยังเห็นไม่ชัดอีกเหรอ มันก็เหมือนเดิมอ่ะ" 

     คนในอ่างเบะปาก เหมือนจะรู้ว่าผมคิดอะไร เรื่องแบบนี้จะโทษใครดีล่ะ ในเมื่อผมมีความต้องการไม่สิ้นสุด แล้วตัวเองดันมีทรวดทรงองค์เอวที่ดึงดูดผม 
โทษตัวเองไหมอีสวย ช่วยไม่ได้นะ
          
          "อยากสัมผัส...เมีย"

          "พี่ไม่เบื่อบ้างหรือไง เราเพิ่งทำกันเมื่อวันก่อน นี่จะทำ...อีกแล้วเหรอ" 

     น้องขยับให้ผมลงไปในอ่างด้วย ปากก็ดีแบบนี้แหละ แต่สุดท้ายก็ครางกระเส่าตลอด 

          "ไม่มีวันจะเบื่อ" 

     ผมลงไปซ้อนหลัง รวบเอวเล็กเข้ามาจนชิด อีสวยตัวเย็นเฉียบเพราะแช่น้ำนาน แต่ตัวผมร้อนรุ่ม ร้อนด้วยไฟรัก

          "อื้อ"

          "บอกซิ ใครเป็นคนสักให้ ใครเป็นคนเห็นไหล่เล็กๆ กับผิวขาวๆของกู" 

     ผมพรมจูบไปทั่วไหล่เล็กทีเปียกชื้น วนเวียนตรงรอยสักรูปผีเสื้อแสนสวย หัวคิ้วขมวดชนกันอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกได้ว่าต้องมีใครแตะต้องน้องมัน

          "เพื่อน...พี่คุณ"

          "พี่คุณ?" ผมขมวดคิ้วหนักขึ้นไปกว่าเก่า ชื่อนี้มันคุ้นๆเหมือนกับเคยได้ยินจากปากน้อง พี่คุณ...

          "พี่เขาเป็น...แฟนคนแรก"

พรวด!

     ผมเริ่มหัวร้อน ลุกขึ้นจากอ่างอย่างไม่บอกไม่กล่าว ไอ้เหี้ยนี่เองที่เป็นคนแรกของอีสวย เป็นรักแรกเป็นคนแรก เป็นคนที่ได้ทั้งตัวทั้งใจของน้องมันอ่ะ

          "พี่มาร์ค"

          "กูไม่ชอบเลย...คิดแล้วก็โมโหที่มีคนเคยทำแบบที่กูทำ" 

     เขาลุกขึ้น แต่น้องช้อนตามองเลยไม่ได้ก้าวออกไปจากอ่าง ได้แต่ทิ้งตัวนั่งที่ขอบแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ไม่หงุดหงิดสิ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ทุกคนย่อมมีอดีต

          "มันตั้งนานแล้วครับ แล้วเราก็ทำไปแค่ครั้งเดียวจริงๆคือตอนนั้น..."

          "ใครดีกว่า ไม่สิ มึงชอบแบบไหน...กูหรือมัน" 

     ถามไปอย่างนั้นแหละเพราะรู้อยู่แล้วว่าน้องจะตอบว่าอะไร แต่ความหวงก็ยังผลักดันให้แซะนู่นแซะนี่และยอมไม่ได้

          "กะ...ก็ต้องพี่สิ "

     อีสวยหน้าแดง คงกำลังจินตนาการอยู่หรือคิดอะไรไปไกลแน่ๆ มาร์คกระตุกยิ้ม ในหัวคิดเรื่องแกล้งเมียเด็กได้อีกแล้ว

          "กูเหรอ...ใช่หรือเปล่า"

      เขาส่งปลายนิ้วลูบไล้ปลายคางเล็กที่แหงนเงยขึ้นเพื่อมองกัน น้องมันพยักหน้าช้าๆ เม้มปากและเลียปาก

          "งั้นทำให้ดูหน่อยสิ ทำให้เห็นว่าชอบ พี่มากแค่ไหน..." 







(mini Cut)











           "อึก..."

     น้องแลบลิ้นเลียปาก อมยิ้มหน้าแดงซ่านให้กับเขา มาร์คทิ้งตัวลงอ่างก่อนจะดึงน้องมาคร่อมตักแล้วบดจูบคนเก่งเป็นการตอบแทน ก่อนเสียงครางหวานของอีสวยจะดังลั่นห้องน้ำ ก่อนที่เอวน้องมันเกือบจะหัก





30%







ต่อ







         "จะไปกี่วันครับเที่ยวนี้ " 

     ผมเตรียมกระเป๋า เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นให้พี่มาร์ค ครั้งนี้จะเดินทางกลับไต้หวันเพื่อไปคุยเรื่องสัญญาโรงแรมอะไรสักอย่างที่ผมไม่รู้รายละเอียด อยากตามไปแต่ก็ยังติดทำเรื่องฝึกงานจบ เลยทำได้แค่ช่วยเตรียมของให้อย่างเต็มที่ พี่มาร์คยุ่งมากๆช่วงนี้ ผมเห็นโทรศัพท์สั่งงานเป็นว่าเล่น แล้วก็โหมงานดึกตลอด

        "อาจจะอาทิตย์สองอาทิตย์ ยังไม่แน่ใจ" 

        "ครับ" 

     ผมรับคำ พับเสื้อใส่กระเป๋าวางเรียงให้ มำไปเพลินๆ รู้สึกตัวอีกทีตอนโดนสวมกอดจากทางด้านหลัง และรู้สึกจักจี้ที่ต้นคอ

        "จะจัดของให้ พี่จะแกล้งทำไมเนี่ย"

       "เอามึงใส่ลงกระเป๋าไปด้วยดีมั้ย ห่างกันนานๆ กูจะตายเอานะ"

       "พี่อ่ะเวอร์ แค่สองอาทิตย์เอง ไปทำงานเถอะครับ แบมรอพี่อยู่ที่นี่ ที่เดิม" 

     ผมกระชับมือหนาที่กอดเอวอยู่ ทีนี้พี่มันเลยฟัดแก้มไปฟอดใหญ่ กว่าจะปล่อยให้ผมทำต่อก็เล่นเอาเหนื่อย 

       "แบมจะโทรหาพี่ทุกวัน แล้วพี่ก็พักผ่อนบ้างนะ ดูแลตัวเองด้วย เป็นห่วงนะ" 

     พี่มาร์คยิ้ม ก่อนจะก้มลงมาจูบหน้าผากผมดังจุ้บ เรื่องหาเศษหาเลยแบบนี้พี่เขาถนัด ถึงเนื้อถึงตัวตลอด

       "ครับผม ครับคนดี ครับเมีย" 

     แล้วเรื่องกวนประสาทก็ยกให้เป็นที่หนึ่ง นี่ผมตกฟลุมรักพี่มันไปได้ยังไง ไม่เข้าใจตัวเอง






      วันเดินทางผมก็ไปส่ง พี่นิศาก็ไปด้วยเหมือนเดิม เราจูบลากันเพราะผมเป็นฝ่ายเริ่ม ผมอยากจูบ ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ใจมันหายๆ

           "เดินทางปลอดภัยนะครับ"

           "รู้แล้ว มึงพูดเป็นรอบที่ร้อย อย่าทำหน้าหงอยสิ เดี๋ยวกูก็ไม่ไป" 

          "ไปเถอะครับ บ้ายบาย พี่นิศาฝากพี่มาร์คด้วยนะครับ ให้พักผ่อนบ้าง อย่าให้เขาเครียดเยอะ" 

          "ได้ค่ะ" 

       ผมถูกยีหัวจนฟูฟ่อง พี่นิศาหัวเราะเราสองคนที่หยอกกัน ผมโดนพี่มันแกล้ง จะไปอยู่แล้วยังไม่เลิกแกล้งเลย

          "ยังไม่แต่งเลยนะ กล้าออกคำสั่งแล้วเหรอ อีสวยเอ้ย เดี๋ยวจะโดน"

          "พี่อ่ะ ไปได้แล้ว เดี๋ยวตกเครื่อง" 







           "มานี่แบม ทางนี้ๆ" 

      วันนี้มาทำเรื่องฝึกงานให้จบ ผมเพิ่งเห็นว่าม๊าต้วนเป็นคนเซ็นผ่านให้ วันที่ไม่มีพี่มาร์คมันเหงา ยังดีที่ไอ้สองตัวมันมาวอแว

          "ทำสปาเพื่อ? กูอยากกลับไปนอนแล้ว" 

      พูดไปก็เท่านั้น ไอ้สองคนก็พาผมไปทำจนได้ แล้วก็ไปช้อปปิ้งต่อ ซื้อนู่นนี่ฆ่าเวลา เพื่อรอพี่บีมารับ 

          "ตัวติดกันเกิ้นน หมั่นไส้" 

      ใครหวานกว่าใครก็โดนแซวแหละครับ รอไม่นานพี่บีก็มารับเพื่อพาผมกับแจงไปส่ง ระหว่างนั้นผมก็แชทคุยกับพี่มาร์ค จะห้าวันแล้วครับที่เราห่างกัน ผมคิดถึงแต่ก็ไม่เคยไปงอแงใส่ พี่มันจะให้ผมบินตามมา แต่ผมก็เลือกที่จะรอ

         "แล้วนี่ไอ้มาร์คเป็นไงมั่ง จะกลับไทยเมื่อไหร่" 

        "ราวๆอาทิตย์หน้าครับ ยังไม่แน่นอนเหมือนกัน "

        "แล้วเรื่องแต่งงาน ได้เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว" 

     พอถามแบบนี้ผมก็ชะงักกึก จะว่าไปแล้วเราก็ไม่เคยคุยกันเป็นจริงเป็นจังสักที จากวันนั้นที่ผมตอบตกลง จนมาวันนี้ยังไม่ได้คุยเรื่องแต่งงานอีกเลย หรือว่า...ไม่ได้อยากจะแต่งแต่แรก แค่พูดเอาใจไปงั้นๆ

       "ยังครับ ยังไม่ได้คุยกันจริงๆสักที"

       "อ้าวเหรอ ไอ้เถื่อนนี่ ใจเย็นเกินไปแล้ว พี่ช่วยพูดให้เอามั้ย"

     "ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวอยากแต่งเมื่อไหร่คงจะคุยกันเอง แบมไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว ยังไงก็รอได้" 





คอนโด


          'จะมาหรือเปล่า จะให้คุณนิศาจัดการให้' 

     โทรศัพท์ทางไกลแบบเห็นหน้ายังพอบรรเทาความคิดถึงลงไปได้บ้าง คนตัวเล็กนอนคว่ำไปกับเตียง เอียงหน้าเพื่อจ้องคนในจอ พี่มาร์คอยู่ในชุดสูทอย่างเป็นทางการ กำลังจะเข้าประชุมต่อในอีก10นาทีข้างหน้า แต่พอเขางอแงพี่มันก็เลือกที่จะคุยต่อ แถมยังเสนอให้บินไปหาอีกต่างหาก แบมแบมรู้สึกว่าตัวเองชักจะเอาแต่ใจมากเกินไปแล้ว

         "ยุ่งยากเปล่าๆครับ อีกสามวันพี่ก็จะกลับแล้วนี่ แค่นี้เอง รออยู่ที่นี่ดีกว่า " 

        ''ไม่คิดถึงกู?'

        "คิดถึงสิ แบมคิดถึงพี่มากๆ ขนาดแค่สองอาทิตย์ยังจะตายเลย ถ้าหากไม่มีพี่ก็คง...อยู่ไม่ได้" 

     พูดไปก็อายนิดหน่อย แต่นาทีนี้ไม่พูดคงไม่ได้ คนได้ฟังถึงกลับมีแรงลุยงานต่ออีกสักสองปี ผู้บริหารหนุ่มอมยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ หากยิ้มกว้างๆแล้วไม่น่าเกลียดคงยิ้มไปแล้ว

         'อีตัวดีเอ้ย อยู่ห่างกันขนาดนี้มึงก็ยังทำให้กูหลงได้เนาะ อีกสามวันก็กลับแล้ว  รออยู่ที่บ้านของเรานั่นแหละ เสร็จแล้วจะรีบกลับไปหา'

         "ครับ"

        'แค่นี้นะ ต้องไปแล้ว '

        "ครับพี่ สู้ๆนะ" 

     ฉีกยิ้มพร้อมกับชูสองนิ้วไปให้ อีกฝ่ายพยักหน้ากับท่าทางเด็กๆของเมียตัวเอง

         'อืม...พี่ก็คิดถึงนะ มากๆ'

      คำพูดสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่ตัดไป  ทิ้งให้คนตัวเล็กนอนดิ้นอยู่บนที่นอนด้วยความรู้สึกดีใจ พี่มาร์ครัก พี่มาร์คคิดถึง พี่มาร์คจะรีบกลับมาหา





      แล้ววันที่สามก็มาถึง คนตัวเล็กอาบน้ำแต่งตัวรอนับนาทีที่พี่มันจะกลับมา กำหนดคือช่วงเย็นเครื่องจะลง เขาจะไปรับพี่มาร์คด้วยตัวเอง
แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพร้อมกับข่าวที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่นัก ข่าวที่ทำให้ใจไม่อยากยอมรับ 

          'เก็บกระเป๋ารอป๊ากับม๊านะลูก ทำใจดีๆ เราจะไปหาพี่มาร์คที่ไต้หวันกัน'

         "ทะทำไมครับ ทำไมต้องทำใจ ทำไมต้องไปหา วันนี้พี่มาร์คก็กลับแล้ว"

          'น้องแบม พี่มาร์คประสบอุบัติเหตุที่นู่น ไปกับม๊านะคะ รอม๊านะ'

         "ไม่จริง..."






50%






ต่อ




ประเทศไต้หวัน

       คุณป๊าเป็นคนจัดการทุกอย่าง ทั้งตั๋วเครื่องบินและทุกเรื่องจนมาถึงที่นี่จนได้ คนตัวเล็กตาแดงช้ำเพราะร้องไห้และพักผ่อนไม่เพียงพอ ม๊าต้วนประคองลูกสะใภ้คนโปรดด้วยความสงสาร แต่นางจำเป็น และคิดว่ามันจะออกมาดีที่สุด

            "พี่มาร์คไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ"

           "หนูไปดูเองเถอะลูก ทางนี้แจ้งม๊ามาว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ม๊าก็ไม่รู้เหมือนกัน" นางรักลูกสะใภ้ แต่นางก็รักลูกชายตัวเองเหมือนกัน



      แบมแบมถูกพามายังสถานที่ที่ตัวเองก็ไม่รู้จัก เพราะไม่เคยมาต่างถิ่นแบบนี้ อาจจะเป็นโรงพยาบาลหรือบ้านพัก หรืออะไรสักอย่างที่ด้านหลังมีประติมากรรมสูงใหญ่เป็นรูปรองเท้าแก้วส้นสูงตั้งตระหง่านอยู่

        "เดี๋ยวป๊ากับม๊าเข้าไปก่อนนะ หนูรออยู่ที่นี่"

        "ครับ" 

      คนตัวเล็กรออยู่หน้าห้อง กวาดมองไปรอบ ๆพลางกอดตัวเอง ที่นี่น่าจะเป็นบ้านพักเพราะไม่มีคนเลย แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ไม่ดีทั้งนั้น เพราะพี่มาร์คเจ็บตัว แล้วถ้าเป็นอะไรมากล่ะ จะอยู่ยังไง

        "ฮึก..."

  แกร้ก

        "น้องแบม เข้าไปเถอะลูก ไปดูพี่เขา ม๊ากับป๊าจะรออยู่ข้างนอก"

      แบมแบมกลั้นใจ เดินสวนป๊ากับม๊าเพื่อจะเข้าไปในห้อง ไม่ว่าพี่มันจะเป็นยังไง เขาก็จะรอ


กึก

     ไหนพี่มาร์คล่ะ?

     กวาดตามองห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหน้าเป็นเตียงกว้างแต่กลับว่างเปล่าไร้ร่างคนนอน ไหนบอกว่าเจ็บหนัก แล้วหายไปไหน

หมับ

          "อื้อ" 

     จู่ๆก็ถูกล็อคจากด้านหลัง มือหนาปิดปากไม่ให้ส่งเสียง คนตัวเล็กดิ้นรนให้หลุดพ้นจากกายแกร่งที่โอบล้อม แล้วอ้อมกอดก็ช่างคุ้นเคยจนใจเต้นแรง นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน

ฟอดด

         "คิดถึงจังครับ" 

        "พะ...พี่มาร์ค" 

     พอถูกพลิกตัวให้หันมาเผชิญหน้าก็เบิกตากว้าง ก่อนจะถูกคนเป็นสามีทางพฤตินัยจูบอย่างรวดเร็วที่ปากอิ่ม น้ำตาเม็ดเล็กหยดลงกระทบแก้ม ทั้งดีใจทั้งโกรธคนตรงหน้าในเวลาเดียวกัน

         "ฮึก..."

        "ไม่ร้อง...เด็กดี..." 

     ปลายนิ้วที่ซับน้ำตาไม่อาจทำให้คนอ่อนไหวหยุดสะอื้นได้ อีสวยเบะปากราวกับเด็กน้อยไร้ที่พึ่ง พอได้สติก็ระดมทุบอกคนที่รวบตัวไว้อย่างไม่ยั้งมือ ตรงไหนทุบได้ทุบ ตีได้เป็นตีไม่ยั้ง

         "ทำไมทำแบบนี้ สนุกเหรอ ฮึก ทำไมเล่นแบบนี้" 

      พาลนึกไปถึงป๊ากับม๊าก็คงจะหลอกตัวเองเหมือนกัน ถึงได้อ้ำอึ้งแบบนั้น แต่พอมองคนตรงหน้าแล้วก็ไม่แปลกใจเลย ใครจะไปขัดใจลูกชายรั้นๆคนนี้ได้

         "ชู่วว ฟังก่อน หยุดฟาดพี่ก่อน"

        "ไม่ นี่แน่ะ เอาความเป็นความตายมาล้อแบบนี้ แบมไม่ขำนะ อยากให้มาหาก็พูดกันดีๆสิ ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ" 

    สุดท้ายมาร์คต้องรวบมือน้องไว้กับอก อีสวยโมโหแล้วแรงเยอะเหลือเชื่อ 

        "มันไม่ใช่แค่นั้น"

       "ใช่สิ รู้มั้ยว่าเป็นห่วงแค่ไหน รู้มั้ยว่าแบมจะตายให้ได้เลย พี่มันเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่นึกถึงถึงคนอื่นพี่มันอื้อ!" 

    ยังไม่ทันพูดจบก็โดนยกจนตัวลอย มาร์คเห็นว่าน้องไม่ยอมหยุดฟังแน่ๆเลยตัดบทอุ้มคนขี้โวยวายออกมาข้างนอก 

       "จะพาไปไหนปล่อยเลย คนนิสัยไม่ดี อื้อไม่รักแล้ว" 

    พอมาถึงรถก็ยิ่งควันออกหูไปใหญ่ ไอ้สองตัวที่คิดว่าจะไม่มีวันทรยศกันนั่งหน้าแป้นแล้นอยู่เบาะหน้า แบมแบมเปลี่ยนเป้าหมายจากคนพี่เป็นไอ้เพื่อนทรยศสองตัวทันที

ปึ่กๆๆ

        "พวกมึง ลงมาเลย กูว่าแล้วหายเงียบ กูว่าแล้วปิดเครื่องหนี อิอ้วน ฮึ่ยยพวกมึงเป็นเพื่อนใครเนี่ย ไอ้จีน มึงก็ด้วยเหรอ" 

     ร่างสูงปล่อยน้องไปยืนโวยวายเพื่อนอยู่ข้างรถ แจงลดกระจกลงยิ้มหวานให้เพื่อนตัวเล็กแบบไม่รู้ผิด

         "อีสวยย กูผิดตรงไหนที่อยากให้เพื่อนเป็นฝั่งเป็นฝา หายใจเข้าลึกๆมึง ไม่ทำหน้าบึ้งมึงจะไม่สวย ยิ้มไว้ๆ"

        "มึงตลกมากมั้ยแจง..."

        "ไม่ตลก เพื่อนกูจะแต่งงานมันตลกตรงไหน แถมผัวโครตเปย์ลงทุนมาแต่งที่นี่ กูไม่ตลกเลยมึง" 

       "มึงพูดอะไร แต่งอะไรของมึง กูโดนหลอกอยู่เนี่ย กูโดนพี่มันหลอกเนี่ย" 

    มาร์คเห็นน้องไม่จบแน่เลยเข้ามาเฉลยทุกอย่าง ไหล่เล็กถูกจับให้หันกลับไปเผชิญหน้า น้องตาแดงช้ำเพราะอดนอนและร้องไห้ สงสารแต่อยากให้เซอร์ไพรส์มากกว่า ดูซิจะทำหน้ายังไง

      "พี่ไม่ต้องมาพูด"

      "ฟัง"

      "..."

      "เห็นอะไรสีฟ้าๆใหญ่นั่นไหม...นั่นโบสถ์ โบสถ์ที่เอาไว้ทำพิธีแต่งงาน  และทุกคนรอเราอยู่ในนั้น รอกูที่เป็นเจ้าบ่าวและรอมึงที่เป็นเจ้าสาว"

      "ตะ..แต่งงาน"

      "ขอโทษครับที่หลอกให้ใจเสีย แต่อยากให้เมียเซอร์ไพรส์ หายโกรธแล้วเข้าพิธีกับพี่นะคนดี..." 

   ประโยคสุดท้ายถูกกระซิบชิดใบหู คนน้องตัวแข็งทื่อคิดไม่ถึงว่าจะมาเจออะไรแบบนี้ เมื่อไม่นานยังร้องไห้ใจสลายอยู่เลย แค่ตอนนี้ดีใจ อึ้ง แล้วก็ทำอะไรไม่ถูก

      "ตกลงไหม"

       "..." น้องนิ่ง จนมาร์คใจเสียเพราะคิดว่าน้องคงโกรธและไม่ยอมให้อภัย แต่ประโยคถัดมาทำเอาเขายิ้มออก และเอ็นดูอีสวยไปอีกร้อยปี อีตัวดีของจริง

     "อิอ้วน...พากูไปแต่งหน้าที"









        "ผมมาร์ค ต้วน ขอรับคุณแบมแบมเป็นภรรยาของผม ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี ผมจะรักคุณ และให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของผม"


       "ผม แบมแบม ขอรับคุณมาร์คเป็นสามีของผ ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณ ทั้งในยามสุขและยามยาก  ในยามไข้และสบายดี ผมจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของผม" 

      ทันทีที่คู่บ่าวสาวกล่าวปฏิญาณภายในโบสถ์ก็เงียบสงบ ทุกคนมองภาพสามีภรรยาที่มีขนาดตัวต่างกันอย่างเห็นได้ชัดยืนเคียงคู่ คนตัวสูงกำลังหยิบแหวนขึ้นมาจากอกเสื้อ พอบาทหลวงกล่าวให้ใส่ก็จับมือเล็กขึ้นมาจูบและสวมทันที ก่อนที่คนตัวเล็กจะหยิบขึ้นมาสวมกลับคืนให้บ้าง

         "แหวนวงนี้ไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีจุดสิ้นสุด ขอให้ความรักของคู่บ่าวสาว เป็นเสมือนแหวนวงนี้ และรักกันไปตลอดชั่วนิจนิรันดร์ "


         "..."

         "จูบเจ้าสาวได้"

     มันเป็นวินาทีที่มาร์ครอมาตลอดสองอาทิตย์

     เจ้าบ่าวส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับภรรยาคนสวยของเขา แบมแบมเหลือบตามองคนรอบตัวแล้วก็หน้าแดงซ่าน ทุกคนล้วนยินดีไปกับเขาทั้งหมด ก่อนมือหนาจะเอื้อมมาสัมผัสที่แก้ม และตามด้วยใบหน้าคมที่โน้มต่ำลงมา

        "ตรงนี้แค่จูบ แต่คืนนี้ไม่แค่จูบ..."

     กระซิบแกล้งน้องให้อายเล่นๆ ก่อนจะบรรจงทาบทับไปที่เนื้ออ่อนนุ่มอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งแต่จูบกันมา ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่อีสวยต้องจำไปตลอดชีวิต

         "..." 

      แบมแบมหลับตาพริ้ม พี่มาร์คไม่ได้รุกล้ำเข้ามาแบบที่เคย กลับเพียงสัมผัสภายนอกอย่างแผ่วเบา นุ่มนวลราวกับจะบินได้ เสียงเพลงบรรเลงที่ดังคลอมาทำให้รู้สึกล่องลอยและเต็มตื้นไปอีก 

       เคยโทษโชคชะตาของตัวเองมาตลอดที่ไม่เคยมีอะไรดีหรือสมหวังเหมือนคนอื่นเขา แต่เพราะความอาภัพนี้แหละที่ทำให้พบกับคนๆนี้ คนที่ไม่เหมือนใคร...

      ดีจน...บรรยายออกมาไม่ได้

       "I Love you baby... "







70%













           ต่อ


            "love you baby เหี้ยไรวะ น้องมันตกใจแทบหงายหลัง" 

    โรงแรมในเครือตระกูลต้วนถูกจัดเป็นสถานที่สังสรรค์สำหรับงานแต่งงานลูกชายคนเดียวของตระกูล เพียงแค่แขกคนสนิทเท่านั้นที่จะได้เข้ามาเลี้ยงฉลอง งานนี้ไม่ใหญ่นักแต่เจ้าบ่าวก็เป็นคนคุมงานเองทั้งหมด ตั้งแต่สถานที่ อาหารการกิน หรือแม้กระทั่งแผนเซอร์ไพรส์ภรรยาคนสวยของเขา แต่กว่าจะกล่อมให้ป๊ากับม๊ายอมทำตามแผนได้ก็เล่นเอาเหนื่อย แต่ก็ผ่านมาได้เพราะทั้งสองคนก็อยากได้ลูกสะใภ้คนนี้อยู่แล้ว

     ทุกอย่างออกมาอย่างที่ใจหวัง ก็เล่นบินมาเตรียมงานล่วงหน้าถึงสองอาทิตย์

          "ฮ่าๆ ไอ้เวร โรแมนติกออก น้องมันแค่ไม่ชินที่มึงพูด"  

      แจ็คพูดไปขำไป สงสารเจ้าสาวเพื่อนเหมือนกันที่ต้องมาเจอคนแข็งกระด้างแบบนี้ ประโยคบอกรักสุดโรแมนติกมันเลยกลายเป็นตลกไปซะนี่

      ก็ไอ้เหี้ยมาร์คไม่เคยพูดซึ้งๆ

          "แล้วมึงอ่ะ มีแพลนจะแต่งไหม เมียมึงได้ช่อดอกไม้ที่อีสวยโยนนี่ "

          "แฟนพอ กูยังไม่ได้มีอะไรกัน กูให้เกียรติน้องเค้า  อีกอย่างแจงมันกระโดดรับจะไม่ได้ได้ยังไง"

         "ตอแหลแล้วไอ้แจ็ค วันนั้นมึงเล่าให้กูฟังว่าเอากะ...อื้อ อ่อย" 

     บีถูกแจ็คกระโดดข้ามเก้าอี้ไปปิดปาก มาร์คหัวเราะหึกับความกะล่อนของไอ้เพื่อนเหี้ย เห็นหลงเค้าขนาดนั้นแจงคงไม่น่าจะรอด

          "หุบปากเลยไอ้บี หุบปากเลยมึง"

          "ฮ่าๆ ไอ้แจ็คโป๊ะแล้วมึง ความลับไม่มีในโลกเว้ย"

      ยิมขำไปกับมันสองคนด้วย ตลกชิบหายคนโกหกนี่ยังไงก็ไม่รอด

          "แต่มึงโครตอำมหิตอ่ะไอ้มาร์ค คิดๆดูแล้วไม่เกินไปเหรอวะที่หลอกเมียตัวเองแรงขนาดนั้น ความเป็นความตายเลยนะเว้ย สงสารน้องแบมว่ะ"

     แจ็คพูด ก่อนทุกคนจะพยักหน้ารับเห็นด้วย นับว่าแบมแบมเก่งมากที่ยังคุมสติอยู่ ไม่งั้นคงฟูมฟายกว่านี้

          "คนคิดแผนต้องไม่พูดคำนี้เปล่าวะ ก็มึงสองคนไม่ใช่เหรอที่บอกกู"

          "ก็แค่พูดเล่นไปงั้นๆ ไม่คิดว่ามึงจะทำจริง แผนแต่งงานมีอีกหลายอย่างให้เซอร์ไพรส์ ไอ้เหี้ยนี่แม่ง...เถื่อนจริง"

          "สงสารน้องแบมว่ะ อยู่กับมึงจะเจออะไรอีกก็ไม่รู้"

          "สงสารทำไม กูรักขนาดนี้ต้องดีใจไม่ใช่เหรอ"

          "มึงซาดิสต์! "  ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน คนถูกกล่าวหาหัวเราะหึ ยกเหล้าเข้าปากไม่สนใจ

          "กูซาดิสต์เหรอ แล้วมึงคิดว่าเมียกูเป็นคนยังไงถึงอยู่กับกูได้"

          "ไอ้เหี้ย...ไม่มีทาง"

          "แล้วแต่พวกมึงเลย คิดงี้แล้วสบายใจก็คิดไป "

      แล้วก็คุยเล่นกันไปดื่มไปเรื่อยเปื่อย เจ้าสาวกับเพื่อนขึ้นไปเปลี่ยนชุดกันหมดแล้ว เหลือแต่พวกๆเจ้าบ่าวที่ยังดื่มกันไม่เลิกจนฟ้าเปลี่ยนสี



          "ทำไมกูไม่ได้ดอกไม้วะ"

     จีนมองดอกไม้ในมือเพื่อนแล้วก็ทำหน้าหงอย ระหว่างเขากับพี่บีก็สุกงอมเต็มทีแถมยังหมั้นกันแล้ว แต่ช่อดอกไม้ในงานวันนี้กลับกลายเป็นแจงที่ได้ไป

          "ก็อิอ้วนมันกระโดดรับ"

          "ฮ่าๆ ก็กูหมั่นไส้อ่ะ หมั้นไส้ผัวเพื่อน หมั้นกันตั้งนานแล้วไม่เห็นแต่ง มึงดูพี่เถื่อนกู มาแรงมากเห็นไหม หมั้นทีหลังแต่งก่อนเลย ถ้าเพื่อนกูท้องได้กูก็ว่ามันท้อง"

          "ก็ยังไม่พร้อมเปล่าวะ "

          "ช่างมันเถอะเรื่องดอกไม้ มึงจะเถียงกันทำไม"

     แบมแบมห้ามศึก จริงๆอีกไม่นานพี่บีก็คงมาขอจีนแต่งแน่ ไอ้แจงก็เหมือนกัน พี่แจ็คก็ไม่ได้น้อยหน้าเลย 

          "อีกเดี๋ยวเจ้าบ่าวคงขึ้นมาแล้ว กูมีอะไรจะบอกมึงแบม มานี่ใกล้ๆสิ"

     แบมแบมขยับมาหาแจงกับจีน ก่อนถูกทั้งสองรวบไปกอดไว้ กลายเป็นว่าทั้งสามคนกอดกับกลมกระดิกไปไหนไม่ได้

          "รักมึงนะ กูดีใจที่มึงเป็นฝั่งเป็นฝา พี่มาร์คเป็นคนเดียวที่กูไว้ใจให้ดูแลมึง แบม...ต่อจากนี้เจอแต่สิ่งดีๆ มึงอย่าดื้อกับพี่มาร์คนะ เขาเป็นผู้ชายที่จะทำให้มึงมีความสุขที่สุด ลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมาในชีวิต ก้าวต่อไป จำไว้เสมอนะว่ากูจะอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ มึงมีกูกับไอ้จีนเสมอนะ "

     คำพูดของเพื่อนก็ทำให้น้ำตาหยด แบมแบมกระชับกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ในชีวิตที่แย่ที่สุด เวลาที่ไม่เหลือใครเลยก็จะมีมันสองคนที่คอยจับมือและอยู่ข้างๆตลอด 

          "ขอบคุณนะ ดีใจเหมือนกันที่เราได้มาเป็นเพื่อนกัน ขอบคุณพวกมึงสำหรับทุกอย่าง"




แกร้ก

          "พี่มาร์ค.."  

      ประตูห้องนอนเปิดพร้อมกับคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามา แบมแบมอยู่ในชุดนอนเพราะอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งเหนื่อยจากการเดินทาง ทั้งจากงานสำคัญที่สุดในชีวิต วันนี้เป็นวันที่คนตัวเล็กรู้สึกว่าตัวเองมีค่าพอสำหรับใครคนหนึ่ง 

         "สวย... ยังนอนไม่ได้ " 

      พี่มาร์คก็คงจะมึนพอสมควรถึงได้หน้าแดงขนาดนี้ คนอื่นๆคงเข้าห้องพักผ่อนกันหมด พี่มันถึงกลับขึ้นมา

        "พี่เมาแล้ว มาแบมช่วย "

      คนหวังดีเข้าไปประคองร่างใหญ่โต แต่กลับถูกตรึงสองแขนเล็กไว้กับผนัง ลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นแอลกอฮอล์กำลังปั่นป่วนความรู้สึก คนน้องเบนหน้าหนีแต่กลับถูกเชยปลายคางให้กลับมา

         "พี่มาร์ค..."

         "ชู่วว เด็กดี  พิธียังไม่เสร็จเลยนะ จะนอนได้ยังไง"

         "ครับ?"

         "สินสอดไง  ไม่อยากรู้เหรอว่ากูให้อะไร เป็นเมียกูจะได้อะไรบ้าง"

        "แบมไม่อยากรู้ ไม่อยากได้ แค่มีพี่...ก็พอ"

จุ๊บ

        "พูดไปเถอะ ยังไงคืนนี้ก็ลุกไม่ขึ้นอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ มานี่มา"  

     จับมือน้องให้เดินตามไปยังห้องที่อยู่ไม่ไกล เหมือนตลอดเวลาที่ไต้หวันพี่มันพักอยู่ที่นี่ เพราะมีห้องทำงานและของใช้ส่วนตัวอยู่เยอะพอสมควร คือคิดจะหลอกมาแต่งตั้งแต่แรกอ่ะ 

กริ้ก

ฟุบ

    ในห้องมีโต้ะทำงานกับเอกสารนิดหน่อย คนตัวโตนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะคว้าเอวเล็กของเมียเด็กให้นั่งทับตักลงมา ความนุ่มนิ่มของอีสวยปลุกสัญชาติญาณดิบในตัวได้อย่างแรงกล้าเหมือนเดิม แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เพราะทุกอย่างมันยังไม่เรียบร้อย

         "หาอะไรครับ "

         "เจอแล้ว" 

     แฟ้มเอกสารเล่มบางถูกดึงออกมากางตรงหน้า มาร์คคว้าปากกาข้างตัวมาจรดมันลงตรงที่ว่างเป็นลายเซ็นตัวเอง ก่อนจะส่งมันให้คนบนตักเซ็นบ้าง 

         "เอกสารอะไรครับ ทะเบียนสมรส? "

         "ไม่ใช่ทะเบียนสมรส เพราะอันนั้นเราจะไปจดกันพรุ่งนี้ "

          "แล้ว..."

          "ยกให้ ทุกอย่างที่เป็นชื่อพี่จะเป็นของเราหมดทันทีที่จรดปากกาลงไป  เซ็นครับ" 

     พอรู้คำตอบแล้วก็รีบปล่อยปากกาทันที มีสิทธิ์อะไรไปเอาของเขาล่ะ ถึงจะเป็นสามีภรรยากันก็เถอะ ไม่เอาเด็ดขาด

          "เซ็นเดี๋ยวนี้ พี่จะให้ภรรยาคนสวยของพี่ ไม่ได้เหรอ" 

     เจอคำพูดแบบนี้คนแพ้ทางก็อึกอัก หน้าเล็กแดงก่ำจนคนมองต้องหอมมันดังฟอด มือหนาจับปากกาคืนใส่มือบาง บังคับกลายๆให้เซ็นชื่อตัวเองลงไป

          "มันมากเกินไป มันเป็นของๆพี่ แบมดูแลมันไม่ได้หรอก"

          "ก็อยากให้รู้ว่าผู้ชายเถื่อนๆคนนี้รักแค่ไหน พี่ให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลมันให้เหมือนเดิม แต่แค่เราเป็นเจ้าของ ดีไหม"

          "...."

          "เป็นเจ้าของทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้จะสามารถมีได้ ทั้งเอ็มทีรอยัลทั้งหัวใจ " 

     ประโยคสุดท้ายทำเอาคนอ่อนไหวน้ำตาคลอเตรียมจะหยด  ไม่รู้จะพูดอะไรแทนความรู้สึกตอนนี้ดี

          "ไม่เมาใช่ไหมครับ"

          "หึ ไม่เมา มีสติ จำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งวันแรกที่เจอกัน อีสวย อีตัวดีของกู"

          "ฮึก พี่บ้า แบมรักพี่ พี่เป็นของแบมทุกอย่าง ทั้งตัวทั้งใจทั้งสมบัติของพี่ แบมจะเอาหมดเลยไม่ให้ใครทั้งนั้น" 

     คนตัวเล็กโผกอดและสะอึกสะอื้นกับไหล่แกร่ง มาร์คจูบขมับบางอย่างหวนแหน จัดการให้น้องเซ็นชื่อลงไป  ก่อนจะพาเข้าหอและทำวันนี้ให้สมบูรณ์แบบ...




เช้าวันที่ปวดเมื่อยตัวที่สุด

          "ตื่นแล้วเหรอ..."

     เสียงของคนข้างเตียงทำให้ร่างเล็กต้องปรือตามองหา  อีกฝ่ายใส่เสื้อแขนยาวสีขาวแบบติดกระดุมเรียบร้อยกำลังเดินตรงเข้ามา แบมแบมหยีตาสู้แสงก่อนจะโดนจุ้บที่หน้าผากแรงๆหนึ่งที

          "ขี้เซา วันนี้วันอะไรลืมแล้วเหรอ "

          "ก็เมื่อคืนพี่อ่ะ เพราะพี่คนเดียวเลย"

     คนนอนอยู่หน้าแดงซ่าน แบมแบมพลิกตัวหนีสายตาคมที่จ้องมองราวกับจะทะลุ จะไม่ให้หลับเป็นตายได้ยังไงในเมื่อพี่มาร์คเพิ่งจะปล่อยให้นอนเมื่อตอนตีสอง  ไม่รู้คนเมาไปเอาเรี่ยวแรงจากไหนมารังแกกัน 

          "พี่มันทำไม ไหนบอกซิ"

          "ฮื่ออ อย่าแกล้งได้มั้ย พี่รู้อยู่แก่ใจ"

     มาร์คอมยิ้มกับท่าทางเหมือนแมวของเมียเด็ก น้องมันมุดหน้าลงกับที่นอนจนแทบจะจมหาย เอากันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งอีสวยไม่เคยที่จะไม่อายเลย เห็นหน้าแดงตัวแดงตลอดจนอยากจะฟัดซ้ำ  หลงเป็นยังไงวันนี้เขารู้แล้ว

          "อื้อ พี่จะทำอะไร"

     ร่างเล็กถูกช้อนจนลอยขึ้นเหนือเตียง ผ้าห่มนุ่มที่ปกปิดร่างกายหล่นลงด้านล่าง คนตัวเล็กเปล่าเปลือยท้าสายตาสามีตัวเอง จะปิดก็ไม่ได้เพราะต้องยกมือคล้องคอพี่มันกันตก

          "อาบน้ำ แล้วไปจดทะเบียนกัน เป็นของมาร์คต้วนคนนี้อย่างถูกกฏหมายสักที"

     มาร์คพาคนตัวเปลือยไปที่ห้องน้ำ วันนี้เขาจะเป็นสามีที่ดีเพื่อต้อนรับอีสวยที่จะมาใช้นามสกุลของเขาไปตลอดชีวิต ร่างบางเนื้อตัวนวลเนียนไปทุกสัดส่วนทำให้เขาภาคภูมิใจ เมียสวยขนาดนี้ ไม่หลงก็บ้าแลว

          "ขอบคุณครับ"

     จะไถ่โทษให้แล้วกัน เพราะเมื่อคืนก็เอาเปรียบไปไม่น้อย เพราะรอยแดงจากผิวน้องมันฟ้องว่าเมื่อคืนเขาตักตวงไปแค่ไหน...



ในวันที่มีนามสกุลต้วน

     ประเทศไต้หวันรองรับการจดทะเบียนเพศเดียวกัน  ผมเข้าใจพี่มาร์คในทันทีว่าทำไมต้องเป็นที่นี่ เราใช้เวลาไม่นานในการทำให้การแต่งงานสมบูรณ์แบบที่สุด นาทีนี้ต้องยอมรับว่าใจหาย เพราะนามสกุลใหม่ของผมสั้นมาก และผมก็คิดถึงแม่

          "ร้องไห้ทำไมฮึ "

     ทันทีที่ลงลายมือชื่อเสร็จเรียบร้อยต่อหน้านายทะเบียนคนตัวเล็กก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่  ส่งต่อให้ป๊ากับม๊าลงชื่อเป็นพยานให้ มาร์ครั้งน้องไปกอดพร้อมกับเช็ดน้ำตา ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของผู้ใหญ่หรือแม้กระทั่งนายทะเบียนเอง

          "ใจหาย..."

          "เด็กน้อย...เป็นของพี่แล้ว"

          "ครับ...ฮึก"

          "ชู่ว  เดี๋ยวพาไปเที่ยว เช็ดน้ำตาเร็ว"

      แล้วมาร์คก็เป็นคนเดียวที่รู้จุดอ่อนจุดแข็งของน้องมัน คนตัวเล็กรีบเช็ดน้ำตาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ และดำเนินการตามขั้นตอนต่อจนเสร็จ




          "เดี๋ยวพวกกูกลับเลยนะ มึงกับพี่มาร์คก็อยู่ฮันนีมูนกันไป มีความสุขมากๆนะเพื่อนรัก อีสวยของกู " 
   
      แบมแบมกับมาร์คมาส่งแจงจีนพี่บีพี่แจ็คพี่ยิมหน้าโรงแรม เพราะภาระงานทำให้ทุกคนต้องกลับกันวันนี้ จริงๆอยากไปส่งสนามบินแต่ทุกคนก็รู้ว่าเหนื่อยกันมาทั้งวัน เพราะหลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จก็ไปตะลุยเที่ยวกันอีก 

          "ขอบใจมากนะ พี่ๆด้วย ขอบคุณที่ผ่านมาแล้วก็ตอนนี้ ทุกคนก็รีบๆตามมากันนะ"
 
          "โอเคๆ ไม่กวนแล้ว ไปก่อนเจอกันที่ไทย" 

     จนรถลับสายตาถึงขึ้นห้อง พี่มันคว้ามือผมไว้และจูงกันเดินขึ้นไป ผมมีอะไรภายในใจจะบอกพี่มาร์คมากมาย แต่ก็ไม่รู้จะเรียบเรียงมันออกมายังไงดี 

          "มองหน้าทำไม มีอะไรจะพูดก็พูด"

     เหมือนพี่มันจะรู้ทัน ผมเลยถือโอกาสบอก ไม่มีอะไรต้องอาย ทุกอย่างที่พี่มันทำได้ซึมซับลงในใจของผมเรียบร้อยแล้ว

          "จะขอบคุณพี่ยังไงดี "

          "เรื่อง?" 

     พี่มาร์คเข้ามาประชิด ผมหันหลังให้และเหม่อมองวิวไต้หวันยามใกล้ค่ำ ก่อนจะถ่ายทอดความรู้สึกในใจให้คนข้างหลังได้รับรู้

          "ทุกเรื่องครับ ตั้งแต่พี่ก้าวเข้ามาในชีวิต ทุกอย่างของแบมก็เปลี่ยนไปหมด  มันเป็นความโชคดีในชีวิตที่ไม่เคยดีเหมือนกับใครๆ  แบมไม่คิดว่าพี่จะจริงจัง เพราะเรื่องของเรามันเกิดจากความใคร่กับเรื่องเงิน พี่รู้ไหมว่าแบมดีใจแค่ไหนที่รู้ว่าพี่ห่วงพี่หวง  แบมเคยคิดว่าคนเถื่อนๆแบบพี่จะไปรักใครได้ แบมจะต้องเสียใจแน่ๆที่มอบหัวใจให้พี่ แต่วันนี้รู้แล้วครับ ว่าแบมตัดสินใจถูกที่สุดในชีวิตแล้วที่ยกมันให้พี่ "

     ความในใจของน้องทำเอาคนฟังแทบจะร้องไห้ มาร์คปลายจมูกแดงก่ำเพราะต้องฝืนไม่ให้น้ำตาไหล  เขารู้มาตลอดว่าอีสวยรักและเทิดทูนเขาแค่ไหน แต่เป็นเขาเองที่ใจร้ายและรุนแรงกับน้องมันตลอด  เขาไม่สัญญาหรอกนะว่าจะเปลี่ยนตัวเอง แต่เขาสัญญาว่าจะไม่เปลี่ยนใจ

          " รู้แล้ว กูรู้มาตลอด แล้วมึงรู้หรือเปล่าว่าคนนี้รักแค่ไหน"

     มาร์คพาร่างกำยำไปประชิดน้อง โอบกอดร่างเล็กจากทางด้านหลังอย่างหวงแหน  แบมแบมส่ายหน้า ไม่ใช่พี่มาร์คนี่ถึงจะได้รู้

          "กูก็ไม่รู้เหมือนกัน "

          "อ้าวพี่"

          "ฟังก่อนสิ...จะบอกว่ากูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักแค่ไหน รู้แค่ว่าไม่มีมึงคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ คนนี้เป็นอากาศ เป็นลมหายใจ เป็นทุกอย่าง ขอบคุณเหมือนกันที่ยอมมาตลอด ยอมอยู่กับคนนิสัยไม่ดีแบบกู "

          "..."

          "จากนี้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว สัญญาว่าจะดูแลตลอดไป "

     สองมือหนาพลิกร่างบางให้หันกลับมา อีสวยของเขาร้องไห้ไปเรียบร้อย มาร์คบรรจงเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาที่สุด ก่อนจะจูบหน้าผากเล็กของคนขี้แงอย่างเอ็นดู

          "ไม่ร้อง ฮึบไว้สิครับแบมแบม ต้วน"

          "ฮึก...พี่อ่ะ"

          "นี่เมียมาร์ค ต้วนไม่ใช่เหรอ  เงียบเลยเดี๋ยวโดนปิดด้วยปากนะ" 

     น้องยังสะอื้นเหมือนไม่กลัวคำเตือน คนตัวสูงจึงปิดด้วยปากจริงๆ มาร์คประคองข้างแก้มให้หนีไม่ได้ ริมฝีปากร้อนประกบปากอิ่ม  ละเลียดชิมความหวานจากภรรยาคนสวยอย่างไม่รู้เบื่อ
          
     ไม่มีคำพูดหวานๆให้ฟัง ไม่มีการกระทำที่อ่อนโยนประดุจเจ้าหญิง มีเพียงสองมือที่จะจับจูงกันก้าวไป พร้อมๆกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

     จะเป็นคนเถื่อนๆคนนี้ ที่รักอีสวยหมดหัวใจ



Happy Ending











////////////////////////

 จะเป็นคนเถื่อนๆคนนี้ ที่รักอีสวยหมดหัวใจ
ความในใจของพี่มาร์คช่างโรแมนติก แต่ปากเหมือนอมอะไรไว้555
ใครอยากเจอละมุนกว่านี้ไปตามในเล่ม คนแต่งยังยิ้มกับความวายป่วงของอิพี่มันเลย  สุดๆ

ใจหายที่ฟิคจบ แต่ดีใจที่รวมเล่มได้สำเร็จ  ผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ด้วย
ขอบคุณพี่ด้วงสำหรับคำแนะนำทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริงๆ
ขอบคุณน้องเพบทูคิงที่เสียสละเวลาเรื่องรูปเล่มให้
ขอบคุณคุณกุงและcat_roar92สำหรับfanartสวยๆ
และสำคัญที่สุดคือขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยติดตามมาตลอด เจอกันในเล่มนะคะ



    ใครยังไม่ได้พรีเล่มรีบตัดสินใจนะคะ วันที่25เราจะปิดพรีแล้ว เก็บพี่เถื่อนกับอีสวยไว้ในอ้อมใจ ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามเด้ออ

    ลิงค์แบบฟอร์มการพรีเล่มค่ะ >>>>  https://goo.gl/forms/XGPo9LOpJfuhI6Co2

ฝากไปดันแท็กกัน #Butterflyมบ ตอนจบกัน
ใครยังไม่รู้รหัสเด็มมาได้ที่@pali_party บายค่าา


////////////////////////
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.057K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,879 ความคิดเห็น

  1. #6877 lek0868909108 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 18:37
    จบรอบสองงรักมาร์คแบมรักทั้ง7 และรักไรท์ที่แต่งให้อ่านขอบคุณนะคะ
    #6,877
    0
  2. #6852 mmmmilDef.g7 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 15:58

    ชอบเรื่องนี้จริงๆ กลับมาอ่านรอบที่3แล้วค่ะ
    #6,852
    0
  3. #6849 mmmmilDef.g7 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 19:05

    แงงงงงง จบแล้ววว
    ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆแบบนี้นะคะ สุดท้ายก็จบสวย เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะเราชอบมาก บางตอนที่หน่วงก็เข้าถึงอารมมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ คิดว่าอ่านครั้งเดียวไม่พอแน่ๆ คงต้องหาเวลามาซ้ำ ชอบมาก
    #6,849
    0
  4. #6846 V a a while in (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 16:20
    กลับมาอ่านรอบที่ 3 ประทับใจสุดๆ
    เนื้อเรื่องดีมาก ไม่น่าเบื่อ ยกให้เป็นนิยายในใจเลย ตอนจบหน่วงนิดหน่อยเพราะไม่อยากให้จบ 5555
    ไรท์เขียนดีมากๆขอชมเลย รักนิยายเรื่องนี้ที่สุด ❤️
    #6,846
    0
  5. #6838 Ppppllllyyy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:14
    วนมาอ่านรอบที่ 195
    #6,838
    0
  6. #6829 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 15:21

    ดีมากเลย แม้จะเถื่อยแต่มาร์คไม่เคยรุนแรงทำร้ายน้องเว้นบีบข้อมือ และดูแลน้องดีมากกกกยอมใจขอบคุณสำหรับฟิคดีดีนะคะ

    #6,829
    0
  7. #6044 FrontHyuk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:21
    เอ็นดิ้งแล้วววว ฮืออออ กว่าลูกแม่จะผ่านพ้นอุปสรรคจนมีความรัก มีคนที่รักลูกแม่และมีครอบครัวใหม่ที่พร้อมรักลูกแม่จริงๆ ลูก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน ต่อไปนี้ก็มีความสุขให้เต็มที่นะลูก งืออออออ Happy ending
    #6,044
    0
  8. #6028 PhailinTae (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 12:30
    อยากได้เล่มแต่มาไม่ทันจอง เสียใจ เข้าไปอ่าน nc ก็มะได้ เฮ้อออ เศร้าาาาา
    #6,028
    0
  9. #5999 downdoii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:32
    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ สนุกมาก
    #5,999
    0
  10. #5569 darinkomiko (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    ทำไมพึ่งมาเจอฟิคเรื่องนี้สนุกมากกกก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านน❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #5,569
    0
  11. #5404 Bar (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:06

    ขอบคุณนิยายดีๆๆนะคะ ประทับใจมากๆเลยค่ะ อ่านรวดเดียวจบ เลย พึ่งมาเจอค่ะ

    #5,404
    0
  12. #5243 Minlaneee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:41
    อิจฉาอีสวยจุง
    #5,243
    0
  13. #5210 ` dnmbdef (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:03
    น่ารักมากเลยย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ TT
    #5,210
    0
  14. #5201 mylove2BB (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:08

    ซึ้งมาก ประทับใจ​ค่ะ
    #5,201
    0
  15. #5175 heyyy_28 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:36

    สนุกมากค่าา ขอบคุณค่ะ💕
    #5,175
    0
  16. #5035 kam2001 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:07

    สนุกมากๆเลยค่ะชอบมากๆ
    #5,035
    0
  17. #5030 bus_vanida (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:51
    สนุกอ่า
    #5,030
    0
  18. #5026 Kattyแฟนหมี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 17:37

    สนุกมากเลยค่ะ
    #5,026
    0
  19. #5002 20050807815095 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:19
    สนุกมากอ่ะชอบชอบ
    #5,002
    0
  20. #4998 merit2497 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 01:21

    เป็นฟิคที่น่ารักและละมุนมากๆ ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีดีและน่ารักแบบนี้มาให้นะคะ

    #4,998
    0
  21. #4979 nirusneenee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:44
    เราตามหานิยายแบบนี้ตั้งนานแน้ะ เราชอบมากที่แบมแบมส๊วยสวย ชอบที่พี่มาร์คชม คนอื่นชม งื้ออ อ่านรวดเดียวจบเลย ชอบมากค้าบบบ
    #4,979
    0
  22. #4974 Premyuda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:20
    น่าร้ากกกกกก
    #4,974
    0
  23. #4964 บาร์นาบี้ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 21:03

    พึ่งมาอ่านเมื่อคืน จนถึงวันนี้จบทีเดียว รู้สึกอยากสั่งซื้อเล่มเลยฮะ สนุกมากทั้งเถื่อนทั้งน่ารักทั้งฮาในเวลาเดียวกัน

    อยากให้มีSS2จังเลย5555 จะติดตามไรท์นะฮะ

    #4,964
    0
  24. #4962 ploylaksi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:15
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ชอบมากเลย ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งหลายอย่าง จากนี้ก็อยู่กันไปเรื่อยๆเลยนะ
    #4,962
    0
  25. #4946 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:08
    เขินมากมายย>< อยากได้แบบนี้งื้อออ>\\\<
    #4,946
    0