Butterfly ll (Markbam) /maxwellXnes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 362,253 Views

  • 5,933 Comments

  • 8,054 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37,595

    Overall
    362,253

ตอนที่ 17 : 16-พี่มาร์คเมาดิบ100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2068 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

16







วันรุ่งขึ้น


         ผมนั่งอยู่เบาะหลังกับม๊าต้วน พี่มาร์คเป็นคนขับ ป๊าต้วนนั่งข้างๆ เรากำลังไปสนามบินกัน ป๊ากับม๊าต้องกลับภูเก็ตแล้ว

                  "อย่าตากแดดแรงๆอีกนะ เดี๋ยวไม่หาย" 

                 "ครับ" ผมรับคำเบาๆ เกรงใจมากๆ เพราะเมื่อคืนม๊าอยู่เฝ้าผมทั้งคืน 

                 "ม๊าก็โอ๋เกินไป ได้ใจหมด " 

                "โอ๋ตรงไหน ม๊าแค่บอกให้น้องดูแลตัวเอง"

                "แล้วตุ้กตาที่แน่นอยู่เต็มหลังรถคืออะไรครับ มาร์คบอกให้เอาไปไว้ที่อื่น ม๊าก็ตามใจให้ขนกลับห้อง"

                "ของพี่มาร์คทั้งนั้นนะ น้องหวังดี ถ้าจะหืองั้นม๊าย้ายน้องไปฝึกงานที่ภูเก็ตนะ" 

          เห็นคนพี่ปรายตามองเพียงแวบหนึ่ง คุณป๊าต้วนหัวเราะออกเสียง สุดท้ายเสียงถอนหายใจหนักๆก็ตามมา 

                "จะทำอะไรทำเลยครับ มาร์คไม่ใช่ลูกม๊านี่ " 

           คนตัดพ้อโดนทุบไหล่ไปหนึ่งที ผมได้แต่อมยิ้ม แต่ก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ ถ้าม๊ากลับไปแล้วพี่มันจะเล่นงานผมขนาดไหนกันนะ 




เรากลับคอนโดกันตอนเกือบเที่ยง 


         พี่มาร์คพาแวะกินข้าวก่อนจะเข้าห้อง ผมไม่ได้กวนหรือมีปัญหากับพี่มันอีก พี่มาร์คก็ไม่ได้อะไร ช่วยผมถือถุงตุ้กตารับปริญญาขึ้นมาอีกด้วย

                "แบมขอเอาเข้าห้องนอนด้วยนะ ถุงนึง" 

        ไม่ได้ห้ามอะไร ผมเลยถือเข้าห้องนอนไปหนึ่งถุงใหญ่ จัดการเทมันลงพื้นเลือกตัวที่น่ารักๆไว้ตั้งโชว์

         มีตุ้กตารูปควายรับปริญญาด้วย ใครซื้อมาเนี่ย

                "ทำหน้ามู่ทู่เหมือนพี่มาร์คเลย คิก"

กริ้ก

              "ขำอะไร" 

         ร่างสูงเข้ามาตอนไหนไม่รู้ทำเอาคนมีความผิดสะดุ้ง พี่มันยืนจังก้าค้ำหัวอยู่ ทำหน้าเหรอมองตุ้กตารูปควายในมือสลับกับหน้าพี่มัน

             "คือ...."

            "กำลังคิดว่ากูเป็นควายตัวนี้?"

            "ไม่ใช่นะ" ไม่ใช่แต่ว่ายิ้ม

            "อีตัวดี!" 

 หมับ

       ครั้งนี้แบมแบมเร็วกว่าไปหนึ่งก้าว ร่างเล็กวิ่งปรู้ดหนีอีกฝ่ายไปที่ห้องน้ำ ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ได้ยินเสียงพี่มันสบถพร้อมกับทุบประตูปึงปัง

             "ออกมาอีสวย  ยังไงมึงก็หนีไม่รอด ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ กูจะนับหนึ่งถึงสามแล้วโทษมึงจะน้อยลง"

            "..."

           "จากทั้งคืนเป็นแค่หนึ่งชั่วโมง  คิดให้ดี..." 

       คนหลังประตูกัดปาก จะเชื่อคนหื่นๆแบบพี่มันได้ไหม มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะทำกันแค่หนึ่งชั่วโมง ทุกครั้งที่ผ่านมามันไม่ได้ใช้เวลาน้อยขนาดนี้ 

      ออกไปโดนฟัดตายแน่แบม...

           "ไม่ครับไม่ออก แบมป่วยพี่อ่ะยังหาเรื่องทำ แบมยังงอนเรื่องพี่มีนอยู่นะ"

            "ก็บอกไม่มีเหี้ยอะไร อย่างี่เง่าเป็นเด็กๆ บอกให้ออกมาไงแบม"

            "..."

           "ได้ ดื้อเหรอ งั้นก็อยู่ไปในนั้นแหละ กูไปแดกเหล้ากับเพื่อนแล้ว"  

       หลอกชัวร์ หลอกให้ออกไปอย่างไม่ต้องสงสัย คิดว่าแบมโง่เหรอ คิดว่าไม่รู้ทันหรือไง

           "ไปเลยครับ แบมจะได้นอน "




      หลายนาทีกว่าคนตัวเล็กจะยอมออกมา ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ดูท่าแล้วจะไปจริงๆ 

            "พี่มาร์ค..." ไปจริงๆด้วย

     ลงมานั่งจัดตุ้กตาใส่ตู้โชว์ต่อ พี่มาร์คคงออกไปหาพวกพี่แจ็คพี่ยิม ไม่ได้ทะเลาะกันนี่ เดี๋ยวก็คงกลับมา





17.00 



            "ไอ้มาร์คน้องแบมคอลมา" 

       ร่างหนาดำผุดดำว่ายอยู่ในสระ แจ็คชูโทรศัพท์พร้อมกับตะโกนเรียก มาร์คหันมองแต่ก็ไม่ยอมหยุด ว่ายต่อไปอีกฝั่ง

            "เป็นเหี้ยไรอีกวะ"

           "ว่าไงน้องแบม " 

      หน้าจอโชว์ใบหน้าหวานของเมียเพื่อนหรือเพื่อนของแฟนเขา ก็เพื่อนน้องแจงนั่นแหละ กว่าจะเต๊าะมาได้นี่หินสุดๆ

           "พี่มาร์คอยู่กับพี่แจ็คเหรอครับ"

           "อยู่กับพี่ครับ มาตั้งแต่เที่ยงแล้ว ตอนนี้ว่ายน้ำอยู่ เฮ้ยไอ้เหี้ย!"

      โทรศัพท์ในมือถูกเจ้าของแย่งไป มาร์คกดปิดก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงเตียงผ้าใบ ท่ามกลางความงุนงงของแจ็ค

           "ไอ้เหี้ยมาร์ค น้องจะคุยกับมึง ไมทำงี้วะ"

          "โอ๋เมียกูกันหมด เป็นส้นตีนไรกัน ไอ้เหี้ยยิมอีกตัว กูเห็นนะว่าเช็ดเหงื่อให้เมียกูวันที่รับปริญญา" 

     พูดพร้อมกับกระดกเบียร์ลงคอ ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ท่าทางไม่สบอารมณ์

          "หวงกระทั่งเพื่อนนะมึง พวกกูไม่ได้คิดอะไรหรอก น้องมันน่าเอ็นดู มีมึงตัวเดียวแหละที่ดูเอ็นน้องมัน "

         "..."

         "ทะเลาะกันเหรอวะ เพลาๆลงบ้างความเถื่อนของมึงอ่ะ กูกลัวน้องมันช้ำ" 

         "มึงรู้ได้ไงว่าอีสวยมันไม่ชอบ"

         "What! " 

     แจ็คอ้าปากค้างส่ายหัวดิก ไม่มีทาง น้องแบมไม่ทีทางชอบซาดิสต์ ๆแน่

     ยังไม่ทันจะอธิบายอะไรเพิ่มโทรศัพท์เจ้าบ้านก็เป็นฝ่ายดังขึ้น แจ็คยิ้มอ่อนอย่างลืมตัว ไม่บ่อยนักที่แฟนเด็กจะโทรเข้ามาก่อน สงสัยจะคิดถึงแน่ๆ

          "ว่าไงครับคนดีของพี่" ท่าทางดี๊ด๊าจนมาร์คยกนิ้วกลางใส่ ตอแหลจริงๆไอ้เพื่อนเวร มึงก็เสือตัวพ่ออ่ะ

         "น้องแบมจะมาที่นี่เหรอ  ใช่ๆไอ้มาร์คอยู่กับพี่แต่มันไม่ได้มะ-" 

     แจ็คถูกปิดปากด้วยมือใหญ่ เพื่อนมาร์คขยับปากโดยไม่มีเสียงมาว่า กูเมา กูเมามาก

         "เอ่อ เปล่าๆ ไม่มีอะไร คือพี่จะบอกว่าไอ้มาร์คเมา เมามากๆ " 

         "มาได้เลยครับ มาเก็บศพมันไปที แจงก็มาด้วยนะ พี่คิดถึงหรือจะให้ไปรับ" 

    คนฟังหมั่นไส้เพื่อนผลักแจ็คจนแทบตกโต้ะ คนโดนก็ถีบสวนกลับไปไม่น้อยหน้า กดวางสายก่อนที่ทางนู้นจะจับได้ซะก่อน

        "ไอ้เหี้ยมาร์ค ไอ้สัดตอแหล เมาเหี้ยไร แดกไปสองอึก เรียกร้องความสนใจชิบ"

        "เรื่องของกู มึงก็เหมือนกัน อ้อนตีนเหลือเกิน น้องอย่างนู้นพี่อย่างนี้ จะอ้วก" 

        "เรื่องของมึง ไปไกลๆตีน น้องจะมาแล้ว จะแสดงอะไรก็ตามสะดวก ห้องว่างถุงยางพร้อม"  พูดอย่างรู้ทัน คนอย่างไอ้เถื่อนจะมีอะไรได้

        "ขอบใจ กูเอาแต่ห้องส่วนถุงยาง  กู-ไม่-ใส่" 





40%





ต่อ






        ร่างสูงเข้ามาล้างตัวในห้องเพื่อนก่อนจะใส่แค่กางเกงขาสั้นออกมา เปลือยท่อนบนอวดเรือนร่างกำยำ ค้นหาอะไรบางอย่างในห้องนอนของแจ็ค จนเจ้าของต้องเข้ามาถาม

             "หาอะไรของมึง" 

             "อืม...ห้องมึงพอจะมีอะไรที่ใช้ฟาดได้มั่งเปล่าวะ แบบ...แส้อ่ะ"

            "ไอ้เหี้ย กูไม่ได้เป็นโรคจิต จะพกของแบบนั้นไว้ทำไม" 

       แจ็คเกาหัว พอดีกับที่เพื่อนรีบร้อนออกไปจากห้องเหมือนนึกอะไรได้ แม่งบ้าอะไรอีก

            "นี่ไงเจอแล้ว"

           "ไอ้มาร์คของพ่อกู มึงวางเลยนะ กูรู้ว่ามึงคิดอะไร ถือว่ากูขอร้อง เดี๋ยวน้องมันตาย"

       แจ็คแทบจะกราบ แววตาวาววับของไอ้เถื่อนมันชวนให้เสียวสันหลัง น้องแบมตัวนิดเดียว แส้อันเบ้อเริ่ม แค่คิดก็ไม่ไหวแล้ว

            "หน้ากูดูโรคจิตขนาดจะทำคนตายเลยเหรอไง"

           "ไอ้มาร์ค น้องมันตัวนิดเดียว"

          "มึงจะไปรู้อะไร"

       ตอบแบบไม่ใส่ใจก่อนจะเดินกลับมายังห้องเพื่อน เอนตัวนอนบนเตียงกระดกเบียร์ต่อสบายใจเฉิบ 

           "ตกลงจะใช้ห้องกู"

          "อือ"

          "ทำส้นตีนไรอย่าให้น้องแจงมาโกรธกูทีหลังแล้วกัน " 

      แจ็คพูดก่อนจะปิดประตูห้อง มาร์คส่ายหน้าเบาๆ เสี้ยววิประตูก็เปิดออกมาอีก

         "อย่าทำข้าวของกูเสียหาย และอย่าเล่นอะไรผาดโผน แม่บ้านกูแก่แล้ว เดี๋ยวหัวใจวาย"

         "เออ ไอ้สัดไปซักที โทรมาบอกกูด้วยว่าน้องมา" 

         "ทำไม มึงจะรีบเมาเหรอ เอาอีกสองขวดมั้ย"

         "เอามาอีกลังนึง กูจะอาบ" 

      แจ็คหัวเราะหึ ปิดประตูปังอย่างหมั่นไส้  กูขอให้น้องแบมเปลี่ยนใจไม่มา น้องตัวเล็ก กูไม่อาจทนให้มึงย่ำยีอย่างซาดิสต์ได้
แล้วนั่นมันแซ่ของพ่อกูด้วย ของเก่าหายาก ไอ้เพื่อนเหี้ย!




      แล้วคำขอของแจ็คก็ไม่เป็นผล 

      ร่างบอบบางของน้องแบมทำให้เขากลืนน้ำลายอึก หันมองน้องแจงเพียงนิด ถ้าน้องแบมหนาขึ้นมาหน่อยแบบน้องแจงก็คงดี แต่มันไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้แล้ว ยังไงสองคนมันก็เป็นผัวเมียกัน 

           "เหม่ออะไรพี่แจ็ค"

           "แส้ เฮ้ย! เปล่าๆๆๆ ไม่มีอะไร เอ่อ มาเหนื่อยๆนั่งกันก่อนนะ" 

     แจงขมวดคิ้วใส่แฟนตัวเอง พี่แจ็คชอบทำตัวติงต๊องเสมอ แต่ก็ดูแลแจงดีมาตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นคนประเภทไหน

           "พี่มาร์คล่ะครับ" แบมแบมถามอย่างสงสัย บ้านหลังใหญ่ของพี่แจ็คทั้งกว้างและเงียบสงบอย่างกับไม่มีใครอยู่

          "ไอ้มาร์คสลบอยู่ชั้นบน ที่บ้านพี่ไม่มีใครอยู่เลย พ่อกับแม่พี่ไปต่างประเทศ"

          "อ๋อ. .งั้นแบมขอขึ้นไปนะ"

         "ได้ๆ ขึ้นเลย ขึ้นได้ ห้องพี่อยู่ขวามือสุดหลังจากที่ขึ้นบันได ไปดีมาดีนะ"

เพี้ยะ!

         "พูดอะไรของพี่เนี่ย ไอ้แบมมันจะไปหาพี่มาร์ค ไม่ได้จะไปรบ"

        "ไม่ต่างกัน"

        "ฮะ พี่ว่าไงนะ"

        "เปล่าๆ พี่บอกเดินดีๆนะ ไปเถอะน้องแบม ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย"

         "ครับ ไปนะ" ร่างเล็กลุกออกไป แจงทำหน้าคาดคั้นแฟนหนุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวเบาๆ 

        "ไม่มีอะไร เราไปดูหนังกันแจง ห้องพี่มีหนังเยอะแยะเลย ไปครับลุกๆ"




พี่มาร์คจะเมาแค่ไหน....

     แบมแบมมาหยุดที่หน้าห้องของพี่แจ็ค  ทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าเปิด เมาแล้วจะยังจำได้อยู่ไหมนะว่างอนกันอยู่ แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา คงจะไม่กล้าทำเรื่องอย่างว่าแน่นอน

แกร้ก

     ห้องพี่แจ็คกว้างมาก แต่มองไปที่เตียงกลับไม่พบใคร ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ คงจะอยู่ที่ระเบียงแน่

เกร้งง~

          "พี่มาร์ค"

       ร่างสูงนั่งชันเข่าพิงระเบียงห้อง ในมือถือบุหรี่อยู่ ข้างกายมีขวดเบียร์นอนแอ้งแม้งไม่ต่ำกว่าห้าใบ เสื้อก็ไม่ใส่ นี่กินมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย

          "อีสวย...เมียกู  มาทำไม"

       พอสบตากันอีกฝ่ายก็หันหนี พี่มันคงยังงอนอยู่ที่ไม่ยอมเปิดประตูออกไปหา คนตัวเล็กขยับเข้าไปนั่งข้างๆ วางมือลงบนไหล่แกร่ง

           "ทำไมเมาขนาดนี้ครับ พี่งอนแบมเหรอ ขอโทษ กลับกันเหอะนะ"

          "ไม่เมา ไม่งอน ไม่กลับ"

           "น้องขอโทษ จะไม่หนีแล้ว กลับห้องกันนะ"

     กระพริบตาปริบๆหวังว่าพี่มันจะใจอ่อน แต่แบมแบมคงลืมไปว่าพี่มาร์คเป็นคนใจกระด้างแค่ไหน

           "น้องเหี้ยไร"

           "ก็แบมไงเป็นน้อง นี่ง้อสุดๆแล้วนะ จะให้ทำยังไงอีก"

       คนเด็กกว่าถอนใจใหญ่ พูดกันไม่รู้เรื่องคงปล่อยให้นอนบ้านพี่แจ็คนี่แหละ ปกติก็หัวแข็งอยู่แล้วเมาๆแบบนี้ยิ่งรั้นเข้าไปอีก

            "อีสวย...กูอยากเอาน้อง"

            "..."

            "ไม่สิ กูอยากเอามึงอ่ะ... "



     คนที่จะต้านทานพี่มาร์คได้คือคนแบบไหนกัน

     แต่ที่แน่ๆแบมแบมไม่ใช่คนๆนั้น ทันทีที่หลังสัมผัสความนิ่มของที่นอนก็สะดุ้ง คนเมามีแรงอุ้มกันเข้ามาในห้องได้ ปากร้อนครอบครองริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง รสเฝื่อนของแอลกอฮอล์ทำเอาคนตัวเล็กมัวเมา ปลายลิ้นชำนิชำนาญก็ชวนให้จั้กจี้ ไม่ทันไรเสื้อตัวสวยก็ถูกถอดออก

            "พี่มาร์ค ที่นี่ไม่ใช่ห้องเรา"

            "ทำได้...เชื่อกู" 

            "แต่ว่า..."

             "ก็มึงไม่อยากทำที่ห้องเรานี่ ก็มาทำห้องไอ้แจ็ค ตื่นเต้นดี มึงว่าไง" อีสวยอึกอัก มีความสับสนในดวงตา 

            "..." 

           "ไม่ส่ายหน้าสิ ในเมื่อมึงเลียริมฝีปากขนาดนี้แล้ว ทำเถอะแบม ทำในสิ่งที่เราสองคนต้องการ"




            "อื้อ~"

      เป็นอีกครั้งที่คนตัวเล็กหายใจไม่ทั่วท้อง ตัวตนของพี่มาร์คทำให้อึดอัดแต่กลับรู้สึกดีจนต้องครางแผ่ว ร่างสูงไม่ผ่อนปรนให้เลยสักนิด ขยับเอวจนร่างไหวกระแทกกับหัวเตียง นัยตาคมจ้องกันเหมือนจะกลืนกิน พี่มาร์คเวลาอยู่บนเตียงช่างเร่าร้อนจนละสายตาไม่ได้ เพราะลึกๆแล้วกับชอบที่พี่มันเป็นแบบนี้

           "อืม...แบม "

           "อ๊า...อึก"

      เหมือนร่างสูงจะควานหาอะไรใต้หมอน แต่ก็ไม่ได้หยิบอะไรออกมา ก่อนจะจับกันพลิกคว่ำแล้วฟาดมือลงที่สะโพกแทน

เพี๊ยะ!

          "จะ...เจ็บ อื้อ" 

     จังหวะไม่มีผ่อนปรน แบมแบมทิ้งตัวลงกับหมอนแล้วซี้ดปาก ตัวตนของพี่มาร์ค แรงของของพี่มาร์คมันดุเกินไปแล้ว

         "สวย อ่า เจ็บกว่านี้ ชอบมั้ย" 

        "อึก " 

     ไม่ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้น้องมันพยักหน้า แต่มาร์คก็ฝากคมเขี้ยวไว้ที่ไหล่เล็กและฟาดมือลงสะโพกอีกครั้ง ตัวตนของเขาถูกบีบรัดจนมันแทบจะขาดไม่กล้าใช้อุปกรณ์ที่เตรียมมาสักนิด เอาเข้าจริงแล้วก็ไม่กล้าฟาด ให้ฟาดตัวเองคงจะง่ายกว่า

        "อื้อ แรงๆ..."




      ร่างสูงกดจูบที่หน้าผากเล็กของคนนอนตาปรือ เขาใช้เวลาบนเตียงกับอีสวยเกือบสองชั่วโมง ถ้าไม่ติดว่าตัวรุมๆล่ะคงจะนานกว่านี้

         "อือ..พี่"

         "นอนไปก่อน เดี๋ยวพากลับ"

      คนอ่อนเพลียไม่พูดอะไร ได้แต่หลับตาไปเพราะความเหนื่อยล้า เขาลุกจากเตียงหาเสื้อเพื่อนมาใส่ก่อนจะจัดการเก็บร่องรอยรอบๆเตียง 



แกร้ก

        "มึงฟาดน้องแล้วใช่ไหม "

        "เออ เลือดสาด"

พลั่ก

       "ไอ้เหี้ย" โดนแจ็คผลักจนนั่งลงไปบนโซฟา  เขาเงื้อมือจะฟาดแส้คืนแต่ก็ยั้งไว้

       "เลิกบ้า กูไม่ได้ฟาดเมียกูแต่กูจะฟาดมึงเนี่ย" 

       "แล้วไป แล้วนี่น้องแบมล่ะ "

       "หลับ เพลีย ตัวแค่นั้น " บอกอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเอาแส้มาเก็บที่เดิม ฟาดไม่ลง ยังไงก็ทำน้องมันไม่ได้

       "ดีที่คิดได้"

       "เออ เลิกพูดเรื่องนี้ ชักห่วงเมียกูออกนอกหน้าเกินไปละ"

       "แหมมึงนี่ ไม่ต้องมาหวงอะไรกับกูหรอก"

       "แล้วเด็กมึงล่ะ" 

       "กูเพิ่งไปส่งมา แหกตาดูด้วยว่ากี่โมง " มาร์คยักไหล่ ก่อนจะหยิบน้ำกับยาแก้ไข้ออกมา

      "นี่น้องไม่สบายเหรอ ไอ้มาร์คมึงนี่เกินคน"

       "หุบปากได้ละ สักพักกูคงกลับ ยืมห้องอีกแป๊บ เดี๋ยวไว้ตามึงมั่ง กูเปิดห้องสวีตที่MT Royal ให้เลย เค๊?"

       "เออ มึงพูดแล้วนะ"

     แค่นั้นแหละ เพื่อนกัน ไม่ต้องพูดให้มากความ




80%




ต่อ







          "ไหนเมาไงพี่"

      แบมแบมถามคนที่กำลังขับรถได้โดยไม่มีอาการมึนเมาสักนิด แปลกใจตั้งแต่อุ้มกันตัวลอยในห้องแล้ว นี่โดนหลอกแหงๆ คนถูกถามเปิดกระจกแล้วจุดบุหรี่สูบเงียบๆ นานนับนาทีกว่าจะตอบ

         "กูพูดเหรอ"

        "ก็พี่แจ็คบอก แล้วท่าทางพี่ก็เหมือนเมา ไม่งั้นแบมคง..." 

     คนฟังหัวเราะหึ มองอีสวยที่ใส่เสื้อตัวหลวมโคร่งของไอ้แจ็คที่เขาหยิบให้ หงุดหงิดนิดหน่อยที่อีตัวดีจะมีกลิ่นคนอื่นติดตัว แต่ก็ยังดีกว่าให้มันเปลือยออกมา ก็เสื้อเลอะ....นั่นแหละ

        "ทำไม ไม่งั้นจะไม่มาง้อกูเหรอ"

        "แบมไม่เคยไม่ง้อพี่ มีแต่พี่อ่ะแหละที่ไม่เคยง้อกัน" ทำปากเบะใส่ก่อนจะโดนมือหนาเอื้อมมาดึงแก้มแรงๆ หนึ่งที

       "อื้อ มันเจ็บนะ"

       "เห็นบอกให้แรงๆ นึกว่าชอบซาดิสต์"

       "..."

       "อ้าวเงียบ ใบ้กินเลย ไม่ต้องอายหรอกอีสวย ไม่มีอะไรต้องอายกูสักนิด กูรู้ทุกอย่างในตัวของมึง รู้แม้กระทั่งต้องโดนตรงไหนถึงครางดังๆ "

       "พี่จะหยุดหื่นได้มั้ยวะ"

       "เดี๋ยวดีดปากแตก มึงวะกับใคร"

    คนตัวเล็กหุบปากฉับ เพราะพี่มันเอาจริงแน่ ได้แต่นั่งกอดตัวเองเงียบๆ รู้สึกมึนๆหัว แต่กินยาไปแล้วอีกเดี๋ยวคงจะดีขึ้น


     รถหรูเลี้ยวเข้าคอนโด มาร์คดับรถก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่เบาะข้างๆ อีสวยหลับไปอีกแล้วเพราะฤทธิ์ยา คิดถึงเรื่องเซ็กส์แล้วก็ยกยิ้ม ไม่คิดว่าตัวแค่นี้จะรับอารมณ์ตอนนั้นของเขาได้ทั้งหมด เก่งจริงลูกหมา

           "อือ..."

      คนโดนจูบหน้าผากดิ้นหนี ร่างสูงอ้อมไปอีกฝั่งเพื่ออุ้มน้องขึ้นห้อง เห็นว่าไม่ค่อยสบายหรอกนะ



          "ครับม๊า  ถึงแล้วก็พักผ่อน เดี๋ยวไว้มาร์คลงไปหานะ "

         "น้องนอน ครับ มาร์คยังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่มาร์คเป็นลูกนะ "

          "โอเค จะบอกให้ ฝันดีครับ"

      วางสายจากม๊าอีสวย ที่โทรตรงมาจากภูเก็ตเพราะเป็นห่วงเรื่องไม่สบาย ครับยกม๊าให้มันไปเลย 

          "หายไวๆนะ ม๊ากูฝากบอก" 

      ถอดเสื้อไอ้แจ็คออก แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อของตัวเองแทน มองรอยรักที่ผิวเนียนๆแล้วลูบเบาๆ กูเมามึงอ่ะอีตัวดี ก่อนจะจูบที่แก้มไปอีกที ม๊าฝากนะครับ ย้ำ!





กลับเข้าสู่การฝึกงานอีกครั้ง

       อีกไม่ถึงสองเดือนแบมแบมก็จะฝึกงานที่นี่เสร็จ ก่อนจะกลับไปเรียนเต็มที่ ช่วงนี้พี่มาร์คยุ่งๆบินไปกลับภูเก็ตบ่อยมาก บางครั้งก็ก็ค้างสองสามคืน ยิ่งเป็นผู้บริหารเต็มตัวยิ่งประชุมบ่อย สัมมนาบ่อย ถึงจะอยากตามไปมากแค่ไหนแต่ด้วยหน้าที่การงานมันก็ทำแบบนั้นไม่ได้

      เด็กฝึกงานอะไรจะตามติดผู้บริหารเขาไปตลอดทุกที่ล่ะ

           "เฮ้อ"

           "ถอนหายใจสามรอบแล้วครับน้องแบม คิดอะไรอยู่เนี่ย" 

      พี่ดินพักนี้จะสนิทกับผมเป็นพิเศษ เพราะเราอยู่ฝ่ายต้อนรับเหมือนกัน ยิ่งช่วงนี้พี่นิศากับพี่มาร์คหายกันไปเป็นอาทิตย์ยิ่งเหงา ทางนั้นจะให้บินตามไปหาแต่ผมก็ปฎิเสธ อย่างที่บอก ผมโตแล้วนะ ต้องแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ได้

         "ครับ เหงาๆช่วงนี้ "

         "คุณมาร์คไม่อยู่น่ะสิ ใงพี่เดาถูกไหม"

      ไม่ตอบแต่ส่งยิ้มไปแทน ไม่มีอะไรต้องอายแล้วครับ ไม่มีใครไม่รู้สถานะของผมกับพี่มาร์คหรอก รู้ทุกคน


       ช่วงบ่ายผมได้เมสเสจจากพี่กายว่าคืนนี้ที่บัตเตอร์ฟายด์จัดงานวันเกิดของพี่กายเอง ผมส่งข้อความไปอวยพรเรียบร้อยแต่พี่กายดันโทรมาชวนด้วยตัวเองให้ผมไปร่วมงาน พี่มาร์คไม่อยู่แบบนี้ก็ไม่รู้จะไปยังไง ไอ้จีนไม่ว่างส่วนแจงยังติดต่อมันไม่ได้เลย

          'เห็นโทรมาสองสายแล้ว มีอะไร จะมาเหรอ'

         "เปล่าครับ แค่จะโทรมาขอพี่ แบมขอไป...เอ่อ "

         'ไปไหน ทำไมอ้ำอึ้ง'

         "ไปงานวันเกิดพี่กาย ที่บัตเตอร์ฟายด์ได้ไหมครับ"

          "..."

          "พี่มาร์ค ถ้าพี่ไม่โอเค งั้นแบม"

         'มึงก็รู้ว่ากูไม่โอเค ยิ่งกว่าไม่โอเคอีก ไม่ให้ไป ไม่ต้องไป'

         "ครับ ไม่ไป แบมแค่อยากลองขอพี่ก่อน ยังไงพี่กายก็เคยช่วยเหลือแบมไว้ตั้งเยอะ" 

         'เท่าไหร่ล่ะ มันเคยช่วยมึงไปเท่าไหร่ กลับไปแล้วกูจะเคลียร์ให้หมด'

         "พี่มาร์ค มันไม่ใช่จำนวนเงิน แต่มันเป็นน้ำใจครับ ตอนนั้นพี่กายช่วยเหลือแบมตลอด"

        'มึงอยากไป'

        "แค่ซื้อของขวัญเล็กๆน้อยๆไปอวยพร"

        'กูไม่อยากให้ไป'

        "ครับ งั้นแบมไม่ไปก็ได้"

        'มึงก็งอน ทำเสียงอ่อน โกรธกู'

        "แบมไม่เคยโกรธพี่ "

       'อีสวย...เฮ้อ รออยู่ที่โรงแรม เดี๋ยวจะมีคนมารับมึง'

      "ไปไหน แบมไม่ไปหาพี่นะ ไม่อยากเกงาน พี่มาร์ค พี่มาร์ค!" สายตัดไปแล้ว คนตัวเล็กตบหน้าผากอย่างจนใจ เผด็จการยังไงยังงั้น เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง


    คำตอบมาพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาถึงล็อปบี้

        "พี่ยิม หวัดดีครับ"

        "หวัดดี ตัวเล็กลงหรือเปล่า ไอ้มาร์คเลี้ยงไม่ดีหรือไง"  

        "ฮื่อ แบมป่วยไปช่วงนึงเลยกินข้าวได้น้อย ว่าแต่พี่มาที่นี่เพราะพี่มาร์คใช่ไหม" ถามตรงๆ พี่ยิมพยักหน้า 

        "จะมีอะไรอีก หวง คำเดียว"

        "พี่ว่างหรือเปล่า ถ้าไม่บอกได้นะครับแบมเกรงใจ"

        "ก็ได้อยู่ พี่เคยปฏิเสธมันได้ที่ไหน เฝ้าตั้งแต่เป็นน้องนี่เป็นเมียมันแล้วพี่ยังต้องมาเฝ้าอีก"

        "พี่ยิม!"

        "ฮ่ะๆ ไม่ต้องเกรงใจ พี่ยังไม่หมดเวรกรรมกับบัตเตอร์ฟายด์ ยังไปได้อยู่" 

        "พี่ยิม แบมยิ่งรู้สึกผิด "

         "เราไม่ต้องเลย ไอ้ตัวนั้นยังไม่เห็นรู้สึกอะไร ไปกันเถอะ ไหนจะไปเลือกของขวัญอีก แล้วมีบัตรหรือเปล่า เอาของพี่ได้"

         "มีครับ บัตรพี่มาร์ค"

        "งั้นยิ่งดี เดี๋ยวพี่พารูดให้ไข้ขึ้นเลย" 


     พี่ยิมพามาเลือกของขวัญให้พี่กาย แบมแบมเลือกเป็นเนคไทสีเข้มนำใส่กล่องห่อของขวัญอย่างดี ก่อนจะหยิบมาอีกเส้นใส่ถุงไว้เฉยๆ

          "อย่าบอกนะว่าเส้นในถุงเราซื้อให้ไอ้เถื่อนมัน"

          "ครับ เห็นช่วงนี่ต้องใส่สูทบ่อย เลยซื้อกลับไปฝาก "

         "น่ารักเกินไปแล้วแบม เพื่อนพี่หัวทิ่มหัวตำหมด อย่าให้มันหลงมากกว่านี้เลย เดี๋ยวพี่ได้เฝ้าถึงหน้าประตูห้อง"

         "พี่ยิมอ่ะ พูดเกินไป"

         "เรื่องจริงครับ ไม่รู้อะไรซะแล้ว" 



      แบมแบมได้มางานพี่กายสมดังใจ กล่องของขวัญกับคำอวยพรทำให้อีกฝ่ายยิ้มได้ และหวังว่าพี่จะเจอคนดีๆที่เป็นของพี่จริงๆ 

          "ขอบคุณที่มานะ น้องแบม"

      เขารู้ว่าพี่กายอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เป็นเพราะคนตัวสูงข้างๆทำให้ไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่านั้น 

          "ไม่เป็นไรเลยครับ นี่พี่กายนะ แบมจะไม่มาได้ยังไง สุขสันต์วันเกิดอีกรอบครับ "

       อยู่คุยกับคนรู้จักที่เคยทำงานร่วมกันอีกสักพักพี่ยิมก็พากลับ ไม่ต้องบอกก็รู่ว่าทำไม 

         "ไอ้มาร์คมันไม่เหมือนคนอื่น กลับเถอะ โทรหาพี่อย่างกับจะตาย รำค๊านรำคาน บางทีพี่ก็อยากให้แบมลองดื้อกับมันดู"

         " พี่มาร์คนี่จริงๆเลย"

         "แต่เอาน่า...มันรักไงเลยเป็นแบบนี้ พี่เป็นเพื่อนมันมาทั้งชีวิต เราเป็นคนแรกนะ ที่มันเป็นขนาดนี้" ไหนๆพี่ยิมพูดขึ้นมาก็อยากถามให้หายข้องใจ 

         "แล้วพี่มีน"

         "นั่นมันก็หลายปีแล้ว มีนเป็นพี่รหัสไอ้มาร์ค มันแค่ชอบเลยจีบ แต่มีนเขามีแฟนแล้วไงตอนนั้นเลยไม่ได้อะไร "

         "อ๋อ ครับ เข้าใจแล้ว"

        "เลิกคิดเรื่องคนอื่นเถอะ ดูแลตัวเองดีๆครับคุณแฟนเพื่อน"

         "ขอบคุณครับ"

        "เข้าห้องแล้วคอลหาไอ้เถื่อนด้วย เดี๋ยวมันจะตายเอา พี่ไปและ" เพื่อนพี่มาร์คดีกับเราทุกคน ยกเว้นพี่มาร์คเองที่ชอบเอาแต่ใจ





        "ยิ้มหน้าบาน ไง สมใจมั้ยไปหาคนเก่า"

     ยังไม่ทันจะได้พูดก็หาเรื่องมาแซะตลอด แบมแบมทำหน้ามู่ใส่กล้อง มันน่ารักจนมาร์คอยากจะเลื่อนไฟท์กลับเป็นชั่วโมงนี้เลย

       "ไม่เป็นไงเลยครับ สู้คนนี้ไม่ได้ซักอย่าง" 

     คำตอบของอีตัวดีทำเอาปากกระตุก จะหลุดยิ้มก็กลัวเสียฟอร์ม เดี๋ยวนี้รู้วิธีเอาตัวรอด แสบจริงๆ

        "ปากดี พรุ่งนี้ได้ปากแตกแน่อีสวย"

        "จริงเหรอ ถึงกี่โมงครับ จะเตรียมปากรอ"

       "เตรียมทั้งตัวอ่ะ คงไม่ดึกมาก ทำตัวหอมๆไว้ จะกลับไปฟัด"

       "นี่พี่คิดแต่เรื่องแบบนี้เหรอ นิสัย แบมจะฟ้องม๊า"

       "เข้าทางแม่ผัวเหรอมึง ร้าย"

       "..."

       "อ้าวเงียบ เขิลเหี้ยไร แล้วนี่ได้ดื่มหรือเปล่า"

        "เปล่าครับ พี่ยิมไม่ให้แตะเลย"

       "ดีแล้ว ไม่งั้นกูจะเตะทั้งมึงทั้งไอ้ยิม อยากกินไว้มากินกับกู"

       "รู้แล้ว พี่จะทำหน้าแบบนั้นทำไม เอ้อ รอแป๊บนึงนะครับ" 

     น้องมันวางโทรศัพท์ไว้ที่เตียง ก่อนจะหายไปลื้ออะไรกุกกัก แล้วก็กลับมาที่หน้าจออีกครั้ง

        "ไปไหนมา"

        "นี่ครับ สวยไหม เห็นแล้วคิดถึงพี่เลยซื้อมาฝาก เส้นนี้แบมจะใช้ตังค์ตัวเองนะ"

     เนคไทสีน้ำเงินในมือน้องทำเอามาร์คหายเหนื่อย รอยยิ้มและความตั้งใจที่อีกฝ่ายส่งมามันทำให้หัวใจพองโตอย่างไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร

        "ตังค์พี่ก็เหมือนตังค์หนูแหละ เห็นแหวนไหม เห็นแล้วรู้ไว้ด้วยนะว่าหนูเป็นของใคร" 

     คำไม่คุ้นชินทำเอาคนตัวเล็กหน้าเปลี่ยนสี อึกอักจนมาร์คกลั้นขำไว้ไม่อยู่ อีสวยมันไม่ชอบให้อ่อนโยนจริงๆ ให้ตาย เข้าทางกู

         "พูดอะไรของพี่เนี่ย ฮื่ออ"

         "พี่จะรีบกลับไป พี่คิดถึง ขอบคุณสำหรับเนคไทนะครับ"

          "อื้อ"

          "กูจะเอาไว้มัดมึงบนเตียงอ่ะ เตรียมตัวเลย"




100%





/////////////////////////////////////

สุภาพได้เพียงเสี้ยววิ...

ก็เป็นอย่างเงี้ยอ่ะมาร์ค น้องมันใจแตกเพราะแกอ่ะ555

ต้องให้ห่างกันบ้าง หมั่นไส้อิพี่ 55 
ความหวงของนางงงง เว่อวัง 
เราจะสัมผัสได้ถึงความละมุนลึกๆ
อย่าได้หาสาระจากฟิคเรื่องนี้นะคะ ไม่มี 
ตอนนี้จะเรื่อยๆ ตอนหน้าเอาอะไรมาให้จุ้กจิ้กหัวใจดีป่ะ เอาเถ้ออออ

พยายามนึกภาพพี่มาร์คตอนล่ำๆไว้นะคะทุกคน  แม้ตอนนี้น้องแบมเราจะกล้ามเป็นยังไง
แต่เราก็จะมองแขนเล็กๆ เอวบางๆ ขายาวๆไว้แบบนั้น 
ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจนะคะ กระซิกๆ


เล่มก็อยากทำนะคะแต่มันก็ต้องใช้เวลาซึ่งเราไม่มี ถ้าจะหายไปไม่อัพเพื่อทำเล่มจะรอกันไหม
นี่ก็ไม่อยากหายอยากอัพเรื่อยๆมากกว่าเลยว่าจะไม่ทำ 

เหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนไม่ได้บ้าค่ะ อาการนั่งยิ้มคนเดียวอิคนแต่งก็เป็น
เวลาอ่านเม้นของแม่ๆแล้วขำตลอด 
กลับไปกลับมาจริงๆ 555 ความสุขเล็กๆ เม้นเถอะนะคะ ไปหวีดกันในแท็กก็ยังดี 

ขอบคุณที่ชอบและติดตามกัน เราก็ดีใจ และในที่สุด ฟิคเรื่องนี้ก็อยู่อันดับ1 ในแฟนฟิคเกาหลีสักที
ดีใจมากก เป็นเรื่องแรกเลยค่ะ กราบบบบ











หวีดกันตามสบาย #Butterflyมบ

@pali_party

//////////////////////////////////////////


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.068K ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #5882 Namfon1983 (@Namfon1983) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:31
    ความหึงนี้5555
    #5882
    0
  2. #5327 tangmopimporn (@tangmopimporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:16
    กำลังซึ้งกับอิพี่เลย ประโยคสุดท้าย ขำพรืด 55555
    #5327
    0
  3. #5242 Minlaneee (@Minlaneee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:08
    ว้อยยยยยยยน่ารัก
    #5242
    0
  4. #5203 ` dnmbdef (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:41
    -พี่ว้อย555555555555555555
    #5203
    0
  5. #5160 mylove2BB (@dutchmill_007) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 20:08
    แม่งเอ้ยยยยยยยย 5555555555555​
    #5160
    0
  6. #5037 ananya9397 (@ananya9397) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 14:02
    พี่เมิ้งงววงงง555+
    #5037
    0
  7. #5021 Kattyแฟนหมี (@KattyGD) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 16:05
    ซื้อมาให้แต่พี่เขาใช้ผิดประเภท5555
    #5021
    0
  8. #5004 pang_rum (@9112542pk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 18:15
    เป็นหนึ่งในไม่กี่ฟิค ที่เราเม้นท์ให้ สนุกมากๆ ขำอิพี่อ่ะหวานได้ไม่กี่วิ ตลอด555
    #5004
    0
  9. #4971 K-muk (@K-muk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 15:42
    กำลังเขินๆ อิพี่ว้อยยยย
    #4971
    0
  10. #4934 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:43
    อิเถื่อนนนนน555555 เกือบละมันละเมิงงงง
    #4934
    0
  11. #4915 MTBB BBMT (@yuyantd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:44
    อิพี่หวานได้3ประโยค โว้ยยยย
    #4915
    0
  12. #4886 Noiifuji (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:59

    แบมแบมคงคิดในใจ “ ไม่น่าซื้อมาเลย” เป็นภัยกับตัวเองเสียแล้ว หรือว่าจริงๆแล้วแบมแบมชอบความซาดีสเหมือนที่พี่มาร์คได้กล่าวไว้

    #4886
    0
  13. #4864 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:16
    โอ๊ย!!!!! -พี่เถื่อน 55555
    #4864
    0
  14. #4820 oiLL (@oilkyumin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:11
    ทำไมลงท้ายแบบน้านนนนน โอ๊ยยยย
    #4820
    0
  15. #4813 PMarkNBam (@PMarkNBam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:08
    โอ้ยยย กำลังเขิน อิพี่มาร์คคคคค
    #4813
    0
  16. #4785 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:10

    หมดกันความอ่อนโยน ที่มีก่อนหน้านี้หมดเลยเพราะมัดบนเตียงเนี่ยแหละ

    #4785
    0
  17. #4781 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:04
    อ่านเรื่องนี้ไม่รู้ว่าเขินไปกี่รอบแล้ว -/////-
    โคดชอบคาแรกเตอร์อิพี่อ้ะ ใจเต้นตึกๆ 55555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:06
    #4781
    0
  18. #4648 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:45
    55555อีพี่มาร์คเถื่อนจริ๊งงงง
    #4648
    0
  19. #4585 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:24
    พี่ช่างเถื่อนสมชื่อจริมจริมเลย
    #4585
    0
  20. #4449 duranta_988 (@tienyod) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:12

    ฟินมากกกก
    #4449
    0
  21. #4444 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 09:32
    เสี้ยววิกับการสุภาพ555555
    #4444
    0
  22. #4278 kanpimark9397 (@kanpimark9397) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:40
    ขนาดว่าตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปได้ดีหมดแล้วแต่เราก็ยังอ่านต่อ และยังอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆไม่อยากให้ถึงตอนจบเร็ว ไรท์เขียนสนุกมาก น่าติดตามทุกตอนนน ฟินด้วยย งื้ออออ
    #4278
    0
  23. #4069 Sweet_mb (@mukky_kiss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 14:34
    กรี๊ดดดดดดดพี่เถื่อนมาก
    #4069
    0
  24. #3992 ออมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:39

    หวง และห่วงมากกกกก

    #3992
    0
  25. #3760 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 19:13
    sm เฉยย อิ่พี่ นี่มันอี่พี่จริงๆ555
    #3760
    0