Blind ความรัก ความลับ (ft.eunxiao)

ตอนที่ 1 : EPISODE 1 : Nightmare's coming

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.พ. 60

ฝันร้ายกำลังจะเริ่มขึ้น


รุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ - ช้าวันจันทร์ที่ 15สิงหาคม2017 วันเปิดภาคการศึกษาของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ 'มหาวิทยาลัยโซล' และที่อื่นๆในเขตใกล้เคียง ขณะที่ชู โซจองนักศึกษาคนหนึ่งของคณะมนุษยศาสตร์ สาขาภาษาฝรั่งเศสกำลังนอนหลับอย่างสบายใต้ผ้าห่มผืนสีฟ้าอ่อนบนเตียงนุ่มกับหมอนข้างกายที่มีชีวิต ลมหายใจอุ่น ๆ รดลงหน้าใบใสเนียนของคนที่กำลังหลับสนิท ก่อนที่คนข้างกายจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเอง "ที่รัก...ที่รักคะตื่นได้แล้วค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังงัวเงีย "อื้ม-ม...ค่ะ วันนี้พึ่งจะเปิดเทอมเอง คงยังไม่ได้เรียนอะไรมากหรอก มานอนด้วยกันก่อนสิคะ" เขาพูดตอบด้วยน้ำเสียงเดียวกัน มือยื่นออกไปรั้งแขนอีกคนเอาไว้ออกแรงดึงสักนิด เธอก็กลับเข้าไปอยู่ใต้วงแขนอบอุ่นนั้นอีกครั้ง
    
    คนในวงแขนเริ่มขัดขืนพยายามดึงแขนของเขาออกจากตัวของเธอ สีหน้านั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความอึดอัดหากแต่รู้สึกดีด้วยซ้ำ อยากจะอยู่อย่างนี้นาน ๆ ถ้าเธอไม่ต้องลุกไปเตรียมมื้อเช้าที่เกือบสายให้ตัวเองและเขาน่ะนะ 50นาทีต่อมา เธอเดินกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกลับผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ผูกไว้ระดับเอว แสดงให้เห็นว่าพึ่งออกมาจากครัวหมาด ๆ "อาหารเช้าเตรียมไว้ให้โซจองแล้วนะคะ รีบไปอาบน้ำทานข้าวด้วย ถ้ามันเย็นแล้วเดี๋ยวจะไม่อร่อย" ระหว่างที่พูดก็เอื้อมมืออ้อมหลังไปแก้ปมเชือก "รับทราบค่ะที่รัก แต่ขอนอนต่ออีกหน่อยนะคะ" เสียงงัวเงียเจ้าเดิมตอบรับเสียงอ่อนหวาน เธอเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนนั้น แล้วก้มลงจูบหน้าผากที่เปิดขึ้นเพราะแรงลมจากแอร์อย่างอ่อนโยน แต่คนใต้ผ้าห่มกลับยกหัวขึ้นมาจูบเข้าที่ปากเธอ ก่อนจะล้มตัวลงนอนท่าเดิม ไอ้คนบ้า... 


แม้จะไม่กล้าพูดต่อหน้าแต่ว่ารักเธอนะ-


     โซจองสะตุ้งตื่นจากภวังค์เพราะเสียงท้องร้องที่ดังโครกครากซะน่ากลัว -ท้องฉันหิว มือไม้ปัดป่ายไปทั่วโต๊ะตัวเล็กข้างเตียงนอน หายางรัดผมเส้นเดียวที่มีอยู่ ก้าวลงจากเตียงหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วอาบน้ำกินข้าวซะชู โซจองเสียงในใจพูดเตือนตัวเอง แต่ก็ไม่วายจะหยิบเจ้ามือถือเครื่องโปรดสีดำติดมือเข้าไปด้วย ไม่ได้จะเอาไปเล่นแค่จะเปิดเพลงฟังไปด้วยระหว่างนั้น มันเพลิน

     อยู่ ๆ เจ้ามือถือก็สั่นครืดคราดพร้อมเบอร์ที่ไม่ปรากฎชื่อบนจอ ใครกันนะ "นั่นเบอร์ใคร แกเอาเบอร์ฉันมาจากไหน!" เขาตัดสินใจกดรับและถามเสียงเข้มออกไปอย่างไม่ลังเล ไม่ว่าปลายสายจะเป็นใครก็ตาม "ฉันเอง...อึนซอไง" ค่อยโล่งอกที่เป็นเพื่อนตัวดีของเขา "ฉันจะไม่พูดมากนะ แค่จะบอกว่าให้รีบมาเข้าเรียนด่วน อ.ชองฮาเป็นคนสอนเราว่ะ!!" -มันไม่จริงใช่มั้ย โซจองดีดตัวเองขึ้นจากอ่างอาบน้ำวิ่งเข้าห้องแต่งตัวทันที รีบ ๆ เลย ไอ้โซจองก่อนที่อ.จะง้าบหัวแกข้าวชงข้าวเช้าไม่ต้องกินมันละ แต่ถ้าไม่กินแฟนที่รักของแกนี่แหละจะง้าบหัวแกแทน -ซักสองสามคำก็ยังดี เป็นยันต์กันตาย


มหาวิทยาลัยโซล - เวลา 11:55 นาฬิกา แดดจากพระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ รอเวลาเที่ยงตรงส่องแสงกระทบกับแผ่นหลังหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู เงาทอดยาวไปถึงฝั่งหนึ่งของห้องเรียน ทำให้ทุก ๆ คนต่างจับจ้องมาที่โซจองเป็นตาเดียวอ.เช่นกัน "ทำไมไม่เข้าห้องคะนักศึกษา" เพราะเสียงนั้นขนก็ลุกขึ้นฉับพลันแบบอัตโนมัติ แม้จะใส่เสื้อหนังและแดดที่อุ่นจนร้อนขนาดนี้ นี่ไม่ใช่หน้าหนาวสักหน่อย "อ.ไม่อนุญาตให้เข้า ฉันจะเข้าได้ยังไงล่ะคะ" ป้าบ!! อาจารย์สาวฝาดมือลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่(ค่อน)ข้างเหวี่ยง ตาคมคู่นั้นจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ โซจองขนลุกอีกแล้ว "เพราะว่าเธอ ม า ส า ย!" คำหลังนั้นถูกเน้นหนักเพื่อเตือนสติคนที่ทำหน้าไม่สำนึกแม้จะขนลุกแล้วลุกอีก มันก็ไม่ถึงกับสายหรอก อ.นั่นแหละจะเข้าก่อนเวลาทำไม "5นาทีถึงจะเข้าเวลาเรียนจริง ๆ อ.ยังว่าสายอีกหรอคะ" ไม่สำนึกแล้วยังต่อปากต่อคำ "...ยัง ยังยืนอยู่อีก เข้ามาสิคะนักศึกษา แต่เรายังต้องคุยกัน เธอไปพบฉันที่ห้องหลังเลิกเรียน เข้าใจมั้ย"

-คำนิยามแด่อ.โคตรน่ากลัว ไม่ต้องถึงฤดูหนาวหรือใบไม้ผลิอ.ชองฮาสามารถทำให้หนาวขึ้นสันหลังได้ สงสัยบ้านเกิดอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ


      "โซจอง ทางนี้ ๆ ฉันจองไว้ให้" เพื่อนตัวแสบตะโกนแทรกกลางสงครามเย็น เขาจึงเดินไปหาทันทีแต่ยังไม่วายจะมองหน้าคู่แค้นตัวเองไม่ลดละ ก้าวยาว ๆ สามก้าวก็ถึงพอดีเขาหย่อนก้นนั่งลงข้างอึนซอพอนั่งลง อีกฝ่ายก็เปิดปาดถามทันที "ทำไมแกถึงมาสาย? ทำไมแกไม่นั่งรถไฟฟ้ามา? ทำไม ทำไมและทำไมแกถึงดูแค้น ๆ อ.ชองฮานักวะ" แล้วทำไมมีแต่คำถามล่ะตอนนี้ฉันเหนื่อยและอยากนั่งพัก จะตอบให้ก็ได้ "ก็ตื่นสายไม่มีตังด้วย เหลืออยู่200ติดตัวเติมน้ำมันรถไปแล้ว" ฉันขอตอบแกแค่นี้แหละ คำถามสุดท้าย...ขอตอบหลังจากจบมหา'ลัยละกัน โซจองมองหน้าเพื่อนรักของตนอย่างเหม่อ ๆ "เห้ย แล้วคำถามสุดท้ายอ่ะ" อึนซอทักท้วงอยากจะเอาคำตอบ "แกไม่ต้องรู้หรอก ตั้งใจเรียนกันเถอะ"

        บ่าย 2 โมง ชั่วโมงของการเรียนสิ้นสุดลงและก็ถึงเวลานัดของเขากับอ. -ก็คงไม่มีอะไรมากหรอกแค่เรื่องเดิม ๆ แหละ(มั้ง)? ทันทีที่ชองฮาลุกขึ้นโซจองก็เดินตามไปติด ๆ จนถึงห้องพักความรู้สึกเดิมเข้ามาสิงร่างเขาอีกแล้ว -เสียวสันหลังโว้ย ชองฮาวางของลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาพร้อมตบที่ว่างข้างตัวเชื้อเชิญให้เขานั่ง  "มานั่งตรงนี้สิคะโซจอง" เสียงอ่อนหวานนั่นมาจากชองฮาจริงหรอ ความคิดนั้นแย้งขึ้นในหัวโซจองส่ายหัวปฏิเสธเบา ๆ ไม่ให้เธอสังเกตุเห็นได้ แต่ขากลับเยื้องย่างเข้าไปหา ไอ้ขาบ้าจะหาเรื่องเจ็บตัวรึไง- 

        เขานั่งลงพร้อมชองฮาที่ลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาอีกที มือสองข้างโอบรั้งต้นคอเขาไว้ หน้าใกล้กันเพียงลมลอดผ่านเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมพูดเจรจาแต่จะใช้ร่างกายสื่อสารแทนสินะ "จูบฉันสิคะ จูบฉันเหมือนตอนนั้น" เธอกระซิบบอกออดอ้อนเขาด้วยถ้อยคำและสีหน้า โอ้ไม่นะ ฉันไม่...จะไม่ทรยศแฟนตัวเองเด็ดขาด "ชองฮา...ทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน เธอน่าจะรู้ว่าฉันมีคนที่รักแล้ว และไอตอนนั้นที่ฉันจูบเธอ เข้าใจไว้ด้วยว่า'เมา'ขอโทษด้วยนะ" เขากล่าวอย่างไม่ใยดีกับคนที่ตรงหน้า "จุ้ ๆ ฉันรู้โซจองที่รัก ฉันรู้ค่ะเราอย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย สนุกกับฉันดีกว่านะ" ชองฮาปล่อยให้คอของเขาเป็นอิสระแต่เธอกลับจับหน้าเขาเข้ามาจูบแทน เขาเบิกตากว้างคิดไม่ถึงว่าเธอจะทำแบบนี้ ยอมรับเลยว่าชองฮานั้นเก่งหลายครั้งที่เขาเกือบจะใจอ่อนกับคำพูดของเธอ นาทีนี้ก็เช่นกัน โซจองตอบรับจูบของเธอ และนั่นเป็นสัญญาณว่าเขาอาจจะอยากสนุกกับเธอ

        ชองฮาสอดลิ้นส่งผ่านริมฝีปากบางที่กำลังขบกัดกับปากเธออย่างมัวเมา เขาเริ่มลดระดับลงมาเรื่อย ๆ จากคอลงมายันเนินอกขาวของเธอ -โซจองแกทำบ้าอะไรอยู่ แล้วแฟนแกล่ะฮะ?แน่นอนว่าเธอต้องเสียใจเป็นแน่ แต่ถ้าไม่บอกเธอก็คงไม่รู้หรอก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางของชองฮาถูกกระชากออกเหลือแต่บราสีแดงชิ้นเดียวปกปิดร่างกายส่วนสำคัญอยู่ เขาดูดเม้มซุกไซร้ไล่ลงมาหน้าท้องแบนเนียน "อ-อื้อ...ฉันรู้โซจอง เธอต้องการฉันใช่มั้ย ฉันเองก็ต้องการเธอเหมือนกัน" เธอว่าไปพลางลูบหัวเขาด้วยความเอ็นดู ตอนนี้รอยจ้ำ ๆ สีกุหลาบเต็มเนินอกขาวไปหมด เขากลับไปจูบปากเธออีกครั้ง มือซุกซนของเขาเริ่มสอดเข้าใต้แพนตี้สีแดงใต้ร่มผ้าเธอ... 

       ก๊อก ๆ ขณะที่กำลังได้จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มแบบสุด ๆ ก็ดันมีมารผจญมาขว้างทางสววรค์ของเธอ เสียงเคาะประตูนั่นเรียกสติของโซจองกลับมา เขารีบผละชองฮาออกจากตักทำให้เธอหล่นลงพื้นห้องดัง ตุ้บ! "นั่นใครคะ" ชองฮาถามบุคคลข้างนอกหรือมารผจญระหว่างใส่เสื้อผ้าและจัดเพ่าผมใหม่ "อึนซอค่ะ ขออนุญาตเข้าไปได้มั้ยคะ" เป็นอึนซอนั่นเองที่เรียกสติกลับเข้าร่างเขา "เข้ามาสิ ห้องไม่ได้ล็อค" แกร๊ก เขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ ให้ชองฮาและโซจอง ความคิดที่มีต่อสองคนนี้เปลี่ยนไปทันที หลังจากยืนฟังเสียงไม่พึงประสงค์อยู่ข้างนอกนานสองนาน เขาไม่อยากขัดหรอกชอบด้วยซ้ำไอเรื่องอย่างว่าน่ะ แต่เพราะโซจองเป็นเพื่อนเขาไงจะยอมให้เพื่อนเขาทำผิดแบบนี้ไม่ได้ "เอ่อคือ...โซจองแฟนแกโทรมาหาฉันน่ะ บอกว่าแกไม่ยอมรับสายเลย เธอรออยู่ข้างล่างตึกแหละ" เขาพยักหน้ารับ "อืม เดี๋ยวฉันไปแกออกไปก่อนนะ" สิ้นคำพูดอึนซอออกไปโดยดี 

        "ชองฮา ฉันขอโทษนะสำหรับเรื่องเมื่อกี้ แต่เธอก็ได้ยินแล้วนี่ว่าคนรักฉันรอฉันอยู่" เขาจับมือเธอทั้งสองข้างและมองหน้าอย่างรู้สึกผิด "ฉันอุตส่าห์เอาร่างกายเข้าแลกเธอยังกล้าปฏิเสธฉันอีกงั้นหรอ" ชองฮาเริ่มมีน้ำโหขึ้นเล็กน้อยทั้งที่ประเคนให้ขนาดนี้แล้วยังไม่สนใจ -เปลืองตัว! "ก็ได้โซจอง เอาอย่างนั้นก็ได้ เธอออกไปจากห้องฉัน เดี๋ยวนี้!!" เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างไม่แยแสทั้งชี้นิ้วไล่ทั้งผลักไหล่เขา โซจองออกมาจากห้องพลางคิดทบทวนกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป รู้สึกผิดและโกรธตัวเองมาก นี่เขาอ่อนไหวง่ายมากไปรึเปล่า? เตือนสติตัวเองหน่อยสิ เขาตบหน้าตัวเองแรง ๆ เห่ออ... โซจองคนเดิมจงกลับมาเดี๋ยวนี้ 

         ชู โซจองเดินลงมาจากอาคารเรียนและตรงไปหาคนรักทันทีด้วยใบหน้าที่เหม่อนิด ๆ จน เดินชนคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ผลั่ก อ๊ะ! เขาล่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับคนที่เขาไปชนเข้าอย่างจัง 
"ป เป็นอะไรรึเปล่าคะ ฉ-ฉันขอโทษด้วยนะคะที่เดินไม่ระวัง" เขาเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายโดยไม่ได้มองหน้า และก้มลงเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นถนนจากแรงปะทะเมื่อครู่ "ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แล้วคุณเจ็บตรงไหนมั้ยคะฉันเดินไม่ดูเอง ขอโทษนะคะ" อีกฝ่ายถามไถ่อาการของเขาก่อนโค้งตัวลงพร้อมกล่าวขอโทษ เขายิ้มตอบแล้วยื่นของให้เธอ "...ขอบคุณนะคะ" เธอรับของมา กล่าวขอบคุณและเดินจากไปกับรอยยิ้มฉีกกว้างบนหน้าใสนั้น 

        "ที่รักเป็นอะไรรึเปล่าคะ เค้าเห็นที่รักล้มเมื่อกี้เจ็บมากมั้ยคะ" เสียงคุ้นหูดังแว่วมาแต่ไกล เธอวิ่งมาหาเขาโดยเร็วสีหน้าเธอบ่งบอกว่าเป็นห่วงเขามาก "ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ เค้าไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก" เธอสำรวจรอบตัวเขาเพื่อหารอยแผลชกช้ำหรือต่าง ๆ พลางมองตามหลังผู้หญิงคนนั้นที่มาชนเขา ช่างคุ้นตาเหลือเกิน "คนเมื่อกี้เขาพูดอะไรกับโซจองหรอคะ"  "เปล่าค่ะ แค่ถามว่าเป็นอะไรมั้ย เจ็บตรงไหนรึเปล่าทำไมหรอคะ" เธอส่ายหัว "เปล่าค่ะ แค่อยากรู้ว่าโซจองกับคนนั้นคุยอะไรกัน กลัวโซจองจะนอกใจพี่" เธอทำหน้าเง้างอนเบ้ปากใส่เขาเป็นเด็ก ๆ "ไม่นอกใจหรอกค่ะ เค้าน่ะรักพี่คนเดียว โซจองคนนี้รักพี่ซอลอาคนเดียว" เขายื่นหน้าไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่จนหน้าเธอขึ้นสีเห็นได้ชัด...


โอยยย...หลัง ๆ มาพิมพ์ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง 
พาสแรกก็งง ๆ มึนซะและแต่ไม่ต้อง'งงไปนะคะรีด
 พาสต่อ ๆไปจะมาเฉลยข้อสงสัยแต่ละช็อตเองค่ะ
ติขมกันได้นะคะ เม้นก็ได้ เมนชั่นก็ดี DM ยิ่งดีเลยค่ะ
ไม่ตลกไม่ฮามุขฝืดแต่งไม่ดี ลำดับไม่รู้เรื่องติชมได้ค่ะ
ไรท์จะนำไปปรับปรุงพัฒนาให้ฟิคน่าอ่านขึ้น 
___________________________________
ขออภัยด้วยนะคะที่มาอัพช้าจริงๆเคยอัพตอนแรกแล้วแต่มันไม่เวิร์ค
ไรท์เลยปรับพล็อตเรื่องใหม่ ว่าจะลองแบบหักมุมดูบ้าง55555 
นิยายเรื่องนี้อาจจะไม่มี NC 18+ แต่ 25+ เลย วรั้ย พูดเล่นค่ะ55
จะแต่งไปเรื่อย ๆ นะคะจนกว่าตัวละครจะมาครบถึงตอนนั้นอาจจะ
ให้รีดรีเควสของคู่นั้นๆมาให้ไรท์แต่งนะคะ






_/\_ขอบคุณค่าาา_/\_

3 ความคิดเห็น