Markbam มากกว่าคำว่าใช่

ตอนที่ 4 : 4-พี่โคดี้หมาน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    13 เม.ย. 61


4

พี่โคดี้หมาน้อย





ทำไมต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วยมาร์ค....

     ผมหยุดมองพี่ตัวเล็กเจ้าของหัวใจ ที่กำลังนั่งเขิลให้พี่นิชคุณลูบหัวอยู่ พี่นิชคุณที่อยู่วงสตาร์น่ะ

"มองอะไร ไปดิ่" แจ็คสันกอดคอผมให้เดินไปห้องซ้อม แต่ผมขืนตัวไว้

"นั่นพี่แบม" ผมพยักเพยิดให้เพื่อนมองตาม

"อือ เห็นแล้ว ทำไมวะ เดี๋ยวพี่เค้าก็มาห้องเรา"

"กับพี่คุณ มึงไม่รู้สึกอะไรเหรอ" ผมถามย้ำ ท่าทีสนิทสนมแบบนั้น มีผมคนเดียวที่หัวร้อนเหรอ

"รู้สึกอะไร ก็พวกเค้าสนิทกัน แค่ลูบหัว ถ้าจูบกันสิแปลก"

".........."

"นั่นพี่จินยอง พี่ยองแจ เค้าก็เล่นกันแบบนี้ป่าววะ น่ะๆ มึงดู" แจ็คสันมันจับหัวผมให้หันไปทางพวกพี่ๆ ก่อนผมจะเบิกตากว้าง พี่ยองแจกอดเอวพี่แบมอยู่ กอดอ่ะกอดดดด

"กูไม่ไหวแล้ว" ผมจะเดินเข้าไปหา แต่ก็ถูกไอ้เพื่อนตัวดีล็อคคอไว้ มันลากผมให้ออกห่างพวกพี่ๆเขามากไปอีก

"มึงปล่อยย"

"เอ้า...เต็มที่กูรอข้างนอกนะ"

"พามาห้องน้ำทำไมวะ" ผมถามมันอย่างงๆ หรือมันปวด

"เอ้า ก็มึงบอกไม่ไหว ก็พามาไง จะหนักจะเบา เต็มที่เลย ได้ไปซ้อมกันสักที" ฮะ...มึงนี่นะ

"กูไม่ได้ปวด " ผมเดินออกจากห้องน้ำทันที ที่บอกว่าไม่ไหวแล้วน่ะ คือโครตจะหวงพี่แบมเลย โครตหวงเลยยยย

พลั่ก

     ผมผลักประตูเข้าห้องซ้อมไปอย่างไม่เบานัก หัวเสียเล็กน้อยกับการหึงหวงคนตัวเล็ก กับความซื่อบื้อของเพื่อน

"เอ้ามาร์ค เป็นอะไร" พี่ตัวต้นเหตุนั่งน่ารักอยู่ที่โซฟาริมห้อง บอกได้ไหม...ว่าผมหึงพี่เค้าน่ะ

"เปล่าครับ" สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจถอดรองเท้า นั่งลงกลางพื้นห้อง

"อ่ะช่วยหน่อย" ยูคยอมยื่นมือมาให้ผมจับเพื่อจะยืดเส้นก่อนซ้อมเต้น

"ให้แจ็คช่วยและกัน ขอนวดขาตัวเองก่อน" ผมบอกก่อนจะลงมือนวดขาให้ตัวเอง

"อ้ากกก" เสียงแจ็คสันกับยูคยอมดังลั่นห้อง สองคนผลัดกันดึงแขนดึงคลายเส้นกัน ผมนั่งบีบตัวเองไปเรื่อยๆ

"จะอู้เหรอฮะ???" เสียงเล็กดังอยู่ข้างๆหูทำให้ผมสะดุ้ง พี่แบมจับลงที่ไหล่ผม ก่อนจะกดน้ำหนักลงมาทั้งสองข้าง

"อ้ะพี่" หนักเอาเรื่องเหมือนกัน...

"มาช่วย" พี่แบมนั่งลงตรงข้ามผม ก่อนจะยื่นมือมาเพื่อจะช่วยผมยืดเส้น โอกาสมาถึงแล้วมาร์ค...

หมับ

ผมยิ้มจนเห็นเขี้ยว มือพี่เขานุ่มจนไม่อยากจะปล่อย อยากจะจับไปตลอดชีวิต

"ดึงแล้วนะ" พี่แบมให้สัญญานก่อนจะออกแรงดึงผม และผมก็ดึงมือพี่เขา เรายื้อกันอยู่

"อ่า..." เสียงพี่แบมที่ร้องออกมาทำให้ผมใจบาป คิดเรื่องที่ไม่ควรคิด ตอนนี้เส้นผมตึงมาก ตึงทั้งตัว

"เจ็บไหมครับ" คำถามผมติดเรตไหม...หรือผมคิดบาปอยู่คนเดียว...

"นิดนึง...ต่อๆ" คนน่ารักส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะออกแรงยื้อกันอีก และผมก็เกิดความคิดดีๆขึ้นมา

"อ้ะ" ร่างเล็กเซตามแรงกระตุก พี่เขาถลาเข้ามาคร่อมตัวผม ที่ยืดขาอยู่

"มาร์ค..." หน้าเราใกล้กันมากเพราะผมไม่ได้ขยับหนี พี่เขานั่งทับขาผมและผมยิ้ม

"ครับ..."

"นี่แกล้งเหรอ" หน้าเล็กแดงเรื่อ ไม่รู้เพราะโกรธหรือเขิล ผมยิ้มกว้างขึ้นแทนคำตอบ และมันทำให้...

งับ...

"โอ้ยยยพี่"  ฟันคมๆงับลงปลายจมูกผมแบบไม่ทันตั้งตัว เจ็บจี้ดเลยอ่ะ

"พี่แบมๆๆ อย่าพี่ๆๆ" สองคนเข้ามาจับพี่โคดี้หมาน้อยออกจากตัวผม คงตกใจกันสินะ ผมยังตกใจเลย

"ซี้ดด" เป็นรอยฟันเลือดซิบๆที่ปลายจมูก ผมหันไปหาเจ้าของรอยที่ยืนบึนปากอยู่ข้างๆหลังจากโดนปล่อยตัวแล้ว

"ขอโทด...อยากแกล้งฉันก่อนทำไมล่ะ" แน่ะพูดเหมือนจะสำนึกผิด

"ระวังผมกัดคืนนะครับ....จมเขี้ยว" 


Bambam side

หูเกือบชา....

"ระวังหน่อยนะ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" เจบีพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะออกไป ทิ้งผมให้นั่งจ๋อยอยู่ในห้องพักคนเดียว

"เฮ้ออ" ผมถอนใจยาว เงยหน้ากับพนักพิงโซฟา หลับตาปล่อยให้แอร์เย็นๆเป่าให้หายเครียด

     เมื่อกี้ผมโดนเมเนเจอร์บ่นยับ เรื่องทำจมูกศิลปินเขาเป็นรอย เพราะพรุ่งนี้มีงานเช้าด้วย เลยโดนจนอ่วมเลยเนี่ย เพราะมาร์ค ต้วนคนเดียวเลย มาแกล้งกันก่อน พอทำกลับบ้างกับโดนบ่น ไหนความยุติธรรม ไหน....

ฟึ่บ

"อ้ะ" สัมผัสเย็นๆข้างแก้มทำให้สะดุ้ง ลืมตาก็เห็นเจ้าตัวต้นเหตุยืนยิ้มกว้างอยู่

"ผมเอามาให้ อย่าเครียดน้า" มาร์ค เจ้าเด็กหน้าทะเล้นนั่งลงข้างผม ข้างที่แบบติดเลยอ่ะ

"อย่ามา..." ผมกระเถิบหนีไปสองคืบ แต่เจ้าเด็กนี่ก็ตามติด

"โอ้ยพี่ทำผมเจ็บนะ เนี่ยๆหมดหล่อเลย " ทำหน้างอแงใส่เฉย

"ก็แกล้งฉันก่อนนี่ " ผมมองหน้ามาร์คที่ทำหน้างอใส่ เด็กยังไงก็เด็ก

     มาร์ค ต้วน เป็นคนผิวขาว ตัวใหญ่กว่าผมแน่นอน ชอบงอแงวอแวใส่ผมตลอด แต่ก็เข้าใจอ่ะนะ ยังเด็กอยู่นี่///

"แกะให้ครับ"

แกร้ก

     ผมรับน้ำเปล่าเย็นเจี้ยบมาจากมือมาร์ค เด็กนี่หล่อมากนะ เอาตรงๆ มีเสน่ห์แบบไม่เหมือนใคร ไม่แปลกที่จะมีแฟนคลับคอยตามกรี้ดมากมายแบบนั้น

"อึก" โดนเด็กจ้องอ่ะ...ทำไง

"กินน้ำก็ต้องดูดีขนาดนี้เลยเหรอพี่แบม.."

"เอ๊า ก็กินแบบเนี้ย จะให้กินแบบไหน นายแหละจ้องฉันทำไม" ผมถามกลับ มาร์คเลยแย่งขวดน้ำไปจากมือผม

"นี่ไง พี่ดู" ก่อนจะยกดื่มอั่กๆแบบไม่กลัวสำลัก ดะ...เดี๋ยวนะ

"อ่า....ชื่นใจ น้ำหว้านหวานน" มาร์คทำหน้าลั้ลลาเต็มที่ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียรอบๆริมฝีปาก

"มาร์คต้วนน!!!" ทำไมเป็นเด็กขี้แกล้งแบบนี้นะ ฮึ่ยยย

"ไปไหนครับพี่" ผมไม่สนใจฟังเสียงของเด็กบ้านี่แล้ว มีอย่างที่ไหน มาดื่มน้ำขวดเดียวกัน แล้วแบบ.... ฮึ่ยยย

แกร้ก

"ไปไหนครับพี่แบม" ยูคยอมกำลังจะเข้ามา พอดีกับที่ผมกำลังจะออกไป

"ไป...ไปห้องน้ำ"

"ทำไมหน้าแดงแบบนี้ล่ะครับ พี่เป็นอะไรเปล่า"

"ปะเปล่าๆๆ ไปแล้วๆๆ" อยู่ให้เด็กล้อไม่ได้แม้สักนาทีเดียวว แบมเอ้ยยย







End


////////////////////////////////////////////////////////

มาแล้วๆๆๆๆ ช่วยนี้ยุ่งๆ มีอะไรเครียดๆหลายเรื่องเลยไม่ค่อยมีเวลา
ว่างก็มาอัพทันที ติชมให้กำลังใจกันได้คร่า
น้องมาร์คเราเริ่มรุกแล้วนะตอนนี้ อิอิ บายจ้า

///////////////////////////////////////////////////////////


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #11 NawapornSooksri (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:40
    ร้ายนักนะมาร์ค
    #11
    0