into your eyes ♡ #onghoon

ตอนที่ 1 : CHAPTER : O1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

CHAPTER : O1

into your eyes




สวัสดีครับ เชิญด้านในเลยครับ”

 

คำกล่าวต้อนรับและรอยยิ้มสดใสถูกส่งให้กับแขกผู้มาเยือนด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม มือเล็กส่งมอบของที่ระลึกที่ถูกบรรจุในถุงผ้าสีน้ำตาลขนาดเล็กคล้ายเครื่องรางของประเทศญี่ปุ่นให้ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปในบริเวณที่จัดงาน

 

จีฮุน มานี่ ๆ”

 

ครับ”

 

เจ้าของชื่อรับคำก่อนจะผละออกมาจากโซนต้อนรับด้านหน้า พัคจีฮุน สาวเท้าด้วยความเร่งรีบตรงไปหาชายหนุ่มผิวแทนที่กำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

 

มีอะไรพี่ ข้างหน้ามีไม่มีคนรับแขกนะ”

 

น้องไอ้จีมินมาแล้ว ให้มันทำไป แกเข้ามาพักนี่มา ยืนมานานแล้ว” อีกฝ่ายพูดพร้อมกับส่งแก้วทรงสวยที่บรรจุน้ำผลไม้เอาไว้มาให้ “อันนี้อร่อย ชิม”

 

มีแอลกอฮอล์ปะเนี่ย”

 

ศูนย์เปอร์เซนจ้า”

 

พัคจีฮุนยื่นมือออกไปรับแก้วจากอีกฝ่ายก่อนจะยกขึ้นดมกลิ่นของเหลวที่ถูกบรรจุอยู่ภายในเพื่อเป็นการยืนยันคำพูดของชายหนุ่มผิวแทน

 

ศูนย์เปอร์เซนบ้าอะไรกลิ่นหึ่งขนาดนี้วะพี่!”

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

 

เสียงโวยวายและท่าทางไม่พอใจของจีฮุนเรียกเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี คิมแทฮยอง ยื่นมือมาผลักศีรษะรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู ก่อนหันไปเรียกบริกรที่กำลังจะเดินผ่านไปเพื่อเปลี่ยนเครื่องดื่มให้กับจีฮุน

 

เอ้า ๆ อันนี้น้ำผลไม้แท้ ศูนย์เปอร์เซนแอลกอฮอล์แน่นอนจ้า”

 

จีฮุนรับแก้วมาจากมือของอีกฝ่ายและก้มลงไปดมกลิ่นของของเหลวภายในอีกครั้ง ครานี้เครื่องดื่มที่รุ่นพี่ผิวแทนส่งให้เป็นน้ำผลไม้อย่างที่เจ้าตัวว่าจริง ๆ รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นที่ริมฝีปากหลังได้ลิ้มรสเปรี้ยวอมหวานจากน้ำในแก้ว

 

ไง อร่อยปะ”

 

จีฮุนไม่ได้พูดอะไรแต่พยักหน้าส่งให้แทฮยองเป็นคำตอบแทน คนตัวสูงยิ้มกว้างพร้อมยีศีรษะของรุ่นน้องตัวเล็กจนยุ่งเหยิง จีฮุนแยกเขี้ยวพร้อมเหวี่ยงเท้าไปกระแทกเข้ากับหน้าแข้งของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง

 

โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย”

 

สมน้ำหน้ามั้ย หลายรอบละนะพี่ วันนี้อ่ะ” ชี้หน้าอย่างคาดโทษในขณะที่รุ่นพี่ผิวแทนก้มลงไปลูบหน้าแข้งของตัวเองป้อย ๆ

 

ตีนไม่เห็นต้องหนักตามตัวเลยนี่หว่า โอ๊ย!”

 

แทฮยองร้องเสียงหลงอีกครั้งหลังถูกฝ่ามืออรหันต์ทุบเข้าที่กลางหลัง จีฮุนยืนหัวเราะอย่างผู้ชนะหลังทำให้ชายหนุ่มผิวแทนลงไปนั่งตัวงออยู่ที่พื้นได้สำเร็จ

 

ไม่ใช่แค่ตีนกับตัว มือก็หนักนะพี่”

 

เออ ๆ กูรู้แล้ว แม่งเอ๊ย” แทฮยองลุกขึ้นยืนโดยที่มือยังแตะอยู่ที่หลังของตัวเอง “นั่งเล่นตรงนี้ไปก่อนละกัน เดี๋ยวพี่จะไปหาเพื่อนละ” เขาเบ้ปากไปยังบริเวณกลุ่มเพื่อนของเขาที่กำลังโบกไม้โบกมือเรียก “ไปทักหน่อยมั้ย”

 

ไม่อ่ะ ผมไม่รู้จักเพื่อนพี่สักคน”

 

ฮ่า ๆๆๆๆ โอเค จะกลับเมื่อไรก็บอก เดี๋ยวไปส่งข้างหน้า”

 

เคพี่”

 

แทฮยองยีศีรษะของรุ่นน้องอีกครั้งเป็นการส่งท้ายและแยกตัวไปหาเพื่อนของเขาที่กำลังรออยู่ จีฮุนถลึงตาใส่ตามหลังพร้อมยกมือขึ้นจัดเส้นผมของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาสีดำด้านหลัง

 

 

 

 

เมื่อยเป็นบ้า..

 

มือเล็กบีบนวดไล่ความปวดเมื่อยที่สะสมจากการยืนต้อนรับแขกเป็นเวลานานเมื่อครู่ จีฮุนเบ้หน้าเมื่อนวดขาของตัวเองแรงเกินไปจนรู้สึกเจ็บ

 

ดวงตากลมกวาดมองไปรอบบริเวณก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ ในคืนวันเสาร์เช่นนี้พัคจีฮุนควรจะได้นอนพักผ่อนอยู่บนที่นอนนุ่ม ๆ สบาย ๆ พร้อมอ่านหนังสือนวนิยายเรื่องแฮรี่พอตเตอร์ที่เขาชอบอยู่ที่บ้าน แต่ดูตอนนี้สิ! เขาต้องมาติดอยู่ในงานเลี้ยงขนาดย่อมที่ถูกเรียกว่า ‘งานเลี้ยงรุ่น’ ด้วยคำขอร้องจากใครบางคน และใครบางคนที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคิมแทฮยองที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วนี่เอง

 

ด้วยความสามารถของระบบการสื่อสารที่ทำได้ง่ายในปัจจุบันทำให้การติดต่อหาเพื่อนสมัยมัธยมเมื่อสิบปีที่แล้วไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป กลุ่มนักเรียนเก่ารุ่นพี่สถาบันเดียวกับจีฮุนจึงรวมกลุ่มกันเพื่อจัดงานเลี้ยงพบปะกับเพื่อนฝูง

 

จากที่เคยคิดจัดงานเล็ก ๆ พบปะกันเฉพาะเพื่อนร่วมห้องกลับต้องเปลี่ยนไปจัดงานใหญ่สำหรับเพื่อนทั้งรุ่นแทน หลังข่าวถูกกระจายออกไปและมีคนให้ความสนใจมากกว่าที่คาด อดีตกรรมการนักเรียนและหัวหน้าห้องเมื่อสิบปีก่อนจึงกลับมาทำหน้าที่ผู้นำอีกครั้งเพื่อจัดงานเลี้ยงในครั้งนี้

 

คิมแทฮยองเป็นหนึ่งในตัวตั้งตัวตีหลัก ด้วยใบหน้าที่โดดเด่น อัธยาศัยดี พ่วงด้วยดีกรีนักกีฬาฟุตบอลตัวแทนโรงเรียนและเป็นหนึ่งในกรรมการนักเรียน ทำให้เขาเป็นที่รู้จักทั้งในหมู่เพื่อนนักเรียนรุ่นเดียวกันและในนักเรียนรุ่นน้อง

 

จีฮุนมีโอกาสได้รู้จักกับแทฮยองเมื่อสิบปีก่อน ในตอนนั้นเขาจำได้ว่าตัวเองเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมฟุตบอลของโรงเรียน พัคจีฮุนที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมต้นปีสามเผลอเตะลูกฟุตบอลลอยไปกระแทกเข้ากลางใบหน้าของคิมแทฮยองที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายเข้าอย่างจัง จีฮุนอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกนอกจากวิ่งเข้าไปดูอาการของรุ่นพี่ผิวแทนที่ล้มลงไปกองกับพื้น เลือดกำเดาไหล สภาพดูไม่จืด

 

ตายแน่ ..

 

พัคจีฮุนในวัยสิบห้าปีคิดหลังแทฮยองมองเขาด้วยสายตาคาดโทษ แต่ผิดคาดเมื่อรุ่นพี่คนนี้กลับรู้สึกถูกใจ และบอกว่าลูกเตะของเขามีพลังมาก ถ้าฝึกซ้อมให้ดีอีกหน่อยจะสามารถเป็นตัวแทนให้กับโรงเรียนได้อย่างแน่นอน พร้อมออกปากว่าจะเป็นคนฝึกซ้อมให้จีฮุนเอง

 

และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้จีฮุนเริ่มสนิทกับรุ่นพี่คนนี้

 

เวลาหนึ่งปีผ่านไปไวอย่างกับโกหก แทฮยองจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลาย ในขณะที่จีฮุนเองก็จบการศึกษาจากชั้นมัธยมต้น และกำลังจะเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นถัดไป จีฮุนนำดอกไม้มาแสดงความยินดีกับรุ่นพี่ที่เรียกว่าเป็นรุ่นพี่เพียงคนเดียวในเวลานั้นที่เขารู้สึกสนิทด้วย แทฮยองร้องไห้ขี้มูกโป่งกอดเขาแน่นจนหมดมาดนักกีฬาสุดหล่อของโรงเรียน

 

หลังจากนั้นจีฮุนไม่คิดว่าจะได้เจอกับแทฮยองอีก ด้วยความที่ตัวเขาและแทฮยองมีอายุห่างกันถึงสามปี การที่จะได้เจอกันอีกครั้งในระดับมหาวิทยาลัยคงเป็นเรื่องยากมากเกินกว่าจะเกิดขึ้นจริง

 

แต่เรื่องยากที่ว่านั้น กลับเกิดขึ้นจริงได้อย่างน่าตกใจ

 

จีฮุนในวัยสิบเก้าปีที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยปีที่หนึ่งกลายเป็นจุดสนใจหลังจากถูกสวมกอดโดยรุ่นพี่ปีสี่ในวันรับน้อง คิมแทฮยองกอดพัคจีฮุนแน่นพร้อมร้องไห้ สภาพเหมือนกับวันที่เขาจบการศึกษาไม่มีผิด

 

นับเป็นเรื่องน่าตกใจที่สุดในชีวิตของจีฮุนเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ เขาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะสอบติดและเข้ามาศึกษาต่อในคณะสาขาวิชาเดียวกับคิมแทฮยอง รุ่นพี่ชมรมฟุตบอลที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสี่ปี แถมยังได้มาอยู่ในสายรหัสเดียวกันอีก

 

ชีวิตของจีฮุนในรั้วมหาวิทยาลัยจึงเรียกได้ว่าไม่ค่อยสงบสุขเท่าไรนัก เพราะแทฮยองมักจะเข้ามากวนเขาอยู่เสมอ ๆ ไม่ว่าจะทางโทรศัพท์มือถือหรือต่อหน้า และถึงแม้เจ้าตัวจะจบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยไปแล้ว ก็ยังแวะเวียนมาหาเขาอยู่บ่อย ๆ

 

สิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือ จีฮุนมีโอกาสได้ไปฝึกงานที่บริษัทที่แทฮยองกำลังทำงานอยู่ การฝึกงานของเขาเป็นไปได้อย่างราบรื่นเพราะได้คำแนะนำจากรุ่นพี่คนสนิท จนสุดท้ายทางบริษัทขอจองตัวเขามาเป็นพนักงานให้กับบริษัทหลังจากเรียนจบ

 

หลังเริ่มทำงาน ชีวิตประจำวันของจีฮุนก็ติดแหง็กอยู่กับรุ่นพี่แทฮยองคนนี้แทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าเข้าทำงาน ทานข้าวกลางวัน เลิกงานตอนเย็น หรือแม้แต่วันหยุดเสาร์อาทิตย์ ไม่ว่าเรื่องอะไรของแทฮยองมักจะมีเขาเข้าไปเอี่ยวอยู่เสมอ ๆ เพราะความต้องการของอีกฝ่าย ในครั้งนี้ก็เช่นกัน แทฮยองเป็นหนึ่งในทีมจัดงาน จีฮุนที่เป็นรุ่นน้องคนสนิทจึงถูกขอร้องแกมบังคับให้มาช่วยงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

 

 

 

เบื่อจัง..

 

จีฮุนวางแก้วน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะและหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา เข้าเกมที่ชอบและมีสมาธิจดจ่ออยู่กับมัน นิ้วมือกดลงบนหน้าจอเพื่อยิงกระสุนในสัตว์ประหลาดอย่างชำนาญ

 

แม้แขกในงานจะเป็นรุ่นพี่ร่วมสถานบัน แต่ช่วงอายุที่ห่างกันทำให้สมัยที่ยังเรียนอยู่จีฮุนไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำกิจกรรมร่วมกับรุ่นพี่เหล่านี้ ถึงจะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตารุ่นพี่บางคนอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกับพวกเขา คิมแทฮยองจึงเรียกได้ว่าเป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่จีฮุนรู้จักภายในงาน

 

และบุคคลเพียงคนเดียวที่ว่ากำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่กับเพื่อนของเขาที่อีกฟากของโซฟาที่จีฮุนนั่งอยู่

 

จีฮุนมุ่ยหน้า กดปิดเกมที่กำลังเล่นและเอื้อมมือไปหยิบน้ำผลไม้แก้วเดิมที่ยังดื่มไม่หมดขึ้นจิบ เสียงเพลงในงานทำให้รู้สึกสนุกก็จริง แต่กลับไม่รู้สึกอยากลุกขึ้นเต้นหรือมีความสุขไปกับมัน คงเป็นเพราะเขาต้องมานั่งอยู่คนเดียวแบบนี้กระมัง

 

มือเล็กวางแก้วทรงสวยลงบนโต๊ะและกลับมานั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาสีดำด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก จีฮุนควรรู้สึกดีใจที่แทฮยองให้เขามานั่งพักและไม่ต้องกลับไปยืนเมื่อยแบบเมื่อครู่อีก แต่การเข้ามานั่งอยู่ในงานที่ไม่รู้จักใครเลยแบบนี้กลับทำให้เขาอยากเดินออกไปต้อนรับแขกเหมือนเดิมแบบเมื่อสิบนาทีก่อนมากกว่า

 

อยากกลับบ้าน

 

ถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้น จีฮุนตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบจานใส่ขนมเค้กชิ้นเล็กที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของโต๊ะ แต่ดูเหมือนแขนของเขาจะสั้นเกินไปหน่อยทำให้อยู่ในท่าทางทุลักทุเลพอสมควร และสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ ลุกขึ้นยืนและเอื้อมไปหยิบเมื่อจานขนมอยู่ไกลเกินระยะแขนของเขา

 

“เฮ้ย!

 

จีฮุนสะดุ้งตัวโยนจนเกือบปล่อยจานขนมหล่นลงพื้น เมื่อจู่ ๆ มือปริศนาของใครบางคนจิ้มเขาที่เอวจุดอ่อนของเขาอย่างแรง

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

 

“ใครวะ.. เฮ้ย! ไอ้แจมิน”

 

“ฮ่าๆๆๆๆ เออ กูเอง”

 

จากที่ตั้งใจจะหันไปต่อว่าอีกฝ่ายว่าเล่นอะไรไม่รู้เรื่องก็เปลี่ยนใจทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่แกล้งเขาเมื่อครู่คือใคร จีฮุนยิ้มกว้างส่งให้กับ นาแจมิน เพื่อนสนิทสมัยมัธยมของเขาที่กำลังยืนกุมท้องหัวเราะจนตัวงอ

 

“มึงมาได้ไงเนี่ย” จีฮุนทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา เลิกสนใจเค้กในมือไปแล้ว

 

“พี่ดงโฮเรียกให้มารับกลับ เผื่อเมา” แจมินนั่งลงข้างกับจีฮุน เขาถือวิสาสะหยิบเค้กในจานของจีฮุนมาทานแทน “บ้านกูอยู่ข้างบ้านพี่เขา”

 

“เออ ๆ จำได้ละ มึงเคยเล่าให้ฟังอยู่.. อ้าวๆ สัด เค้กกู”

 

“บนโต๊ะอีกเยอะแยะปะวะ” อีกฝ่ายไม่สนใจและยัดเค้กคำสุดท้ายเข้าปาก “แล้วมึงล่ะ ทำไมมาอยู่นี่”

 

“พี่แทฮยองให้มาช่วย นี่เพิ่งได้พัก”

 

“แทฮยอง.. ไอ้พี่ชมรมฟุตบอลที่มึงเตะบอลอัดหน้าอ่ะนะ”

 

“เออ คนนั้นแหละ ตอนนี้กูทำงานที่เดียวกับเขา เรียนจบที่เดียวกันมา สายรหัสเดียวกันด้วย”

 

“เข้” แจมินดีดนิ้ว “เนื้อคู่ปะ”

 

“กูยอมตาย”

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ” แจมินหัวเราะ เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วคอกเทลจากโต๊ะอีกฝั่งขึ้นจิบ แต่จีฮุนคว้าออกจากมือเขาไปเสียก่อน

 

“เดี๋ยวก็เมา มึงจะมาแบกพี่ดงโฮกลับไม่ใช่ไง”

 

“คอกเทลเอง ไม่เป็นไรหรอก”

 

“ไม่ต้องเลยมึง” จีฮุนชี้หน้าเพื่อนก่อนจะวางแก้วคอกเทลลง “แล้วมึงเป็นไงบ้าง ในกลุ่มมีมึงหายจ้อยไปคนเดียวเลยเนี่ย”

 

“โทษที กูไม่ค่อยว่างว่ะ ก็สบายดี นี่เพิ่งเปลี่ยนงานใหม่ แล้วมึงอ่ะ”

 

“ก็เรื่อย ๆ มึงมาก็ดีเหมือนกัน พี่แทฮยองแม่งเอากูมาช่วยแล้วทิ้งกูไว้คนเดียว เหงาชิบหาย”

 

“งอแง”

 

“เรื่องของกู”

 

“ข้างหน้าเอะอะอะไรกันวะ”

 

แจมินทักขึ้นเมื่อมีเสียงฮือฮาบริเวณทางเข้างาน จีฮุนชะเง้อใบหน้ามองหาสาเหตุของเสียงที่ว่าก่อนจะนิ่งค้างไปชั่วครู่

 

“อ๋อ..” แจมินลากเสียง “ก็คิดว่าใคร”

 

ทั้งสองคนยังไม่ละสายตาออกจากแขกผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ ชายหนุ่มตัวสูงสามคนก้าวเข้ามาในบริเวณงาน พวกเขาทำให้การเดินเข้างานเลี้ยงรุ่นธรรมดา ๆ กลายเป็นการเดินพรมแดงสุดหรูได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

 

จีฮุนจำทั้งสามคนได้

 

รุ่นพี่แดเนียล

 

รุ่นพี่มินฮยอน

 

และ..

 

“นั่นไง รักแรกของมึง”

 

จีฮุนตวัดมองนาแจมินที่กำลังหัวเราะคิกคักและยกมือชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง แต่อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน แถมยังแกล้งเขากลับด้วยการงับเข้าที่นิ้วมือป้อม ๆ นั่นอีกด้วย

 

“มึงนี่”

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ” แจมินยังไม่หยุดหัวเราะ “แต่ไม่คิดว่าจะมาเลยนะสามคนนั้น ได้ข่าวว่าตอนนี้ได้ทำงานใหญ่โตด้วยนี่”

 

“รู้มาจากไหนมิทราบ”

 

“กูน้องพี่ดงโฮนา อย่าลืม” แจมินยักคิ้วอย่างยียวน “แต่แม่งหล่อว่ะ มึงดูพี่มินฮยอน หล่อเหี้ย ๆ”

 

“เออกูเห็นแล้ว”

 

“เห็นจริงหรอ ไม่ใช่ว่ามองแต่คนนั้น”

 

จีฮุนจัดการปิดตำนานคนกวนประสาทอย่างนาแจมินด้วยการฟาดฝ่ามืออรหันต์เข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย แจมินร้องโอดโอยก่อนจะลงไปนอนกลิ้งบนโซฟาตัวยาว

 

“กูไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วมั้ย”

 

“จริงง่ะ”

 

“เออสิวะ” จีฮุนแหว “มันก็ตั้งกี่ปี เป็นสิบปีแล้ว ตั้งแต่สิบห้าจนตอนนี้กูก็ยี่สิบห้าแล้วปะ”

 

“จริงดิ”

 

“มึงจะเอาใช่มั้ย”

 

“โอ๊ย ๆ กูล้อเล่น ยอมแล้วจ้า ฮ่าๆๆๆๆๆ”

 

“หลายทีละนะมึง.. แค่ความรักของเด็กปะวะ มึงก็เลิกล้อได้แล้ว”

 

“หรอ” แจมินหยุดหัวเราะ “ก็อาจจะจริงของมึง แต่วันนั้นที่มึงยอมรับว่าชอบพี่เขาก็ตอนอยู่มอปลายปีสุดท้าย เท่ากับมึงแอบชอบเขาทั้ง ๆ ที่เขาเรียนจบไปแล้วตั้งสามปีนะ”

 

“ตอนนั้นกูบอกว่าเคยชอบนะ เคยชอบ”

 

“แน่หรอ~

 

“...”

 

“แอ๊ะแอ๋....” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเงียบ แจมินก็ออกอาการล้อเลียนอีกครั้ง “รักแรกมันน่ากลัวน้า”

 

“กูจะทุบหัวมึงแบะจริง ๆ นะ” จีฮุนเงื้อมือขึ้นสูง “ก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรแล้วไงวะ !

 

“อ่ะจริงดิ ๆ”

 

จบด้วยการที่จีฮุนยกเท้าถีบเพื่อนตัวดีของเขาไปเต็ม ๆ แจมินแกล้งทำเป็นสลบล้มพับลงไปกับโซฟา แต่ยังคงลอบยิ้มอย่างล้อเลียนอยู่

 

 

 

 

องซองอู

 

ชื่อของคนคนนั้น

 

คนที่แจมินล้อเลียนว่าเป็น รักแรกของเขา

 

เมื่อสิบปีก่อน พัคจีฮุนชอบองซองอู

 

เขาไม่ได้บอกให้ใครรู้จนกระทั่งวันสุดท้ายของการเรียนในระดับชั้นมัธยมปลายปีสาม

 

Truth or dare คือเกมที่ทำให้ทุกคนรับรู้ถึงความในใจของจีฮุน ขวดเปล่าที่เคยบรรจุน้ำอัดลมสีเข้มถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์การเล่นสำคัญ หากปากขวดใบนี้หยุดอยู่ที่ใคร คนคนนั้นจะต้องตอบคำถามตามความจริง หรือเลือกที่จะไม่ตอบและยอมรับบทลงโทษ

 

วินาทีที่ขวดหมุนช้าลงและปากขวดหยุดชี้ตรงมาที่เขา จีฮุนไม่รู้สึกกังวลอะไรเท่าไรนัก ตัวเขาเองไม่มีความลับอะไรที่จะต้องอายหรือปิดบังเพื่อนร่วมห้องอยู่แล้ว

 

จนกระทั่งคำถามหลุดออกมาจากปากเพื่อนสาวร่วมห้องคนหนึ่ง

 

“จีฮุนมีคนที่ชอบมั้ย ถ้ามี คนนั้นคือใคร”

 

“?”

 

จีฮุนคิดว่าใบหน้าของเขาตอนนั้นคงจะเป็นใบหน้าที่ฉงนที่สุดในชีวิตของเขา นักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มให้ความสนใจกับคำถามง่าย ๆ สุดเบสิคนี้ขึ้นมาทันทีเนื่องจากพัคจีฮุนนั้นไม่เคยแสดงหรือออกอาการว่ากำลังสนใจใครอยู่แม้แต่ครั้งเดียว

 

“ไม่มีนะ”

 

“โห่ ไม่มีจริงหรอ” เธอทำหน้าเสียดาย “ไม่ต้องชอบอยู่ตอนนี้ก็ได้ เอาแบบ แค่เคยชอบก็ได้ คนที่เคยชอบล่าสุดน่ะ มีมั้ย ๆ”

 

จีฮุนอ้ำอึ้ง เหลือบตามองหน้าเด็กสาวเจ้าของคำถามที่บัดนี้แววตาเต็มไปด้วยประกายความอยากรู้อยากเห็น เขาหลุดขำเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอ

 

เอาเถอะ พูดออกไปคงไม่เป็นไรหรอก..

 

และนั่นทำให้เพื่อนร่วมห้องทุกคนรวมทั้งนาแจมินได้รับรู้ว่า พัคจีฮุน เคยชอบรุ่นพี่องซองอูที่เรียนจบไปเมื่อสามปีก่อน

 

พัคจีฮุนเคยชอบองซองอู

 

จีฮุนคิดแบบนั้นตั้งแต่องซองอูจบการศึกษาไปพร้อมกับคิมแทฮยองรุ่นพี่คนสนิท

 

และจีฮุนยังคิดแบบนี้อยู่

 

พัคจีฮุน ไม่ได้ชอบ องซองอูแล้ว

 

ยังไงนั่นก็แค่ความรักของเด็ก ๆ ไม่มีทางที่มันจะยืนหยัดมาได้จนถึงสิบปีหรอก

 

 

 

 

“โอ้โห ๆ ผู้หญิงมองกันตาเป็นมันเลยว่ะ” แจมินเอ่ยปากอีกครั้งเมื่อทั้งสามคนเดินเข้ามาในบริเวณงาน “เหี้ยเอ๊ย พี่มินฮยอนหล่อชิบหาย”

 

“เออหล่อจริง” จีฮุนเห็นด้วย “มึงดูขาพี่แดเนียล ยาวกว่าช่วงเอวกูอีกมั้งน่ะ”

 

“มึงเตี้ยเองรึเปล่า” แจมินล้อเลียนเพื่อนเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ก่อนจะเขยิบตัวออกห่างหลังจากจีฮุนเงื้อมือขึ้นสูงอีกรอบ “ใจเย็นก่อนเพื่อน แต่พี่ซองอูเหมือนเดิมเลยนะ”

 

“ไม่อ่ะ”

 

“หรอวะ กูว่าเหมือนเดิมนะ ถ้าจะไม่เหมือนเดิมก็คือหล่อขึ้น หล่อเหี้ย ๆ หล่อวัวตายความล้ม ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย”

 

“กูว่าเขาหน้าแก่ขึ้นเยอะมาก”

 

“ไอ้จีฮุน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

 

แจมินระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นหลังจีฮุนพูดจบ จะบอกว่าองซองอูหน้าแก่ก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย อีกฝ่ายแค่ดูโตและมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นอย่างที่แจมินว่านั่นแหละ

 

แต่ก็อดจะแซวไม่ได้ เพราะในบรรดาสามคนที่เดินเข้ามา องซองอูดูอายุเยอะที่สุดเลยนี่นา

 

จีฮุนยังไม่ละสายตาจากองซองอู เขายังพินิจพิจารณาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรักแรกของเขา ซองอูกำลังพูดคุยกับเพื่อนของเขาอย่างสนุกสนานอยู่อีกด้านหนึ่งโดยไม่สนใจว่าใครจะกำลังมองเขาอยู่

 

“มึง นั่นพี่แจฮวานหรือเปล่าวะ”

 

“ใคร”

 

“นั่นน่ะ” แจมินเอื้อมมือมากอดคอเขาให้โน้มต่ำลงในองศาที่มองเห็นได้ถนัด “คนนั้นน่ะ แก้มป่อง ๆ”

 

“ไม่ กูหมายถึงพี่แจฮวานเนี่ย ใคร”

 

“คนที่เล่นกีต้าร์ ร้องเพลงเก่ง ๆ ไง ที่เคยขึ้นโชว์โฟลคซองอ่ะ”

 

“อ๋อ” จีฮุนพยักหน้า “เฮ้ย พี่เขาดูดีขึ้นเยอะเลยว่ะ”

 

“ใช่มะ ว่าแล้วก็อยากฟังเพลงพี่เขา กูจำได้ว่ากูซึ้งเพลงพี่เขาอยู่สองอาทิตย์เลยนะ”

 

“มึงก็เดินเข้าไปหาสิ”

 

“มึงจะบ้าหรอ พี่เขารู้จักกูที่ไหน”

 

แจมินละแขนที่พาดคอของเขาออก และอาศัยจังหวะที่จีฮุนเผลอหยิบแก้วคอกเทลที่วางอยู่ใกล้ ๆ มาดื่มอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่จีฮุนกำลังจดจ่ออยู่กับการมองหน้าพี่แจฮวานที่ดูต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสนอกสนใจ มองอยู่สักพักจนคิมแจฮวานผละตัวออกไป ในมือของเขาถือกีต้าร์และมุ่งตรงไปยังเวทีด้านหน้า เขาคงจะถูกเชิญขึ้นไปร้องเพลงบนเวที

 

 

 

 

แจฮวานเดินออกไปแล้ว จีฮุนจึงตัดสินใจหันกลับมาหาแจมินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ในระหว่างที่กำลังจะหันกลับมา สายตาของเขาก็สบเข้ากับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นรักแรกของเขาพอดี

 

พัคจีฮุนสบตากับองซองอู

 

เพียงเสี้ยววินาทีที่ตาสองคู่สบเข้าหากัน ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นแรงจนน่าตกใจ ใบหน้าเห่อร่อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ รวมทั้งอาการประหม่าที่จู่ ๆ ก็เข้าโจมตี

 

พัคจีฮุนรู้สึกว่าโลกของเขาหยุดหมุนไปชั่วขณะ

 

จีฮุนเป็นฝ่ายหลบตาก่อน เขาไม่รู้ว่าหลังจากนั้นองซองอูจะยังมองเขาอยู่หรือละสายตาออกไป แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่สบตากันนั้นก็มากพอแล้ว

 

มากพอที่จะทำให้จีฮุนรู้ว่าตัวเองคิดผิด

 

พัคจีฮุนคิดผิดมาตลอด

 

ความคิดที่ว่าเขาไม่ได้ชอบองซองอูแล้วพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

 

ความรู้สึกที่คิดว่าหายไปแล้วไหลกลับเข้ามาเหมือนม้วนฟิล์มที่ถูกเล่นอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนฉายชัดอยู่ในหัว

 

 

 

 

จีฮุนไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้

 

เขารู้

 

เขารู้ว่าตัวเองยังชอบคนคนนั้นอยู่

 

คนคนนั้น ที่เป็นรักแรกของเขา

 

พัคจีฮุนยังชอบองซองอูอยู่

 

ชอบเหมือนกับเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิด




___________________________________________

talk ;

ฟิคชั่ววูบจ้า หนังสือหนังหาไม่อ่าน แต่อัพฟิค5555555555555555555555

บรรยายเรื่องใหม่ ภาษาก็อาจจะเก้ๆ กังๆไปบ้าง ฝากด้วยคับผม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #34 Luv Jihoonnie~~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:39

    ชอบฟิคองฮุน พี่องจะแบบขี้เล่นก้อได้ กากก้อได้ เจ้าชุ้ก้อได้ อบอุ่นเปนไมโครเวฟแบบนี้ก้อฟินสุด ฮือออออ สรุปชั้นเปนเมนจีฮุน แต่ชั้นแพ้พี่องอะแร่ะ
    #34
    0
  2. #30 wannable11 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:49

    ใข่เธอยังชอบเขาอยุ่และเขาก้ชแบเธอเช่นกัน??????’“❤️????????????????????????

    #30
    0
  3. #28 96998 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 03:31
    รักครั้งแรก! รอติดตามเลยคับ
    #28
    0
  4. #25 เค้าเอง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 17:36

    แงงงง ชอบมากเลยค่ะ ㅠ/////ㅠ คุณไรท์แต่งดีทั้งในจอยแล้วก็บรรยายเลยยย ดีงามมมม ร้ากกกก

    #25
    0
  5. #22 snownoona (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 23:35
    แง พึ่งได้มาอ่าน เราไปมุดรูที่ไหนมาเนี่ย
    แต่งดีไม่แพ้ในจอยเลยค่ะคุณไรท์ ^^
    ตัวละครในนี้พรีเมี่ยมทุกคนด้วยย แสดงว่าเมนคนเดียวกันแน่เลยเรา55555
    เป็นกำลังใจให้และติดตามเลยค่ะว่าจะเป็นยังไงต่อ
    #22
    0
  6. #20 fieldxkimkai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 09:48
    แง บรรยายแบบนึกภาพตามได้เหลย
    #20
    0
  7. #13 LivelyCee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 19:56
    ภาษาดีเข้าใจง่ายค่ะไร้ท์ ชอบๆ
    #13
    0
  8. #9 MDOUBLEOTODAK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 15:48
    โหยย ชอบมาสิบปี ต้องทำไรสักอย่างแล้วนะ
    #9
    0
  9. #3 Namfonee__ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 17:28

    เอาแล้วววว
    #3
    0
  10. #2 kingKazmaII (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 00:20
    เราว่าเราเป็นทาสลุงจ่อยแล้วหล่ะ
    #2
    0
  11. #1 juicexyz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 18:25

    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ชั้นชอบบบบบบ

    ชอบบรรยายเทอมากลุงจ่อยย

    ฮือออออ เอาแจมินมาก้ะคือ ดียยยยยยยยยย์ T_T

    ขออูจินอีกคนด้วยนะๆๆๆๆๆๆๆ


    เทอบุรรี่พี่ชั้น 55555555555555555555

    เค้ามะได้หน้าแก่ว้อยยยย

    #1
    0