into your eyes ♡ #onghoon

ตอนที่ 2 : CHAPTER : O2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

CHAPTER : O2

Into your eyes

 

 

จีฮุนไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้

 

เขารู้

 

เขารู้ว่าตัวเองยังชอบคนคนนั้นอยู่

 

คนคนนั้น ที่เป็นรักแรกของเขา

 

พัคจีฮุนยังชอบองซองอูอยู่

 

ชอบเหมือนกับเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด

 

 

 

 

 

จีฮุนเหมือนคนไม่มีสติ เขาไม่รู้จะทำตัวยังไงหลังจากได้สบตากับองซองอูเมื่อครู่ ใบหน้าเห่อแดง เจ้าก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะเต้นช้าลงเลยสักนิด มือไม้อยู่ไม่ถูกที่ถูกทาง จีฮุนไม่รู้จะวางมันเอาไว้ตรงไหนดี

 

บ้าเอ๊ย นี่เรียกว่า การตกหลุมรักอีกครั้ง หรือเปล่านะ

 

ไอ้เหี้ยยยยยย พี่แจฮวานขึ้นเวทีแล้วววววววววว”

 

แจมินเขย่าแขนจีฮุนอย่างแรงจนหลุดออกจากภวังค์ สะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกสติของตนและให้ความสนใจกับคิมแจฮวานที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเวทีด้านหน้าพร้อมกับกีต้าร์ตัวหนึ่ง

 

สวัสดีครับ”

 

เสียงโห่เชียร์ดังขึ้นทั่วทั้งงานหลังนักร้องเสียงดีกล่าวทักทาย แจฮวานยกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เก้อก่อนจะเริ่มบรรเลงเสียงจากเครื่องดนตรีในมือพร้อมขับร้องด้วยท่วงทำนองอันแสนไพเราะ ทำเอาแจมินที่นั่งอยู่ข้างจีฮุนไถลตัวลงไปนอนกับโซฟาด้วยความปลื้มปิติ

 

เนี่ยแหละ เสียงนี้แหละที่กูซาบซึ้งเมื่อสิบปีที่แล้ว”

 

เว่อร์แล้วมึงอ่ะ”

 

จีฮุนหัวเราะให้กับท่าทางของเพื่อน เขาเองก็ถูกเสียงเพลงของคิมแจฮวานล่อลวงเข้าเช่นเดียวกัน จีฮุนหลับตาฟังท่วงทำนองจากเครื่องดนตรีและเสียงขับร้องที่แจฮวานตั้งใจเรียบเรียงถ่ายทอดออกมาด้วยความเพลิดเพลิน

 

เออ แล้วมึงจะกลับกี่โมง” แจมินละความสนใจจากเสียงดนตรีมาถามเพื่อนของเขา “จะให้กูแวะไปส่งมั้ย”

 

สองทุ่มครึ่งก็ว่าจะกลับแล้วว่ะ ไม่อยากอยู่ดึก”

 

อีกครึ่งชั่วโมง.. งี้กูไม่น่าได้ไปส่ง พี่ดงโฮน่าจะอยู่ยันจบงาน”

 

ไม่เป็นไร”

 

แล้วมึงกลับยังไง”

 

พี่แทฮยองบอกจะไปส่งข้างหน้านี่ เดี๋ยวกูโบกแท็กซี่กลับเอง”

 

เอามึงมาด้วยแล้วให้มึงกลับแท็กซี่เองอ่ะนะ” แจมินขมวดคิ้ว “ได้หรอวะ”

 

ไม่ต้องห่วง กูเรียกเก็บค่าแท็กซี่ย้อนหลังได้ ค่าเหนื่อยด้วย”

 

จากที่ไม่ชอบ กูเริ่มจะสงสารพี่เขาละ”

 

ของฟรีไม่มีในโลกโว้ย”

 

จีฮุนหัวเราะก่อนจะก้มมองนาฬิกาบนข้อมือที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาสองทุ่มตรง เขามองหาคิมแทฮยองที่รับปากว่าจะไปส่งเขาบริเวณปากทางเข้าโรงแรม แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้นั่งอยู่จุดเดิมที่เคยเดินไปหาเพื่อนของเขา จีฮุนขมวดคิ้วมุ่น เขาหารุ่นพี่ผิวแทนคนนั้นไม่เจอ ครั้นจะให้โทรหาอีกฝ่ายก็คงไม่รับสายเขาเป็นแน่

 

มึงมองหาใคร” แจมินถามหลังเห็นว่าเพื่อนของเขาหันซ้ายหันขวาไม่หยุด “หาพี่ซองอูหรอ”

 

พ่อมึงสิ หาพี่แทฮยอง”

 

คิดว่าหาพี่ซองอู”

 

กูจะมองหาเขาทำไม ไม่ใช่คนไปส่งกูสักหน่อย”

 

อ่ะจริงหรอ โอ๊ย!” แจมินร้องเสียงหลงเมื่อจีฮุนฟาดฝ่ามือเข้าที่ไหล่ซ้ายของเขาอย่างจัง

 

แจฮวานลงจากเวทีไปแล้ว กลายเป็นหญิงสาวหุ่นสวยคนหนึ่งที่จีฮุนคลับคล้ายคลับคลาว่าชื่อของเธอคือคังซึลกิขึ้นไปแทน บรรยากาศในงานเปลี่ยนไปเป็นสถานบันเทิงขนาดย่อมทันทีที่คังซึลกิลงมือจัดการกับชุดเครื่องเสียงที่ถูกเตรียมเอาไว้ เธอหยิบหูฟังขึ้นสวมพร้อมกับเร่งระดับเสียงเพลง ผู้คนในงานเริ่มลุกขึ้นเต้นหลังถูกกระตุ้นด้วยจังหวะหนัก ๆ ของดนตรี

 

จีฮุนเปลี่ยนจุดโฟกัสไปบริเวณหน้าเวทีอย่างรวดเร็วหลังจังหวะของดนตรีเปลี่ยนไป รู้สึกขอบคุณรุ่นพี่ซึลกิบนเวทีเพราะมันทำให้เขาหาตัวชายหนุ่มผิวแทนเจอได้ง่ายขึ้น

 

ดนตรีแบบนี้ คิมแทฮยองคงจะออกสเตปอยู่ติดขอบเวทีเป็นแน่

 

วู้ว ๆๆๆๆ”

 

เสียงโห่ร้องดังมาจากหน้าเวที จีฮุนหรี่ตาลงก่อนจะแสดงสีหน้าปลงตก เจ้าของเสียงที่ว่านั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคิมแทฮยองตามที่คาดการณ์ไว้ เขากำลังเต้นแร้งเต้นกาอย่างสนุกสนาน ในมือถือแก้วทรงสวยบรรจุน้ำอำพันที่พร่องไปจนเกือบหมด

 

และในตอนนี้คิมแทฮยองกำลังจะปีนขึ้นเวที..

 

จีฮุนตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ รุ่นพี่ตัวดีที่ตกปากรับคำว่าจะไปส่งเขาตอนนี้อยู่ในสภาพเมาเละเทะดูไม่จืด

 

กูว่ากูน่าจะต้องกลับเอง”

 

อ้าว แล้วพี่แทฮยองล่ะ”

 

โน่น” จีฮุนเบ้ปากไปบนเวที “ไอ้คนที่เซิ้งอยู่นั่นแหละ”

 

ท่าเต้นไม่น่ารอดกลับบ้านแบบปลอดภัย” แจมินเหงื่อตก “เดี๋ยวกูไปส่งเองก็ได้ แค่หน้าทางเข้านี่เอง ยังไงพี่ดงโฮก็ยังไม่กลับเร็ว ๆ นี้อยู่แล้ว สองทุ่มครึ่งใช่มั้ย”

 

ใช่ อีกเกือบ ๆ ครึ่งชั่วโมง”

 

โอเค กูขอไปห้องน้ำแปป”

 

รีบไปรีบมา”

 

เหงาหรอจ๊ะ”

 

เออ!”

 

ฮ่าๆๆๆๆๆ เออเดี๋ยวมา ๆ”

 

แจมินยีศีรษะเพื่อนของเขาจนเส้นผมนุ่มยุ่งเหยิงไปหมด จีฮุนแยกเขี้ยวพร้อมเงื้อมือขึ้นฟาดใส่เพื่อนที่ทำให้ผมของเขาเสียทรง แต่อีกฝ่ายหลบได้ทันและหันกลับมาแลบลิ้นใส่เป็นการเยาะเย้ย จีฮุนทำท่าฟึดฟัดเหมือนเด็กโดนขัดใจ ทำไมถึงได้ชอบเล่นศีรษะของเขากันนักนะ!

 

 

 

 

 

 

จีฮุนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกครั้ง ดวงตากลมกลอกไปมาด้วยความรู้สึกประหม่า เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก ในเวลานี้เกมคงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง ว่าแล้วมือเล็กก็ควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดเข้าแอพลิเคชั่นเกมที่เล่นค้างเอาไว้

 

อ้าว ไม่ใช่คนในรุ่นนี่”

 

เสียงเรียกดังขึ้นเหนือศีรษะ จีฮุนเงยหน้าขึ้นเมื่อถูกขัดจังหวะโดยใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังโซฟาที่เขากำลังนั่งอยู่ อีกฝ่ายส่งยิ้มโชว์ฟันกระต่ายมาให้จนตาปิด

 

จีฮุนจำคนคนนี้ได้ เขาคือหนึ่งในแขกที่เป็นที่ฮือฮาในวันนี้ คังแดเนียล

 

สวัสดีครับ” จีฮุนค้อมศีรษะให้คนอายุมากกว่า “ผมมาช่วยงานรุ่นพี่น่ะครับ”

 

จีฮุนนี่นา” อีกฝ่ายเอ่ยทักเมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัด ๆ สร้างความสงสัยให้กับจีฮุนเป็นอย่างมาก

 

 

 

เขาไม่เคยคุยกับรุ่นพี่แดเนียลสักหน่อย  รู้จักเขาได้ยังไงกัน ?

 

 

 

ครับ”

 

ขอนั่งด้วยได้มั้ย”

 

เชิญครับ”

 

จีฮุนพยักหน้าพร้อมเขยิบที่นั่งให้กับรุ่นพี่ตัวสูง แดเนียลทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ วางแก้วทรงสวยที่หยิบติดมือมาด้วยลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับจีฮุน

 

มาช่วยรุ่นพี่หรอ.. คนไหนล่ะ”

 

พี่แทฮยองครับ คิมแทฮยอง ที่เต้นอยู่ตรงนั้น” จีฮุนพูดพร้อมมองไปยังเวทีที่ตอนนี้แทฮยองกำลังถอดเสื้อคลุมตัวนอกเหวี่ยงขึ้นไปบนอากาศ แดเนียลถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสภาพเพื่อนในรุ่นของตัวเอง

 

ที่เคยซ้อมบอลให้เราทุกเย็นน่ะนะ นี่ยังติดต่อกันอยู่อีกหรอ”

 

จีฮุนเหลือบตามองคนที่นั่งข้างเขาอีกครั้ง พี่แดเนียลรู้ด้วยว่าพี่แทฮยองเคยซ้อมฟุตบอลให้เขาทุกเย็น ? รู้ได้ยังไงกัน เขาไม่เคยเห็นพี่แดเนียลมาที่ชมรมเลยสักครั้ง

 

 

 

 

ยังไงกันเนี่ย ?

 

 

 

เรื่องมันยาวน่ะครับ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมทำงานอยู่ที่เดียวกับพี่เขา ก็เลยโดนบังคับให้มาช่วยงานนี่แหละ” จีฮุนว่าพร้อมเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามในสิ่งที่คาใจออกไป “ว่าแต่.. พี่รู้จักผมด้วยหรอครับ”

 

แดเนียลเบิกตากว้างหลังได้ยินคำถามของจีฮุน เขาออกอาการเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัดเหมือนคนตกใจอะไรบางอย่าง มือไม้อยู่ไม่สุข ดวงตากลอกไปมา จีฮุนแอบเห็นเม็ดเหงื่อที่เริ่มผุดออกมาบริเวณหน้าผากของเขาด้วย

 

ก็คือ.. เอ่อ.. แบบว่า”

 

ครับ ?”

 

อะแฮ่ม ๆ” แดเนียลกระแอม “ก็แบบว่า.. พี่.. พี่เคยแอบไปดูเพื่อนพี่ซ้อมฟุตบอลน่ะ แล้ว.. แล้วอะไรวะ.. เอ่อก็ แล้วพี่ก็เห็นแทฮยองมันซ้อมบอลให้เรา พี่เลยคุ้น ๆ หน้าเราน่ะ ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮ่า..”

 

หรอครับ แต่น่าแปลกนะ ผมไม่เคยเห็นพี่เลย”

 

อ๋อ!! ก็แบบว่า แหม~ พี่หลบเก่งน่ะ หลบตามซอกตามมุม เราเองก็ซ้อมอยู่ คงไม่ทันสังเกตพี่ แหะๆ..” แดเนียลพูดพร้อมเสมองไปทางอื่น เขาไม่ได้มองหน้าจีฮุนสักนิดในขณะที่พูดประโยคเมื่อครู่

 

อ่า... หรอครับ”

 

 

โกหกอยู่ชัด ๆ ..

 

 

จีฮุนหรี่ตาลงอย่างจับผิด ไอ้ท่าทางแบบนั้นของพี่แดเนียลเขาเคยเห็นอยู่บ่อย ๆ มันเหมือนกับเวลาที่คิมแทฮยองกำลังโกหก

 

แล้วทำไมพี่แดเนียลจะต้องโกหกเขาด้วยนะ ?

 

 

 

อ้อ! จะว่าไปแล้ว..” แดเนียลเปลี่ยนเรื่อง “เราจะกลับกี่โมง”

 

สองทุ่มครึ่งก็กลับแล้วล่ะครับ”

 

ใกล้แล้วนี่ แล้วกลับยังไง แทฮยองไปส่ง ?”

 

พี่เขาเมาไปแล้วครับ” จีฮุนหน้ามุ่ย “เดี๋ยวเพื่อนไปส่งหน้าปากทางเข้าโรงแรม แล้วผมนั่งแท็กซี่กลับเองครับ”

 

มันดึกแล้วนะ จะไม่เป็นไรหรอ”

 

ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

 

อ่า..”

 

จีฮุน”

 

จีฮุนหันไปตามเสียงเรียก เป็นแจมินที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำ อีกฝ่ายมีท่าทางงุนงงเมื่อเห็นว่าแดเนียลนั่งอยู่กับเขา บนหน้าของแจมินเหมือนมีกระดาษที่เขียนว่า ‘มาได้ยังไงวะ’ แปะอยู่

 

เพื่อนมาแล้ว งั้นพี่ไปก่อนนะ” แดเนียลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเห็นแจมินกำลังเดินตรงมา

 

อ่า.. สวัสดีครับ”

 

ไว้เจอกันใหม่”

 

แดเนียลส่งยิ้มให้จีฮุนและไม่ลืมหันไปส่งยิ้มให้กับแจมินที่เดินมาถึงพอดีก่อนที่เขาจะเดินออกไป แจมินที่เพิ่งมาใหม่ทรุดตัวนั่งลงข้างจีฮุนโดยที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

 

มาไงวะ”

 

กูก็ไม่รู้” จีฮุนส่ายหน้า “พี่เขารู้จักกูด้วย”

 

ฮะ ?” ดูเหมือนว่าเครื่องหมายคำถามจะเพิ่มขึ้นจนเต็มหน้าของแจมินไปหมด “มึงไม่เคยคุยกับพี่เขาไม่ใช่หรอ”

 

ก็เออสิ กูยังงงอยู่เลยเนี่ย เขารู้แม้กระทั่งเรื่องที่พี่แทฮยองซ้อมบอลให้กูทุกเย็นด้วย”

 

เอ๋....” แจมินลากเสียง ริมฝีปากคลี่ยิ้มมีเลศนัย

 

มึงจะมโนเรื่องอะไรอีกล่ะ”

 

ไม่ใช่ว่าพี่เขาแอบชอบมึงหรอ”

 

นั่นไง” จีฮุนหันมองหน้าเพื่อนที่กำลังหัวเราะคิกคักด้วยท่าทางปลงตก “มึงมโนว่าไง ไหนมึงพูดมา”

 

ก็แบบ.. พี่แดเนียลที่แอบชอบมึงเมื่อสิบปีก่อน ไปแอบดูมึงซ้อมบอลทุกเย็นแต่ไม่กล้าเข้ามาทัก.. ได้กลับมาเจอมึงอีกครั้งในวันเลี้ยงรุ่น พอได้เจออีกรอบก็รู้สึกเสียดายเวลาที่เสียไป ทำใจกล้าเข้ามาทัก อะไรแบบนี้”

 

โอ้โห..”

 

แต่! รุ่นน้องที่เขาแอบชอบกลับไปชอบเพื่อนของเขาแทน! โอ๊ย! มึงตีกูอีกแล้วนะ!”

 

แล้วทำไมมึงจะต้องวกเข้าเรื่องพี่คนนั้นตลอดด้วยล่ะวะ!” จีฮุนทำหน้ามุ่ยกอดอกเหมือนเด็ก ๆ “แม่งเอ๊ย..”

 

โอ๋ ๆ กูไม่ล้อแล้ว ๆ”

 

แม่ง รู้งี้กูไม่น่าพูดเลย ขนาดแค่บอกว่า เคย-ชอบ ยังโดนล้อมาเจ็ดปี”

 

ไม่เอา ๆ ไม่เบะน้า” แจมินดึงแก้มจีฮุนจนยืดออก “ว่าแต่ ได้เห็นพี่เขาอีกทีเมื่อกี้ ไม่มีใจเต้นแรงไรงี้บ้างอ่อ”

 

“...”

 

ว่าไง”

 

“...”

 

ตึกตัก ตึกตัก”

 

 

ใจเต้นจนจะระเบิดออกมาอยู่แล้วโว้ย!

 

 

คำพูดของแจมินทำให้หัวใจของจีฮุนกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ที่เขาสบตากับองซองอูในงานเมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉายชัดขึ้นมาในหัว ถ้าในงานเลี้ยงมีแสงไฟมากกว่านี้ล่ะก็ ขอพนันได้เลยว่านาแจมินจะต้องล้อที่เขาหน้าแดงเหมือนกับลูกตำลึงสุกแบบนี้แน่ ๆ

 

 

แม่งเอ๊ย..

 

 

แหน๊~”

 

สองทุ่มครึ่งแล้ว กูจะกลับแล้ว” จีฮุนไม่ตอบ เขาเปลี่ยนเรื่องพร้อมลุกขึ้นยืน “ไปส่งหน่อย”

 

จะกลับแล้วหรอ”

 

เออ ไปส่งหน่อย”

 

คร้าบ ๆ”

 

แจมินลอบยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินนำไปยังที่จอดรถ สิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่คงจะไปทำให้จีฮุนรู้สึกอะไรบางอย่าง เจ้าตัวถึงได้แสดงท่าทางแบบนั้นออกมา

 

 

เห็นมั้ย.. บอกแล้วว่ารักแรกน่ะมันน่ากลัว..

 

 

 

 

 

 

 

 

ไหนรถมึงอ่ะ ยังไม่เจออีกหรอ”

 

เออน่า แปปดิ จะถึงแล้ว”

 

เดินมานานละนะ มึงลืมรถมึงปะเนี่ย”

 

เดี๋ยวสิวะ มึงอย่าเพิ่งบ่น”

 

กูเมื่อยแล้วนะ” จีฮุนบ่นกระปอดกระแปดหลังจากเดินหารถของแจมินมาร่วมห้านาที และยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอ “ไอ้แจมิน กูเมื่อยแล้วววววว”

 

เออน่า”

 

มึงพากูเดินวนมาจะห้านาทีละนะ มึงลืมมึงก็พูดมาเหอะ”

 

กูไม่ลืม! กูจำได้ว่ากูจอดรถไว้โซนนี้นะ เนี่ย! A60” แจมินชูโทรศัพท์มือถือขึ้นให้จีฮุนดู บนหน้าจอมีภาพรถยนต์สีดำคันสวยที่จอดอยู่ติดกับเสา ‘A60’ โชว์หราอยู่ “แล้วรถกูไปไหนเนี่ย!”

 

อย่าบอกนะว่า..”

 

รถกูหายหรอ!”

 

ก็ไม่อยากจะคิดอย่างนั้นนะ นี่มันก็ในโรงแรม รปภ.ก็มี.. กุญแจรถมึงล่ะ”

 

แจมินล้วงหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงตามที่จีฮุนบอกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าตาเหรอหราใส่เขา ดวงตาเบิกกว้างเหมือนคนกำลังช็อคอย่างหนัก

 

มึง กุญแจไม่มี”

 

ชิบหาย..”

 

ไอ้เหี้ย! กุญแจรถกูไปไหน!”

 

แจมินยกมือขึ้นทึ้งเส้นผมของตัวเองอย่างแรงจนเกรงว่าจะหลุดติดมือออกมา เดือดร้อนให้จีฮุนต้องยกมือห้ามเป็นพัลวัน

 

มึงใจเย็นก่อน”

 

เย็นได้ไง นั่นรถกูนะมึง รถกู! กูเพิ่งถอยมาได้สาม สี่เดือนเองนะ”

 

ใจเย็น มึงโทรหาพี่ดงโฮยัง พี่ดงโฮอ่ะ”

 

แจมินหยุดกึก หันมองหน้าจีฮุนช้า ๆ ก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ออกมา จีฮุนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเพื่อนเริ่มระแคะระคายใจ มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ

 

มึง.. กูเพิ่งนึกได้..”

 

ว่า”

 

เมื่อกี้กูเจอพี่ดงโฮหน้าห้องน้ำ” แจมินเกาหัว “พี่เขาขอยืมรถ เพิ่งขับออกไปเมื่อกี้นี้”

 

“...”

 

ตอนนี้ไม่มีรถว่ะมึง แหะ..”

 

จีฮุนถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นแถว ๆ นั้น แจมินที่เห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเพื่อนทรุดตัวลงนั่งตามพร้อมกับเขย่าแขนของจีฮุนไปด้วย

 

มึงงงงง กูขอโทษ รอแปปนึงน้า”

 

เออ กูไม่ได้โกรธ กูแค่เมื่อย”

 

จริงง่ะ”

 

เออ ก่อนมึงมากูไปรับแขกข้างหน้า ยืนนาน เดินนิดนึงก็เมื่อยแล้ว”

 

จริงหรอ”

 

ถ้าอยากให้โกรธนักกูโกรธก็ได้นะ”

 

ไม่ ๆๆๆ มึง ไม่โกรธอ่ะแหละดีแล้ว” แจมินซบหน้าลงบนต้นแขนจีฮุน “มึงอ้วนขึ้นปะเนี่ย แขนนิ่มกว่าแต่ก่อนอีกนะ”

 

จีฮุนจัดการลงโทษเพื่อนตัวดีที่ว่าเขาอ้วนขึ้นด้วยการหยิกเข้าที่ต้นแขนของอีกฝ่าย แจมินร้องโอดโอยก่อนจะยกมือไหว้เขาหงอก ๆ เป็นการขอโทษ

 

อ้าว จีฮุน!”

 

เสียงตะโกนที่อีกฟากหนึ่งเรียกความสนใจให้จีฮุนและแจมินหันมอง รุ่นพี่คังแดเนียลที่เพิ่งแยกกันในงานเลี้ยงกำลังยืนโบกไม้โบกมือยิ้มร่าอยู่ที่ลานจอดรถอีกฟากหนึ่ง

 

และคังแดเนียลไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

 

จีฮุนทำตัวไม่ถูกเมื่อแดเนียลและ ‘ใครอีกคน’ กำลังเดินตรงมาหาเขา สองขาก้าวถอยหลังอัตโนมัติอย่างรู้สึกประหม่า ก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายกลับมาเต้นแรงอีกครั้งจนเกรงว่าแจมินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จะได้ยินเสียงน่าอายของมันเข้า

 

องซองอูกำลังเดินมาทางนี้

 

 

ทำยังไงดี..

 

 

จะกลับแล้วหรอ”

 

แดเนียลเอ่ยทักเมื่อพาตัวเองและซองอูมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาและแจมิน จีฮุนรู้สึกประหม่าที่สุดในชีวิต อยากจะวิ่งหนีออกไปตะโกนคำว่า ช่วยด้วย ที่หน้าผาที่ไหนสักแห่งก่อนจะวิ่งกลับมา

 

เขาไม่กล้ามองหน้าซองอู เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ถึงอาการประหม่าของเขา กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขา ตื่นเต้น แค่ไหน

 

เขากลัวว่าองซองอูจะรู้

 

กลัวจะรู้ว่าจีฮุนรู้สึกยังไงกับเขา

 

สวัสดีครับพี่ซองอู”

 

จีฮุนหันมองแจมินที่ยิ้มทักทายรุ่นพี่ตัวสูงข้างแดเนียล ซองอูพยักหน้าให้เป็นการตอบรับก่อนจะเปลี่ยนจุดโฟกัสมาที่จีฮุนแทน

 

พี่ซองอูกำลังมองเขาอยู่

 

จีฮุนรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงเสียจนเหมือนกับจะระเบิดออกมา เขายืนตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกมนต์สะกดจากสายตาคู่นั้นของอีกฝ่าย

 

โลกของเขาหยุดหมุนไปแล้ว จีฮุนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม อยากจะเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นแต่ก็เกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาทจึงยอมมองใบหน้าของซองอูอยู่อย่างนั้น อยากจะกล่าวทักทายอีกฝ่ายบ้างเหมือนกับที่แจมินทำ แต่ริมฝีปากเจ้ากรรมกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย

 

จีฮุนกำลัง ‘เขิน’ หนักมาก

 

แจมินที่เห็นว่าเพื่อนยืนนิ่งไม่ขยับมาสักพักยื่นมือไปแตะมือของจีฮุนเบา ๆ จนอีกฝ่ายรู้สึกตัว ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้ เขารู้ว่าจีฮุนกำลังประหม่าและไม่กล้ากล่าวทักทายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรักแรกของตัวเอง

 

จีฮุนเหลือบมองแจมินที่ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหลับตาลงเล็กน้อย นึกขอบคุณวันเวลาที่ทำให้เขามาตกอยู่ในสถานการณ์นี้ในวันที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่อย่างนั้นนาแจมินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คงจะล้อเลียนกิริยาอาการของเขาอย่างสนุกสนานเป็นแน่

 

สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้ากล่าวทักทายซองอูอย่างที่ต้องการ

 

เขาต้องทำได้

 

สวัสดีครับพี่ซองอู”

 

เยี่ยม! จีฮุนคิดในใจ เขาพูดกับอีกฝ่ายได้โดยที่เสียงไม่สั่น แถมไม่ได้แสดงท่าทางแปลก ๆ ออกไปให้เห็นด้วย

 

เหมือนยกภูเขาออกจากอก จีฮุนเผลอถอนหายใจออกมาด้วยความประหม่าจนแจมินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุดขำ เขาหันไปมองค้อนใส่เพื่อนวงโตก่อนจะหันกลับมามองปฏิกิริยาตอบรับจากคนที่เขาเพิ่งทักทายไป

 

และจีฮุนรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลมอีกครั้ง

 

องซองอูกำลังยิ้ม

 

อีกฝ่ายคลี่ยิ้มบาง ๆ หลังได้รับคำทักทายจากคนอายุน้อยกว่า จีฮุนรู้สึกว่าภูมิต้านทานของเขาหมดลงแล้วจึงเลือกที่จะหลบสายตามามองคังแดเนียลที่กำลังจะอ้าปากพูดพอดี

 

เมื่อกี้พี่ถามอะไรไปนะ.. อ๋อ จะกลับแล้วหรอ”

 

ครับ” จีฮุนพยักหน้า พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด “พี่แดเนียลก็จะกลับแล้วหรอ”

 

อ๋อ เปล่า ๆ พี่แค่มาเอาของที่รถให้ไอ้ซองอูมัน” แดเนียลพูดพร้อมกับชูถุงกระดาษสีสวยในมือขึ้น และพยักเพยิดไปทางเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “มึงก็ถือเองได้แล้ว ของมึงอ่ะ”

 

แดเนียลยัดถุงกระดาษใส่มือซองอูลวก ๆ อีกฝ่ายรับมาถือไว้พร้อมกับมองค้อนเพื่อนที่กระทำรุนแรงกับของของเขาและก่นด่าออกมาเบา ๆ ในขณะที่ล้วงมือเข้าไปในถุงเพื่อสำรวจความเสียหายของของด้านใน

 

มองค้อนยังหล่อ.. จีฮุนคิด

 

กลับดี ๆ ล่ะ” แดเนียลหันมาพูดกับจีฮุน

 

ครับ ขอบคุณครับ”

 

คือว่า ยังไม่ได้กลับตอนนี้หรอกครับ” แจมินแทรกขึ้น “พี่ดงโฮเอารถผมไป น่าจะต้องอยู่ในงานต่ออีกสักพัก”

 

อ้าวหรอ..” แดเนียลลากเสียง “จีฮุนรีบกลับมั้ยล่ะ”

 

ก็นิดหน่อยครับ เดี๋ยวจะหาแท็กซี่ยาก”

 

ซองอูมึงจะกลับแล้วนี่” แดเนียลทัก “มึงไปส่งน้องหน่อยสิ”

 

“!!!”

 

ดวงตากลมเบิกกว้างหลังคำพูดของแดเนียล จีฮุนยกมือขึ้นโบกปฏิเสธเป็นพัลวัน จะบ้าหรอ! แค่มองหน้านิดเดียวยังจะตาย ถ้าให้กลับกับพี่เขามีหวังได้ตายจริง ๆ แน่!

 

มึง!!..”

 

ซองอูเสียงดัง เขาดูตกใจไม่แพ้กันหลังแดเนียลพูดจบ คนตัวสูงถองศอกใส่สีข้างเพื่อนตาตี่ของตัวเองเบา ๆ

 

ไอ้แดเนียล”

 

จิ๊! เถอะน่า” แดเนียลจิ๊ปากอย่างขัดใจพร้อมปัดมือเพื่อนตัวเองออก ก่อนจะหันมาหาจีฮุน “เนี่ย กลับกับไอ้ซองอูก็ได้”

 

มะ..ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ”

 

ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ข้างหน้าทางเข้าโรงแรมใกล้ ๆ นี่เอง ไอ้ซองอูมันไม่ว่าอะไรหรอกใช่มั้ย!”

 

แดเนียลถองศอกใส่ซองอูบ้างหลังจากถามคำถามจบ จีฮุนเหลือบมองซองอูที่ยังยืนเฉยไม่แสดงท่าทีหรืออาการใด ๆ ทำเพียงมองหน้าจีฮุนนิ่ง ๆ เท่านั้น

 

จีฮุนยอมรับว่าเขาแอบรู้สึกผิดหวังที่ซองอูไม่พูดหรือตอบรับอะไรคำถามของแดเนียล พี่ซองอูไม่อยากไปส่งเขางั้นหรอ ? อ่า ก็ไม่แปลก ใครจะอยากนั่งรถไปกับคนที่ไม่สนิทล่ะจริงมั้ย อึดอัดจะตาย

 

แต่ถึงพี่ซองอูจะยอมให้ไปด้วยเขาก็คงจะไม่ไปหรอก เขายังไม่อยากตายนี่..

 

อืม” ซองอูตอบรับในลำคอเบา ๆ “ไปสิ”

 

เย้! จีฮุน ไปกับไอ้ซองอูสิ มันอนุญาตแล้ว”

 

จีฮุนหันขวับมองหน้าซองอูจนคอแทบหัก อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรแต่หยิบกุญแจรถในกระเป๋าออกมาและเดินย้อนกลับไปยังทางที่เขาเพิ่งเดินมา

 

ไม่ไป! ยังไงเขาก็ไม่ไปเด็ดขาด!

 

ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับพี่ เดี๋ยวผมรอไปกับแจมินเนี่ยแหละ ไม่อยากรบกวน”

 

แต่เรารีบไม่ใช่หรอ”

 

ไม่เป็นไรครับ พี่ดงโฮไปไม่นาน เดี๋ยวก็มาแล้ว”

 

อ้อมึง” แจมินขัดพร้อมยกโทรศัพท์มือถือขึ้น หน้าจอแสดงข้อความแชทของใครคนหนึ่ง “พี่ดงโฮส่งข้อความมาเมื่อกี้ บอกว่าจะกลับช้านิดนึง แวะซื้อของให้แม่อยู่”

 

 

 

 

มึงกลับกับพี่ซองอูเหอะ เดี๋ยวแท็กซี่หมดนะ”

 

แต่..”

 

กลับกับไอ้ซองอูตามที่เพื่อนบอกเถอะจีฮุน” แดเนียลเสริม “ถ้าช้าจะยิ่งหาแท็กซี่ยาก”

 

จีฮุนมองหน้าเพื่อนด้วยแววตาสั่นไหว แจมินคลี่ยิ้มให้พร้อมกับส่งมือมายีศีรษะเพื่อนจนยุ่งเหยิง ครั้งนี้จีฮุนไม่ได้ยกมือขึ้นฟาดเขาอย่างที่เคยทำ แต่กลับปล่อยให้อีกฝ่ายยีมันจนกว่าจะพอใจ

 

แจมินอมยิ้ม เพื่อนของเขาคงจะจับต้นชนปลายไม่ถูกเอามาก ๆ จึงมีสภาพเหมือนคนสติหลุดอย่างที่เห็น

 

 

 

ก็แหม จู่ ๆ คนที่เจ้าตัวบอกว่า ‘เคย’ ชอบ ก็จะไปส่งนี่นา มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาแหละเนอะ..

 

 

 

นี่”

 

ซองอูที่เดินออกไปเมื่อครู่ตะโกนกลับมา เรียกให้จีฮุนที่กำลังยืนนิ่งตีกับตัวเองเงยหน้าขึ้นมอง

 

ขึ้นรถ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

 

ไม่ต้องก็ได้นะครับพี่..” จีฮุนยังไม่ละเว้นความพยายาม เจ้าตัวยังคงปฏิเสธอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น

 

พี่จะไปส่ง”

 

“...”

 

ขึ้นรถเร็วครับ”

 

จีฮุนเม้มปาก หันมองหน้าเพื่อนสนิทที่เลิกยีศีรษะของเขาไปสักพักแล้วเปลี่ยนมาจัดทรงผมของเขาให้เข้าที่แทน

 

ขึ้นแท็กซี่แล้วส่งทะเบียนมาให้กูด้วย”

 

อือ”

 

โชคดีมึง เจอกัน”

 

เออ ตอบแชทบ้างนะมึงอ่ะ”

 

คร้าบ”

 

ไปละนะ..” จีฮุนบอกลาเพื่อน ก่อนจะหันไปหาแดเนียล “สวัสดีครับพี่แดเนียล”

 

บ๊ายบาย กลับดี ๆ นะ”

 

แดเนียลโบกมือลา จีฮุนส่งยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาซองอูที่รออยู่ที่รถ

 

ตายแหงเลยจีฮุนเอ๊ย..

 

 

 

 

 

 

 

 

จีฮุนเดินหายจนลับสายตาไปแล้ว แต่คนสองคนที่เพิ่งจะส่งคนตัวเล็กไปเมื่อครู่ยังไม่ขยับไปไหน ริมฝีปากของเขาทั้งสองคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

หึหึหึ

 

ขอให้โชคดี..

 

 

 

 

 

 

 

 

บรรยากาศบนรถเงียบจนได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศอย่างชัดเจน ไม่มีใครพูดอะไรตั้งแต่รถเลี้ยวออกมาจากโรงแรม

 

 จีฮุนนั่งตัวเกร็ง รู้สึกอึดอัดมากกว่าจะรู้สึกเขิน เขาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงเมื่อได้อยู่กับคนที่เขาชอบใกล้ขนาดนี้

 

ใกล้กว่าเมื่อสิบปีที่แล้วอีก..

 

บ้านเราอยู่ไหน” เป็นซองอูที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ จีฮุนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ย่าน x ครับ”

 

ให้พี่ไปส่งมั้ย”

 

“!!!” จีฮุนหันมองคนพูด หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิด “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับแท็กซี่”

 

มันอันตราย”

 

ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ”

 

งั้นเดี๋ยวพี่ส่งเราใกล้ ๆ ย่าน x โอเคมั้ย”

 

รบกวนพี่มากเกินไปหรือเปล่าครับ”

 

ไม่ บ้านพี่ต้องผ่านแถวนั้น”

 

อ่า.. ขอบคุณครับ”

 

อืม”

 

บทสนทนาเงียบลงหลังจากนั้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก ซองอูยังคงมีสมาธิกับถนนด้านหน้า ในขณะที่จีฮุนเองก็เหม่อมองวิวข้างทางในยามค่ำคืน

 

 

 

อยากจะพูดด้วยแต่ไม่มีความกล้ามากพอ

 

อยากถามว่าที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย ตอนนี้ทำอะไรอยู่ มีความสุขดีหรือเปล่า

 

อยากจะถามว่า ยังจำเขาได้มั้ย

 

แต่ก็นั่นแหละ จีฮุนไม่กล้า

 

แค่มองหน้าพี่เขานาน ๆ ยังทำไม่ได้เลย

 

 

 

“เราเป็นยังไงบ้าง”

 

“ครับ ?”

 

จู่ ๆ องซองอูก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จีฮุนหันมองหน้าคนถามด้วยความแปลกใจ ตอนนี้ซองอูไม่ได้กำลังมองถนนด้านหน้าอย่างที่ควร แต่เขากำลังมองหน้าจีฮุนอยู่เพราะสัญญาณไฟจราจรเป็นสีแดงและรถกำลังจอดนิ่งสนิท

 

“ตอนนี้เราเป็นยังไงบ้าง” ซองอูถามซ้ำ “สบายดีมั้ย”

 

“ครับ สบายดี แล้วพี่ล่ะ”

 

“สบายดี แล้วเราทำอะไรอยู่ล่ะ พี่หมายถึงงาน”

 

“งานไอทีน่ะครับ ที่เดียวกับพี่แทฮยอง พี่ล่ะ”

 

“งานบริหารน่ะ กำลังเก็บประสบการณ์” เขาพูดก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับถนนด้านหน้าเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว “แปลกใจนะเนี่ยที่เจอเราที่นี่ เห็นแดเนียลบอกว่าเรามาช่วยงานแทฮยอง”

 

“ครับ พี่เขาบังคับมา”

 

“แปลกใจจริง ๆ ที่เจอ” ซองอูพูดย้ำ “ไม่ได้เจอกันตั้งสิบปีเห็นจะได้”

 

“...”

 

“ดีจริง ๆ ที่ได้เจอ”

 

“...”

 

“มีอะไรหรือเปล่า”

 

“เปล่าครับ”

 

จีฮุนเบือนหน้าหนี มือเล็กยกขึ้นปิดปากเพื่อปิดกั้นรอยยิ้มดีใจของตัวเอง เขาคิดว่าใบหน้าของตัวเองตอนนี้จะต้องแดงมากแน่ ๆ

 

 

ดีใจที่ได้เจอเหมือนกันนะครับ..

 

 

“เอ้า ถึงแล้ว”

 

ใช้เวลาไม่นานรถยนต์คันหรูก็หยุดลงที่หน้าย่าน x ใกล้บ้านของเขา จีฮุนปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะหันไปกล่าวขอบคุณคนที่อุตส่าห์ขับรถมาส่งเขาถึงที่

 

“ขอบคุณนะครับ”

 

“อื้ม”

 

“ขอบคุณจริง ๆ นะครับ” จีฮุนค้อมศีรษะ “สวัสดีครับพี่ซองอู”

 

จีฮุนว่าก่อนจะหันไปจับประตูรถเตรียมเปิดออก แต่สัมผัสอุ่น ๆ ที่แขนรั้งเขาเอาไว้ หัวใจของจีฮุนแทบจะหยุดเต้นเมื่อหันไปพบกับซองอูที่จับแขนของเขาอยู่

 

“ครับ ?”

 

จะให้รู้ไม่ได้ว่ากำลังตื่นเต้น จีฮุนควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นอย่างยากลำบาก และยังต้องพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงท่าทางแปลก ๆ อีกด้วย

 

“พี่ขอเบอร์เราหน่อยสิ”

 

 

 

จีฮุนจะระเบิดตัวเอง

 

องซองอูจะฆ่าเขาหรือยังไงกัน !

 

 

 

คำพูดง่าย ๆ ที่ว่าขอเบอร์หน่อย จีฮุนเคยคิดว่ามันไม่ได้รู้สึกน่าตื่นเต้นหรือดีใจเลยสักนิด จนกระทั่งวันนี้

 

วันที่คนที่เขาชอบอย่างองซองอูเป็นคนพูดมันกับเขา

 

คนตัวสูงหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยออกมาปลดล็อค เปิดหน้าสำหรับใส่เบอร์โทรศัพท์และส่งให้กับเขา จีฮุนรับมันมาด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ เขาในตอนนี้เหมือนกับหุ่นยนต์น็อตหลุด ดูไม่เป็นตัวเองตัวเองเอาเสียเลย

 

“พี่กดโทรเข้าไปแล้วนะ” ซองอูว่าพร้อมชูโทรศัพท์มือถือขึ้น “นั่นเบอร์พี่”

 

“ครับ”

 

“แล้วก็” ซองอูเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง “เดี๋ยวเพื่อนเราจะเป็นห่วง กลัวว่าพี่จะไปส่งแล้วไม่ปลอดภัย”

 

“.... ครับ”

 

“ไลน์พี่เบอร์เดียวกัน ขึ้นแท็กซี่แล้วส่งทะเบียนมาด้วย”

 

“...”

 

“แล้วก็ ถึงบ้านแล้วโทรบอกพี่ด้วยนะ”

 

 

วันนี้เขาจะต้องตายอีกกี่ครั้งกัน

 

องซองอู พี่มันฆาตกร!



_________________________________________

talk;

ค่ะอัพอีกแล้วค่ะ555555555555555555555555555 เบื่อแมะ เรื่อยเปื่อยมาก เบื่อก็อ่านๆไปเหอะเนอะ

แก้คำผิดไปแล้วนิดนึงแต่อาจไม่หมด ติชมกันได้ฮับ

twitter : @littlebitxO5

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #33 Luv Jihoonnie~~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:36
    แงงงงงง ชอบอ่านฟิคองฮุนตรงนี้ มันเปนอึดอัดแบบเขินหน้าไหม้เวลาเค้าอยู่ด้วยกัน มันไม่ได้อึดอัดมันแค่เขินอะ เขินนนน พี่องไมโครเวฟของน้องงง
    #33
    0
  2. #29 96998 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 03:35
    ผมรู้ผมเห็น! คุณชอบกันใช่มั้ยบอกมานะ ฮือๆๆเขินๆๆๆ
    #29
    0
  3. #26 เค้าเอง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 17:58

    ใช่ ต้องใช่แน้ว พี่ก็แอบชอบน้องใช่มั่ยคะ! ㅠㅠㅠㅠ ตอนแรกพี่ก็เหมือนจะป๊อดๆแต่ดันรุกหนักมาก อุแงงงงง เขินนนนนนนนน

    #26
    0
  4. #23 snownoona (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 23:52
    แง ปิดปากกลั้นยิ้มแทนจีฮุนละค่ะ กรี๊ดอัดหมอนแปบ แงงงงงง เขินมากกกกน่ารักกกกก
    รุ่นพี่ที่นิ่งๆแต่อบอุ่น กับรุ่นน้องน่ารัก อัธยาศัยดี แงงงง ไม่ไหวละค่ะคุณไรท์
    พี่เค้าต้องชอบจีฮุนเหมือนกันแน่ๆ ไปแอบดูน้องตอนม.ต้นใช่ไหม แหน่ะๆๆๆ
    #23
    0
  5. #21 qqbw_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:20
    ก็คือเนียนเรยน้าคุณค่าตะกอน คิดอะไรกับน้องมั้ยคะเนี้ยทำตัวน่าสงสัยจิง??!!!!!! แต่จริงๆคนที่ทำตัวน่าสงสัยสุดในตอนก็คือเนียลเพราะทำตัวเลิ่กลั่ก ฮือสงสาร5555555/ซับเหงื่อ
    #21
    0
  6. #19 miji (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 08:53

    พี่คะ!!! พี่ซองอูได้ใจมากกกก

    ชอบมากค่ะ

    #19
    0
  7. #18 ChestNut (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 19:56
    แงงงง แม่!!!! เค้าเนียน!! เนียนมาก! ฮืออออ เขินแทนน้องแล้วนะะะ
    #18
    0
  8. #17 mydreamhwcp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 12:18
    ชอบมากเลยเหมือนเห็นตัวเองตอนเขินรุ่นพี่ ค่าตะกอนนนนน 5555
    #17
    0
  9. #16 Farrabbits (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 11:37
    อีเว้นรรเรรเรเรเรเรเรรรรรรระรรเเระร ฮือเเอเอออ ดี
    #16
    0
  10. #15 LivelyCee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:21
    แหนะๆๆๆ พี่ซองอู
    #15
    0
  11. #14 Plaigee Yeollie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 20:31
    โอย เขินมากกกก ฮือออออ
    #14
    0
  12. #12 Pangpang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 19:21
    น่ารักมากก เขินนจะตายแล้วฮื้อออออ55555
    #12
    0
  13. #11 apple787 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 18:38
    เนียนนนนนนนน
    #11
    0
  14. #10 MDOUBLEOTODAK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 16:08
    เขินแล้วววว โอ้ยยนน ดีใจจริงๆที่เจอฟิคเรื่องนี้ค่ะ จริงๆก็ตามทุกเรื่องของไรท์ 5555 แต่เดาพี่องก็ชอบจีฮุนอยู่แล้วแน่ๆ ไม่งั้นแดเนียลจะรู้จักได้ไง ไปเตี๊ยมไรกับแจมินด้วย! ร้ายไปหมดด
    #10
    0
  15. #8 Little Star✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 13:31
    เมื่อสิบปีที่แล้วต่างคนต่างชอบกันสินะ งือออเขิน
    #8
    0
  16. #7 Kkmll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 10:58

    ซองอู... หรือว่ามุง... อรุ่มมมมมมมมมมมมมมมม

    #7
    0
  17. #6 AyeCassiopeia (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 01:35
    แหน่ พี่ซองอู รู้น้าาา
    #6
    0
  18. #5 Kookie9701 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 01:12
    ซองอูนายแน่มาก
    #5
    0
  19. #4 juicexyz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:12
    ว้ากกกกกกกกกก มันบับบบบ ฮืออออ เขินนนนนนนนนน พี่องหล่อมากกกกกกก หล่อมากมากกกกกก ปะป๊าาาาา ปัวชั้นนนนนน ฮืออออออ เขินมาก หล่อมาก เขินเค้าอ่าㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #4
    0