into your eyes ♡ #onghoon

ตอนที่ 3 : CHAPTER : O3 (25%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

CHAPTER : O3

Into your eyes

 

 

 

 

 

 

 

จีฮุนเหมือนคนสติหลุดตั้งแต่ก้าวขาลงจากรถของซองอู สมองหยุดประมวลผลเหมือนกับคอมพิวเตอร์ที่ระบบขัดข้องจนทำงานไม่ได้ สองขายืนนิ่งอยู่กับที่ ริมฝีปากบูดเบี้ยวเพราะเจ้าตัวพยายามกลั้นยิ้ม และใบหน้าที่แดงฉ่าเหมือนลูกตำลึงสุก ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นฉายซ้ำในหัวครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนเทปที่ถูกสั่งให้เล่นซ้ำไม่หยุด

 

พัคจีฮุนกำลังจะระเบิด

 

แค่ถูกขอเบอร์ทำไมถึงอาการหนักขนาดนี้!

 

รถแท็กซี่หลายต่อหลายคันขับผ่านหน้าไปแต่จีฮุนก็ไม่มีทีท่าว่าจะโบกมือเรียก เขายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองต้องกลับบ้าน เพิกเฉยต่อทุกสิ่งรอบตัวทั้งสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ตัวใหญ่ที่เขาชอบ คุณลุงเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่หิ้วขนมปังกลิ่นหอมผ่านหน้า หรือแม้แต่คนขับรถมอเตอร์ไซด์ที่จอดรถมองเขามาสักพักแล้ว

 

จีฮุนติดอยู่ในห้วงแห่งความรักโดยสมบูรณ์แบบ

 

 

 

 

 

นับว่ายังโชคดีอยู่บ้างที่สุดท้ายแล้วเขาไม่ได้ยืนสติหลุดท้าลมหนาวอยู่แบบนั้นตลอดทั้งคืน ตอนนี้จีฮุนได้กลับบ้านมาอาบน้ำและซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่น ๆ ภายในห้องนอนของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย

 

ต้องขอบคุณ ยุนจีซอง พี่ชายข้างบ้านที่บังเอิญออกไปหาอะไรทานรอบดึก เขาเจอจีฮุนยืนอยู่คนเดียวที่ป้ายรถประจำทางจึงจอดรถเพื่อเรียกให้กลับพร้อมกัน จีซองบอกกับเขาว่าเจ้าตัวจอดรถและยืนมองอยู่ตั้งนานแต่จีฮุนก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา ทั้ง ๆ ที่สายตามองตรงมาที่ตัวเองแท้ ๆ สุดท้ายจึงต้องดับเครื่องยนต์และเดินมาสะกิดให้ขึ้นรถกลับไปด้วยกัน

 

“ฮือออออออ”

 

จีฮุนฝังใบหน้าลงกับหมอนใบโต กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงกว้างพร้อมส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าที่สุดในชีวิต งี่เง่ายิ่งกว่าวันที่เคยตื่นสายจนติดกระดุมผิดเม็ดไปพรีเซนท์งานกับอาจารย์สุดโหดที่คณะเมื่อหลายปีก่อน

 

ทุกอย่างเป็นเพราะองซองอูนั่นแหละ!

 

เด้งตัวลุกขึ้นหลังก่นด่าคนที่ทำให้มีสภาพน่าอับอายในใจเสร็จ จีฮุนเหลือบมองตัวเองในกระจก เขาในตอนนี้ดูไม่ต่างไปจากลูกบอลกลม ๆ เหมือนที่เพื่อนของเขาชอบล้อเลยสักนิด

 

แถมยังเป็นลูกบอลสีแดงเพราะความเขินอีกต่างหาก

 

จีฮุนล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มือเล็กยกขึ้นก่ายหน้าผาก เหม่อมองเพดานสีขาวภายในห้องนอน พลางคิดทบทวนถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

 

นี่คือเรื่องจริงใช่มั้ย ? จีฮุนถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ กับตัวเองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นมันน่าเหลือเชื่อเกินไปสำหรับเขา

 

 

สิบปี

 

ระยะเวลาสิบปีที่คิดว่าตัดใจจากคนคนนั้นไปแล้ว

 

สิบปี

 

ตลอดสิบปีที่คิดว่าลืมความรักแบบเด็ก ๆ พวกนั้นไปแล้ว

 

ทุกอย่างตลอดสิบปี

 

ทุกอย่างพังทลายลงภายในชั่วพริบตาที่สบตากับเขา

 

พริบตาที่จีฮุนสบตากับองซองอู

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับความฝัน อาการใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าว และไม่เป็นตัวของตัวเองทำให้รู้ได้ทันทีว่าจีฮุนไม่เคยลบองซองอูออกไปจากหัวใจได้เลย

 

น่าแปลก

 

จีฮุนคิดว่ามันแปลกมากที่ความรักในวัยเด็กสามารถยืนหยัดมาได้เป็นเวลาถึงสิบปี เขาเถียงกับตัวเองในทีแรกว่าอาจเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกขององซองอูที่ดูดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเลยทำให้เขารู้สึกชอบอีกฝ่ายขึ้นมาอีกครั้ง

 

แต่เปล่า จีฮุนคิดว่าไม่ใช่... เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อเห็นซองอูครั้งแรกในงาน

 

หลังจากนั้นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึก

 

จีฮุนหัวเราะเบา ๆ นึกขำตัวเองที่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากสิบปีที่แล้วเลยสักนิด ไร้ความกล้า ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าพูดคุย หรือแม้แต่เหตุผลของการ ตกหลุมรักอีกครั้ง ของเขา

 

เหมือนกับครั้งแรกไม่มีผิด

 

 

 

 

เมื่อสิบปีก่อน

 

พัคจีฮุนวัยสิบห้าปี กำลังศึกษาในระดับชั้นมัธยมต้นปีสาม เขาเป็นเด็กเงียบ ๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ทำให้มีเพื่อนสนิทไม่มาก ผลการเรียนจัดอยู่ในเกณฑ์ดีจนถึงดีมาก แต่ไม่ชอบทำกิจกรรมสักเท่าไร

 

ชีวิตของพัคจีฮุนในช่วงสัปดาห์แรกของการเรียนเป็นช่วงเวลาที่เรียกได้ว่าน่าเบื่อที่สุดช่วงหนึ่งก็ว่าได้ เขามาถึงโรงเรียนเช้าเป็นอันดับแรก ๆ ของห้อง และมักจะฟุบหลับไปจนถึงเวลาเข้าเรียน ทานอาหารมื้อกลางวันที่โต๊ะ ฟุบหลับไปอีกครั้ง หรือเปลี่ยนสถานที่ไปงีบหลับที่ห้องสมุดของโรงเรียนบ้างในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว และตรงดิ่งกลับบ้านทันทีที่กริ่งเลิกเรียนดังขึ้น

 

การเรียนในระดับชั้นมัธยมต้นปีสุดท้ายมีสีสันขึ้นมาบ้างเมื่อชมรมต่าง ๆ ทยอยเปิดรับสมาชิกใหม่ในช่วงสัปดาห์ที่สองของการเรียน เพื่อนร่วมห้องเริ่มปรึกษาหารือกันถึงความน่าสนใจในแต่ละชมรม บ้างก็สนใจชมรมคหกรรม บ้างก็สนใจชมรมศิลปะ

 

จีฮุนหยิบใบสมัครที่ได้รับมาจากครูประจำชั้นเมื่อชั่วโมงโฮมรูมตอนเช้าออกจากกระเป๋า พลิกอ่านรายละเอียดอยู่สักพักก่อนจรดปลายปากกากรอกใบสมัครจนครบทุกช่อง เด็กหนุ่มระบายยิ้มออกมาด้วยความพอใจ รู้สึกตื่นเต้นที่จะสมัครเข้าชมรมกีฬาที่ตัวเองชอบ

 

จีฮุนไม่ชอบกิจกรรม ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาจึงไม่สนใจที่จะเข้าชมรมไหนเลย แต่ปีนี้แตกต่างออกไป เขาสนใจกีฬาฟุตบอลหลังจากถูกพี่ชายข้างบ้านอย่างยุนจีซองชวนไปเล่นด้วยกันเมื่อช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา จีฮุนรู้สึกสนุกและอยากเล่นอย่างจริงจัง ชมรมฟุตบอลจึงกลายเป็นเป้าหมายสำคัญของเขาในการเรียนปีนี้

 

บทเรียนที่อาจารย์สาวสวยพูดอยู่หน้าชั้นเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จับใจความไม่ได้เลยสักนิด จีฮุนแกว่งปากกาในมือ ตั้งหน้าตั้งตารอเวลาเลิกเรียน เขาตื่นเต้นและเตรียมพร้อมขนาดที่ว่าเก็บของทุกอย่างลงในกระเป๋าหมดแล้ว เหลือเพียงปากกาในมือหนึ่งด้ามกับสมุดจดบาง ๆ หนึ่งเล่มบนโต๊ะ

 

เสียงกริ่งดังขึ้นบ่นบอกว่าเวลาแห่งการเรียนสิ้นสุดลงแล้ว และชมรมต่าง ๆ กำลังจะเปิดรับใบสมัครชมรมในอีกไม่ช้า เหล่านักเรียนที่มีชมรมที่หมายปองในใจต่างวิ่งกรูกันออกจากห้อง ตรงไปยังตึกห้องชมรมทางทิศตะวันออกของโรงเรียนทันที

 

ชมรมต่าง ๆ จะปิดรับใบสมัครในเวลาห้าโมงเย็น จีฮุนได้ยินมาว่าบางชมรมอย่างชมรมศิลปะ ชมรมโคฟเวอร์แดนซ์ และชมรมดนตรีจะปิดรับสมัครก่อนเวลา เพราะจำนวนนักเรียนที่สนใจค่อนข้างมากในทุก ๆ ปี ทำให้ไม่สามารถรับเข้าเป็นสมาชิกได้ทั้งหมด แต่จีฮุนไม่กังวลเรื่องนี้เท่าไรนัก ชมรมฟุตบอลที่เขาสนใจรับใบสมัครทั้งหมดที่ส่งเข้ามา และจะนัดวันอีกครั้งเพื่อคัดตัวสมาชิกใหม่เข้าชมรม จีฮุนค่อนข้างมั่นใจในฝีมือของตัวเอง เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของชมรมได้แน่

 

จีฮุนและกลุ่มเพื่อนแยกกันหลังจากต่างคนต่างมีชมรมที่ตัวเองสนใจ เขามุ่งตรงไปยังชมรมฟุตบอล เดินผ่านชมรมฮับกิโดที่รุ่นพี่ในชมรมแต่งตัวเต็มยศออกมารับใบสมัคร ชมรมคหกรรมที่ถือถาดอาหารออกมาเรียกสมาชิกเข้าชมรม จีฮุนที่อดทนต่อกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารพวกนั้นไม่ไหวเผลอตัวเดินตรงดิ่งไปหยิบมาทานหนึ่งคำ และต้องรีบวิ่งหนีออกมาอย่างรวดเร็วเมื่อมีรุ่นพี่คนหนึ่งเข้าใจผิดว่าเขาต้องการมาสมัครเข้าชมรม

 

หลังจากหนีรุ่นพี่ชมรมคหกรรมพ้นก็มาหยุดยืนพักหายใจอยู่หน้าชมรมบาสเกตบอลจนเกือบจะถูกเข้าใจผิดว่ามาสมัครเข้าชมรมอีกครั้ง จีฮุนปฏิเสธเป็นพัลวันพร้อมกับยื่นขาสั้น ๆ ของตัวเองให้รุ่นพี่ดู ขาเขาก็มีอยู่แค่เนี้ย จะให้เล่นบาสกับพวกพี่ที่ตัวสูงเท่าตึกได้ยังไงกัน!

 

ดูเหมือนว่าในปีนี้แกนนำของแต่ละชมรมจะออกตามหาตัวสมาชิกกันยกใหญ่ จีฮุนไปหยุดยืนพักที่ไหนก็ถูกเข้าใจผิดว่าอยากจะสมัครเข้าชมรมนั้นเกือบทุกครั้ง สาเหตุมาจากปีนี้มีนักเรียนยื่นใบสมัครน้อยกว่าปีอื่น ๆ ขนาดชมรมศิลปะที่น่าจะปิดรับใบสมัครไปแล้วก็ยังเปิดรับอยู่ และจีฮุนก็พอจะรู้ว่าเพราะอะไรรุ่นพี่ของแต่ละชมรมถึงต้องมาเดินถือโทรโข่งประกาศหาคนที่สนใจอยู่แบบนี้

 

จีฮุนทอดสายตามองไปยังชมรมหนึ่งที่มีนักเรียนจำนวนมากเบียดเสียดกันอยู่ นี่คงจะเป็นชมรมเดียวที่จีฮุนสามารถมายืนพักหายใจได้โดยไม่มีรุ่นพี่คนไหนเข้าใจผิดว่าอยากจะมาสมัครเข้าชมรมของตัวเอง เพราะลำพังตอนนี้พวกเขายังจะเอาตัวเองไม่รอด

 

ชมรมดนตรี เป็นชมรมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในปีนี้ สาเหตุคงจะเป็นเพราะ พวกพี่มินฮยอนที่นักเรียนหญิงในห้องพูดกันได้ขึ้นเป็นประธานชมรมต่อจากรุ่นพี่คิมจงแดที่เรียนจบไป

 

กลุ่มพวกพี่มินฮยอนที่ว่าคือกลุ่มนักเรียนชายชั้นมัธยมปลายปีสามหน้าตาดีที่บรรดานักเรียนหญิงในโรงเรียนทุกชั้นปีเรียกได้ว่า คลั่งไคล้ เลยก็ว่าได้ จีฮุนพอจะรู้จักพวกเขาและเคยเห็นผ่าน ๆ ตามาบ้าง กลุ่มของพวกพี่มินฮยอนที่ว่ามีกันทั้งหมดกี่คนเขาไม่รู้ แต่มีสามคนที่โดดเด่นขึ้นมาจนมีฐานแฟนคลับในโรงเรียน และเขาก็ไม่รู้อีกนั่นแหละว่าสามคนที่ว่านั่นชื่ออะไรบ้าง แต่ก็พอจำได้ลาง ๆ ว่าพวกเขาหน้าตาดีอย่างที่พวกผู้หญิงบอกจริง ๆ

 

และจากสาเหตุดังกล่าว นักเรียนหญิงมากมายจากเกือบทุกชั้นปีจึงได้มาชุมนุมรวมกันอยู่ที่หน้าชมรมดนตรีโดยมิได้นัดหมายและยังไม่มีทีท่าว่าจะหมดลง รุ่นพี่สมาชิกชมรมคนหนึ่งตะโกนใส่โทรโข่งจนแทบหมดลมให้เหล่าคนที่มายื่นใบสมัครเลิกเบียดเสียดกันเข้ามา แต่ไร้ผล พวกเธอไม่ได้ยินและยังพยายามเบียดตัวเองเข้าไปเพื่อส่งไปสมัคร จีฮุนเห็นรุ่นพี่คนนั้นเงื้อโทรโข่งขึ้นสูงเหมือนกับอยากจะฟาดหัวตัวเองให้ตาย ๆ ไปซะตอนนี้

 

จีฮุนไม่คิดอยากจะย่างกรายผ่านหน้าบริเวณชมรมดนตรีเลยสักนิด เพราะปริมาณของผู้คนที่ยังหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย จนทำให้ทางเดินที่เคยกว้างจนเกือบจะเล่นแบดมินตันได้แคบลงถนัดตา เหตุผลเพียงเหตุผลเดียวที่เขามายืนอยู่หน้าชมรมยอดนิยมตอนนี้มีเพียงสาเหตุเดียวคือ ชมรมฟุตบอลของเขาดันอยู่ติดกับชมรมดนตรีน่ะสิ!

 

พื้นที่ที่จีฮุนเคยยืนพักหายใจถูกแย่งไปโดยนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปลายสองคน พวกเธอยืนชะเง้อชะแง้มองฝ่าบรรดากลุ่มนักเรียนที่ยังคงเบียดเสียดกันอยู่ด้านหน้าโดยไม่สนใจจีฮุนที่ยืนตัวกลมอยู่ตรงนั้นสักนิด

 

 

แค่รุ่นพี่ในโรงเรียน ทำไมเป็นเอามากขนาดนี้นะ

 

 

จีฮุนส่ายหน้าอย่างเอือมระอาก่อนจะเดินออกมาจากบริเวณนั้น เขาไม่อยากจะอยู่แถวนี้นานเท่าไรนัก เพราะถ้าหนึ่งในสามคนที่นักเรียนหญิงพวกนี้กรี๊ดกร๊าดโผล่มาเขาคงถูกเหยียบตายเป็นแน่

 

แต่ดูเหมือนเขาจะตัดสินใจช้าไปหน่อย

 

เพราะหนึ่งในสามคนที่ว่านั่น มาถึงที่นี่แล้ว

 

“พี่ซองอู! รับใบสมัครหนูหน่อยค่า!

 

เสียงตะโกนดังขึ้นด้านหลัง จีฮุนเหลีอบมองก่อนจะพบว่ารุ่นพี่มัธยมปลายคนหนึ่งกำลังถูกรุมล้อมโดยเหล่านักเรียนหญิง เขาถูกยัดแผ่นกระดาษที่คาดว่าเป็นใบสมัครและจดหมายรักใส่มือจากทั่วทุกสารทิศ จีฮุนเห็นหน้าคนคนนั้นไม่ชัดเท่าไรนักเพราะอีกฝ่ายถูกเบียดจนเซไปเซมา แต่ด้วยใบหน้าที่โดดเด่นทำให้จำได้ทันทีว่าคนคนนี้คือหนึ่งในสามคนที่มีกลุ่มแฟนคลับ

 

อ๋อ.. คนนี้หรอซองอู

 

เพราะกำลังให้ความสนใจกับรุ่นพี่ตัวสูง จีฮุนจึงไม่ทันสังเกตเห็นกลุ่มนักเรียนหญิงกลุ่มใหม่ที่กำลังวิ่งตรงมาจากอีกฟากหนึ่ง เขาถูกชนเต็มแรงจนกระเด็นไปชนกับตาข่ายกันสำหรับเล่นเทนนิส

 

อะไรนักหนาวะเนี่ย!

 

จีฮุนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บหลังถูกเบียดซ้ำโดยนักเรียนหญิงรูปร่างอวบคนหนึ่ง ใบหน้าแนบไปกับตาข่ายจนเป็นรอย เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดเปื้อนสนิมจากตาข่ายเหล็กจนเป็นคราบ แม่จะต้องดุเขาแน่ ๆ เขาดูเหมือนการ์ตูนที่ตัวเอกถูกผลักจนแบนไปกับกำแพงยังไงอย่างนั้น

 

เหมือนเกมการเอาชีวิตรอด จีฮุนค่อย ๆ คลานออกมาจากสถานที่เกิดเหตุด้วยความยากลำบาก รู้สึกผวากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นักเรียนหญิงพวกนี้ดูเหมือนกับซอมบี้ที่บุกมากินสมองของรุ่นพี่ตัวสูงคนนั้นมากกว่ามาสมัครเข้าชมรม

 

ทันทีที่ลุกขึ้นยืนได้ จีฮุนหันมองคนที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องอยู่ในสภาพดูไม่จืด ตัวการยังคงยิ้มลอยหน้าลอยตารับใบสมัครอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิดว่าเหล่าแฟนคลับของเขาทำให้จีฮุนลำบากมากแค่ไหน

 

ซองอู

 

องซองอู

 

ไม่ชอบหน้าแม่ง

 

 

25 %

 

            _______________________________________________

talk;

เอาไปแค่นี้ก่อน เดี๋ยวจะหาเวลามาปั่นต่อฮะ ยังไม่ได้เช็คคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #35 Luv Jihoonnie~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:43
    รอมาต่อนะคะ เพิ่งมีโอกาสได้อ่าน ชอบมากค่ะ
    #35
    0
  2. #32 Real_jrp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:42
    คิดถึงมากค่ะ;-;
    #32
    0
  3. #31 MDOUBLEOTODAK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:41
    ฮือ น่ารักมากก รอไรท์มาต่อนะคะ
    #31
    0
  4. #27 เค้าเอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:11

    ตอนแรกไม่ชอบหน้าหรอกเหรออ แสดงว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นต่อมาแน่ๆ! ปูเสื่อรอเลยค่ะคุณไรท์ สู้ๆน้าาาา

    #27
    0
  5. #24 snownoona (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 00:03
    เอ้า ความประทับใจแรกติดลบแบบนี้แหละ พอเจอเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย จะมีอิมแพคกับเรามาก รออ่านเลยค่ะว่าคสพพวกเค้าตอนนั้นจะเป็นยังไงต่อ
    เป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ ^^ สู้ๆทั้งอีก 75% ที่เหลือและทุกๆเรื่องจ้ะ
    #24
    0