กี่ครั้งก็ยังเป็นเธอ

ตอนที่ 3 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 61

เวลา 16.00 น. ณ ห้องประชุมฝ่ายบริหาร
คณะผู้บริหารและคณะครูที่มีหน้าที่ทำงานอยู่ในฝ่ายวิชาการต่างนั่งกันอยู่เรียงรายเพื่อเตรียมการประชุมกับผู้อำนายการคนใหม่ของโรงเรียน สมาชิกในนั่นมีต่าย ปุ๊ก และปุ้มอยู่ด้วย ปุ้มและปุ๊กติดกัน แต่ต่ายต้องไปนั่งฝั่งตรงข้ามเพื่อเตรียมกล่าวต้อนรับ เมื่อทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อย 5 นาทีต่อมา ท่านผู้อำนวยการคนใหม่จึงเข้ามาในห้องประชุม "มาแล้วปุ้ม ขนาดอยู่ไกลๆยังดูดีมากเลย" ปุ๊กแอบกระซิบกับปุ้ม "โถ่ววว สายตาดีจังนะแม่คุณ" ปุ้มแซว ต่ายแอบมองมาหาทั้งสองคนแล้วส่งสัญญาณให้จุ๊ๆ ทั้งสองจึงหยุดกระซิบกัน เมื่อผอ.คนใหม่เข้ามาถึงก็มีเสียงฮือฮาประหนึ่งอยู่ในดงอึ่งอ่าง "นี่ แกๆไหนบอกว่าอายุ 52 แล้วไงยังหล่ออยู่เลย " "ช่ายยย ดูดีมากเลยอ่าา" ทุกคนซุบซิบกันอย่างออกรสออกชาติ ต่างจากคนที่เมื่อกี้ร่าเริงอยู่แต่ตอนนี้กับเงียบกริบไม่มีแม้แต่เสียงหายใจหลุดออกมา "ปุ้ม!!!ๆ" ปุ๊กแอบสะกิดเพื่อน "ฮะๆ ว่าไง" ปุ้มสะดุ้ง
"เป็นไรเปล่า หน้าซีดเชียว" ปุ๊กถามเพื่อนเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนไม่ค่อยดี "ป่าว หิวน้ำนิดหน่อยอ่า" ปุ้มปฎิเสธอย่างตะกุกตะกัก เมื่อผอ.คนใหม่นั่งลงที่หัวโต๊ะ ต่ายก็เริ่มแนะนำสมาชิกที่อยู่ในห้องประชุมซึ่งมีประมาณ 10 กว่าท่าน "นี่คุณครูนิดากร เลื่องวิริยา หัวหน้ากลุ่มสาระภาษาต่างประเทศคะ" ต่ายแนะนำ ปุ๊กยกมือขึ้นไหว้และกล่าวสวัสดี "และท่านต่อมาคือคุณครู เบญญาภา เจริญกิตติไพศาล ดูแลการประสานงานนอกสถานที่คะ"  ปุ้มยกมือไหว้แต่กับก้มหน้าก้มตา ต่างจากคนที่ถูกไหว้ที่มองแล้วมองอีกแล้วก็แอบยิ้มมุมปาก ต่ายแนะนำคุณครูท่านต่อไป ทั้งๆที่ยังงงว่าปุ้มเป็นอะไรเพราะปกติก็ไม่เป็นแบบนี้ 
"ปุ้มๆ เป็นอะไร ทำไมเอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่มีมารยาทเลยนะ" ปุ๊กกระซิบอย่างตำหนิ แต่ก็ไ่มีคำตอบอะไรออกจากปากคนที่นั่งนิ่ง เมื่อต่ายแนะนำทุกอย่างหมด ผอใคนใหม่ก็เริ่มพูดแนะนำตัวเอง "สวัสดีคุณครูทุกท่านนะครับ ผม อดิศวร พานิชสกุล ผมยินดีที่ได้รู้จักทุกท่าน และยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาอยู่ที่โรงเรียนนี้ ... @##^*#$#@@*&((_*%$*))(*^$$@...ผมขอปิดการประชุมเพียงเท่านี้ครับ" เมื่่อผอ.พูดจบทุกคนก็ปรบมือ  แต่ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าสายตาสุดท้ายของผอ.นั่นมาหยุดที่ปุ้ม ทุกคนต่างเดินเข้าไปพูดคุยกันผอ.คนใหม่สุดหล่อ แต่ปุ้มกลับรีบเดินออกจากห้องประชุมและรีบไปที่ห้องทำงานของตัวเองที่ตอนนี้น้องๆที่ทำงานอยู่คงกลับบ้านกันหมดแล้ว คนที่ถูก
ลุมล้อมด้วยคนที่เข้าไปแสดงความยินดี เห็นหลังคนวิ่งออกไปแว๊ปๆ เขามั่นใจเลยว่าต้องเป็นคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมองหน้าเขาตลอดทั้งการประชุม
     เมื่อปุ้มมาถึงห้องก็กระแทกก้นลงบนเก้าอี้ตัวโปรดแล้วเอามือทุบโต๊ะดัง ปัง! "โถว่เว้ย โรงเรียนมีเป็นหมื่นเป็นแสนทำไมต้องมาโรงเรียนนี้วะ ฮะ???หลบมาได้ตั้ง10กว่าปี โถ่วชิวิต" ปุ้มพูดอย่างหัวเสีย "ปุ้มเป็นอะไร ไม่สบายหรือป่าว เห็นรีบออกมา" ต่ายเข้ามาในห้อง ถามอย่างเป็นห่วง "อ่อ ไม่ได้เป็นไร" ปุ้มตอบแบบฮวนๆ "ไม่เป็นไรแล้วทำไมตอนอยู่ในห้องประชุมก้มหน้าก้มตาตลอดเลย" ปุ๊กซักไม่เลิก "แค่ไม่ชอบขี้หน้าผอ.คนใหม่อ่า" ปุ้มตอบ ต่ายทำหน้างง "พึ่งเจอเขาเมื่อกี้นี้ เขาไปทำอะไรให้ถึงไม่ชอบขี้หน้าเขา" ต่ายถาม "นั่นดิหน้าออกจะดี พูดจาก็ดี รูปร่างก็ดี ออกจะperfect แถมหล่อขนานนี้ยังไม่มีภรรยาอีกด้วย" ปุ๊กเริ่มสรรเสริญผอ.คนใหม่ให้ปุ้มฟัง แต่คนฟังเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ "ยังไม่มีเมีย อยากจะขำให้ฟันหลุด ไม่มีเมียแต่มีอีหนูซุกไว้เป็นฝูงเชื่อปุ้มสิ อ่อ แล้วก็เลิกเพ้อถึงไอ้ความ PERFECT อะไรนี่สักที ไม่งั้นปุ้มจะไปฟ้องพี่ณรงค์" ปุ้มพูดพลางเก็บของใส่กระเป๋าใบโปรด "อะไรเนี้ย ไม่ชอบหน้าผอ.คนใหม่แล้วมาพาลใส่ปุ๊กแบบนี้ก็ได้หรอ บ้า! แล้วนี่จะไปไหนเนี้ย" ต่ายตำหนิและถามอย่างสงสัย "ไม่ได้พาลคะ ปุ้มจะกลับบ้านคะ" ปุ้มหยิบกระเป๋าใบโปรดมาสะพายแล้วเดินไปหอมแก้มต่ายกับปุ๊กที่ยืนหน้าหงิกอยู่ "แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะคะสาวๆ" ปุ้มตะโกนกลับมาในขณะที่เดินออกไปแล้ว "อะไรของมันวะ" ต่ายกับปุ๊กหันมามองหน้ากันแบบงง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น