Butterfly ll (Markbam) /maxwellXnes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 354,596 Views

  • 5,851 Comments

  • 8,019 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    29,938

    Overall
    354,596

ตอนที่ 6 : 5-คนของพี่มาร์ค100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29981
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1636 ครั้ง
    25 ก.ย. 61


5
คนของพี่มาร์ค











         "เร็วๆ กูง่วง"


         เกือบเที่ยงที่เราอยู่เคลียร์ค่าใช้จ่าย พี่มาร์คงีบไปได้สักครึ่งชั่วโมงเองมั้งหลังจากที่ตกลงกัน ไม่มีการประคอง พี่มันแค่เพียงดันหลังให้เดินเร็วๆ


        "แวะไปหอแบมก่อนนะ มีของหลายอย่างเลยที่จำเป็น"


       "เดี๋ยวแวะซื้อ"


        "พี่..."

      อ่อนใจ เอาเลยมาร์ค พี่จะเปย์คนของพี่เท่าไหร่ก็เปย์มา ขัดไปก็จะหงุดหงิด


     "เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจัดการให้"


     "ครับ" 

     พยักหน้ารับง่ายๆ ก่อนจะพิงหัวไปกับเบาะรถ สักพักก็ถูกมือหนาจับมือไปไว้ที่หน้าตักของตัวเอง


     "ครับกับกูบ่อยๆ มึงสวย ปากมึงก็ต้องดีด้วย"

    "พี่ชอบให้คนอื่นพูดเพราะ แต่พี่เองพูดไม่เพราะเนี่ยนะ"


    "กูก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ทำไมกูต้องเปลี่ยน" พูดหมาๆจนต้องหันไปมอง คนพูดไม่สะทกสะท้าน ลอยหน้าลอยตาขับรถต่อ


    "แล้วทำไมแบมต้องเปลี่ยน"


   "แล้วทำไมมึงจะเปลี่ยนเพื่อกูไม่ได้ ฮึ"


   "....."


    "ลองพูดดู อ้อนกูหน่อย กูก็อยากรู้ว่าตัวเองจะให้มึงได้มากอีกเท่าไหร่" ตรรกะอะไรของพี่มึงวะเนี่ย









ตื้ดๆๆๆ


     "นี่รหัส"

 
ติ้ดด


    "นี่แสกนนิ้ว " 


กริ้ก


     "โอเคนะ"

     พอถึงคอนโดร่างสูงก็จัดการบอกรหัสกับแสกนลายนิ้วมือไว้ใช้เข้าออกคอนโดหรูนี่


    "ครับ" 

   แล้วก็บ้าจี้พูดตามที่พี่มันบอกซะงั้น แอบเห็นรอยยิ้มเถื่อนๆเพียงแวบนึง เฮอะ คนประหลาด


    คอนโดที่พี่มาร์คอยู่กว้างขวางอย่างที่เคยบอก แต่ถ้าจะมาอยู่จริงๆแบบนี้จะไปนอนที่ไหน ในเมื่อมีห้องนอนแค่ห้องเดียว


    "ใช้ได้ทุกอย่าง อยากได้อะไรก็หาเอา กูต้องนอนแล้ว วุ่นวายเพราะมึงเนี่ย" กลับออกมาสั่งๆด้วยสภาพพันผ้าขนหนูมาตัวเดียว อวดผิวขาวช่วงบนที่ฟิตเปรี๊ยะชวนให้หน้าร้อน


    "หน้าแดงทำไม ทำอย่างกับไม่เคนเห็น เคยลูบเคยข่วนมาแล้วนี่"


    "พี่มาร์ค!"


   "อย่าเสียงดัง ไหนมานี่ดิ้จะดูแก้มให้"

     กวักมือดิ้กๆอย่างกับเรียกหมา แล้วก็ต้องเดินเข้าไปหาอ่ะ เจ็บใจ


   "อย่าจับแรงนะ" มันก็เสียวๆแผลอยู่เหมือนกัน ยิ่งพี่มันมือหนักตีนหนักแบบนี้เป็นใครก็กลัว


   "..." 

    ปลายคางถูกจับเชิดเอียงหน้าเพื่อสำรวจรอยช้ำ สายตาคมกริบเกือบทำให้เข่าอ่อน พี่มันลูบแก้มเบาๆ ไล่มาจนถึงริมฝีปากที่มีรอยแตก อ้อยอิ่งอยู่แบบนั้นจนเริ่มเมื่อย


   "พี่..."


   "กูกำลังคิดว่า คนที่ตบมึงมันเหี้ยเบอร์ไหนวะ หน้าอย่างกับแม่มันขนาดนี้ยังทำลง มึงจำหน้าได้มั้ย "


    "ถ้าเจอ...ก็จำได้"


   "ดี งั้นถ้าเจอก็บอกกู " 

   พยักหน้าหงึกหงัก  พี่มาร์คผละออกไปค้นเสื้อผ้าที่ตู้มาให้ใส่ เสียวผ้าเช็ดตัวจะหลุดจริงๆ


     "อ่ะ " 

   แล้วก็โยนมาให้สามสี่ตัว ทั้งเสื้อทั้งกางเกงที่พี่มันคงไม่ใส่แล้ว


     "ทำไม ของผัวมึงทั้งนั้นแหละไม่ต้องรังเกียจ"


      "พี่!"


     "อ่าว เอากันไปหลายยกแล้วไม่ให้เรียกผัวแล้วเรียกอะไร"


    "หยาบคายว่ะ"


    "เลิกเถียง กูจะไปนอนแล้วไม่ต้องกวน ไม่ต้องปลุก ถึงเวลาเดี๋ยวลุกเอง" สั่งๆแล้วก็เดินออกไป ไม่วายหันกลับมากำชับต่อ


     "ไม่ต้องออกไปไหนนะ อยู่แต่ในห้อง เดี๋ยวโดนลากไปอีกกูขี้เกียจตามไปช่วย" 


    "เอ่อ...พี่มาร์ค..."


     "ว่า?"


    "แบมอยาก ติดต่อเพื่อน..." 

     นอกจากชุดนักศึกษาที่ใส่แล้วก็ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย กระเป๋าตังค์โทรศัพท์หายหมด แม้กระทั่งตอนนี้ ไม่รู้ว่าตัวเองยังเป็นของตัวเองอยู่หรือเปล่า ไม่สิ ตัวเราเป็นของผู้ชายตรงหน้านี่ต่างหาก


      "โทรศัพท์กูเป็นของส่วนตัว ไม่เคยให้ใครจับ แต่ถ้ามึงอยากจะใช้ มาใกล้ๆนี่"

    กอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาโครตเจ้าเล่ห์ แบมแบมทำได้เพียงก้าวเข้าไปหาช้าๆ


       "ขอโทรหาเพื่อนหน่อย" 


       "จูบกูสิ"  


       "ปะ ปากเจ็บ..."


        "อย่าแถ เร็วๆ ถ้าไม่ทำกูไปนอนนะ "  

      คว้ามือไว้ทันก่อนพี่มันจะหมุนตัวเข้าห้อง หลับหูหลับตาจูบจนมันกระแทกสะเทือนแผลเก่า คนโดนจู่โจมกระตุกยิ้มอย่างพอใจ พี่มันไม่ได้อยากจูบหรอก มันอยากแกล้ง...


     "ชอบรุนแรงก็ไม่บอก เดี๋ยวว่างๆจะติวพิเศษให้นะ ส่วนโทรศัพท์น่ะ ใช้ของคอนโดได้เลย มือถือกูเป็นของส่วนตัว ต่อให้ทำมากกว่านี้กูก็ไม่ให้ใช้"


ปึง!


       พี่แม่ง....ปิดประตูทีสะเทือนไปทั้งใจเลย เป็นของพี่มาร์คนี่ต้องแกร่งทั้งตัวทั้งใจด้วยงั้นสิ มันไม่ใช่ง่ายๆเลย...





15%







ต่อ












          "เดี๋ยวพรุ่งนี้เล่าให้ฟัง ไม่ต้องมากันเลยนะ"

      แบมแบมใช้โทรศัพท์ของคอนโดโทรหาจีนเพื่อบอกความเคลื่อนไหวตัวเอง บอกเรื่องที่ควรบอกเท่านั้น ส่วนเรื่องที่มาเป็นของพี่มาร์คไม่ได้บอก
แค่นี้ก็จะแห่กันมาอยู่แล้ว...


"กี้ บอกพี่กายให้ด้วยนะ คงต้องหยุดอีกคืนนึงเพราะแก้มยังบวมๆ บอกพี่เขาไม่ต้องเป็นห่วง ถ้ามีโทรศัพท์แล้วจะรีบติดต่อไปทันที"


"โอเค ขอบใจมาก แค่นี้นะ"






     วันนี้ทั้งวันคนตัวเล็กวุ่นอยู่กับการขยับโซฟาเบดหลังใหญ่เข้ามุมห้องเพื่อยึดเป็นที่นอน อาบน้ำเสร็จจนเตรียมกับข้าวที่มีเหลือคาตู้เย็นอยู่น้อยนิด พี่มาร์คก็ยังไม่ตื่น  ห้องกว้างๆดูเล็กลงไปถนัดตา เบื่อจนไม่รู้จะทำอะไรแล้วโทรศัพท์ก็ไม่มีเล่น
ไปอาบน้ำอีกรอบดีกว่า


       ร่างเล็กหมดจรดก้าวขาลงอ่างน้ำที่ตัวเองเปิดไว้ค่อนอ่าง คอนโดนี้จะน่าอยู่อีกเยอะถ้าห้องน้ำทำเป็นกระจกใสเห็นวิวภายนอก 


       หลับตาคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเองช้าๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ ยอมทำเรื่องไร้ศักดิ์ศรีจนได้เพราะไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว ค่าแรงที่บัตเตอร์ฟลายด์ก็เบิกล่วงหน้ามาจนหมด ทุกอย่างคงต้องขึ้นอยู่กับพี่มาร์ค ซึ่งไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน


จะไปขอให้พี่กายช่วยก็ไร้ศักดิ์ศรีพอกัน คงต้องปล่อยไว้อย่างนี้อีกสักพัก




ครืดดด


              "อะอ้าวพี่ ตื่นแล้วเหรอ" 

       คนที่คิดว่ากำลังหลับอยู่นั่งกอดอกบนโซฟาที่เจ้าตัวเพิ่งย้ายเมื่อบ่าย ขนาดไม่ได้เซ็ทผมพี่มันยังหล่อจับใจ มองหัวตัวเองแล้วก็ใช้ผ้าขนหนูซับ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม


              "มานี่!" 

        สงสัยฝันร้ายตื่นมาเลยอารมณ์ไม่ดี นอกจากทำเสียงแข็งแล้วยังทำหน้าอย่างกับจะฆ่าคน


หมับ


              "พี่มาร์ค!"

         ดึงแขนเล็กจนน้องลอยหวือมานั่งแหมะอยู่บนตัก เสื้อยืดตัวโคร่งล่นจนโชว์ไหล่เล็กบอบบาง ผ้าเช็ดผมกระเด็นตก


             "มึงโทรไปอ้อนใครมาวันนี้ ฮะ! ใช้โทรศัพท์กูโทรไปอ้อนใครมา"


        คำถามของร่างหนาทำเอาคนตัวเล็กงง เขาจะโทรไปอ้อนใครได้ล่ะ โทรหาไอ้จีนแค่คนเดียวเอง


            "เปล่านะ แบมโทรหาเพื่อน"


            "อย่ามาโกหก ถ้ามึงไม่โทรไปแล้วไอ้เหี้ยนี่มันจะโทรกลับมาได้ยังไง เบอร์คอนโดกูไม่ใช่เบอร์สาธารณะที่ใครๆจะโทรเข้ามาได้นะ!" 


       บีบต้นแขนน้องแน่น หน้างงๆของคนบนตักเป็นตัวกระตุ้นให้ต้องใช้กำลัง สีหน้าไม่รู้ไม่เห็นทำให้มาร์คทนรอคำตอบไม่ไหว ไม่รู้ก็คาดคั้น


           "แบมไม่รู้เรื่อง"


           "เฮอะ!"



         'หนูอยู่ที่ไหน พี่ซื้อโทรศัพท์รอไว้แล้วนะ ติดต่อมาบ้างพี่เป็นห่วง'


 กรอดดด


         "พี่มาร์ค...."


     เสียงกัดฟันของคนพี่ทำให้รู้สึกกลัวอย่างไม่เคยมาก่อน พี่มาร์คกำลังโกรธ แต่แบมแบมไม่รู้ว่าเรื่องอะไร หรือจะเป็นเรื่องย้ายโซฟาตัวนี้ พี่มาร์คคงหวงข้าวของ


           "...."


           "แบมขอโทษ ไม่รู้ว่าพี่จะหวง โซฟานี้แค่จะเอามานอน เดี๋ยวย้ายกลับที่ให้นะ"



           "อย่าปัญญาอ่อน กูไม่ได้หมายถึงเรื่องโซฟา"


           "งั้น..."


           "มีผู้ชายโทรมาหามึงบอกว่าซื้อโทรศัพท์ไว้ให้แล้ว มึงรีบเหรอ รอกูพาไปซื้อมึงจะตายไหม"



            "อึก...เจ็บ"


       แรงบีบที่ต้นแขนทำให้น้องนิ่วหน้า พี่มาร์คไม่ผ่อนแรงเลย เพียงพริบตาก็กระแทกริมฝีปากลงมา


            "อื้อ~"


กึก...


แล้วก็โดนกัด..


        ปากร้อนครอบครองความนุ่มหยุ่นไว้ทั้งหมด จูบนี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยนตามแบบพี่มาร์ค แต่ที่มันเพิ่มเติมมาคือความอึดอัด เจ็บแต่วาบหวามราวกับถูกลงโทษ


     "อือ จะ...เจ็บ"

      ผละออกเพียงนิดให้น้องได้หายใจ ลูบปากอิ่มที่ฉ่ำและเริ่มแดงเพราะถูกเขาขบกัด  เขาลงโทษ ของๆมาร์คก็คือของๆมาร์คเท่านั้น


     "เจ็บก็จำ มึงเป็นของกู อย่ายุ่งกับใคร อย่าให้ใครมายุ่ง "

      คำพูดแสนเผด็จการและออกคำสั่งทำเอาน้ำตาหยด แต่ปลายนิ้วร้อนที่เช็ดให้อย่างลวกๆมันก็แทบจะลบล้าง แบมแบมพยักหน้าหงึกหงักทั้งน้ำตา พี่เขาทำให้มันไหลและเขาก็เป็นคนเช็ด


     "ครับ..."


     "เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปขนของห้องมึง แล้วคืนห้องเขาไป ขาดเหลืออะไรก็ซื้อเอา ส่วนโทรศัพท์รีบนักก็เอาเครื่องเก่ากูไปใช้"

     พูดพร้อมกับโปะผ้าเช็ดตัวมาที่ผมเปียกๆของคนบนตัก  กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวน้องทำให้มาร์คคลายความโกรธได้อย่างน่าประหลาด


     "ไป"

     จับให้ลุกจากตักแล้วหันไปคว้ากุญแจรถ  โยนเสื้อคลุมให้น้องมันอีกทีแบบลวกๆ ดึกป่านนี้คงข้าวต้มหรือก๋วยเตี๋ยวอะไรสักอย่างแถวๆคอนโดนี่แหละ


     "ไปไหนครับ"


     "กินข้าวไง หรือมึงไม่หิว?"


     "เอ่อ...ทำไว้แล้วครับ" พยักเพยิดไปทางครัว ร่างสูงเลิกคิ้วเพียงนิดแล้วเดินนำไป


กึก


     "ในตู้เย็นมีปลาหมึกเมื่อไหร่วะ"

      ข้าวผัดสองจานที่น้องทำ ทำให้เขานึกเอะใจ ในครัวแทบไม่เคยทำอะไรกิน แล้วมันจะมีปลาหมึกมาให้ผัดข้าวได้ยังไง


     "เห็นมันแช่ฟรีชอยู่"


     "มึงออกไปข้างนอกมาเหรอ "

      ยังไม่วายจับผิด กระทั่งตักข้าวเข้าปากก็ยังถาม คนตัวเล็กนั่งลงตรงข้าม ตามอารมณ์พี่มันแทบไม่ทันจริงๆ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย


     "พี่อย่าหาเรื่องได้ไหม บอกว่ามันมีอยู่ในตู้เย็นจริงๆ "


     "เออ บอกดีๆก็ได้ทำไมต้องแยกเขี้ยว " กวนตีนก็เป็นที่หนึ่ง...


     "พี่มาร์คอ่ะ"


     "พรุ่งนี้กูมีเรียนสายๆ เดี๋ยวออกไปพร้อมกันเลย ตอนเย็นค่อยไปขนของ ตามนี้นะ"


     "ครับ..."


     "ว่าง่ายๆ อีสวย อย่าดื้อกับกู มึงไม่ชอบโดนลงโทษหรอกใช่มั้ย เมื่อกี้น่ะมันกระจอกมากเลยถ้าเทียบกับในหัวกูตอนนี้ที่คิดบทลงโทษให้มึง"


     "พี่...คิดอะไร" คุยไปคุยมาชักจะเริ่มร้อนๆหน้า คำพูดและแววตาของพี่มาร์คแม่งก็คิดดีไม่ได้จริงๆ


     "ไม่ต้องรู้หรอก...แต่ถ้าไม่กลัวก็ลองดื้อดู"





40%







ต่อ









               ผมจัดการในส่วนของตัวเองจนเรียบร้อย จัดการเก็บกวาดอย่างดีไม่ให้เลอะครัวหรูๆของเขา ออกมาก็เจอพี่มาร์คที่แต่งองค์ทรงเครื่องซะหล่ออย่างกับนายแบบ อิจฉาส่วนสูงของพี่มันเล็กน้อย คนเราจะดูดีนี่มันต้องพึ่งส่วนสูงนะผมว่า...เท่ห์ชะมัด


                    "มองแบบนี้ด้วยก็จับกดซะที่ซิงค์ล้างจานเลยดีป้ะ รู้ว่าหล่อ แต่ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้" พูดทีก็หมดหล่ออ่ะ คนเรา


                     "จะไปไหนครับ"
   

                    " ที่ประจำ มีนัดกับพวกไอ้บี เพราะวันนี้หายหัวทั้งวัน โดนมันซักกันจนสะอาดแน่กู"


                     "ครับ ขับรถดีๆ" 


                      "กูก็ขับดีทุกวัน  นอนไปเลยนะ นอนในห้องกูนี่แหละ ยกโซฟากูกลับที่ด้วย" 

           สั่งๆๆเสร็จแล้วก็ออกไป ผมเลยกลับมาที่มุมประจำที่ย้ายโซฟามา ไม่เข้าไปนอนในห้องหรอก ไม่เสี่ยงอยู่แล้ว


                        "หืม..." 


            โทรศัพท์เครื่องหรูนอนแน่นิ่งอยู่ที่โซฟา นี่ไม่ใช่เครื่องปัจจุบันที่พี่มาร์คใช้ หรือว่าจะเป็นเครื่องเก่าที่บอกว่าจะหยิบมาให้



ติ้ดๆๆๆๆ



แกร้ก


                 "กูลืมบอกว่านั่นน่ะของมึง ยกให้ มันเป็นซิมเก่า ถ้ามีคนส่งข้อความหรือโทรมาก็ตัดสายหรือบล็อคไปเลยนะ ไปละ"


                 "ขอบคุณครับ" ผมมีโทรศัพท์ใช้แล้วทุกคน






                 "อืม...อืออ" 


           ร่างบอบบางขยับหนีบางสิ่งที่กำลังรบกวนอยู่บริเวณต้นคอ มันยุกยิกและขยับปัดป่ายไปทั่ว จนเมื่อความชื้นแฉะที่จุกเล็กปลุกให้ลืมตา กลุ่มผมตรงหน้าทำเอาตกใจรีบลุกขึ้นนั่ง


                "อืม...ลุกทำไม" ตัวต้นเหตุเงยหน้ามองอย่างหงุดหงิด แบมแบมติดกระดุมเสื้อให้เข้าที่ แต่มือหนาๆก็เข้ามากระชากออก


พรึ่บ


                 "พี่มาร์ค ปล่อย"


                 "อย่าขัดขืน มาให้ชื่นใจเร็วๆ อย่าดิ้น..."  แล้วก็แพ้คนตัวโตกว่าจนได้ มาร์คอุ้มน้องพาดบ่า เดินลิ่วๆเข้าห้องนอนไป


ฟุบ


                 "อื้อ!"

      
             หลังถึงเตียงก็โดนปิดปากด้วยปาก ถูกจู่โจมด้วยลิ้นร้อนๆเจือรสแอลกลอฮอล์ขมปร่า หนีก็ไม่ได้ ถูกคร่อมทับอยู่ทั้งตัว มาร์คไล่จูบคนตัวเล็กอย่างใจเย็น จากปากอิ่มลงมาถึงคอ


              "แฮ่ก...พี่มาร์คเจ็บ" 


              "มึง...หอมชิบ..." 


        คนมัวเมาดูจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ลากริมฝีปากชิมผิวนุ่มๆอย่างย่ามใจ แบมแบมเคยตกเป็นของเขา และตอนนี้ก็กำลังจะเป็นของเขาอีกครั้ง


              "อะ เจ็บ พี่มาร์คครับ เจ็บแก้ม..." 


              "หืม..." 

        คนกำลังรุกรานถึงกับชะงัก เขาเคยบอกว่าชอบให้แบมแบมอ้อน แต่ไม่ใช่เวลานี้แน่ๆ


              "เจ็บแก้มครับ จริงๆ" 

        ทำหน้าทำตาน่าสงสาร แต่มาร์คกลับมองว่ายั่ว ฟัดแก้มไปอีกหนึ่งครั้งแล้วรั้งน้องมันมากอด


ฟอด~


             "เลิกดิ้น นอนแบบนี่แหละ หรือจะไม่นอนก็ได้นะ " 


             "นอนครับนอน" ถึงกับหยุดดิ้น นอนในอ้อมกอดพี่มันดีกว่าโดนเอาเปรียบ แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวก็ไร้ค่าเกินพอแล้ว...


               "หลับซะ" 


       สุดท้ายก็นอนในอ้อมกอดพี่มาร์ค เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เหลือตัวคนเดียว...มีคนเถื่อนๆอยู่ด้วยอีกคน

 






มหาวิทยาลัยxx


                "กูเกลียดความสวยของมึง!" 


               "ไอ้แจง...เบาเสียงหน่อย"


       ตามคาดเลยครับ พอผมมาเรียนปุ้บ สามหน่อก็ซักซะจนละเอียด พอผมเล่าให้ฟัง พวกมันก็เป็นอย่างที่เห็น


               "เจ็บไหมแบม...ยังเป็นรอยอยู่เลย ถ้าพี่กายเห็นนะ..."

       กี้มันลูบแก้มผม ชอบเอ่ยถึงบุคคลที่สามตลอด มันอยากให้ผมเป็นแฟนกับพี่มัน แต่ผมไม่ได้ชอบพี่กายสักหน่อย


              "พวกมึง...ได้ให้เบอร์คอนโดที่กูอยู่กับใครบ้างป้ะ"


              "เราให้เองแหละ ให้พี่กาย เขาเป็นห่วงจะโทรไปหา"


               "กี้เอ้ยยย!" ผมรู้แล้วว่าทำไมพี่มาร์คมันถึงเกรี้ยวกราด


               "เออ แล้วมึงไปพักที่ไหนอ่ะ คอนโดใครเหรอแบม" 

       พอจีนถามผมก็เม้มปากแน่น จะบอกพวกมันยังไงดี. จะให้พวกมันรู้ได้ไหม...


              "ไปอยู่กับกูป้ะ ป๊าม๊าถามถึงมึงอยู่บ่อยๆ  เห้ยๆๆ ไม่ได้จะทวงตังค์นะ ถาทเพราะเป็นห่วงมึง" 

       จีนว่าต่อ ผมยิ้มให้มัน ทำไมครอบครัวผมไม่เป็นอย่างนี้บ้างนะ


              "ไม่อ่ะ กูมีที่อยู่แล้ว คอนโด...รุ่นพี่ที่สนิทกัน" 


              "ใคร?"


             "เออน่า...พวกมึงไม่รู้จักหรอก ขึ้นเรียนเถอะ ขอบคุณพวกมึงมากนะ"

        ผมตัดบท ก่อนที่ความลับของผมจะแตก ผมไม่อยากให้พวกมันรังเกียจเลย...








          บ่ายโมงกว่าๆ ผมปลีกตัวจากพวกมันอย่างเนียนๆ ออกมารอพี่มาร์คที่หน้ามหาลัย พยายามทำตัวไม่เด่น แต่รถพี่มันก็โครตจะเด่นอ่ะ


ปิ้น!


แล้วดันบีบแตร


ตึกๆๆๆ



         ผมรีบวิ่งออกจากมาจากใต้ต้นไม้ เปิดประตูขึ้นรถคันหรู 



ปึง!


              "บีบแตรทำไมเนี่ย คนมอง เห็นมั้ย" 


              "แล้วมึงหลบห่าไรอยู่ตรงนั้น กูจะเห็นไหม" 

      พี่มันเกรี้ยวกราด  ทำเอาผมหายหงุดหงิดเลย ขืนดันทุรังเถียงต่อมีหวังถูกหักคอ


              "ก็...กลัวคนจะเห็น เดี๋ยวพี่จะเสียเอา"

        ตอบอย่างไม่เต็มเสียงนัก พี่มาร์คเลี้ยวรถออกจากริมฟุตบาต 


              "เสียอะไร"


             "ก็เสียอ่ะ ไม่กลัวเรตติ้งตกหรือไง สาวๆจะคิดว่าพี่มีเจ้าของนะ"

        ผมว่า พี่มันดูชิวๆ ขับไปเรื่อยๆ แล้วก็พูดลอยๆ


             "ก็ช่างแม่ง "

       โอเค...อารมณ์ของพี่มาร์คมันจะไม่คงที่ ผมต้องทำความเข้าใจซะใหม่แล้ว




       พี่มาร์คขับรถมายังหอที่ผมอยู่เพื่อขนของ ผมเก็บแค่เครื่องเรียนและของใข้ส่วนตัวนิดหน่อย นอกนั้นพี่มันไม่ให้ขนมา บอกว่าเกะกะห้อง ผมคืนกุญแจหอพร้อมกับจ่ายค่าเช่า ครับ...เงินพี่มาร์ค


               "เจ้เสียใจด้วยกับเรื่องวันนั้นนะน้องแบม ยังดีที่ไม่เป็นอะไรมาก มีผัวรวยแล้วก็โชคดีไป ฝากน้องด้วยนะคะคุณ โถ... หล่อและรวยขนาดนี้  "


               "เอ่อ...ไปแล้วครับเจ้"








Rrrrrrrrrrr Rtrrrrrrrrrrr



                "ครับ..." 

          พี่มาร์ครับโทรศัพท์ ผมนั่งสำรวจข้าวของเล็กๆน้อยๆของตัวเองเงียบๆ บนรถมันแคบ ผมไม่ได้ตั้งใจจะฟังนะ แค่อยากรู้เฉยๆว่าคนแบบพี่มันพูดครับกับใคร


               "ไม่ได้เข้าไปเลย โอเคๆครับคุณต้วน เดี๋ยวผมเข้าไปครับ "

         พูดแค่นั้นแล้วก็ตัดสาย ก่อนจะเลี้ยวรถไปอีกทาง


               "เอ่อพี่  ไม่กลับคอนโดเหรอ" 


                "ไปโรงแรม "
  

               "ไปทำไมอ่ะ?" 
 

                "ถามมาก เดี๋ยวเบรกหัวทิ่มเลย นั่งนิ่งๆไป" เอ๊า! ทำไรผิดวะ???





MT. Royal


         รถมาจอดที่โรงแรมเดิมอีกครั้ง ผมตามพี่มาร์คเข้ามาภายในตัวโรงแรม มีพนักงานมาขับรถไปเก็บ ทีนี่แม่ง...อย่างเจ๋ง


                "สวัสดีค่ะคุณมาร์ค"


                 "อืม" เสต็ปเดิมครับ เป้ะเลยกับครั้งนั้น ผมรับไหว้พี่พนักงาน ส่วนเจ้าตัวเขาจ้ำอ้าวไปอีกทาง


                "พี่มาร์ค ทำไมเราไม่กลับไปนอนคอนโด พี่มาเปิดโรงแรมทำไมอ่ะ" 

        ผมสับขาอย่างไวเพื่อให้ทันเขา งงใจกับความรวยนี้ คอนโดก็มีแต่จะมานอนโรงแรม พี่มันปรายตามามองเล็กน้อยแล้วก็ไปต่อ


       คือจะไม่อธิบายอะไรเลยว่างั้น




                "ผมขอพบคุณนิศาด่วน  ขอยอดสรุปของเดือนที่แล้วด้วย บนห้องผมนะ" 


               "ได้ค่ะ คุณมาร์ค" 


 
      ทีนี้โดนลากเพราะผมยังยืนอึ้ง โดนดึงเข้าลิฟต์จนมาถึงห้องที่เคยมาอยู่ ถ้าเป็นแค่แขกคงไม่สามารถขอดูยอดสรุปของโรงแรมได้


ติ้ดๆๆๆ


              "พี่มาร์ค...ทำไม"


               "ตกใจอะไร กูเป็นผู้จัดการที่นี่  MT. ก็คือมาร์คต้วน ชื่อกู พ่อกูเป็นเจ้าของ มึงนี่ไม่เคยรู้อะไรเลย" 


               "...."



        ปล่อยผมไปเถอะ ปล่อยให้โง่อยู่แบบนี้แหละ ก่อนที่จะช็อคตายกับความรวยของพี่มัน...




70%






ต่อ










              "นี่ยอดสรุปทั้งหมดค่ะ เดือนที่แล้วเป็นเทศกาลพอดียอดเงินเลยสูงมากกว่าเดือนก่อนๆ  ทางนี้เป็นยอดค่าใช้จ่ายนะคะ " 


     พี่นิศา เลขาคนสวยของคุณมาร์คเขา สวยแบบนางฟ้ามากๆอ่ะ แต่ไม่ยักกะหลงเสน่ห์พี่มัน แปล้กแปลก...


     ผมได้เสนอหน้าฟังด้วย ผมเรียนการโรงแรม แต่ผมอยากรู้หลักการบริหาร เห็นพี่มันมองตัวเลขผ่านๆแล้วก็ส่งมาให้ผม


แปะ


            "ดูดิ้ยอดตรงเปล่า" 


            "หะ...ให้แบมดูเหรอ"

        ผมเหวอมาก พี่มันพยักหน้า เอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายๆ พี่เลขาก็ยืนกุมมืออยู่ด้านข้าง อะไรกัน...นี่ผู้จัดการเขาบริหารงานอย่างนี้เหรอ


        ผมไล่สายตาดูตัวเลขที่ยาวเป็นหางว่าว ค่าใช้จ่ายทั้งหลายแหล่ถูกระบุอย่างเป็นระเบียบ แต่จากตัวเลขแล้วมันต้องใช้เวลา


              "ขอเวลาสักสองชั่วโมงนะครับพี่นิศา จะตรวจให้อย่างละเอียดเลย"


             "ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องให้คุณมาร์คเซ็นอยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาเอา เอ่อ...น้องชื่ออะไรคะ"


             "แบมครับ ผมชื่อแบมแบม "


             "ไปได้แล้วคุณนิศา "
 
       พี่มันพูดขึ้น พี่นิศาคนสวยเลยขอตัวออกไป ผมก้มลงตรวจเอกสารต่อ อยู่ๆก็โดนดีดหน้าผาก


             "โอ้ย! เจ็บนะ"


               "หมั่นไส้" 

       พูดแบบนั้นแล้วก็ลุกไป ผมได้แต่เข่นเขี้ยวอยู่ในใจ ครับปล่อยพี่มันไปเถอะ ปล่อยไป





             "ดูอยู่นี่ไง  หุ้น40%ก็เป็นของผม ผมรอบคอบอยู่แล้ว โอเคนะ"


            "บอกม๊าว่าผมจะลงไปหานะ อาจจะสิ้นเดือน "


        พี่มาร์คกำลังคุยโทรศัพท์ เปิดเบียร์ออกมาจากห้องครัว  จากที่ฟังคงจะเป็นพ่อกับแม่ ผมอยากจะตะโกนไปเหลือเกินว่าผมเป็นคนตรวจครับ ไม่ใช่พี่มัน


           "แค่นี้นะคุณต้วน แล้วเจอกันครับ" คุยกับพ่อแบบนี้เหรอ คนอะไร 


            "จะดูเองมั้ยครับ"

       ผมถามตอนที่พี่มาร์คมายืนข้างๆ เจ้าตัวพยักหน้าผมเลยลุกจากเก้าอี้ให้ ก่อนจะถูกดึงให้นั่งลงไปบนตัก พร้อมกับมือที่กระชับเอวผม


             "พี่มาร์ค!"


            "อยู่นิ่งๆ ตรวจต่อสิ จะดู" มันจำเป็นต้องขนาดนี้ไหมถามจริง ผมทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งเกร็งอยู่อย่างนั้น กดเครื่องคิดเลขไปมือสั่นไป พ่อคุณเขาก็กระดกเบียร์สบายใจเฉิบ


           "ที่บ้านเลี้ยงด้วยอะไรอ่ะมึง ตัวเบาชิบหาย " 

    ผมนับหนึ่งถึงสามในใจ พี่มันดึงเสื้อนักศึกษาผมออกจากกางเกงหน้าตาเฉย  ผมเลยจิ้มตัวเลขผิด


            "จิ้!"


           "อย่าจิ๊จ้ะ เดี๋ยวกูฟัด"


            "อื้อ จะแกล้งทำไม จะคิดยอด พี่นี่!" 

    
         ผมหยิกมือเขาที่สอดเข้ามาลูบเอวผม ตอนนี้ไม่มีสมาธิจะทำอะไรแล้ว ความร้อนวูบวาบกำลังเล่นงาน ผมเริ่มนับหนึ่งไปถึงสิบในใจอีกรอบ


            "ฝากถือเบียร์หน่อยอ่ะ" 


           "ผมจะทำงาน พี่ว่างอยู่ก็ถือเองสิจะให้ผมถือทำไม" ผมหันไปบอก แต่กลับถูกกระป๋องเบียร์เย็นๆแนบหน้าแทน สุดท้ายก็ต้องถือให้


           "ถือดีๆ กูจะแกะกระดุมเสื้อมึง" 


           "เฮ้ย!" ผมตกใจและดีดตัวยืน  ผลมันเลยออกมาแบบนี้ไง


          "พี่มาร์ค!!" เบียร์หกเปียกผมจนได้

  

            "พี่...." 


            "เนี่ย มึงดื้อ!" คนทำตีหน้ายุ่งใส่ผมก่อนจะดึงให้นั่งลงที่เดิมและลงมือแกะกระดุมเอาเลยครับ ผมเหนื่อยจะต้านพี่มันแล้ว


           "..."


          "วางสิ เดี๋ยวหก" มีหน้าสั่งผมให้วางแก้วเบียร์ ส่วนเจ้าตัวก็จ้องผมไม่วางตา

           "มองทำไม" ผมเลยเผลอกระแทกเสียงใส่ พี่มาร์คเงยหน้าแทบจะทันที ก่อนจะทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง


    กึด


          "โอ้ย!" ผมโดนกัดหน้าอก กัดอย่างตั้งใจที่หัวนม เสื้อนักศึกษาก็โดนกระชากจนหลุดออกตลอดแนว


          "ฮึก..."


           "สวยไม่ร้องน่า..." 

     ผมแค่น้ำตาคลอ พี่มาร์คทำเสียงอ่อนลงเพราะมันตบหัวแล้วลูบหลัง ผละออกมาจูบคางผมอย่างเอาใจ คลึงนิ้วอยู่ตรงรอยที่กัดผมไว้


          "เจ็บ...พี่แม่ง..." 

     ผมแค้นสุดๆ ทั้งเปลืองตัวทั้งเจ็บตัว ท่านั่งตอนนี้ก็อีหนูสุดๆ นั่งบนตักให้ป๋าเค้าลวนลามอยู่เนี่ย


           "เออ ไม่แกล้งแล้ว น้ำตาห้ามหยดนะ "


           "..." 

     ผมเงียบอย่างไว เพิ่งจะรู้ตัวว่ากระดุมเสื้อหลุดหมดแล้ว แผ่นอกขาวเนียนกระแทกตาอิพี่มันอยู่ รีบกอดตัวเองอย่างไวพี่มันหัวเราะหึ ยกเบียร์ขึ้นจิบ


             "ปล่อยได้แล้วครับ เหม็นเบียร์  อยากเปลี่ยนเสื้อ "

      ผมดิ้นจะลง แต่พี่มันรัดเอวไว้ พร้อมกับบีบมาที่ข้างแก้ม 


              "เหม็นเหรอ..." 


              "อื้อ~" แล้วผมก็ได้กินเบียร์ขมๆจากปากพี่มัน


      พี่มาร์คไม่ชอบคนต่อต้านเขา การที่ผมจะลุกขึ้นเพราะเหม็นเบียร์มันเหมือนกับรังเกียจเขา และผมก็ต้องชดใช้มันตามแต่พี่เขาจะพอใจ


               "อึก..." 

      ผมถูกรุกรานจนสะอึกเพราะหายใจไม่ทัน พี่มาร์คผละออกและเลียความวาวใสบนริมฝีปากผมช้าๆ ร่างกายอ่อนปวกเปียกและซบไปที่บ่าแกร่งในที่สุด 

      ได้ยินเสียงหัวเราะหึในลำคอ เหนื่อยเป็นบ้า อยู่กับพี่มาร์คแค่วันเดียวทำไมเหนื่อยขนาดนี้


                "อีสวย...อย่าอ้อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ได้เดินขาถ่าง"



ป้าบ!


         คนห่าอะไรวะ....ปากแม่ง!!!




             "คุณนิศา ขึ้นมาเอางบประมาณลงไปสรุปยอดด้วยครับ วางไว้ที่เดิมนะ และขอของทั้งหมดในรถผมด้วย ด่วน" 

      สุดท้ายผมก็ทำงบประมาณไม่สำเร็จ แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้ผมอยากนอนนิ่งๆแบบนี้แล้ว อกพี่มันอุ่นและรู้สึกปลอดภัย ผมไม่ได้อ้อนนะ แค่จะเอาคืนด้วยการทิ้งตัวใส่ไปซะเลย


กึก


         "ไปอาบน้ำได้แล้ว " ปากไล่แต่มือไม้กลับอยู่ไม่สุข ควานสะเปะสะปะเข้ามาในเสื้อผม ลูบเล่นอย่างเพลินเขาล่ะ


         "อือ.."


         "มึงอ้อนเหรอ ฮึ"

    ผมยกตัวกลับมานั่งตรงๆ บึนปากใส่อย่างหมั่นไส้ แล้วก็โดนบีบด้วยมือใหญ่ๆ


         "ฮื้ออ"


        "ดูทำปาก ทำแบบนี้อีกกูจะฟาดนะ"


       "ฟาดเลยเหรอ คนเถื่อน ใช้แต่กำลัง"ผมผลัก เลยโดนรวบมือไว้หมดสองข้าง

   
       "ฟาดดิปากแบบนี้ ฟาดด้วยเนี่ย มอง!"  บังคับกระทั่งลูกตา ผมก้มมองตามที่บอกก็หน้าร้อน พี่มันจะเอาไอ้นั่นฟาดปากผม พี่มาร์ค!!! ฮึ่ย!!!!







        แบมแบมรีบอาบน้ำ คืนนี้เขาต้องเข้าบัตเตอร์ฟลายด์คลับ ลาทั้งที่เบิกเงินล่วงหน้าเค้ามาแล้วมันแย่มากๆเลย พี่กายคงจะรออยู่แล้ว และคงโดนซักฟอกหนักมาก


แกร้ก


          "ทำไมปิดเครื่องโทรศัพท์" 

    ร่างเล็กกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำพร้อมเดินตรงไปหาคนโตกว่า ข้าวของที่ขนมาจากหอเก่าถูกยกมาวางในห้องหมดแล้ว ตัวเล็กเดินไปเลือกชุดที่ตัวเองจะใส่ไปทำงาน


          "อ๋อ มีแต่สาวๆโทรมาหาพี่น่ะ ผมขี้เกียจจะตอบแล้วเลยปิดมันไปเลย"


         "งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้กูพาไปซื้อ แล้วนั่นมึงจะแต่งตัวไปไหน"


         "ไป...ทำงานครับ"


          "บัตเตอร์ฟลายด์?"


           "ครับ"


            "เวร" 

     คนสบถลุกยืนพร้อมกับคว้าเสื้อคลุมใกล้ๆมือมาสวม แบมแบมคิดว่าอีกฝ่ายจะไปส่งก็รีบแต่งตัวให้เสร็จทัน 


            "พี่มาร์คจะไปส่งเหรอ หรือพี่จะไปเที่ยว" 

     ถามตอนที่กำลังก้าวขาออกจากห้อง มาร์คหันไปถอนใจใส่อีสวยที่แม่งไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย


        "จะพามึงไปลาออก!"


        "ไม่ได้นะ"


        "ได้ เดินมาเร็วๆ"

        ความใจร้อนของร่างสูงทำให้แบมแบมต้องรีบซอยเท้าตาม จะให้มาออกปุบปับแบบนี้ไม่ได้ แถมยังเป็นหนี้เขาอยู่อีก


    จะหยุดความเอาแต่ใจของพี่มันยังไงดีเนี่ย....






85%



ต่อ








บรื้นนนนนน!!!


       บีเอ็มสีขาวพุ่งทะยานออกจากโรงแรมราวกับจรวด พี่มาร์คไม่ได้โกรธแต่เหมือนอารมณ์ไม่ดี แบมแบมได้แต่มองเสี้ยวด้านข้างของคนที่จัดได้ว่าเพอร์เฟคไปหมดทุกอย่าง หล่อ รวย แต่นิสัยห่ามเกินทน


       จะทำยังไงให้แตกหักกับพี่กายน้อยที่สุด...



              "พี่..." 

      เสียงแผ่วเบาออกมาจากปากเล็กสวยได้รูป แต่คนถูกเรียกกับเมินเฉย มาร์คกำลังจมอยู่กับตัวเอง และคิดแต่ว่าอีสวยนี่เป็นของเขา เขาเลี้ยงได้ จะให้ทำงานแบบนั้นต่อได้ยังไง


          "พี่มาร์ค..." 

     มือเล็กสั่นๆทำใจกล้าเอื้อมไปจับมือใหญ่ที่วางค้างอยู่บนเกียร์ ร่างหนาปลายตามองเพียงนิด แล้วก็กลับไปสนใจการจราจรยามค่ำคืนต่อ


          "พี่มาร์คครับ..." 

     หากแต่คนตัวเล็กก็ไม่ยอม อีกเพียงไม่กี่ไฟแดงจะถึงบัตเตอร์ฟลายด์คลับ พี่กายเป็นคนที่นิ่งๆแต่น่ากลัว ส่วนพี่มาร์คเป็นคนใจร้อนและพร้อมจะอาละวาดเสมอ...


         "อืม..." 


        "ขอได้ไหมครับ เรื่องนี้ขอได้ไหม " จะร้องไห้แล้วนะ 


         "อย่ามาอ้อนเรื่องไม่เป็นเรื่อง มึงจะเอาอะไรได้หมดแหละ แต่ต้องไม่ใช่เรื่องที่ทำให้กูรำคาญใจแบบนี้"

       
           "..."


           "เงียบคือ?"


          "มันเป็นสิ่งเดียวที่แบมยังทำเพื่อตัวเองได้ ขอไม่ได้เหรอ พี่มาร์ค" 

     สองมือเล็กเลื่อนมาเกาะแขนคนขับ และอีสวยทำขนาดนี้เขาคงได้เสียตังค์ให้บัตเตอร์ฟลายด์อีกเยอะแน่ๆ


            "..."


            "นะครับ จะเป็นเด็กดีของพี่ ขอแค่ทำงานให้ตัวเองได้บ้าง นอกนั้นจะเชื่อฟังพี่หมดดลย นะพี่มาร์ค" 


      รถเลี้ยวเข้าบัตเตอร์ฟลายด์คลับพอดี มาร์คปลดเบลล์ แล้วเอี้ยวตัวมาให้คำตอบคนสวยที่นั่งมองอยู่ตาแป๋ว


    
             "ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ "

       
               "อะ..ไรครับ" สีหน้าไม่น่าไว้ใจ


               "ออรัลเซ็กส์กูทุกครั้งที่มึงจะออกมาทำงาน"


    จุ้บ!


        เพราะมัวแต่อึ้งกับข้อเสนอ อีกฝ่ายเลยถือโอกาสจุ้บปากอิ่มแรงๆ หน้าน้องแดงไปจนถึงหู พอได้สติก็ผลักคนโตกว่าออก


                "อื้อ พี่มาร์ค คนนิสัยไม่ดี!" 

      ทำท่าจะเปิดประตูลงแต่คำพูดต่อมาก็ทำให้ชะงัก สบตากันก็รู้ว่าพี่มันเอาจริงแน่


               "ถ้าลงไปโดยไม่ตกลงกูอาละวาดยับเลยนะ "


              "พี่มาร์ค...." วันๆนึงจะต้องเรียกชื่อนี้อีกกี่ครั้งถึงจะพอ 


               "ครับ เรียกผมทำไม"


              "ทำไมต้องออรัลเซ็กส์ ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ" 

         
                 "พูดวะนี่อยากโดนกูฟาดจริงๆใช่ไหม?" 


           "เป็นอย่างอื่นได้ไหม ให้ทำอย่างอื่น นวดให้พี่ก็ได้ ทำอาหารเช้า รีดผ้าหรือทำงบที่โรงแรมจะทำให้หมดเลย"

        มาร์คกลั้นขำ ก็อีสวยมันรัวมาซะชุดใหญ่ เลยลูบผมสีอ่อนให้น้องมันใจเย็นลง


              "กูมีแม่บ้าน มีเลขาแล้วจะใช้มึงอีกทำไม แล้วนี่จะตกลงไหม ยังไงดีสวย...ปากบางๆแบบนี้ ทำอย่างที่กูบอกเหมาะที่สุด"


      พูดพร้อมกับปลายนิ้วไปมาบนปากอิ่ม เขากำลังจินตนาการถึงตัวเองตอนที่กำลังถูกโอบล้อมไปด้วยความนุ่มนิ่มนี้ 


                 "อึก..อือ " กลืนน้ำลายเท่ากับว่ายั่ว แล้วมาร์คก็จูบลงไป


        แบมแบมไม่สามารถปฏิเสธสัมผัสของคนโตกว่าได้เลย เขาจูบกับพี่มาร์คบ่อยจนไม่อาจขัดขืนได้แล้ว ความคุ้นเคยที่ถ่ายทอด ความดุดันที่ส่งผ่าน ทำให้ร่างเล็กหลงไหลและหมดแรงจะต้าน



            "แฮ่ก...อือ..พอแล้ว ยอมแล้ว" 

    ดันอกคนพีให้ผละออกพร้อมกับก้มหน้างุด ความร้อนลามเลียจนแทบจะระเบิด ยอมแล้วในที่นี้คือยอมที่จะทำ ให้พี่มาร์ค


จุ้บ


            "ตะ แต่ว่าขอเป็นอาทิตย์ละครั้งได้ไหม ถ้าทุกวันมัน..."


           "ดีมาก...เด็กดีแบบนี้สิ อย่าต่อต้านกูน่ะ ดีที่สุดแล้ว "


             "..."


            "ลงไปทำงานได้ อย่าแต่งตัวเยอะ อย่าแต่งหน้าจัด อย่าให้กูเห็นว่าใส่เสื้อบางหรือใส่กางเกงขาดจนเห็นขาอ่อน เข้าใจไหม..."


        สั่งเยอะจนแบมแบมแทบจะนุ่งขาวห่มขาวเลยให้ตาย


              "ครับ.."


       ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำ....









ก้อกก้อกก้อก



            "เข้ามา" 


            "พี่กาย สวัสดีครับ" 

     เสียงเล็กคุ้นหูทำให้กายถึงกับวางปากกา พุ่งตรงออกมาหาที่หน้าประตูห้อง แบมแบมกลับมาแล้ว กลับมาหาเขาแล้ว เป็นห่วงจนแทบจะทนไม่ไหว


          "น้องแบม หนูหายไปไหนมา" 


         "คือว่า...มีปัญหานิดหน่อยครับแต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ขอบคุณพี่กายมากครับ" 


        "ไม่สบายหรือเปล่า ลาต่อได้นะพี่ไม่ว่าเลย" ก็ดีขนาดนี้ เขาจะทำร้ายจิตใจพี่กายได้ยังไง


        "แบมหายแล้วจริงๆ ครับ มาทำงานแล้ว "


          "มีเรื่องอะไรที่พี่ไม่รู้หรือเปล่า มีอะไรบอกพี่ได้นะ" พี่กายก็คือพี่กาย เขามองรอยช้ำที่มุมปากผมเพียงปราดเดียวก็คงพอเดาได้ มือหนาสัมผัสผมแผ่วเบาตรงรอยจางๆ


           "มะ ไม่มีครับ " 


           "ทำไมไม่ให้พี่ดูแล ทำไมเป็นพี่ไม่ได้ล่ะ แบมแบม..." 

      เสียงของพี่กายดังทุ้มอยู่ในใจ เป็นคำถามที่ผมก็ถามตัวเองอยู่หลายครั้ง และก็หาคำตอบไม่ได้ ทำไมผมไม่รักพี่กาย ทำไม....


             "พี่...." 


              "ขอโทษครับ พี่แค่ถามเฉยๆ อย่าคิดมาก " อีกครั้งที่มือใหญ่วางลงบนหัวผมแล้วขยี้เบาๆ อ่อนโยนจนผมรู้สึกละอายใจ ถ้าพี่มาร์คอ่อนโยนแบบนี้บ้างจะเป็นยังไงนะ...







มหาวิทยาลัยXX



พรวด!!



                "มึงมารถใคร ตอบมานะ ตอบบบบ" 


                "มาแท็กซี่ "

         คนโกหกกำลังถูกเพื่อนคาดคั้น จีนต้องการคำตอบจากอีคนสวยที่เห็นมากับตาว่าลงมาจากรถหรู ตอนเขากำลังซื้อหมูปิ้งข้างมหาลัย ท่าทางแอบๆทำให้น่าสงวัย ยิ่งตอนนี้เหมือนคนถูกจับได้ยิ่งร้อนใจ


          "ไม่จริง แบมมม ทำไมโกหก นี่เพื่อนนะ" 


           "มึงตาฝาด.."


           "กูจำมึงได้ มึงมีคนเดียวในโลก อย่ามาหลบตา อีสวยย"

     จีนมันฉลาด หากมั่นใจอะไรก็จะจิกจนกว่าจะได้รู้ และคงไม่รอด...


          "มึงงงงงงงง" 


         "ตอบมา เสี่ยที่ไหน แบมมมตอบบ"


          "จีน...อย่าเกลียดกูนะ ได้ไหม..." กระพริบตาปริบๆใส่เพื่อน ก่อนจะบอกความจริงว่าเขาไม่ได้ยืนด้วยตัวเองเหมือนแต่ก่อนแล้ว


         "ต่อให้มึงฆ่าคนตายมากูก็ไม่เกลียด"


         "มึงจำพี่มาร์คที่กูเล่าให้ฟังได้ไหม...กูยอมเป็นเด็กพี่มาร์ค กูเป็นของเขา " 


          "..."


          "แย่ใช่ไหม ทั้งๆที่เคยพูดไว้แล้ว แต่มัน คือกูไม่รู้จะ ฮึก"


         "ไม่ร้อง แบมแบม มึงเก่งที่สุดแล้ว โอ๋ๆ" 

     แล้วจีนก็รวบตัวเพื่อนตัวเล็กมากอด  ไม่ได้รังเกียจเลยที่มันทำแบบนี้  เข้าใจทุกอย่าง สงสารมันมากกว่า


           "ฮึก...กูแม่ง..."


             "เอาน่า... อย่างน้อยมึงจะได้ไม่ลำบากขวนขวายอยู่คนเดียว"


        หวังว่าผู้ชายที่ชื่อมาร์ค จะไม่ใจร้ายกับอีสวยเพื่อนเขานักนะ....








100%








อิมเมจพี่กาย















/////////////////////////////
ใช่ไหมคะแม่ๆ พี่มาร์คไม่ได้ใจร้ายกับอีสวยของเราใช่ไหมมมมม ตอบที
งือออ พี่มันโซแบด โซเจ้าเล่ห์ สารพัดจะกล่าว 
อิน้องเอ้ยยย ข้อเสนอช่างกร้าวใจพิ้ แบมลูกกก ความรันทดนี้ 

ในที่สุดก้ออัพ แบบสั้นมากก เฮ้อออ ช่วงนี้สภาพจิตใจไม่ไหวเลย 
ได้แค่นี้จริงๆ 
เม้นๆๆรอๆๆๆ ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้กันนะคะ ฝากๆๆด้วย
อ่านคอมเม้นแล้วน่ารักมากๆ ฮื่อออ เม้นๆๆมาอีก ยิ้มตลอดเลยย 
แล้วเจอกันนะคะ
/////////////////////////////









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.636K ครั้ง

165 ความคิดเห็น

  1. #5135 mylove2BB (@dutchmill_007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:03
    ทำไมพี่มาร์คไม่ฟังแบมบ้างอ่ะ
    #5135
    0
  2. #5134 mylove2BB (@dutchmill_007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:03
    ทำไมพี่มาร์คไม่ฟังแบมบ้างอ่ะ
    #5134
    0
  3. #5010 Kattyแฟนหมี (@KattyGD) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 02:50
    พี่มันน่าทุบ
    #5010
    0
  4. #4926 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:35
    ร้ายแบบนี้ อิสวยเหนื่อยยย5555555
    #4926
    0
  5. #4904 MTBB BBMT (@yuyantd) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16
    น้องแบมจะมีความสุขช้ะ....ทำไมจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะสุขกันท่าไหนอ่ะไรท์ 55555
    #4904
    0
  6. #4895 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04

    เจ้าเล่ด้วย

    #4895
    0
  7. #4860 @fujinoii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:26

    พี่มาร์คแ ม่ง โค ตรเอาแต่ใจเลยอ่ะ

    #4860
    0
  8. #4830 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:05
    ก็หวังว่าพี่มันอย่าใจร้าย
    #4830
    0
  9. #4759 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04

    อย่าว่าแต่จีนเลย เราก็หวังว่าพี่มันจะไม่ใจร้ายใส่น้องเหมือนกัน

    #4759
    0
  10. #4589 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:18
    ปากร้ายใจดีอ่ะคนนี้
    #4589
    0
  11. #4576 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:37
    ยากได้พี่กายคะคิคิ
    #4576
    1
    • #4576-1 Nongfew46 (@Nongfew46) (จากตอนที่ 6)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:33
      +ค่ะ555
      #4576-1
  12. #4065 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 11:41
    รู้สึกจะแบมเสียเปรียบตลอด 55555
    อิพี่มันร้ายกาจ ~
    #4065
    0
  13. #3964 ออมม่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 19:21

    เห้ออออออออ ยาว ๆ ไป

    #3964
    0
  14. #3750 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 15:06
    แล้วทำไมฉันชอบผชเถื่อนๆแบบนี้นักนะ><
    #3750
    0
  15. #3585 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:18
    พี่กายก็ดี๊ดีเนอะ
    #3585
    0
  16. #3510 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:56
    พี่มาร์คแม่งหื่นนนนนมากกกกก
    #3510
    0
  17. #3259 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:51
    พี่มาร์คเอาแต่ใจสุดๆ ไปเลยย บางทีก็ควรจะอ่อนโยนกับน้องบ้าง
    #3259
    0
  18. #2701 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 12:54
    พี่เค้าจะมีช็อตหวานละมุนกับน้องบ้างมั้ยคะ
    #2701
    0
  19. #2499 -93k- (@kawpunzaaaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 00:26
    พี่กายก็คือแบบพระรองที่ดี้ดี แต่พี่มาร์คก็คือพระเอกที่-แต่ก็ทำทุกอย่างเพื่อเค้าตลอด ฮืออออออออ
    #2499
    0
  20. #2419 เคเค (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 12:14

    โห พี่กาย เห็นหน้าแล้วใจเหลวเลย

    #2419
    0
  21. #2306 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:27
    พี่มาร์คแค่หวงมากเกินไป
    #2306
    0
  22. #2054 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 19:47
    เดามาร์คไม่ออกเลยว่าคิดกับน้องยังไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
    #2054
    0
  23. #2022 Rii#93 (@Rapeepan11554) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 15:53
    พี่กายถ้าแบมไม่เอามาหาหนูดีกว่ามามะ
    #2022
    0
  24. #2008 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 23:10
    เยรดแน่นอน'-'
    #2008
    0
  25. #1912 Bporsche (@Porsche_poshh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:09
    พี่กายเป็นเข่งก็สู้พี่มาร์คไม่ได้ 555555
    #1912
    0
  26. #1204 WaraphornSenagan (@WaraphornSenagan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 13:43

    หนูแบมลูกเปลี่ยนเป็นพี่กายเหอะนะแม่ว่า

    #1204
    1
    • #1204-1 ` dnmbdef (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 6)
      14 เมษายน 2562 / 23:25
      ขี้หวงเก่งงงงงง
      #1204-1