Markbam มากกว่าคำว่าใช่

ตอนที่ 3 : ผมว่า...ผมหลงพี่เขาแล้วล่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    8 เม.ย. 61

3

ผมว่า...ผมหลงพี่เขาแล้วล่ะ





"เจบีรอที่งานที่งานแล้วนะ เร็วๆสิ" พี่แบมบอกพวกผมตอนจะขึ้นรถของบริษัท ร่างเล็กคว้ามือผมกับแจ็คสันที่เดินอ้อยอิ่งให้รีบขึ้นรถ

"แล้วพี่ไม่ไปพร้อมพวกผมเหรอ" ผมถามเมื่อพี่แบมไม่ขึ้นรถมาสักที มัวแต่ไปสั่งอะไรคนขับรถก็ไม่รู้

"เดี๋ยวขับรถไปเอง ต้องไปเตรียมของอีก รีบๆเถอะ เดี๋ยวเจบีก็มาวีนฉันอีก"

ครืด

"ตัวเล็กนิดเดียว แต่เก่งเป็นบ้าเลย" แจ็คสันหันมาบอก รถเคลื่อนตัวออกมาจากบริษัทแล้ว ผมนั่งอยู่เงียบๆ ก่อนจะส่งข้อความสั้นๆหาพี่เขา

-ขับรถดีๆนะครับ ผมรอพี่อยู่-

งานแฟนไซน์

     หลังตากเราโชว์เพลงให้แฟนๆได้ชมกันแล้ว ก็ถึงเวลาแจกลายเซ็นและไฮทัช ผมมองหาพี่โคดี้นูน่าของวง แต่ยังไม่เห็นเลย

"มองอะไรมาร์ค" ยูคยอมสะกิด เมื้อเห็นผมเอาแต่ชะเง้อ

"เหงื่อออก อยากซับหน้า "

"ไปข้างหลังสิ แปบเดียวคงจะทัน " ผมพยักหน้า ก้มหัวให้แฟนๆก่อนจะปลีกตัวเข้าหลังเวที นี่เป็นห่วงพี่แบมมากเลยนะ

"ไปไหนมาร์ค" เจบีฮยองดึงมือผมไว้

"จะซับหน้า พี่แบมอยู่ไหนครับ"

"คิดอะไรอยู่ กำลังจะทำ"

"อ้าวมาร์ค...กำลังจะไปซับหน้าให้พอดี ลงมาทำไมเนี่ย" ก่อนที่พี่เจบีจะซักไซร้ผมมากกว่านี้ ร่างเล็กที่ผมตามหาก็โผล่พรวดเข้ามา เจบีฮยองเลยหยุดและเดินขึ้นเวทีไป

"คุยอะไรกันอ่ะ" พี่โคดี้หน้าหวานหยิบกระดาษซับมันขึ้นมาแตะที่ใบหน้าให้ผมเบาๆ ผมจ้องเขา นี่มัวแต่ไปแวะทำอะไรอยู่ถึงเพิ่งมาเนี่ย

"ทำไมเพิ่งมาครับ" ผมถาม อารมณ์ไม่ดีนิดๆที่คิดว้าพี่เขาจะรอเจอพี่คุณหรือใครในวงสตาร์ก่อน

"มาถึงพักนึงแล้ว แต่กว่าเบียดเข้ามาได้ แฟนๆรอข้างนอกเยอะเลย " ปากเล็กๆบ่นอุบอิบ ใบหน้าใสชื้นเหงื่อ ผมเอื้อมมือไปเช็ดให้เบาๆ ตัวเล็กกว่าผมเยอะ พี่เขาน่าถนุถนอมมากจริงๆ

"ทำอะไรอ่ะ" พี่แบมชะงักมือที่กำลังซับหน้าให้ผม ช้อนตามองอย่างไม่เข้าใจ

"ก็พี่มีเหงื่อ ผมเลยเช็ดให้ ทีหลังมาพร้อมกันเลยนะ "
 
"เสร็จแล้ว ขึ้นเวทีได้ เดี๋ยวพี่ก็จะขึ้นไปดูแจ็คสันกับยูคยอมเหมือนกัน" ร่างเล็กเก็บอุปกรณ์เข้าที่ มือบางดันหลังผมให้ออกไปหน้าเวที วันนี้รุกแค่นี้ก่อนละกัน เดี๋ยวพี่เขาจะกลัวผมซะก่อน////

"มาร์ค บ๊ายบาย " คนสุดท้ายที่ผมแปะมือลงเวทีไปแล้ว ผมดีใจนะ ที่แฟนๆสนับสนุนกันมากขนาดนี้

"เดี๋ยวแวะทานข้าวกัน" เจบีฮยองเดินนำพวกผมลงจากเวที ผมจะหันไปช่วยพี่แบมถือของ แต่ก็ช้ากว่าแจ็คสันมันเสียแล้ว

"ผมขับรถให้ไหมพี่"

"อยากให้เจบีเด็ดหัวฉันหรือไง ไปขึ้นรถกันได้แล้ว " พี่แบมไล่ รู้อยู่ว่าผมเป็นศิลปิน แต่เห็นพี่เขาเหนื่อยๆ เลยอยากอาสา จริงๆอยากรู้ว่าพี่เขาพักที่ไหนด้วยแหละ

"ขอบใจมากแจ็คสัน เอามาพี่ถือเอง ไปขึ้นรถได้แล้ว "

'กรี๊ดดด มาร์คๆๆ แจ็คสัน ยูคยอมม'

     ผมโบกมือให้แฟนๆที่มารอส่งกันอยู่ที่รถ การ์ดล้อมรอบไม่ให้เข้ามาใกล้เกินไป แต่ทุกคนก็พยายามเรียก โบกมือ ถ่ายรูป ขอบคุณครับ


"กินให้อิ่มเลยนะพวกนาย เย็นนี้ไม่พาออกแล้วนะ " เจบีฮยองพามากินเนื้อย่างที่ร้านดังแถวนี้ ผมนั่งข้างพี่แบม ตรงข้ามกับพี่เจบี

"โอเคครับ เราจะต่อท่าเต้นกันด้วย คงไม่ออกไปไหนเหมือนกัน"

"หิวเหรอมาร์ค" แจ็คสันที่นั่งเยื้องๆถามผมที่เอาแต่คีบเนื้อเข้าปาก เอ้าก็คนไม่มีอะไรจะพูด ก็กินสิครับ

"อื้อ" ผมพยักหน้าส่งๆ ซอสเลยกระเด็นเปรอะขอบปาก พอดีกับทิชชู่ที่แตะลงเบาๆ

"โตแล้วหรือยังเนี่ย "

"...................." ผมอยุ่นิ่งให้อีกฝ่ายเช็ดซอสที่มุมปากให้ พี่เขาไม่ได้คิดอะไร เหมือนจะชินที่ต้องคอยดูแลคนอื่่นมากกว่า ดูแลคนอื่นงั้นเหรอ หวงนะ เคยเช็ดปากให้พี่ๆวงสตาร์ด้วยใช่ไหม...

"โทดที....อ่ะ เช็ดเอง"  มือเล็กยัดทิชชู่ใส่มือผม ก่อนจะหันไปกินต่อ หรือเขาจะคิดว่าผมไม่พอใจถึงขมวดคิ้วใส่ ผมแค่หวงเฉยๆหรอกนะ


"พี่แบม ผมไม่"

"มาร์ค จะกินหรือจะคุย" เจยีฮยองแทรกขึ้น ก่อนที่ผมจะหันไปอธิบายให้พี่แบมฟัง

"ครับ..." เดี๋ยวค่อยอธิบายตอนเจบีฮยองไม่อยู่ก็ได้



"เดี๋ยวไปห้องน้ำก่อนนะ" ผมบอก ก่อนจะปลีกตัวออกจากโต้ะอาหาร หลังจากพี่แบมขอตัวกลับ นี่แหละโอกาสของผม

"แบมแบมอ่า" ผมวิ่งออกมายังที่จอดรถหลังร้าน รถของพี่เขากำลังเคลื่อนตัวออก ผมเลยวิ่งไปดักไว้

ครืดด

"มีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนี้ ลืมของ?" ร่างเล็กในรถเลื่อนกระจกลง ผมเลยย่อตัวเท้าแขนกับขอบกระจกรถไว้ กลัวคนเห็นเหมือนกัน....

"ตอนที่เช็ดปากให้ ผมไม่ได้ไม่พอใจนะ..." ผมพูด พี่เขาหรี่ตามอง

"อ่าเหรอ...เห็นขมวดคิ้ว...นึกว่าไม่พอใจ"

"พอใจครับ ชอบให้พี่ดูแล...ถึงจะอยากดูแลพี่มากกว่าก็เถอะ " ผมมองพี่เขาที่ดูตกใจนิดหน่อย แต่ก็เพียงนิดเดียวจริงๆ

"เพ้อเจ้อ.อ่ะ..กลับเข้าไปได้แล้ว" หมวกสีชมพูถูกสวมลงบนหัวผม  พี่แบมโบกมือไล่ ผมเลยยืดตัวตรงขึ้นมา...เขาคงเขิลอ่ะ...

"ยังอีก เดี๋ยวคนเห็นจะเดือดร้อน มาร์คต้วน!"

     ผมยืนโบกมือให้พี่โคดี้คนน่ารักที่แยกเขี้ยวใส่อยู่บนรถ เขาเลื่อนกระจกขึ้นก่อนจะขับออกไป ผมมองจนลับตา ก่อนจะรู้สึกตัวว่าอยู่ในที่สาธารณะ เลยกระชับหมวกบังใบหน้าแล้วรีบเข้าร้าน คิดถึงท่าทางน่ารักๆของพี่แบมแล้วยิ้มไม่หุบเลยจริงๆ ตอนนั้นได้แค่มองไกลๆก็ชอบมากแล้ว แต่พอได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ ผมว่า...ผมหลงพี่เขาแล้วล่ะ ^^








////////////////////////////////////////////////////////////////
โดนเด็กเต๊าะแบบเนียนๆจร้าพี่คนน่ารัก.....เม้นให้กำลังใจกันได้นร้า จะพยายามลงให้บ่อยๆ ฝากติดตามด้วยยย
ปล.น้องแบมมาเกณฑ์ทหารแล้ว อยากไปให้กำลังใจมาก แต่ต้องทำงานและอยู่ไกลด้วย ส่งกำลังใจไปให้น้า ใบดำนะลูก ขอร้อง เพราะเธอคือเหตุผลที่ฉันยังอยู่ตรงนี้จริงๆ
รักน้องง

//////////////////////////////////////////////////////////////


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #4 JuneJuneSoSo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 02:56
    น้องมาร์ค
    #4
    0