END Butterfly (Markbam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 270,081 Views

  • 4,979 Comments

  • 7,146 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8,181

    Overall
    270,081

ตอนที่ 19 : 18-พี่มาร์ค พี่ยิมและพี่มีน 100%(อ่านทอล์คด้วยนะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1950 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

18









      "แม่บ้านเมื่อกี้มาเปลี่ยนผ้าปูให้เหรอ"

      "อือ เอาไปซัก" 

      "ไอ้เหี้ย" 

   มาร์คพ่นควันใส่หน้าเพื่อน  คำด่าที่ถูกฟังจนชินทำเอาหัวเราะหึ เอากับเมียนี่เหี้ยมากมั้ย

       "ทำไม หนักหัวมึง" เลิกคิ้วถาม ยิมส่ายหัว ไอ้เถื่อนนี่มันคงเส้นคงวา

       "มาเที่ยวเปล่าวะ มึงก็ต้องให้น้องมันพักบ้าง " 

      "มาเที่ยวแล้วเอากันไม่ได้เหรอ ปัญญาอ่อนแล้วไอ้ยิม"

      "เออแล้วแต่มึงเลย นี่น้องหลับเหรอ"

     "อือ อากาศเย็นกูกลัวป่วยชิบหาย จามตลอด ขี้งอแงด้วย" 

   ถึงปากจะบ่นแต่แววตากลับเอ็นดูจนยิมรู้สึกได้ เพื่อนพ่นควันสีขาวออกมาอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งลงดินแล้วใช้เท้าเหยียบ

     "มาร์ค มึงเปลี่ยนไป"

      "ฮะ? กูเหรอ" เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย 

     "เออ รักน้องมากมั้ย " 

      "กูต้องบอกมึงด้วยเหรอวะ " 

  โดนรวนกลับมา ยิมปล่อยหมัดกระแทกไปที่ไหล่เพื่อนอย่างไม่เบานัก ความหลังที่ผูกกันมาถูกนึกถึงอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

     "กูจะได้เบาใจ "

     "..."

     "พูดอีกกูต่อย " 

   สุดท้ายความเป็นเพื่อนก็ทำลายล้างทุกอย่าง ยิมยกยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อตามที่อีกคนบอก

      "เรื่องมันผ่านมานานแล้ว พูดไปก็ไม่มีเหี้ยไรดีขึ้น กูไม่มีมีนได้ แต่กูไม่มีเพื่อนแบบมึงไม่ได้" 

    ความสัมพันธ์ซับซ้อนจากเขา ไอ้ยิมและพี่รหัสคนสวย ต่างฝ่ายต่างแอบชอบผู้หญิงคนเดียวกัน ทะเลาะกันหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็จบลงที่ความเป็นเพื่อนอยู่ดี

      "เออ กูก็เหมือนกัน เรื่องน้องแบม.." 

    แค่เอ่ยปากก็รู้ว่าจะพูดอะไร มาร์ครับรู้มาตลอดว่าไอ้ยิมก็เอ็นดูอีสวย ตั้งแต่ที่ให้ไปเที่ยวเฝ้าน้องมันที่คลับ

       "มึงเป็นเหี้ยอะไรนักวะ คนนี้ไม่เหมือนทุกคนที่ผ่านมา กูเสียทุกอย่างได้ยกเว้นอีสวย ยอมเสียทุกอย่างแม้กระทั่ง.. "

       "ความเป็นเพื่อน" 

    ยิมดัก มาร์คถอนใจ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกรอบแต่ก็โดนเพื่อนปัดตก การที่เราจะชอบคนๆเดียวกันมันไม่ผิด แต่มันจะซ้ำสองไม่ได้ 

       "กูเจอน้องแบมพร้อมกับมึง"

      "ไม่หรอกยิม กูกับอีสวยมันมีอะไรมากกว่านั้น ไม่มีทางที่จะเจอพร้อมกันแน่"

      "ถ้ากูจะบอกว่า" 

   ยิมกำลังจะพูด แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าทำให้ต้องหยุด รายชื่อคนโทรเข้าทำเอาใจไหววูบอีกครั้ง โชว์หน้าจอให้เพื่อนดู ก่อนจะกดรับ

      "ครับ...น้องแบม" 

    มาร์คกัดฟัน กำมือแน่นแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร สองคนนี้ติดต่อกันอยู่บ่อยๆ และคราวนี้เป็นคนของเราที่โทรมาเอง

       "เดินอยู่สวนข้างโรงแรมครับ นี่หนูนอนอยู่เหรอ อ่า...ห่มผ้าด้วยอากาศหนาว" 

   ทุกนาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเพื่อนสนิททำให้มาร์คไม่อาจละสายตา ผัวยืนหัวโด่มองเมียลอบคุยกับชู้ ไม่สิ เพื่อนผัว

       "ครับ ไม่หนาวมาก ไม่ต้องเป็นห่วง ไว้พี่โทรหานะ"

       "ครับฝันดี"

    สายถูกวางไปแล้ว มาร์คผลักอกเพื่อนจนกระเด็นกระแทกลงกับพื้น จะเข้าไปต่อยซ้ำแต่ก็รักไอ้เหี้ยนี่มาก ได้แต่ยืนหัวร้อน แถมมันก็ไม่สู้

       "จะเอาเมียกูให้ได้ใช่มั้ย!"

       "ก็มึงไม่ดูแล"

       "มึงไปเอาที่ไหนมา ทุกวันนี้อย่างกับเจ้าหญิง ไอ้ยิม กูขอให้มึงหยุดคิด กูไม่เคยขออะไรมึงเลย ครั้งนี้กูขอ"

       "รักน้องมากเหรอมาร์ค"

      "เออ มาก มากกว่าชีวิตกูอีก"

      "ถ้าขอให้มึงไปตาย"

     "กูไม่ตาย กูจะแต่งงานงานกัน เลิกฝันแล้วกลับมาเป็นเพื่อนเหี้ยๆของกูเหมือนเดิมได้แล้วไอ้ยิม" 

    มาร์คบอก ทั้งสองคนจ้องหน้ากัน สุดท้ายยิมก็พยักหน้ายกสองมือขึ้นแบเหมือนกับยอมแพ้ 

      "ก็ได้ๆ ยอมๆ ยอมก็ได้" 

      "เออแค่นั้น กลับเหอะ กูจะขึ้นไปดูเมีย" 

     "เดี๋ยว"

     "อะไรอีก อย่าลีลา" 

   หันมาถามอย่างหงุดหงิด  ใจจะขึ้นไปชำระความอีตัวดีข้างบน ไอ้นี่ก็โยก ทำหน้าตากวนตีน

     "10%" 

     "มากไปยิม โรงแรมยังไม่สร้าง กูจะเทให้มึงขนาดนั้นได้ไง 5%ก็มากแล้ว มึงไม่ได้ลงทุน"

     "งั้นก็ได้นะ กูไปละ น้องแบมเขาเป็นห่วงกลัวกูหนาว" 

   ยิมไม่ง้อ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนจะต้องยอมแน่ เรื่องน้องแบมเป็นข้อยกเว้นสำหรับไอ้เถื่อนนี่ ไม่งั้นคงไม่ตามเฝ้าตามเปย์อยู่ขนาดนั้นหรอก

      "ก็ได้...10% ไอ้เหี้ยเอ้ย"

      "แค่เนี้ยเพื่อน ไป กลับไปนอนกอดอีหนู แล้วกูจะบอกอะไรให้อย่างนะว่าเมื่อกี้ที่แบมโทรมาอ่ะ น้องมันถามถึงมึง ไม่ใช่กู " 

   ได้เปอร์เซ็นกลับมาแล้วก็สบายใจ ต้องให้เหนื่อยแอคติ้ง

      "ไอ้ยิม เพื่อนส้นตีน"  เสียหุ้น10% จนได้ ไอ้เวรเอ้ย





แกร้ก

       "ทำไมไม่นอน"

     คนเพิ่งกลับมาขมวดคิ้ว ร่างเล็กๆที่เขาฟัดจนช้ำเมื่อสองชั่วโมงก่อนไม่ได้พักผ่อนอย่างที่บอก แต่กลับนอนเล่นโทรศัพท์สบายใจเฉิบ ไม่หลับไม่เพลีย สงสัยต้องจับทำเมียอีกรอบสองรอบ

       "นอนแล้วครับ แต่ตื่นมาไม่เห็นพี่เลยนอนไม่หลับ" 

     เดินเลยไปหยิบเบียร์กระป๋องในตู้เย็น แล้วกลับมาที่เตียง

       "ติดกู?" ร่างสูงขึ้นไปนั่งบนเตียง น้องมันเขยิบเข้ามาจนชิด หนุนหัวลงกับต้นขาแล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ

       "ติดได้มั้ยอ่ะ"

       "แล้วเมื่อกี้ติดมั้ยล่ะ ติดจนหมดเรี่ยวหมดแรง นอนครางเป็นลูกแมว"

     ยกเบียร์ขึ้นดื่ม อีกมือลูบกลุ่มผมนุ่ม มองอีสวยไถโทรศัพท์ดูนู่นดูนี่ 

       "พี่อ่ะ...ไม่คุยด้วยแล้ว" 

      "กินมั้ย?"

      "ไม่อ่ะ พี่จะกินทำไม เดี๋ยวก็ไปกินข้าวไม่ได้"

     "แค่จิบๆ อากาศมันเย็น ดูมึงสิ จมูกแดงแล้ว" 

    เขาบอก ก่อนจะวางกระป๋องเบียร์ไว้หัวเตียง ก้มลงจุ้บปลายจมูกน้องมันเล่น อีสวยฮึดฮัดเพราะโดนรบกวนการเล่นโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้เขาลูบไล้เส้นผมเล่นต่อ

       "คิก..."

      "โทรหาเพื่อนกูทำไมเมื่อกี้"

     "อ๋อ...จะถามหาพี่แหละ ก็พี่ไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปนี่" ตอบแบบไม่ใส่ใจ เพราะน้องมันกำลังสนใจการ์ตูนปัญญาอ่อนในมืออยู่

     "แล้วคำว่าเป็นห่วงคืออะไร กูได้ยินมันพูด"

     "แบมหมายถึงพี่ เสื้อคลุมก็ไม่ได้ใส่ออกไป เป็นห่วงพี่ครับ" มันไม่ได้หันมาคุยดีๆหรอก เอาแต่มองหน้าจอแล้วอมยิ้มจนแก้มป่อง 

     "แรด"

    "ว่าทำไมอ่ะ คนเป็นห่วงนะ"

    "รัก"

    "หื้ม? พูดอะไรนะ เอาใหม่" 

   หันมามองอย่างสงสัย สบกับนัยตาคมพราวระยับ ขี้แกล้งอ่ะ รู้ว่าแพ้คำนี้ก็ชอบทำให้ใจเต้น

    "บอกว่าแรด"

    "อะไรของพี่เนี่ย"

    "กูรักมึง"

      "..."

      "หึ"

    คราวนี้พูดนิ่งๆ แต่แววตากลับจริงจังจนคนฟังหน้าร้อนผ่าว ระบายยิ้มหวานส่งให้พร้อมกับตอบรับ

      "อื้อ รักพี่เหมือนกันครับ" 





50%






ต่อ






       ร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังเป็นสถานที่นัดทานมื้อค่ำเพราะทุกคนกินอาหารพื้นเมืองกันไม่ได้ แบมแบมลากสังขารอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมา น้องหน้าแดงๆจนคนพี่ต้องเอาเสื้อกันหนาวตัวโคร่งคลุมทับมาอีกชั้น อากาศค่อนข้างเย็นจัด จะไม่ให้มาด้วยก็ใช่เรื่อง เดี๋ยวคิดมากบ้าบออีก

           "ฟืดดด อื้อแสบจมูกจัง"

           "คลุมไปอีกชั้น "

           "พอแล้วครับ"

           "ป่วยกูเตะนะ พูดไม่ฟัง" 

    ไม่ฟังแต่ก็โดนบังคับอยู่ดี แบมแบมรับเสื้อมาคลุมตัวก่อนจะลงรถตามพี่มาร์คไป

     ร้านใหญ่และคนก็เยอะพอสมควร พี่ยิมกับพี่มีนรออยู่ที่โต๊ะแล้ว แบมแบมถูกดันให้เข้าไปนั่งข้างในซึ่งตรงข้ามกับพี่มีน ตามด้วยพี่มาร์คตรงข้ามกับพี่ยิม

          "สั่งเลยนะ"

     ยิมบอก ก่อนจะหยิบเมนูขึ้นมาส่งให้เพื่อนอีกสองคน เห็นน้องแบมหน้าแดงๆก็อดห่วงไม่ได้

         "น้องแบมเอาอะไรดี เดี๋ยวพี่แนะนำให้"

         "กูสั่งเอง " 

     มาร์คพูดสวน ก่อนจะกระชากเมนูมาเปิดสั่ง เลือกอาหารที่หนักท้องเพื่อจะให้อีสวยได้กินยาตาม

        "เอาไม่เยอะครับพี่ แบมไม่หิวเลย"

       "อย่าดื้อ เดี๋ยวกลับไปต้องกินยาอีก" 

    หันไปดุ คนน้องหน้าหงอ นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ จนมีนต้องหัวเราะ

       "อย่าดุนักสิมาร์ค น้องกลัวหมดแล้ว ป่วยก็กินอะไรเบาๆก็ได้ มาพี่สั่งให้" มีนรับเมนูจากยิมไปก่อนจะสั่งเป็นข้าวต้มธรรมดาแทน 

      "มันยังไม่ได้ป่วย แค่เกือบๆ จะกินข้าวต้มทำไม มาถึงนี่แล้ว"

      "ตอนเราป่วยมาร์คยังสั่งแบบนี้ให้เลย...หรือไม่จริง" 

    พี่มีนพูดขึ้นซะเฉยๆจนผมขมวดคิ้ว พี่มาร์คมองพี่มีนเงียบๆไม่ได้พูดสวนอะไรออกไป ผมเลยเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นซะ

        "แบมกินอะไรก็ได้ครับ กินแบบที่พี่มาร์คสั่งก็ได้ น่ากินจัง ไหนๆพี่ยิมเรียกเด็กมาสั่งอาหารเลยครับ" 

       "ดีแล้วที่ไม่ดื้อ ที่นี่มีแต่ของน่าอร่อย กลับไปค่อยกินยา" 

    ผมยิ้มรับ พี่มีนหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยที่ผมเลือกเมนูของพี่มาร์ค แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรรอจนอาหารเสิร์ฟ


        "ฮัดชิ้ว" 

        "น้องแบม ไหวไหมเนี่ย "

     ยิมถามพร้อมกับส่งทิชชู่ให้คนเด็กสุดในกลุ่ม ไหนจะอีกคนที่คอยตักอาหารให้ไม่ขาด สองคนนี้ประคบประหงมเด็กนี่กันจนเกินเบอร์ กับมาร์คพอจะเข้าใจว่าเป็นคู่หมั้น แต่กับยิมนี่สิ หรือว่าประวิติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิม 

      มีนเคยอยู่ตำแหน่งเดียวกับแบมแบม...

         "ไม่กินเหรอมีน เหม่ออะไร" 

         "กินสิกิน ขอโทษทีนะมัวแต่มองอยู่ เหตุการณ์มันคุ้นๆเหมือนจะเคยเกิดขึ้น คุ้นกันมั่งไหม" 

     ร่างสูงสบตากับเพื่อนที่นั่งตรงข้าม มีนกำลังพูดจาแปลกๆ แถมยังรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีก 

        "มีอะไรกันเหรอครับ ใครคุ้นใคร"  แล้วไอ้ตัวเล็กนี่มันก็ขี้สงสัยซะจริงๆ

        "น้องแบมลองถามพี่มาร์คดูนะคะว่าใครคุ้นใคร"

        "พี่มาร์คครับ..."

        "หยุดพูด กินซะ ส่วนมีน ถ้ายังไม่หยุดรื้อฟื้นก็คงต้องแยกโต้ะ" 

    มาร์คพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาฉายแววไม่พอใจ เรื่องมีนเขายิมมันก็นานมากจนเขาเองก็ลืม จะรื้อขึ้นมาให้อีสวยมันคิดมากทำไม



     ยิ่งมืดอากาศยิ่งเย็นกว่าเดิม มาร์คกับยิมถอดเสื้อคลุมแบ่งให้น้องที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ เขาสองคนดื่มเบียร์กันคลายหนาว มีนก็ดื่มแต่ไม่มาก ส่วนแบมแบมเขาไม่ให้แตะอยู่แล้ว 

         "ฮื่อหนาวจัง" 

    มีนห่อไหล่ เพราะใส่แค่เสื้อบางๆมาท้าลมหนาว มองเด็กตรงข้ามที่นั่งตัวกลมเพราะคลุมเสื้อไว้ถึงสามตัว เฮอะ เด็กตุ้ด อ่อนแอ มารยา

        "ทนได้ไหม เอาเสื้อที่แบมไหมครับ "

       "ก็ดีจ่ะ พี่ขอตัวสีเทานะ มันดูหนาดี" 

   ตัวสีเทาที่ว่าคือเสื้อมาร์ค แบมแบมชั่งใจก่อนจะถอดมันส่งให้พี่มีน หวงแค่ไหนก็ต้องยอมอ่ะ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้หญิง

      "ตัวเท่าลูกหมาแต่อวดเก่ง ให้เขาไปแล้วมึงหนาวมั้ย "

    โดนดุทันที แต่แบมแบมมีแผนสองที่จะทำให้ตัวเองไม่โดนบ่นไปมากกว่านี้ สองแขนเล็กโอบรอบเอวหนาของคนดุไว้ ซบหน้าลงตรงพุงพี่มันจนอีกฝ่ายหัวเราะหึ

       "นี่ไงอุ้นอุ่น พี่จะกลับแล้วเรียกนะแบมจะงีบ"

        "ดื้อชิบ" บ่นแต่ลูบหัว ยิมส่งยิ้มเอ็นดูโดยที่มองคนตัวเล็กที่กอดเพื่อนเขาอยู่ไม่วางตา

        "กูว่าน่ารักดีออก" 

        "น่ารักเหี้ยไร ดื้อ กินเก่ง ขี้งอแง อยู่กับใครไม่ได้หรอกนอกจากกู"

     พูดหน้าตาเฉยแต่มือหนาก็ลูบผมนุ่มของน้องไปมา มีนหมดความอดทน ลุกขึ้นและกระแทกเท้าออกไปจากตรงนี้อย่างทนไม่ได้ มาร์คไม่เคยอ่อนโยน ไม่เคนเห็นผู้ชายคนนี้ในมุมนี้เลยสักครั้ง แต่เด็กนั่น กลับได้รับมันไปทุกอย่าง

        "งานเข้าแล้วมึงไอ้มาร์ค คนของใจในอดีตงอนไปห้องน้ำแล้ว ตามไปเคลียร์มั้ย"

       "เดี๋ยวกูถีบตกเก้าอี้อ่ะ ปั่นจริงๆ ไอ้เหี้ย"

       "ตามไปดิ่ กูดูน้องแบมให้ ไปเคลียร์ ไปเร็ว " 

    มาร์คมองเด็กในอ้อมกอดอย่างชั่งใจ เห็นลมหายใจสม่ำเสมอแล้วคงจะหลับ ไปแป๊บเดียวคงจะไม่ตื่นหรอก

       "เออ ฝากดูด้วย ดูแต่ตา เข้าใจ?"

      "ครับ คุณชายต้วน"

    จับน้องให้นอนกับเบาะจมกองผ้า ก่อนจะลุกตามมีนไปยังห้องน้ำ มีเรื่องต้องคุย มีเรื่องต้องเคลียร์กัน แต่มาร์คไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วแบมแบมไม่ได้หลับ แถมยังได้ยินทุกอย่าง

    แคร์เค้าขนาดนั้นเลยเหรอถึงตามไป


    คนแกล้งหลับทิ้งเวลาให้ผ่านไปราวๆสิบนาที ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและเห็นพี่ยิมมองอยู่ก่อนแล้ว 

          "ปวดหัวหรือเปล่า"

         "เปล่าครับ... พี่มาร์คไปไหน พี่ยิมแบมปวดฉี่"

         "มันไปสูบบุหรี่ มาเดี๋ยวพี่พาไป "

        "อื้อ แค่นี้เองแบมไปได้ พี่ยิมเฝ้าโต้ะเถอะถ้าไปกันหมดใครจะเฝ้า" 

     ผมบอกก่อนจะลุกขึ้นแต่พี่ยิมกลับรั้งข้อมือไว้พร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจ 

       "ทำไมครับ หรือว่ามีอะไร หรือว่าพี่มาร์คกับพี่มีนไปด้วยกัน"

       "คือ...ไม่ใช่แบบนั้น "

       "งั้นปล่อยสิครับแบมจะไปดู "

       "น้องแบม"

     ผมไม่ยอม อารมณ์ตอนนี้มันดำดิ่งและอยากจะไปเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า ถ้าหากไม่มีอะไรก็คงจะเบาใจได้มากกว่านี้ แต่ทั้งพี่มาร์คและพี่มีนมันเหมือนคนมีอะไร

     มันเหมือนคนที่ยังตัดกันไม่ขาด

         "พี่ไปด้วย"

   
      สุดท้ายเราก็เดินกันมาถึงทางแยกที่จะไปห้องน้ำ และผมจะไม่อะไรเลยถ้าเราไม่มองเห็นคนสองคนกำลังทำอะไรกัน

           'แค่ปากแตะแก้มเฉยๆ เรื่องกูกับพี่รหัสมันผ่านมานานแล้ว ไม่มีอะไร'

     คำพูดพี่มันยังวนเวียนอยู่ในหัว ผมกำมือแน่นในขณะที่มองภาพคู่หมั้นตัวเองกับอดีตแฟนเก่ากำลังถ่ายทอดความหลังกันอยู่ 

     เขากำลังกอดกัน พี่มีนร้องไห้ และผู้ชายของผมกำลังกอดเขา อ้อมกอดของผมเมื่อกี้กำลังเป็นของผู้หญิงคนอื่น คนเดิมของพี่มาร์ค

          "แบมแบม...ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรทั้งนั้น เชื่อพี่" 

    พี่ยิมกุมมือผมข้างที่กำลังกำแน่นอยู่ ผมอยากจะเข้าไปอาละวาดแต่ก็ทำไม่ได้ ในขณะที่โดนทรยศผมยังเห็นแก่หน้าพี่มาร์คอยู่เลย

         "แบมไม่ได้ตาบอดนะพี่" 

        "กลับโต้ะเถอะ เชื่อพี่นะว่าไม่มีอะไร ไอ้มาร์คไม่ใช่คนแบบนี้ ทุกอย่างต้องมีเหตุผล"

        "ผมก็อยากรู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาไปกอดคนอื่น ฝากพี่ยิมถามเขาให้ด้วยนะ" 

     ผมบอกก่อนจะหมุนตัวกลับออกไป ผมรู้ว่าพี่ยิมต้องตามมาแน่ แต่ผมอยากหายไปจากตรงนี้

        "น้องแบม มีเหตุผลหน่อย" 

    ผมผลักประตูร้านอาหารออกมา อากาศเย็นจนหน้าชาแต่ก็ต้องทนฝืนไว้ เดินเร็วๆออกมาจนกระทั่งรอบข้างไม่มีคนพลุกพล่านแล้ว โดยที่มีพี่ยิมตามมาติดๆ

        "กลับเข้าข้างในเถอะ พี่ขอ"

        "แบมไม่อยากกลับไป แบมไม่อยากมองหน้าทั้งสองคน แบม..." 

     น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ผมกอดตัวเองจนสั่น ทีนี้พี่ยิมคงสงสารเลยไม่ได้พูดอะไร เดินตามผมมาเงียบๆและไม่ทีทีท่าว่าจะหยุด

     โทรศัพท์พี่ยิมส่งเสียงดังจนต้องหยิบขึ้นมาดู ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรเข้ามา ผมเบือนหน้าหนี และพี่ยิมเลยไม่ได้กดรับ

         "ไอ้มาร์คเป็นห่วง "

         "ครับ "

        "มันรักแบมมากนะ"

         "ครับ"

        "อย่าเป็นอย่างนี้สิ อย่าร้อง" 

     แก้มนวลอาบน้ำตาถูกมือหนาปาดไล้เช็ดให้แผ่วเบา พี่ยิมคงสงสารผม สมเพชผมมากล่ะสิถึงมองกันด้วยสายตาแบบนี้

         "ฮึก...แบมพยายามไม่คิดอะไรแล้ว แต่มันไม่ไหวจริงๆพี่ยิม พาแบมกลับบ้านนะ พาแบมกลับกรุงเทพที" 

     ผมเขย่ามือเพื่อนของคู่หมั้นตัวเองอย่างหมดหนทาง ผมไม่อาจทนมองหน้าพี่มาร์คได้อีกแม้สักนาที ผมรักพี่มาร์ค พี่มันเป็นทุกอย่างในชีวิตผม ไหนบอกว่าไม่มีอะไรไง เจ็บกว่าตอนนั้นอีก

         "พี่จะพาเรากลับ หลังจากเรายอมกลับไปเคลียร์ พี่เชื่อว่าเพื่อนพี่ไม่ได้คิดอะไรกับมีนแล้ว มันรักแบม"

         "ไม่มีอะไรจะคุยอีกแล้วครับ ฮึกพี่ยิม...ไม่สงสารแบมเหรอ แบมยอมพี่มาร์คมาตลอดเลยนะ ถ้าเกิดว่าแบมไปกอดคนอื่นมั่งพี่มาร์คเขาจะเอาแบมไว้มั้ย"   

      คนฟังใจอ่อนยวบ สุดท้ายก็ดึงร่างเล็กบอบบางเข้ามากอดท่ามกลางอากาศหนาว น้องตัวสั่นและมือเย็นเฉียบจนน่าตกใจ 

          "พี่สงสาร แต่เพื่อนพี่ไม่ยอมแน่ กลับโรงแรมนะเราจะไม่ไหวเอา"

         "ฮึก...ไม่อยากเจอพี่มาร์ค ไม่กลับที่นั่น นะครับไม่กลับ" 

     แบมแบมอยากดื้อ อยากทำให้พี่มาร์คเห็นบ้างว่าตัวเองก็มีความรู้สึก

        "เรากำลังทำให้พี่ลำบากใจ"

        "นะครับแบมขอร้อง ช่วยน้องสักครั้งนะพี่ยิม"




80%




ต่อ







         "สองคนนั้นอาจจะกลับโรงแรมไปแล้วก็ได้"  

    มาร์คกำลังหงุดหงิด แบมแบมกับเพื่อนเขาหายไปด้วยกัน อีสวยไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปจากโต๊ะ ส่วนไอ้ยิมไม่รับสาย

         "แม่งเอ้ย!" 

         "มีนว่าเรากลับโรงแรมกันเถอะค่ะ ถ้ามาร์คไม่โง่คงดูออกใช่มั้ยว่ายิมคิดกับเด็กนั่นยังไง สองคนนั้นป่านนี้คง..."

     มีนจงใจพูดเพื่อให้คนตรงหน้าคิด เพราะมาร์คคงดูออกว่ายิมก็สนใจเด็กนั่น แล้วหายไปกันสองต่อสอง จะคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไง

          "จะพูดอะไรระวังด้วย ที่หน้าห้องน้ำนั่นก็เหมือนกัน ที่ยอมให้กอดไม่ใช่เพราะยังคิดอะไรนะ แต่เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเข้าใกล้กัน "

          "มาร์ค มีนรู้ว่าถึงมาร์คจะทำตัวดิบหรือเถื่อนแต่ไหน แต่จริงๆแล้วก็เป็นคนอ่อนไหวคนนึง มีนรอได้นะ รอเหมือนที่มาร์ครอ"

          "นี่ไม่เคยรอ จบคือจบ ไม่เอาคือไม่เอา หวังว่านี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่มาร้องไห้งี่เง่าเรื่องนี้นะ ผ่านไปตั้งหลายปีทำไมเพิ่งจะมารื้อฟื้น หรือเพราะตอนนั้นเลือกไม่ได้" 

      มาร์คสะบัดออกจากการเกาะกุม คว้าโทรศัพท์ออกมายังหน้าร้าน ไร้วี่แววเพื่อนรักกับอีตัวดีของเขา ป่านนี้จะอยู่ที่ไหน ทำอะไรกันอยู่

           "มาร์ค มีนไม่ได้ชอบยิม มีนแค่... "

           "แค่เผื่อเลือกอ่ะเหรอ เพื่อนสองคนเค้าจะตีกันตายอ่ะนะ นี่ไม่น่าไปสนใจเลยว่ะ พี่รหัสแท้ๆ " 

      สบถอย่างเจ็บใจตัวเอง ก่อนจะเบนความสนใจไปที่โทรศัพท์ กดโทรออกหาเพื่อนอย่างหัวเสีย

          "ไอ้ยิม...ไอ้เพื้อนเหี้ย"

          "ใจเย็นนะมาร์ค"

          "ไม่เย็น เมียหายโว้ย อย่ามายุ่งดีกว่าเดี๋ยวจะเจ็บตัว โทรให้รถที่โรงแรมมารับซะ แล้วก็กลับๆไป"

      สั่งเสร็จก็เดินหนีออกไปอีกด้าน ทิ้งให้มีนมองอย่างเจ็บใจ คนโง่...คนผิดเพศ



00.30


             "ฮัดชิ้ว " 

       ยิมประคองน้องกลับเข้าโรงแรมในเวลาเกือบตีหนึ่ง กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ยอมกลับมาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย น้องทั้งร้องไห้ทั้งระบายออกมาจนหมด เขาสงสารแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะนี่หัวใจเพื่อน ยิ่งแตะเรื่องยิ่งบานปลาย

            "กลับไปกินยาเลยนะ หน้าซีดมากเลย เดี๋ยวพี่คุยกับไอ้มาร์คให้ "

           "ครับ แบมงี่เง่าเองพี่ยิม ที่ผ่านมาพี่มาร์คก็ทำเพื่อแบมมาตลอด แบมดื้อ แบมงี่เง่า"

          "ไม่หรอก แบมก็ยอมเพื่อนพี่มาตลอดเหมือนกัน อย่าคิดมากนะคุยกันดีๆ" 

          "แล้วพี่มาร์คจะโกรธพี่ยิมไหมที่พาแบมหายไปแบบนี้ กลัวทะเลาะกันจัง" 

     ยิมส่งยิ่มให้เด็กตัวเล็กแก้มป่อง ปากอิ่มขึ้นสีแดงเรื่อเพราะอากาศหนาว ทุกอย่างในร่างกายน้องเป็นของเพื่อน ของเพื่อนไงยิม

          "ไม่หรอก พี่กัดกับมันทุกวัน แค่นี้สบายอยู่แล้ว"พูดพร้อมกับดันน้องไปที่ประตูและเปิดออก รอรับอารมณ์เกี้ยวกราดของเพื่อนเต็มที่

แกร้ก

         "ไอ้เหี้ยยิม เพื่อนสารเลว"

 ผลัวะ!

      ยังไม่ทันขาดคำหมัดหนักๆก็กระแทกเข้ามาที่มุมปาก ยิมเซแต่ไม่ล้ม และยกมือปาดเลือดที่ไหลซิบๆ

      ปากแตก...

          "อย่าทำพี่ยิมนะ " 

     คนตัวเล็กปราดเข้ามาหา ยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้อนเดือดเข้าไปอีก มาร์คกระชากแขนเล็กของเมียตัวเองเข้ามาปะทะอก 

          "ปกป้องใคร กูหรือมันเป็นผัวมึง อย่าลองดีนะอีสวย " 

          "อึกเจ็บนะพี่...ปล่อย"

         "ไอ้มาร์คใจเย็น น้องมันป่วย" 

         "อย่ามาห่วงเมียคนอื่น ไสหัวไปได้แล้ว มึงกับกูมีเรื่องต้องคุยกันอีกหลังจากนี้" 

ปึง!


     ประตูปิดลงอย่างแรง มาร์คกำข้อมือน้องแน่นพร้อมกับลากเข้ามาในห้อง เห็นสภาพคนตัวเล็กแล้วก็น่าโมโห รู้อยู่ว่าไม่มีอะไรแต่ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ

         "ทำไมไปไหนไม่บอก หายไปไหนกันมา มีอะไรจะแก้ตัว พูด" 

     แบมแบมมองหน้าคนรัก จากเมื่อสักครู่ที่สงบสติอารมณ์ไปได้แล้วกลับปะทุมาอีก ว่าแต่คนอื่น ตัวเองล่ะ

         "ไม่มี แล้วพี่อ่ะ ที่ไปกอดคนอื่นมีอะไรจะแก้ตัวไหม รักเค้าก็กลับไปหาเค้าสิ ไปเลย เอาคืนไปให้หมดเลยทุกอย่าง" 

     เป็นครั้งแรกที่ดื้อดึงและก้าวร้าวใส่ แบมแบมรูดแหวนหมั้นวงสวยจากนิ้วปาไปที่อกหนา มันกระเด้งสะท้อนกลับเข้าตัว ก่อนจะตกพื้นและกลิ้งหายเข้าใต้เตียง

         "ทำเหี้ยอะไรวะ"

         "แล้วพี่อ่ะทำเหี้ยอะไร " 

         "อีสวย!" 

    น้องก้าวร้าวใส่จนมาร์คต้องตะคอก อีสวยมันเข้าใจผิดและไม่ยอมฟังเขาอีกแล้ว แหวนวงสำคัญก็เขวี้ยงทิ้ง เหมือนกับใจเขาตอนนี้ที่ร้อนรุ่มไปหมด

          "จะกลับกรุงเทพ ถ้าไม่ไปส่งก็ขอเงินค่ากลับ แล้วทุกบาททุกสตางค์จะหามาคืนให้" 

    แบมแบมร้องไห้ แต่ไม่มานั่งอ่อนแอให้อีกฝ่ายสงสาร เคยบอกไปแล้วว่าจบคือจบขอแค่บอก จะกลับไปก็ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ

          "อวดเก่ง... ตัวเองจะไปทำอะไร เงินไม่ได้หามาง่ายๆ" 

     มาร์คกดเสียงต่ำอย่างอดกลั้น เขาไม่คิดจะทิ้งหรือเรียกร้องทุกอย่างจากน้องอยู่แล้ว แต่มันโมโห โกรธไปหมดทุกอย่าง

          "เออ ไม่มีปัญญาทำอะไรหรอก จะไปขายตัวมาใช้หนี้ให้ พอใจมั้ยวะ" 

      แล้ววินาทีนั้นที่ใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม มาร์คเงื้อมือจะฟาดน้องที่พูดแบบนี้ใส่ แบมแบมไม่หลบ ซ้ำยังเชิดหน้าท้า  

          "ตบดิ่พี่มาร์ค ตบกูเลยพี่ แล้วจบแม่งให้หมดทุกอย่างเลย พี่มึงตบกูดิ่ ตบดิ่วะ ฮืออออ" 

          "แบม.." 

      คนได้สติลดมือลง ตกใจตัวเองเหมือนกันที่ยกมือขึ้นไปแบบนั้น อีสวยอาละวาดทรุดไปกับพื้นห้อง มองกันด้วยสายตาเจ็บปวด ร่างสูงตามลงไปรวบตัวน้องเข้ามาในอ้อมแขน

          "ฮึก...ฮืออ อย่าเอาอ้อมกอดสกปรกมากอด ปล่อย"

         "ไม่ร้อง กูไม่ได้ตั้งใจ กูจะทำร้ายเมียตัวเองได้ยังไง"

         "ฮึก ปล่อย"

          "อีสวย...ฟัง กูรักมึงคนเดียว กับมีนกูแค่ไปบอกให้เค้าเลิกพูดอะไรให้มึงคิดมาก เค้าร้องไห้ กูเลยยอมให้เค้ากอดและบอกว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอกัน แค่นั้น"

          "ฮืออ ไม่รัก ไม่ฟัง จะเลิก ปล่อย" 

      แบมแบมสะบัด คำว่าเลิกทำเอามาร์คหูอื้ออีกครั้ง เลิกเหรอ อยากเลิกมากนักเหรอ

           "อยากเลิกนักใช่มั้ย มือนี่เหรอ ที่จะเลิกเพราะพี่จะทำร้ายใช่มั้ย งั้นก็ไม่ต้องมีแม่งอีกต่อไปแล้ว"

      ร่างสูงผละออกและก้าวเร็วๆไปยังห้องน้ำ ปิดล็อคและลงกลอนก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งไปถึง

ปึง

           "พี่จะทำอะไร พี่มาร์ค" 

      ทั้งทุบทั้งเคาะแต่ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด แบมแบมได้ยินเสียงแก้วร่วงกระทบพื้น พี่มันคิดจะทำอะไร คนรักเขาเต็มหัวใจกระวนกระวายจนจะบ้าตายแล้ว 

           "เปิดสิพี่...อย่าเงียบ พี่มาร์ค!" 

       อยากเลิก แต่ไม่ได้อยากให้พี่มันเจ็บตัว ไม่อยากให้ติดค้างในใจไปจนตาย...





100%




////////////////////////////
อ่านซักนิดดดด

อ่ะ มาตามคำเรียกร้อง อย่าด่าพี่เยอะ คนแต่งสงสาร555
มันเป็นจุดพีคจุดนึงที่จะทำให้อิพี่มันยอมน้องทุกอย่าง ทะเลาะกันตามประสาคนอารมณ์แรงๆ อีสวยก็ไม่แพ้กัน น้องใจเด็ดและสู้มาคนเดียวแต่แรกอยู่แล้ว ผ่านมันไปด้วยกัน ตอนหน้าพี่เค้าก็จะได้รับบทเรียนแล้ว ตอนนี้สมน้ำหน้า ตอนหน้าอย่ามาสงสารพี่เค้านะคะ แบมก็ไม่ใช่เล่นๆ แล้วเราจะกลับไปวนเวียนที่บตฟclub อีกครั้งบอกเลย จบสปอย555

 เปิดพรีเล่มแล้วน้า ดีใจที่มีคนอยากได้อีสวยกับพี่เถื่อนไปครอบครองกัน 40เล่มฟรีสเปเชี่ยลเต็มเรียบร้อย จะบอกว่าตอนพิเศษ4ตอนท้ายนี่ไม่อ่านพลาดมากกกกก 5555 รีบมาจับจองเพราะยังเป็นช่วงโปรโมชั่นฟรีโพลาลอยถึงวันที่ 1/1/2019  ดีใจมากๆๆ ถ้าเกินที่ตั้งไว้จะเพิ่มfan artอีกค่ะ 
ขอบคุณที่ปรึกษาน่ารักๆผู้ผลักดันให้ทำเล่ม พี่ด้วง ภูเขา ของน้องง และน้องเพบทูคิงคนพรูฟเล่มคนดีของพี่

รีบมาจับจองกันนะคะ ไม่ผิดหวังค่าาา 

ขอบคุณทุกการติดตาม ขอบคุณเม้นจากแม่ๆๆ ที่เอะอะจะพาลูกหนี เอ็นดู...

@pali_party



//////////////////////////////








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.95K ครั้ง

306 ความคิดเห็น

  1. #4972 K-muk (@K-muk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 22:23
    อิพี่ไม่ต้องตามไปเคลียร์แต่แรกก็ไม่มีเรื่องและ ละที่เข้าห้องน้ำอะ เรียกร้องความสนใจเฉยๆหรอก วาง 10 บาท!!
    #4972
    0
  2. #4935 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:16
    วูบเลย ถ้าเข้าครัวคือ พระเอกมือด้วน นี่โชคดีเข้าแค่ห้องน้ำ55555555
    #4935
    0
  3. #4917 MTBB BBMT (@yuyantd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:12
    ปวดหัว...แต่ละคนน้าาา
    #4917
    0
  4. #4888 Noiifuji (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:56

    กลายเป็นเรื่องเลย ชะนีพวกนี้นี่ผู้ชายมีตั้งมากมายทำไมต้องจ้องจะเอาแต่พี่มาร์คของน้องมันด้วยไม่เข้าใจ จับตบล้างน้ำให้หมดเลยนังชะนีหน้าด้าน

    #4888
    0
  5. #4873 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:16
    น้อง คุยกักันดีดี
    #4873
    0
  6. #4815 PMarkNBam (@PMarkNBam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:26
    น้องต้องมีสติและความเข้าใจนะลูก พี่มาร์คก็ต้องผ่อนบ้างกำลัง ความเถื่อน สงสารลูกแม่บ้าง เห้อ สงสารลูก
    #4815
    0
  7. #4788 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:19

    คุยกันดี ๆ สิมาร์คใช้อารมณ์ทีไรก็เป็นเรื่องทุกที

    #4788
    0
  8. #4784 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:59
    ค่อยๆคุยกันดิ้ ใจเย็นนนๆๆ
    #4784
    0
  9. #4373 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 01:25

    พี่มาร์คใจเย็น ๆ ก่อนดิ

    #4373
    0
  10. #4322 Khunkawaeii (@Khunkawaii) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:39
    อ่านไป หายใจลำบากมาก กระอักกระอ่วน มาร์คอารมยังร้อนอยู่นะ อึดอัดแทนน้อง น้องก็ยอมตลอดจริงๆ ให้พี่มันอ่อนลงกว่านี้ ดีๆ อ่อนโยนได้มั้ย ง้อน้องสิไม่ใช่ให้น้องง้อ
    #4322
    0
  11. #4280 kanpimark9397 (@kanpimark9397) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:27
    อ่านไปใจสั่นไป ร้องไห้ตาม ไรท์เขียนดีมากเลยอ่ะ รู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นเอง ฮืออออออออ
    #4280
    0
  12. #4279 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:22
    เป็นใครเห็นคนที่เรารักคนที่เป็นทุกอย่างไปกอดกับผู้หญิงคนอื่น แล้วนี่ยังมีซัมติงกันอีก ก็ต้องมีอารมณ์ทุกคนอ่ะ พี่มันต้องโดนบทเรียนซะบ้างงงง จะได้ใจเย็นกับน้องมั้ง
    #4279
    0
  13. #4044 yyy_yy (@yyy_yy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:07
    ทำไมอ่านตอนเค้าทะเลาะกันแล้วน้ำตาเราไหลละ สงสารแบม
    #4044
    0
  14. #4030 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 17:06
    มาร์คอย่าทำร้ายตัวเองนะ แบมเชื่อรุยังว่าเค้ารักเรามากแค่ไหนนะฮืออ
    #4030
    0
  15. #3937 Kris K (@muay_kiky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:07
    โอ้ยยยยยยย

    จะร้องตามแล้วเนี้ย
    #3937
    0
  16. #3908 DgKookkik (@DgKookkik) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 06:53
    แงงงง ทะเลาะกันแรงมาก ไม่เหมือนชีวิตจริงตอนนี้เลย TT
    #3908
    0
  17. #3905 Apny (@tongonea) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:40

    พี่จะทำอะไรรรรร ออกมาปลอบน้องเดี๋ยวนี้!!!!!!!
    #3905
    0
  18. #3904 laylayyy (@laylayyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:29
    งื้ออยากได้เล่มมากเลยค่ะแต่เก็บเงินก่อนแงงงง
    #3904
    0
  19. #3901 KeepT (@Imynamefai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 13:05
    มาต่อเถอะนะคะ พลีสสสสสสส
    #3901
    0
  20. #3899 nan1amb (@nan1amb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 09:17
    สงสารใครดี รีบมาต่อน้าาา
    #3899
    0
  21. #3896 Gmonster_xx (@gapzong1a) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 22:15
    มาต่อออออออออ
    #3896
    0
  22. #3895 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:51
    แบมจะเลิกแล้วกลับไปทำงานที่คลับอีกจริงเหรอ
    #3895
    0
  23. #3894 Ppppllllyyy (@Ppppllllyyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:51

    งื้อออ รีบมาต่อนะ
    #3894
    0
  24. #3893 DoubleB43 (@DoubleB43) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:58
    อห.ไรท์ตัดจบได้แบ่บบ!เวรเอ้ยยยยงื่อออ~
    #3893
    0
  25. #3892 Zzalaza (@9397mb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:21
    อีสวยคือข้อยกเว้น ถึงเราจะรู้ความจริงก็ยังอยู่ทีมน้อง เอาเลยลูกไม่พูดต่อหน้าให้เข้าใจผิดอยู่ได้ เอาหนักๆ
    #3892
    0