คัดลอกลิงก์เเล้ว

Short Fic reborn1811 : Rain ความทรงจำที่จางหาย

โดย jess1839

แล้วฉันก็ร่างภาพเธอ ผู้แสนงดงามขึ้นมาในสายฝน

ยอดวิวรวม

870

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


870

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 มี.ค. 59 / 22:08 น.
Short Fic reborn1811 : Rain ความทรงจำที่จางหาย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

       Short Fic reborn1811 : Rain ความทรงจำที่จางหาย



  " คำกระซิบแผ่วเบาของเธอใต้ร่มคันนั้น
ยังคงอยู่ในหัวใจ ฉันยังได้ยินเสียงเธอ

เสียงฝนฟังดูเหมือนเสียงฉันที่ถามว่าเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม

ฉันยังเจ็บปวดกับความทรงจำท่ามกลางสายฝน ที่เรียกว่าเธอ "
...........................................................................................................................................





 Hibari Kyoya ฮิบาริ เคียวยะ
" คนที่โง่ปล่อยเธอไป ก็คือผม "
.................................................................................................................
นักเขียน
ต้องขอสวัสดีท่านผู้อ่านทุกคนอีกครั้ง นี้ก็คือ แปลกประหลาดของนักเขียนอีกเรื่องหนึ่งนั้นก็คือ Short Fic เรื่องที่สองค่ะ เย้!!! //จุดพลุ  หลังจากที่เคยเขียนไปแล้ว หนึ่งเรื่อง ก็คือ
 Short Fic reborn1811 : Don't touch  ขอเพียงสัมผัส 
ไม่คิดว่าจะได้มานั่งแต่งShort Ficอีก 555+ เรื่องนี้ก็ไม่ขอพูดอะไรมากเพราะกำลังดีใจและกำลังมึน
เพราะว่าต้องจัดเวลาชีวิตไม่เพียงพอ อนิเมะ ซีรี่ย์ นิยาย ที่ค้างอยู่  ไหนจะภรรยาสุดที่รักได้ออกอัลบั้มอีก แฟนมีต 
สินค้าต่างๆที่ภรรยา สามีสุดที่รักออกมา ล่อตาล่อใจ เงินที่ต้องปั่นให้ทันอีก นิยายที่ต้องแต่งอีก ไม่ใช่เวลาอย่างเดียวที่ไม่เพียงพอ 
เงินก็เช่นกัน ชีวิตนักเขียนหนอ
แต่ยังไงก็ต้องฝากติดตามต่อไปด้วยนะค่ะ แล้วก็ช่วยเม้น ติชมและกำลังใจด้วยนะค่ะ
* ภรรยาและสามีที่กล่าวคือ  Girls' Generation ชอบวงเดียวค่ะ เมนใคร เมนสิก้าเมนรองแทยอนค่ะ พีชึล ซดนึน Sky อร้ายยย ชอบค่ะ
ฟิคที่แล้วก็ได้เอาเพลงของ Girls' Generation มาใช้ ฟิคนี้ก็มีความหมายของเพลงมา เป็นอะไรที่บิ้วอารมณ์เวลาอ่านมาก 55+*

ธีม 



cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 มี.ค. 59 / 22:08


คุณเคยรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่คุณทำไหม 
คุณเคยรู้สึกโดนห้ามในเรื่องที่คุณชอบไหม

คุณเคยรู้สึกเกลียดความรู้สึกของคุณไหมที่พึ่งมารู้ใจตอนที่สายไป
.
.
ตอนนี้ผมกำลังเป็นอยู่ 
...................................................................................................
ความรัก เป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับ ผม
ความห่วงใย เป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นสำหรับ ผม
แต่ตอนนี้ ผม กลับต้องการมันมาก
ตอนนี้ผมได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เท่าที่ผมจำได้ เราเคยเจอกันเพียงครั้งเดียวคือตอนรายงานตัวการได้เข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ เพียงครั้งเดียว และเวลานี้เราก็ได้เจอกันอีกครั้งที่ ห้องประชุมของวองโกเล่ 
" อี้ผิง " เสียงบอสวองโกเล่ พูดขึ้น ทุกสายตากำลังจับจ้องเธอ "ขอโทษนะ ที่รบกวนเธอแต่มันจำเป็น" เสียงบอสวองโกเล่ที่กำลังพูดอย่างนุ่มนวลกับเธอ "อี้ผิง" 
" ไม่เป็นไรค่ะ ที่จริงมันไม่ได้รบกวนด้วยซ้ำ " เสียงหวานของเธอตอบกลับพร้อยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของบุคคลหนึ่งได้ดังขึ้น ทำให้ทุกคนเปลี่ยนจุดสนใจเป็น ผู้พิทักษ์พิรุณแทน
" อี้ผิงจะผ่านไปกี่ปี ก็ยังเป็นอี้ผิงอยู่ดีนะ แล้วหัวใจของอี้ผิงยังเป็นของอี้ผิงอยู่ไหมเนี้ย " ผู้พิทักษ์พิรุณพร้อมหันมามองผม เธอไม่ตอบอะไรเพียงแต่ก้มหน้ามองโต๊ะที่มีเอกสารจัดวางไว้ให้ ทุกอย่างในห้องที่เงียบลงก็เริ่มมีเสียงประชุมกัน การวางแผนต่างๆที่จะเริ่มขึ้น หรือกำหนดการงานเทศกาลที่วองโกเล่จะจัดขึ้น เวลาของทุกสิ่งทุกอย่างได้เดินอย่างช้า  หลังจากผ่านการประชุมครั้งนั้นมาผมก็ได้เจอเธอบ่อยมากขึ้นทั้งที่ฐานทัพและโรงเรียน 
"คุณเคียวครับ เอกสารเด็กโรงเรียนเราที่ได้ทุนไปศึกษาต่างประเทศครับ มีคุณอี้ผิงด้วย เธอนี้ทั้งสวย เก่งทั้งเรียนทั้งการต่อสู้ แถมสุภาพเรียบร้อยอ่อนหวานกับทุกคน "  คุซาคาเบะ คนที่คอยติดตามผมได้เริ่มพูดขึ้น  
"งั้นหรอ" ผมรีบเซ็นเอกสารต่างๆอย่างไม่อ่าน แต่ต้องสะดุดตรงเอกสารของเธอ  ฮ่องกงเสร็จแล้วต่ออเมริกา  ผมรีบเสร็จก่อนจะลุกออกจากห้องปล่อยให้คุซาคาเบะอยู่ในห้องนั้น  ระหว่างทางสองข้างหน้าห้องเรียนนามิโมริ ก็ยังคงเดิมจะผ่านไปกี่ปีก็เหมือนเดิม 
ในที่สุดมันก็ถึงวันเลี้ยงฉลองของนักเรียนที่ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศ  เป็นงานที่จัดขึ้นโดยคุณครูจากโรงเรียน
"ขอโทษนะค่ะ คุณฮิบาริคือว่าช่วยรับเจ้านี้ด้วยนะคะ" เธอได้ให้กล่องไม้กล่องหนึ่งแก่ผม เสียงของเธอที่สั่นเล็กน้อยก่อนเธอจะรีบวิ่งออกไปจากบริเวณนี้  หลังจากมีเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่มองหน้าผม หลบหน้าผมทั้งที่กำลังกินเลี้ยงกันอยู่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมันสร้างความสงสัยให้แก่ผมมาก จนเมื่อกลับจากงานนั้นผมนำกล่องนั้นออกมาดู หน้ากล่องไม้กล่องนั้นมีการ์ดติดอยู่ ลายมือภาษาญี่ปุ่นของเธอก็เผยให้ ' อยากให้เปิดสิ่งที่อยู่ในกล่องก่อน เมื่อเปิดดูเสร็จคุณจะนำไปทิ้งหรือเก็บไว้ก็ได้ ฉันอยากให้คุณเปิดมัน จากอี้ผิง ' หลังจากผมอ่าน ผมเริ่มลงมือเปิดกล่องนั้น เมื่อเปิดกล่องนั้นมาเจอกับสิ่งนี้มันทำให้ใบหน้าของผมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างง่าย รูปถ่ายเกือบ50รูปอยู่ในกล่องนั้น ขวดแก้วที่มีกระดาษที่เขียนจากความรู้สึกของเธอเต็มขวด ดวงตาที่เคยเย็นชา ว่างเปล่าตอนนี้กลับไม่ว่างเปล่าเหมือนก่อน ทุกรูปถ่ายมันทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกในตอนนั้นของภาพ ความรู้สึกระแวงในตอนแรกที่เธอตามถ่ายจนมันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของผู้ชายคนนี้และพอนานไปมันก็กลับกลายเป็นว่า สี่งที่ผู้หญิงที่ชื่อ "อี้ผิง" ทำมันให้ ผู้ชายที่ชื่อ "ฮิบาริ" ตกหลุดรักสิ่งนั้น สิ่งที่ผู้ชายคนนี้เคยคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น แต่ตอนนี้มันเป็นสิ่งที่เขาโหยหามากที่สุด  นกสีเหลืองตัวเล็กที่เขาเลี้ยงไว้ตอนนี้ได้บินมาหาเข้าพร้อมกระดาษที่ถูกมัดไว้ตรงเท้ามัน กระดาษถูกเขียนว่าให้ไปที่สถานที่หนึ่งในเวลานี้ อยู่ไม่ไกลจากที่ผมกำลังนั่งอยู่ สวนหลังโรงเรียน สถานที่ ที่ผมกำลังยืนอยู่ ไฟสีส้มอ่อนสว่างรอบๆบริเวณนี้  มองไปไกลนิดหน่อยก็เห็นเงาคนกำลังยืนอยู่ เท้าที่ก้าวไปอย่างเงียบผิดกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะและเสียงดัง แววตาของฝ่ายตรงข้ามเริ่มฉายแววตกใจแล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแทน รอยยิ้มที่ทำให้ใจของฝ่ายตรงข้ามเธอเต้นรัว
"ขอบคุณนะคะที่มา อี้ผิงคิดว่าคุณจะไม่มาซะอีก ถ้าให้เดาคุณคงเปิดดูกล่องนั้นแล้ว ยังไงก็ขอโทษที่ให้คุณระแวงแล้วก็ รำคาญ" เสียงเจ้าตัวพูดออกมา ใบหน้าที่มองมาทางผม แววตาที่สั่นเล็กน้อย "  แต่มันทำให้อี้ผิงรู้อะไรหลายอย่างจากสิ่งที่ได้ทำ ได้เห็นอีกมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน " เธอพูดต่อขึ้น เสียงเริ่มสั่น สายตาที่หันไปมองทางอื่น 
"อีกมุมหนึ่งงั้นหรอ มุมไหนล่ะ" เสียงเรียบของผมเริ่มพูดขึ้นแบบเบา แต่มันเต็มไปด้วยความสงสัยนับไม่ถ้วน มันอาจจะเป็นมุมที่ผมไม่เคยรู้จักก็ได้ ผมอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง เป็นแบบไหนกัน ใบหน้าเรียวเริ่มหันมามองผม รอยยิ้มเผยให้เห็น แววตาฉายความเศร้า
" สายตาของคุณเป็นสิ่งที่แสดงความในใจของคุณออกมาในตอนที่คุณอยู่คนเดียวรู้ไหมค่ะ แต่คุณปิดเอาไว้ส่วนลึก ถ้าถึงเวลาแล้วมีคนที่ดีเข้ามาหาคุณ คุณควรเปิดใจให้แก่คนนั้นด้วยนะคะ ฉันคิดว่ามันจะดีมากเลยล่ะ คนนั้นจะช่วยคุณเผยสิ่งที่อยู่ในใจได้ไม่มากก็น้อย ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าเป็นสิ่งที่คุณไม่ต้องการ ลองเปิดใจให้แก่ตัวเองแล้วคุณจะรู้คำตอบมันในเร็วๆนี้ " ทุกคำพูกที่ถูกปล่อยออกมานั้นสามารถรับรู้ได้ว่า เธอเห็นอีกมุมจริงๆ "ที่ฉันนัดคุณมาก็เพราะว่า ฉันอยากเจอคุณก่อนฉันไป" ใบหน้าเธอตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาและหยดฝน  ฝนที่กำลังโปรยลงเหมือนฉายในหนังดราม่าที่ต้องมีฉายนี้เกือบทุกเรื่อง ฉายที่เรียกดราม่าได้ดีที่สุด  ฉายที่มีคนหนึ่งคนพูดขึ้นมา " อี้ผิงชอบคุณนะคะ คุณฮิบาริ" สิ้นสุดเสียงนั้น ร่างบางที่เปียกไปด้วยฝนกำลังวิ่งออกจากที่ตรงนั้น  ในใจอยากจะคว้าตัวเธอมาแต่ร่างกายของผมมันทำได้แค่มองเธอจนลับตาจากตรงที่ผมยืนอยู่ พร้อมกับพูดเสียงเบาๆให้แก่สายฝนฟัง
"  ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน "
......................................................................................................................
ถนนสีเทาที่ว่างเปล่า
ฉันเปิดหน้าต่างออกไปด้วยความหดหู่
หยาดน้ำฝนหยดลงฝ่าบนมือทั้งสองข้าง
เติมเต็มความเหงาสู่หัวใจ
คืนนี้ฉันคิดถึงเธอเพราะอะไรสักอย่าง
น้ำตาไหลที่เอ่อล้นออกมา
" ย้ำว่าเธอยังคงอยู่ในใจฉัน " 
Taeyeon (Girls' Generation) - Rain 
 





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ jess1839 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 15:37
    จะรีบวิ่งไปไหนล่ะลูก ทำไมไม่รอสักนิด
    #4
    0
  2. วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 22:20
    http://writer.dek-d.com/pair-ry22/writer/view.php?id=1452062 <<<<<<<<<< เรื่องใหม่นะคะ ช่วยไปอ่านไปเม้นกันหน่อย 
    #3
    0
  3. วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 21:46
    เศร้ามาก สงสารอี้ผิง เป็นกำลังใจให้นะคะ ดรี๊มมิ่งอินเดอะเรนน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 มีนาคม 2559 / 22:04
    #2
    0
  4. #1 ไนท์
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 16:47
    เศร้าอ่ะTT
    #1
    0