(Pre-Order) Butterfly (Markbam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 247,382 Views

  • 4,854 Comments

  • 6,729 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    33,284

    Overall
    247,382

ตอนที่ 14 : 13-มึงมีคนเดียว100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1599 ครั้ง
    14 พ.ย. 61

13








          ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แบมแบมได้เงินก้อนมา ขากลับจึงให้พี่มาร์คแวะไปส่งบ้านแม่เพื่อจะเอาเงินให้

               "จอดตรงนี้ครับ พี่จะลงไปด้วยไหม"

         หันไปถามคนข้างๆ  พี่มันพยักหน้าแล้วก็จัดการจอดรถแอบๆไว้ แล้วพากันลงมา

               "เก่าไปหน่อยครับ "

              "เดินๆไปเหอะ " คนตัวเล็กเปิดประตูรั้วเข้าไป  บ้านเงียบเชียบผิดปกติ แต่ประตูไม่ได้ล็อค ยังไงก็ต้องอยู่

แอ๊ดด

               "แม่" 

          แม่ผอมลงจนน่าตกใจ คนนอนบนเตียงค่อยๆยันตัวลุก ดีใจที่ลูกมาหา

               "หวัดดีครับ" 

          ร่างสูงก็ตามเข้ามา แม่ทำหน้าแปลกใจแต่ก็รับไหว้ รู้อยู่แล้วว่าลูกเป็นแบบไหน

              "แฟนเหรอลูก ชื่ออะไรล่ะ" 

              "ครับ ผมชื่อมาร์ค" 

          แนะนำตัวเสร็จสรรพ แม่ยิ้มเหมือนกับว่าโล่งใจ คนตัวเล็กตรงเข้าไปกอดแบบที่อยากทำมาตลอด

             "แม่ เขาพาไปหาหมอมั้ยครับ กินข้าวกินยาตรงเวลาหรือเปล่า" 

            "ไปสิลูก แต่พักนี้เขาทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียวตลอดเลย แต่แม่ก็อยู่ได้"

             "รอนะ แบมจะรีบเรียนรีบหาเงิน เราจะไปอยู่ด้วยกันนะแม่" 

             "แม่รักหนูนะ เรื่องเมื่อหลายปีก่อนแม่รู้ว่าหนูไม่ผิด แต่ที่ต้องทำแบบนั้นเพราะตัวหนูเอง"

            "..."

             "แม่อยากให้หนูปลอดภัย...จากเขา ขอโทษนะลูกที่แม่ดูแลหนูไม่ได้เลย" 

         พอเริ่มร้องไห้ พี่มาร์คก็ขอตัวออกไปรอข้างนอก เราคุยกันอีกพักนึงก่อนจะลากลับ แต่ก็ไม่ทันเพราะพ่อเลี้ยงมาเจอพอดี

             "น้องแบมลูกพ่อ~"

         เขาเหมือนจะเมา คงจะออกไปเที่ยวผู้หญิงมาไม่ผิดแน่ พอเห็นก็ตรงดิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กมัมมี่ จนพี่มาร์คต้องปัดมือออก

             "มึงเป็นใคร นี่ลูกกู "

         และมาร์คไม่คิดจะไหว้ แค่ยืนมองนิ่งๆ ดันแบมแบมให้ไปด้านหลัง ที่ผ่านมาเจออะไรมาบ้างไม่รู้ แต่ต่อไปนี้ไม่ให้เจอแล้ว

             "ผมเป็นแฟน"

             "ฮะฮ้าาา แฟนเหรอพ่อหนุ่ม มันขายให้เท่าไหร่ล่ะ แต่ของเก่าๆแบบนี้น่ะอย่าไปปักใจนักเลย รู้ไหมลูกกูมันขายตัว กับกูเราก็เคยทำกัน"

พลั่ก!

             "อย่าพูดพล่อยๆ"

             "มึงมันโง่ กับกูมันยังยั่วเลย เฮ้ออแล้วกูจะปล่อยไว้ทำพ่อเหรอ"

            "ไปเถอะครับ อย่าไปฟังเขาเลย ความคิดต่ำๆ " แบมแบมเกาะแขน พี่มาร์คอารมณ์แบบนี้อาจมีคนตายได้

             "ต่ำเหรอ มึงก็เคยอยู่ต่ำๆกับกูมา จำได้มั้ย ว่าเมื่อก่อนมีทุกอย่างเพราะใคร คิดจะตอบแทนกูบ้างไหม อีเนรคุณ!"

             "เอาเท่าไหร่  "

             "ฮะ...มึงว่าไงนะ"

             "ถามว่าเอาเท่าไหร่ แลกกัยการเลิกมายุ่งกับชีวิตเด็กคนนี้อีก  อย่าแตะต้อง แม้แต่คำพูดก็ห้าม" 

       มาร์คพูดเสียงเรียบแต่เด็ดขาด คนสูงอายุทำเสียงฮึในลำคอ แลกกับการไม่มายุ่งอีก คุ้มไหม

        คุ้มสิ!!

              "หนึ่งล้าน!" มูลค่าที่พ่อเลี้ยงเสนอมาทำเอาคนตัวเล็กตกใจ ส่ายหัวให้พี่มาร์คไม่ให้ยอมเด็ดขาด

              "ห้าแสน ให้ได้แค่นี้ " 

             "ไม่เอาพี่ อย่าทำแบบนี้ "

             "ตกลง!"

         คำพูดของแบมแบมไมมีใครสนใจฟัง ร่างสูงปลีกตัวเพื่อไปโทรหาคุณนิศาให้จัดการให้ แม้จะรู้ว่าคุณต้วนกับคุณนายจะโทรมาทันทีที่เงินถูกโอนออก






         พี่มาร์คพากลับมาที่โรงแรม  บอกว่าจะเข้ามาเคลียร์อะไรพักนึงถึงจะไปส่ง  ตลอดทางคนตัวเล็กนั่งเงียบมาด้วยความอึดอัด  พี่มันทำมากเกินไป ให้กันมากเกินไปแล้ว

              "โกรธอะไร" 

        มาร์คพยายามจะตัดคำว่ากูออกไป เขารับรู้ถึงความไม่สบายใจของอีสวย นั่งกำมือเหงื่อตกแบบนั้น คงจะคิดอะไรอยู่

              "มากเกินไปไหมพี่..."

              "อืมมาก "

              "..."

             "กูเนี่ยเป็นเอามาก ใช้เงินห้าแสนไปเพียงเสี้ยววิ คุณต้วนจะโทรมาทันทีที่เงินถูกโอนออก แต่ช่างมันเถอะ มึงมีคนเดียว"

         พูดเรียบๆแต่ว่าซึมลงไปถึงใจ ก่อนมาร์คจะหันกลับ คนน้องก็ลุกขึ้นกอดจากทางด้านหลัง แนบหน้าลงไปนิ่งๆแบบนั้น

               "..."

             "แบมรักพี่  ขอบคุณครับ ไม่มีอะไรจะตอบแทนเลย นอกจากรักพี่..." 

         ไหล่พี่มันทั้งกว้างทั้งใหญ่บังคนตัวเล็กจนมิด เอวสอบและกล้ามหน้าท้องแน่นๆ  สองแขนกระชับกอด พร้อมคำพูดที่ทำเอาคนฟังถึงกับยกยิ้ม

          รักกูให้มากๆนะอีตัวดี...

               "ตอบแทนได้ ง่ายๆเลยอีสวย..."

          หันกลับมาจ้องคนหน้าหวาน น้องมันช้อนตามอง เท่านั้นแหละความอดทนก็ขาดผึง ช้อนคนตัวเล็กขึ้นแนบอก 

               "อื้อ เดี๋ยวตก จะทำอะไร "

              "พาไปตอบแทนที่เตียงไง อย่าดิ้น ครางหวานๆ รัดกันแรงๆ"

              "ไม่เอา ฮื้ออ ไม่ใช่แบบนี้ พี่มาร์ค คนลามก ปล่อยแบมนะ"

ตุบ

          และเหมือนความเถื่อนจะเก็บไม่อยู่ ร่างเล็กกระเด้งลงบนที่นอนตามแรงเหวี่ยง พอตั้งหลักได้ก็กระถดหนีไปชิดหัวเตียง


             "กลัวอะไร ฮึ" 

        คนทำยืนเท้าเอวมองกันอย่างขำๆ ทำเหมือนไม่เคยโดน ตอนโดนไม่เห็นกลัวแบบนี้นี่

            "ไม่เล่นนะ ไม่ให้ทำ พากลับบ้านแจงเลย เดี๋ยวมืด"

            "กล้าสั่งกูเหรอ อีตัวดีมานี่"

        แล้วก็โดนลากให้กลับมาอยู่ใต้อาณัติ ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พี่มาร์คฟัดผมจนไปไม่เป็น ได้แต่ดิ้นครวญคราง และหอบแฮ่กอยู่แบบนั้น

              "แฮ่ก อื้อพอแล้ว" 

        อีกฝ่ายจมูกแดงเพราะแรงฟัด ผมเห็นประกายความต้องการที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคม มีอารมณ์ใช่มั้ยมาร์ค ไม่นะ

              "ขอ..."

Rrrrrrrrrrrrr


         แล้วโทรศัพท์พี่มันก็ดังช่วยชีวิต ร่างสูงจุ้บผมแรงๆแล้วผละออก ก่อนจะกดรับสาย

            "ครับคุณต้วน " 

       แล้วพี่มันก็ออกไปข้างนอก เหมือนกั้นไม่ให้ผมได้ยิน แต่ก็ไม่ได้อยากรู้หรอก คงจะเป็นเรื่องเงินห้าแสนบาทนั่นชัวร์ๆ 

       ว่าแต่ผมจะได้กลับบ้านตอนไหนอ่ะ...



40%







ต่อ







         เช้านี้เป็นวันที่สดใสที่สุด เพราะตอนเย็นจะไปรับแม่มาพักที่โรงพยาบาล เพื่อให้หมอตรวจสุขภาพ

         หลังจากเมื่อคืนมาส่งตอนดึกจนแจงมันแซวว่าทำไมไม่ค้างไปเลย เช้านี้มาเรียนด้วยใจอิ่มเอิบ ถ้าจะกลับมาแล้วน่ารักแบบนี้นะ เถื่อนน้อยลงเยอะ

         คำว่ามึงมีคนเดียวยังดังก้องอยู่ในหูเลย ><

               "อ่ะ ยิ้มไป จีนมึงดูเพื่อนมึง ใกล้บ้าแล้ว ตั้งแต่ผัวกลับมาคืนดีนี่โครตเพ้อ" 
 
               "อย่าอิจฉาน่า หรือมึงอยากเห็นมันร้องไห้ล่ะ"

               "มึงอีกตัว คอแดงนะกูเห็น เพื่อนกูแต่ละคนนี่งามหน้าจริงๆ เบื่อ"

               "เฮ้ยอย่าพาลดิ่ โอ๋ๆไม่งี่เง่า เดี๋ยวกูให้เบอร์พี่แจ็คไป เค้าเคยถามจากกูหลายรอบแล้ว"

              "ไม่เอา!!  หยุดเลยๆๆ ไอ้จีน" 

          แบมแบมขำ เพื่อนสองคนเถียงกันไปมา เป็นความสุขที่เกิดขึ้นมาอย่างง่ายๆ หวนนึกไปถึงกีกี้ หากวันนั้นไม่ทำแบบนี้ คงจะได้นั่งหัวเราะอยู่ตรงนี้ด้วยกัน เฮ้ออ


Rrrrrrrrrrrr

-พี่มาร์ค-

             "ครับ"

            'อยู่ไหน..พี่รออยู่หน้าคณะ'

         คำว่าพี่ทำเอาแบมแบมคิ้วกระตุก มาไม้ไหนอีกอ่ะ จะอ้อนอะไรอีก

            "ทำไมรีบมาครับ ไหนบอกจะไปตอนเย็น แบมยังมีเรียนอีกสองชั่วโมง"

           'ออกมาเถอะ นะแบม ออกมาหาพี่'
 
        มันชักจะไม่ชอบมาพากลแล้ว เสียงพี่มาร์คมันดูอ่อนแรงและเหมือนกับหมดกำลังใจ คนตัวเล็กรีบเก็บกระเป๋า พี่มาร์คต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ



        รถคันหรูจอดรออยู่หน้าคณะจริงๆ ผมรีบเปิดประตูเข้าไป แล้วพี่มันก็ออกรถทันที

             "ไปไหนครับ ทำไมรีบจัง" 

        ถามอย่างสงสัย ร่างสูงไม่ตอบได้แต่จับมือไปวางหน้าตักนิ่งๆ บีบมือ ลูบมือผมอยู่แบบนั้น

             "..."

            "พี่มาร์ค แบมไม่ตลกนะ พี่เป็นอะไร"

           "นั่งเฉยๆ เดี๋ยวถึงแล้วจะบอกทุกอย่างเลย..."




        ผมนั่งอึดอัดให้พี่มาร์คบีบมือมาตลอดทาง ไม่ดีใจกับการกระทำอ่อนโยนเลยสักนิด เพราะรู้ว่ามันต้องมีอะไร

       จนรถเลี้ยวมาจอดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง พี่มาร์คจูงมือผมลงมา ผมเริ่มก้าวช้าๆเพราะกำลังคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด ทำไมมาโรงพยาบาลล่ะ ทำไมไม่ไปรับแม่ผมก่อน

            "สวย...มึงว่ากูจะเลี้ยงมึงได้ไหม.."

            "คะ..ครับ?"

           "อยู่กับกูนะ ทำใจดีๆ  แม่มึง...ไปสบายแล้ว"

           "...."


       วินาทีนั้นผมก็ได้รู้ว่าล้มทั้งยืนมันเป็นยังไง 



Mark side


        น้องมันล้มทั้งยืนแบบที่ผมคิด  ผมกระชับร่างเล็กขึ้นอุ้มแล้วพาไปปฐมพยาบาล จากนี้ผมต้องรับศึกหนักเพราะน้องคงฟูมฟายราวกับจะขาดใจแน่ 

        เหตุการณ์มันเลวร้ายและแก้ไขอะไรไม่ได้ ถึงผมจะชอบใช้เงินแก้ปัญหา แต่เรื่องนี้ ต่อให้รวยล้นฟ้าก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

              "พะ...พี่มาร์ค ฮึก...ไม่จริงใช่ไหม" 

        พอเห็นน้องมันร้องไห้ ผมก็ทำอะไรไม่ถูก  นอกจากโทรให้ป๊ากับม๊าลงจัดการ  น้องมันน่าสงสาร ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรนักหนา
เห็นแล้วยังเจ็บแทนเลย

              "ไม่ร้องกูอยู่นี่นะ"




---------------





ทำไมมันเจ็บขนาดนี้

         กลุ่มควันสีขุ่นลอยฟุ้งอยู่ในอากาส  ผมปาดน้ำตาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ ทำไมการจากลามันเจ็บขนาดนี้ ทรมานเหมือนจะตายให้ได้ทุกวินาที บางทีก็คิดเหมือนกันว่าตัวเองไม่ได้หายใจอยู่

              "ไม่ร้องไห้นะคะน้องแบม คุณแม่ไปสบายแล้วนะ"

           แรงโอบกอดทำให้ผมยังรู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ งานศพแม่ก็ได้ป๊ากับม๊าพี่มาร์คจัดการให้ ผมไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ผมไม่เหลืออะไรแล้วในชีวิต

          วันนี้เป็นวันเผาศพ พ่อแท้ๆของผมมากับผู้หญิงคนใหม่ที่ผมไม่เคยรู้จัก พ่อไม่โกรธผมแล้วแต่เราก็เข้าหน้ากันไม่ได้ ผมแค่ยกมือไหว้ พ่อแค่ยกมือลูบหัว แค่นั้น ส่วนพ่อเลี้ยงผมไม่เห็นเขาเลย คงจะทำตามข้อตกลงที่ให้กับพี่มาร์ค

         
           ทุกอย่างผ่านพ้นไป ผมถูกย้ายมาอยู่ที่คอนโดของพี่มาร์ค คนที่ผมจะเจอทุกสามเวลาหลังอาหาร  ยิ่งไปกว่านั้นคือป๊ากับม๊าจะให้ผมกับพี่มาร์คหมั้นกันเพื่อให้เกียรติผมกับแม่ ผมปฎิเสธเพราะไม่อยากผูกมัดพี่มัน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะพี่มาร์คตกลง 


               "หลับซะ" 

         ผมกำลังหนุนตักพี่มาร์คอยู่ที่โซฟา  ใช่ครับพี่มันอ่อนโยนลงมาก คงเห็นผมกำลังอ่อนแอ มือหนาลูบเบาๆที่หัวผม ตาดูโทรทัศน์ อีกมือถือกระป๋องเบียร์

              "ปวดตาจัง แสบจมูกด้วย" ผมยกมือขึ้นขยี้ แต่ก็ถูกมือหนาจับออกซะก่อน ร่างสูงก้มลงมานิดนึงเพื่อจ้องตาผม

            "ก็นอนสิ กูอยู่ตรงนี้ ข้างๆมึง ต่อไปนี้ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ "

        ผมยิ้มเบาๆกับคำพูดตรงๆที่พี่มันบอก ผมเชื่อเขาและหลับตาลงช้าๆ ก่อนสัมผัสเย็บเฉียบจะประทับลงมาที่เปลือกตาด้านซ้ายแผ่วเบา ตัวผมร้อนราวกับจะเป็นไข้ แต่ริมฝีปากพี่มาร์คเย็นเฉียบตัดกัน

             "..."

         สัมผัสนุ่มหยุ่นเลื่อนไปที่เปลือกตาอีกข้าง  ผมหลับพริ้มและยกมือขึ้นกระชับมือหนาของพี่มาร์คไว้ ก่อนจะถูกจูบแผ่วเบาอีกทีที่ปลายจมูก และจบลงที่ริมฝีปาก

             "อืม..." 

         ปากเย็นเจี้ยบบดคลึงไปมาบนริมฝีปากร้อนของผม ผมได้รสขมปร่าของเบียร์ พี่มาร์คไม่ได้ล่วงล้ำเข้ามามากนัก เพียงแค่ขบเม้นและดูดดึงกัน อ้อยอิ่งอยู่แบบนั้นแล้วผละไป  

         ผมรู้สึกดีขึ้นท่ามกลางหัวใจที่แตกสลาย แล้วผมก็ได้นอนหลับจริงๆ บนตักของพี่มันหลังจากไม่ได้นอนมาหลายวัน แม้พี่มาร์คจะจูบลงมาอีกกี่รอบผมก็ยินดีตอบรับ และไม่รู้สึกตัวอีกเลย




80%





ต่อ






        ผมเก็บอัฐิแม่ไว้ที่วัดใกล้บ้าน ความทรงจำในวัยเด็กของผมเริ่มตีรื้นขึ้นมา ผมเคยมีครอบครัวนะ แต่มันก็แค่เคย 

              "ไม่มีใครรักผมจริงๆเลยพี่... ทิ้งกันหมด" 

        ผมบอกพี่มาร์ค  เห็นใบหน้าเขาเลือนลางเพราะม่านน้ำตา พ่อผมแท้ๆยังไม่รักเลย นับประสาอะไรกับพ่อเลี้ยงหรือคนอื่นๆ

               "ร้องอีกแล้ว " แล้วผมก็โดนจูบ ตั้งแต่แม่จากไปผมถูกพี่มันจูบบ่อยมาก อย่างเช่นเมื่อวานที่ถูกจูบจนหลับไป ตอนร้องไห้ก็ถูกจูบอีก หรือแม้กระทั่งตอนนี้

                "..." 

         มันเป็นคำปลอยโยนจากพี่มาร์ค เขาไม่ได้ปลอบอะไรผม ไม่ได้พูดให้กำลังใจอะไรสักอย่าง นอกจากยืนข้างๆแล้วประทับความนุ่มหยุ่นลงมา แต่แปลกกลับทำให้ผมอุ่นใจ 

              "อื้อ~" 

               "ทำไมอ่อนโยนครับ นี่พี่มาร์คตังจริงหรือเปล่า"

         ผมพูดขำๆ เมื่อพี่มาร์คใช้ปลายนิ้วเช็ดปากให้ ผมเห็นเขายกยิ้มนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบ

              "ทำไม ชอบซาดิสต์?"

             "ก็เปล่า แต่มันละมุนเกินไป นี่แบมจะติดพี่แล้วนะ"

          ทีนี้เขาเลยเอาแขนมาล็อคคอผมแล้วพากลับรถ เป็นครั้งแรกในรอบอาทิตย์ที่โดนแกล้ง หลังจากที่โดนโอ๋มาตลอด

          ผมชอบนะ ไม่ว่าจะเถื่อนหรือละมุน เพราะผมรักพี่มาร์ค และผมเหลือเขาคนเดียวในชีวิตแล้ว...




         กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ผมไปเรียนเหมือนอย่างเคย จะสอบแล้ว จึงทุ่มเวลาอ่านหนังสือไปทั้งหมด พี่มาร์คเองก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกัน ทั้งเรียนทั้งงานที่โรงแรม

              "เทอมหน้าฝึกงานที่ไหนอ่ะ คิดไว้หรือยัง" จีนถาม วันนี้เรานัดติวกันที่บ้านของจีนหลังเลิกเรียน พี่มาร์คจะแวะมารับตอนมืดเพราะต้องเข้าโรงแรมก่อน 

             "กูคงหาโรงแรมดีๆแถวนี้อ่ะ มึงอ่ะแบม " 

             "กูคงฝึกโรงแรมพี่มาร์ค"

             "ฮะ!?"

             "MT. royal  โรงแรมป๊าม๊าพี่มาร์ค" ผมขยายความ ไอ้สองคนตาโตเพราะไม่เคยรู้มาก่อน สุดท้ายก็เล่าความเป็นมาให้ฟังจนหายอยากรู้กันไป

             "นางเอกกก ชีวิตดิ้ดี สวยก็สวย ผัวก็ร้วยรวย เฮ้ออวาสนาคนเรา" 

            "มาเป็นกูมะ จะได้รู้ชีวิตเป็นยังไง" 




        สองทุ่มกว่าๆบีเอ็มสีขาวก็มาจอดที่บ้านจีน ร่างสูงในชุดนักศึกษาเหมือนกันส่งขนมมาให้ พอเห็นชื่อก็รู้ว่ามันมาจากไหน MT. Royalนั่นเอง

             "ขอบคุณครับ" 

        ผมออกมาเอาขนมที่พี่มาร์คเอามาฝากกลับเข้าบ้าน ร่างสูงยื้อผมไว้และทำท่าเหมือนจะจูบลงมา ผมรีบเบี่ยงหลบ พี่นี่มันหน้ามึนจริงๆ

            "นี่มันบ้านคนอื่น..."

            "อืม..." 

        เข้าไปไหว้พ่อกับแม่จีน ส่วนผมก็กลับมาติวกับไอ้สองคนต่อ  กินไปทำไปจนเวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยงคืน และคนมารอรับก็หลับไปแล้ว 

            "ผัวหลับอ่ะแบม หล่อชิบหาย งานดีสุด แล้วมานั่งรอคือแบบ เทพบุตรชัดๆ"  

        ไอ้แจงพูดโดยไม่กลัวพี่มันจะได้ยินสักนิด ผมหันไปมองเทพบุตรที่ไอ้แจงบอก พี่มาร์คเนี่ยนะ เทพบุตรเหรอ ใช่หรือเปล่า

            "กลับกันเถอะ จะได้ไปพัก พี่บีไลน์มางอแงกับกูหลายรอบแล้วเริ่มรำคาญ " 

       สุดท้ายการติวของเราก็จบลง ผมปลุกพี่มาร์ค และพากันกับคอนโด


             "อื้อ~" 

       ยังไม่ทันจะเปิดประตูรถผมก็ถูกดึงเข้าไปจูบ มือหนาจับสันกรามของผมให้เงยรับ ผมดิ้นอึกอักอยู่พักนึงก่อนจะยอมให้อีกฝ่ายล่วงล้ำเข้ามาด้วยลิ้นร้อน จนพี่มาร์คผละออกไปผมถึงฟุบลงที่อกแข็งๆด้วยใบหน้าแดงซ่าน

       นี่นะเทพบุตรที่ไอ้แจงบอก

       แค่นั้นไม่พอ ซอกคอขาวก็ถูกปลายจมูกโด่งซุกไซร้ ผมได้ยินเสียงดูดดึงให้จั้กจี้หูเล่น หูเริ่มอื้อแล้วครับ ถ้าจะมีเซ็กส์กันตรงนี้ผมคงต้านไม่ได้

             "แฮ่ก...พี่ ที่นี่มัน..."

             "นี่รถกูถ้าจะทำ ทำไมจะทำไม่ได้"

        เสียงพร่ากระซิบชิดใบหู  ผมกัดปากมองคนที่ไม่มีวี่แววง่วงเลยสักนิด ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันพี่มันคงจะอดกลั้น ไหงจู่ๆถึงมาระเบิด แล้วนี่จะละเมิดคำสั่งป๊าม๊าหรือยังไง

            "จะขัดคำสั่งป๊าม๊าเหรอ..." 

       ไม่ใช่ผมไม่อยากให้พี่มันสัมผัส แต่เพราะกลัวว่าจะถูกเบื่อเร็วเกินไป ผมยังจำก่อนที่ม๊าต้วนจะกลับไปได้เลย ถึงเขาจะให้ผมหมั้นกันแต่ม๊าก็กระซิบบอกเคล็ดลับมัดใจพี่มาร์คให้

           'อย่ายอมพี่มาร์คเด็ดขาด ถ้าหนูไม่ได้ยินคำว่ารักออกมาจากปาก'

        ครับ ถึงการกระทำจะบ่งบอกว่าเราไปถึงขั้นไหน แต่ผมยังไม่เคยได้ยินคำๆนี้เลย ไม่เคย...

           "มีแค่เราสองคน อีสวย... นานแล้วนะที่ไม่ได้ทำกัน" 

       มันกึ่งเว้าวอน ดวงตาคมกับลมหายใจอุ่นๆ ผมโดนลูบปากอิ่มสีสดไปมา มือเล็กๆถูกจับไปคล้องคอ

           "พี่มาร์ค ที่นี่มันที่จอดรถ"

           "งั้นขึ้นห้อง"

           "พี่..." ผมอ่อนใจ ไม่รู้จะเชื่อม๊าต้วนดีมั้ยเรื่องคำบอกรัก 

            "กลัวอะไร กูไม่ทำแรงก็ได้ หืม..."

        พี่มาร์คไม่ยอมปล่อย ยังคลอเคลียแถวมุมปากผม พี่มันอยากได้คำตอบ  ผมอยากได้คำบอกรัก

           "ไม่ใช่แบบนั้น คือ...รอหมั้นก่อน"

          "รอหมั้นกูก็ตายพอดี...อยู่ด้วยกันแบบนี้ คิดว่ากูจะทนไหวไหม ฮึ นุ่มไปทั้งตัว สวยจนละสายตาไม่ได้ กูหลงมึงแล้วนะ...อีตัวดี"

       คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาร้อนวูบไปทั้งตัว นอกเหนือจากนั้นคือใจเต้นรัว พี่มาร์คบอกว่าหลง หลงงั้นเหรอ 

       หลงกับรักอะไรดีกว่ากัน

           "..."

          "อ่ะ ไม่ทำก็ได้ ทำหน้ายังกะจะร้องไห้ ไปขึ้นห้อง ไม่ทำแล้ว"  

      พี่มันคงคิดว่าผมไม่ยินยอม แต่จริงๆแล้วผมแค่สับสน สุดท้ายผมก็ลงจากรถตามร่างสูงไป ไม่ทำก็ดีแล้ว

          "ขอบคุณครับ"

          "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวมึงก็จะได้รู้ว่าพอถึงเวลานั้น กูจะเป็นยังไง จะคลั่งแค่ไหน..."

       มีหันมาขู่กันให้หวาดเสียว ผมแอบบึนปาก ที่ผ่านมาถือว่าก็แล้วกันไป แต่ต่อจากนี้นะมาร์ค ขาอ่อนก็จะไม่ให้เห็น 
ถ้าไม่ได้ยินคำว่ารัก...


       ไม่รักก็ไม่ให้เอาหรอก เชอะ!




100%







///////////////

อัพพพ!!! ไม่เยอะแต่จะพยายามมาทุกวัน

จะต้านพี่เขาอยู่ไหมลู้กกก...

สกิลความหื่นพี่มาร์คจะอัพขึ้นเรื่อยๆ นะคะ  เดี๋ยวยิ่งน้องหายเศร้าNC จะมาทุกตอน เอ้ย!!!
5555 
คุณม๊าต้วนร้ายกาจมาเป่าหูลูกสะใภ้ได้ยังไง สวยเลยไม่ยอมพี่เขาเลยเห็นไหม
แล้วเมื่อไหร่อิพี่จะบอกรักน้อง อะไรจะมากระตุ้นดีล่ะ อิอิ เม้นๆๆๆ



มันจะหวานหม่นๆหน่อยนะคะ แต่เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป ในมุมนี้จะเห็นว่าน้องไม่เหลือใครอีกแล้วจริงๆ และพี่มาร์คที่ดูเหมือนจะไม่จริงจังแต่แรก แต่ตอนนี้ให้น้องหมดทุกอย่างเหมือนกัน เขาจะค่อยๆซึมซับ น้องแบมรักพี่มันอยู่แล้ว เหลือแต่พี่มาร์คที่ต้องทำให้ทุกอย่างชัดเจนสักที เห็นความละมุนของเขายังคะ มันจะแฝงไปด้วยตัวตนของพี่มาร์คอยู่ เม้นๆๆๆ



Shopee
น้องน่ารักกกมากกกก เพียงเสี้ยววิที่สบตากัน โครคเขิลล นางเนียนมากกก โอ้ยยยกี่ครั้งก็ไม่ชิน รักนางรักหุ่นนาง โรคจิตซูมแต่ตอนนางควงเอว แง่งงง
ถามว่าคุ้มมั้ยกับเงินเกือบๆสองหมื่นได้แค่นี้ มันไม่คุ้มตั้งแต่เป็นติ่งแล้วล่ะเสียแต่เงิน แต่มันเป็นความสุขของเรา โครตมีความสุขเลย


ขอบคุณที่ติดตาม เม้นๆๆๆๆ ฝากไปเม้าท์ไปดันใน #Butterflyมบ 
บายค่าา

@pali_party

///////////////////


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.599K ครั้ง

193 ความคิดเห็น

  1. #4777 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:01
    สุดยอดเลยแบม เก่งมากเลยคนดี
    #4777
    0
  2. #4598 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:57
    ฮ่าๆๆๆลูกเอ้ยยยย
    #4598
    0
  3. #4583 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:58
    เยี่ยมคะลูกใจเเข็งเข้าไว้55
    #4583
    0
  4. #4441 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:21
    ดีลูกดี555555
    #4441
    0
  5. #4263 kanpimark9397 (@kanpimark9397) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:35
    มือไม้อ่อนเลย
    #4263
    0
  6. #4099 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:47
    แบมต้องใจแข็งเข้าไว้นะ อย่าไปยอม 55555
    #4099
    0
  7. #3985 ออมม่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 09:46

    น้องจะทนลูกอ้อนได้แค่ไหนกัน

    #3985
    0
  8. #3778 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 10:29
    รู้เรื่อง!น้องแบม 555555
    #3778
    0
  9. #3603 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:43
    พี่ดีมากๆอยู่ข้างๆน้องตลอด แต่ความหื่นยังเหมือนเดิม
    #3603
    0
  10. #3519 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 01:23
    รักป๊ากับม๊าต้วนนนนนนน ดีกันจังงงง ไม่แปลกใจทำไมพี่มันดี ถึงจะปากไปหน่อยก็เถอะ
    #3519
    0
  11. #2615 bamboomaipai (@bamboomaipai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
    สวยๆไว้ค่ะลูกอย่าไปยอมพี่มันง่ายๆ..หึหึ
    #2615
    0
  12. #2518 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 07:12
    อยากได้ยินเหมือนกันนะมาร์ค บอกรักน้องสักที
    #2518
    0
  13. #2438 A'Ice JiJa (@icezy1jaypark2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
    งือออออความละมุนของพี่ รักๆๆๆๆๆ
    #2438
    0
  14. #2374 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 10:54
    ฉันจะพาเธอลอย~~~ 5555555
    #2374
    0
  15. #2294 MB01 (@MB01) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:26

    ตายค่ะ
    #2294
    0
  16. #2283 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:12
    เเงงงงงงง ดีมากกกกกกก55555
    #2283
    0
  17. #2272 toto (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:48

    เขื่อเค้าหน่อยก็ดีนะแบม กลัวจะเดินไม่ได้555

    #2272
    0
  18. #2233 puy04650 (@puy04650) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:36
    พี่ดูหิวจัด 555555
    #2233
    0
  19. #2227 Pitta-Blue (@Pitta-Blue) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 10:23
    เล่นตัวไว้ลูกให้อิพี่มันคลั่ง 555555
    #2227
    0
  20. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 02:40
    บ้าไปแล้ว ทำไมหยุดเขินไม่ได้5555
    #2226
    0
  21. #2224 Ratchayapan (@Ratchayapan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 01:27
    เขินตอนเค้าจูบปลอบกันจัง อิอิ แอร้ยยย บ้าไปแล้วว
    #2224
    0
  22. #2223 EHMB98 (@kimoojikimooji) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 01:03
    นั่นมาร์ค จะไม่ได้เห็นขาอ่อนน้อง วรั้ยยยย
    #2223
    0
  23. #2222 Love AmeriThaiKong (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:28

    ดีนะม๊าต้วนเทรนไว้ก่อนแล้ว ไม่งั้นละก็โดนอิพี่ขี้หื่นไปไม่รู้กี่ครั้งละ 55555สม อดไปนะคะมาร์คต้วน
    #2222
    0
  24. #2221 Rii#93 (@Rapeepan11554) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:10
    อย่าไปยอมลูกก
    #2221
    0
  25. #2220 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:09
    ทีมขุ่นแม่ข่ะะะ
    #2220
    0