คัดลอกลิงก์เเล้ว

My Doll [Naruto/Boruto Fanfiction]

เมื่อซาราดะจังออกไปรับตุ๊กตาแทนป๊ะป๋าผู้บ้างาน แล้วดันเจอเรื่องไม่คาดฝัน เมื่อจู่ๆตุ๊กตาที่รับมาดันมีชีวิตแถมยังอ้างว่าเป็นบรรพบุรุษของเธออีก! ซาราดะจังปวดหัวค่า ชานนาโร่ว!

ยอดวิวรวม

732

ยอดวิวเดือนนี้

49

ยอดวิวรวม


732

ความคิดเห็น


17

คนติดตาม


54
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ก.พ. 62 / 15:05 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคสั้นจากผ้านวมนุ่มนิ่ม ว่าด้วยเรื่องของสาวน้อยซาราดะผู้น่าสงสาร นอกจากหม่าม๊าจอมบ้างานกับป๊ะป๋าผู้แทบไม่กลับบ้าน เจ้าหญิงเนตรวงแหวนผู้อาภัพยังต้องมาดูแลตัวป่วนเพิ่มอีกห้าชีวิต แถมห้าชีวิตที่ว่าก็ไม่ใช่ไครที่ไหนไกล...คุณบรรพบุรุษทั้งห้าที่ดั๊นกลับมาในร่างตุ๊กตานั่นเอง! งานนี้ซาราดะคงต้องซัดพาราสักหกแผงแล้วล่ะค่ะ ชานนาโร่ว!
.
.
.


ฟิคนี้เป็นฟิคทยอยอัพนาจา กดติดตามไว้จะได้ไม่พลาดเนื้อเรื่องเด้อออ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 ก.พ. 62 / 15:05

บันทึกเป็น Favorite


My Doll

Author : ผ้านวมนุ่มนิ่ม

Pair : Uchiha x Sarada

Au : คล้ายๆ Toy Story(เหรอ)

Rate : อ่านสบายๆได้ทุกวัย ไม่มีฉากวาบหวิวหรือฉากสวีทใดๆทั้งสิ้น(ได้เหรอ)

คำเตือน : ฟิคนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเนื้อหาของการ์ตูนเรื่องนารูโตะทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน






Enjoy...

.

.

.




สวัสดี! ถ้าคุณได้รับการ์ดใบนี้ หมายความว่าคุณคือผู้โชคดีของเรา

โปรดมาตามที่อยู่นี้เพื่อรับเซ็ทตุ๊กตาของคุณ!


•••


ซาราดะอ่านแผ่นกระดาษแข็งในมือเป็นรอบที่ร้อย ก่อนเงยหน้ามองป้ายหน้าร้านที่อยู่เหนือพื้นที่เธอยืนอยู่


Your Doll


ต้องท้าวความถึงเมื่อเช้า ขณะที่ซาราดะกำลังจะออกไปรดน้ำต้นไม้สบายๆในวันที่เธอไม่มีภารกิจ เสียงกดออดที่ประตูบ้านก็ดังขึ้นพร้อมกับซองสีดำสนิทเสียบอยู่ที่ตู้ไปรษณีย์


ถึงคุณซาสึเกะ อุจิฮะ


ถึงแม้จ่าหน้าซองจะเขียนเอาไว้แบบนั้น นิ้วเรียวของซาราดะก็ยังแกะซองจดหมายประหลาดนั่นอยู่ดี แหงล่ะ ขืนรอป๊ะป๋าเธอกลับมา ซองจดหมายนี่คงกลายเป็นโบราณวัตถุไปเสียก่อนแน่


แล้วเด็กหญิงก็ต้องประหลาดใจเมื่อเธอพบการ์ดหนึ่งใบ มันมีสีดำตกแต่งด้วยกรอบสีทอง มีข้อความสั้นๆเขียนไว้พร้อมที่อยู่


...แบบนี้มันจงใจให้ไปตามที่อยู่นี่เลยนี่หว่า


หลังจากต่อสู้กับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองอยู่นาน ซาราดะก็ผลักประตูไม้เข้าไปในร้านตุ๊กตาข้างหน้าเธอ


กริ๊งๆ


เสียงกระดิ่งบนประตูสั่นไหวด้วยแรงผลักของร่างเล็ก ลมแอร์ในร้านพัดหวือเข้าหาหน้าเธอตามอุณหภูมิที่ไม่เท่ากันของทั้งนอกและใน กลิ่นไม้เก่าๆลอบมาแต่จมูก


ซาราดะมองไปรอบๆร้าน ตุ๊กตาหลากหลายแบบตั้งเรียงเอาไว้บนชั้นวาง ทั้งตุ๊กตายุโรปกระโปรงบาน หน้าตาจิ้มลิ้ม ตุ๊กตาญี่ปุ่นสวมกิโมโนสีสด หรือตุ๊กตาหน้าหลอนห่มสไบ


แต่ที่สะดุดตากว่าน่าจะเป็นหญิงชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์จ่ายเงิน ผมสีเทาแซมขาวกับใบหน้าเหี่ยวย่น ดวงตาสวมแว่นหนาเตอะกำลังขะมักเขม้นอยู่กับตุ๊กตาเซรามิกบนโต๊ะ


สวัสดีค่ะซาราดะเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มขณะปิดประตูร้าน


โอ้...สวัสดีจ้ะแม่หนูใบหน้าเปื้อนยิ้มทักกลับเบาๆมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอจ๊ะ?”


หนูมาตามการ์ดนี้น่ะค่ะ


ซาราดะเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงชราพลางวางการ์ดสีดำลงบนโต๊ะ ผู้อาวุโสขยับแว่นตาก่อนอ่านการ์ดแผ่นนั้น


หนูคือซาสึเกะซังหรือจ๊ะ?”น้ำเสียงที่ฟังดูแหบแห้งประหลาดถาม


เปล่าค่ะซาราดะปฏิเสธซาสึเกะเป็นชื่อคุณพ่อหนูค่ะ แต่พอดีตอนนี้ท่านไม่อยู่ในโคโนฮะ หนูเลยมารับแทน


อ๋อ..”หญิงชรายิ้ม เธอวางการ์ดลงก่อนลุกจากเก้าอี้แล้วหายไปหลังร้าน ทิ้งให้ซาราดะยืนอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะกลับมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่


นี่ของของพ่อหนูนะจ๊ะแสงแหบแห้งกล่าว เธอส่งถุงกระดาษมาให้ซาราดะ ก่อนจะยกมือลูบศีรษะเด็กสาว สร้างความงงงวยให้ร่างเล็กเป็นอย่างมาก


หนูนี่น่ารักจังเลยน้าหญิงชรายกยิ้ม


...ขอบคุณค่ะซาราดะรับถุงมาอย่างงๆ


หนูกำลังจะได้สิ่งที่หายไปกลับคืนนะรู้ไหมหญิงชราพูดขอให้โชคดีนะจ๊ะ


ห้ะ?......เอ่อ...ค่ะซาราดะตอบ...งั้นหนูไปก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ


ซาราดะโค้งตัวลาอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนพุ่งตัวออกจากร้าน


อ้อ! สาวน้อย! ถุงนั่นเอาไปเปิดที่บ้านเท่านั้นนะจ๊ะ!”หญิงชราตะโกนไล่หลังไป


ค่า!”เด็กสาวตอบโดยไม่หันหลังกลับ


ทันทีที่ร่างเล็กหายวับไปจากประตู เสียงทุ้มต่ำปริศนาก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก


น่ารักจังเลยน้า..”


•••


ซาราดะมองถุงปริศนาในมือ


วันนี้เธอเจอแต่อะไรแปลกๆ ทั้งจดหมายแปลกๆ ร้านตุ๊กตาแปลกๆ หญิงชราที่มีเสียงและคำพูดแปลกๆ รวมถึงมือที่ใหญ่กว่าความเป็นผู้หญิงของยายแก่คนนั้น


คงจะไม่มีอะไรแปลกกว่านี้แล้วล่ะมั้ง...ซาราดะคิด


คิกๆ


เสียงอะไรน่ะ..?


เด็กสาวหันมองรอบตัว


ด้วยความที่เวลานี้ก็ยังคงเช้าอยู่ และวันนี้หลายๆทีมต้องออกไปทำภารกิจ ทำให้โคโนฮะดูเงียบสงัด รวมถึงจุดที่เด็กสาวยืนอยู่ก็ปราศจากซึ่งผู้คนอีกด้วย


คงหูแว่วไปเองล่ะมั้ง...


คิกๆๆ


เฮือก!...


คิกๆๆๆ


...แบบนี้......ไม่ตลก.....นะ!


ซาราดะรับรู้ถึงลมเย็นๆรอบตัว แสงแดดยามเช้าที่สาดออกมาจากดวงอาทิตย์ก็ถูกก้อนเมฆบดบังอย่างรู้เวลา ส่งผลให้ท้องฟ้ามืดสลัว ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวชื้นเหงื่อ


ซาราดะ!”


หญิงสาวตัวเล็กสะดุ้งโหยง เธอหันไปทางต้นเสียง


นี่โบรูโตะ เลิกโวยวายเสียงดังสักทีจะได้ไหม!”น้ำเสียงดุๆหันไปว่าเพื่อนร่วมทีม


โว้วๆ ใจเย็นซาราดะเด็กหนุ่มหัวกล้วยยกมือปราม รอยยิ้มทะเล้นปรากฏบนใบหน้า


ไปโกรธใครมารึเปล่าครับมิตซึกิ เพื่อนร่วมทีมอีกคนของเธอเอียงคอถาม


ซาราดะนิ่ง เธอไม่ได้โกรธใคร เธอแค่กำลัง...กลัว?


เมื่อกี๊มันอะไรกันน่ะ...


เปล่า ไม่มีอะไรหรอก แค่ตกใจน่ะ ขอโทษทีเธอส่ายหน้าปฏิเสธ


สงสัยเธอคงจะหูแว่วไปเอง..


สองหนุ่มมองหน้าเธองงๆ


แล้วนี่..พวกนายมีอะไรเหรอ?”สมาชิกสาวหนึ่งเดียวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา


เอ้อ!”หนุ่มผมเหลือง ลูกชายของโฮคาเงะรุ่นเจ็ดทำท่าเหมือนนึกอะไรได้


วันนี้ครูโคโนฮามารุจะเลี้ยงบาร์บีคิวน่ะ!”


บาร์บีคิว?”เสียงใสเอ่ยถามทำไมจู่ๆครูเขาถึงมาเลี้ยงเราล่ะ?”


ครูโคโนฮามารุแพ้พนันเราน่ะครับมืตสึกิเอ่ยยิ้มๆ


เห...แพ้พนันเหรอซาราดะเลิกคิ้วก่อนพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่นี่พวกนายไปเล่นอะไรไร้สาระกันอีกล่ะเนี่ย..”


สองหนุ่มหลุดหัวเราะคิกคัก ใบหน้าขึ้นสีชมพู


อะไรของพวกนายกันเจ้าหญิงเนตรวงแหวนจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย


เอาน่าๆ!”โบรูโตะเหยียดยิ้มกว้างพร้อมตบบ่าเพื่อนร่วมทีมสาวเบาๆอย่าซีเรียสไป ไหนๆพี่โคโนฮามารุจะเลี้ยงเราแล้ว ไปกินให้เรียบกันเถอะ


หายากนะครับที่ครูโคโนฮามารุจะเลี้ยงเราน่ะครับ


มิตซึกิสำทับอีกแรง


ก็ได้ๆซาราดะส่ายหัวช้าๆแต่ก่อนอื่นฉันต้องขออนุญาตหม่าม๊าและเอานี่ไปเก็บที่บ้านก่อน


นิ้วเรียวยกถุงตุ๊กตาขึ้นมาให้เพื่อนชายทั้งสองเห็น


หืม? อะไรน่ะโบรูโตะเลิกคิ้วตุ๊กตา...โตป่านนี้แล้วเธอยังเล่นตุ๊กตาอยู่เหรอซาราดะ?”


ใครเล่นกันยะ!”ซาราดะแหวใส่หนุ่มผมทองของปะป๊าต่างหาก


คุณซาสึเกะเหรอครับ?”มิตสึกิชะเง้อดูภายในถุง ดวงตาสีเหลืองออกแววฉงน


อืมซาราดะตอบสั้นๆ


โหววว เท่ห์ชะมัด!!”โบรูโตะคว้ากล่องตุ๊กตาขึ้นมาดูมีชุดเกราะด้วยแฮะ


หน้าเหมือนซาราดะเลยนะครับมิตซึกิออกความเห็น


เหมือนอาซาสึเกะมากกว่าโบรูโตะพินิจใกล้ๆ


พวกนายนี่น้า ขออนุญาตก่อนสิ!”ซาราดะติง ก่อนจะเขยิบตัวไปดูตุ๊กตาภายในกล่องที่โบรูโตะถือด้วยดวงตาเป็นประกาย


เหมือน...เหมือนจริงๆอย่างที่มิตซึกิและโบรูโตะว่าว่า ทั้งผมสีดำ ผิวสีขาว และตรารูปพัดด้านหลัง...


ใช่..คงเหมือนเธอหรือพ่อแน่ๆ...ถ้าพวกเธอกลายเป็นตุ๊กตาผ้าที่มีดวงตาเป็นเม็ดกระดุมอ่านะ...


พอๆซาราดะคว้าเอากล่องตุ๊กตาคืนมาจากเพื่อนหนุ่มจะไปรึเปล่า บาร์บีคิวน่ะ


ไปจ้า ไปๆโบรูโตะยิ้มแหย


ดี งั้นขอฉันกลับบ้านไปเก็บของละก็บอกหม่าม๊าก่อนละกัน


คร้าบผม


•••


กลับมาแล้วค่า


ซาราดะก้าวเข้ามายังภายในตัวบ้านที่มืดสนิทไร้แสงไฟ


ดวงตาสีดำกวาดไปรอบๆ


หม่าม๊ายังไม่กลับสินะ...


ติ๊ง!’


เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างรู้เวลา เด็กสาวยกเครื่องมือสื่อสารสี่เหลี่ยมขึ้นมาอ่าน


หม่าม๊า : ซาราดะ วันนี้หม่าม๊าติดเคสด่วนอีกแล้ว สงสัยจะกลับดึก ลูกทานข้าวแล้วนอนไปก่อนเลยนะจ๊ะ


เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่...เป็นงี้ทุกทีสินะ...สงสัยคืนนี้คุณนายอุจิฮะคงต้องอยู่โรงพยาบาลยันเช้า


นิ้วเรียวกดบนสมาร์โฟนสองสามครั้งก่อนจะพิมพ์ตอบ


ซาราดะ : ค่ะ ดูแลตัวเองด้วย แล้วก็อย่าหักโหมมากนะคะ เดี๋ยวเป็นลมแล้วลำบากคุณชิซึเนะอีก


หม่าม๊า : แหม หม่าม๊าระดับไหนแล้วจ๊ะ แค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกก


ซาราดะ : ค่าๆ รีบไปทำงานได้แล้วค่ะ


หม่าม๊า : จ้าๆ หม่าม๊ารักซาราดะนะ


ซาราดะ : ค่ะ รักหม่าม๊าเหมือนกัน


หม่าม๊า : ❤️


ซาราดะอมยิ้มน้อยๆกับบทสนทนาเมื่อครู่ ก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วก้าวเข้าไปในตัวบ้านอย่างเงียบเชียบ


แกร่กๆ


เท้าของเด็กสาวหยุดชะงัก ร่างบางหันขวับไปยังห้องของมารดาตน ที่ตอนนี้มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาทั้งๆที่ไม่มีคนอยู่


เสียงอะไรน่ะ!?


เด็กสาวเงี่ยหูฟังกับประตูห้อง


เปิดดูรึยัง


เห้ย!! เสียงใครน่ะ!?


เปิดแล้ว น่ารักดี


ทำไมมีอีกเสียงได้ล่ะ!?


สีชมพูงั้นเหรอ?’ 


อีกเสียงตามมาติดๆ!


รสนิยมใช้ได้


กรี๊ด! นี่มันอะไรกัน


หึ ของมันแน่


บทสนทนาประหลาดยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ ทำเอาซาราดะยืนขาแข็งอย่างขยับไม่ได้ สมองประมวลผลเร็วจี๋


เสียงผู้ชาย... หลายคนด้วย! อยู่ในห้องหม่าม๊า!?.... โอ้ พระเจ้า!! ต้องเป็นโรคจิต(?)แน่ๆ!!!!


เร็วเท่าความคิด มือข้างหนึ่งควา้าเอาคุไนในกระเป๋าออกมาส่วนอีกข้างกระแทกประตูห้องเข้าไป


ใครน่ะ!!”เนตรวงแหวนถูกเบิกขึ้นอย่างทันที


วินาทีนั้นหัวใจของซาราดะแทบจะหลุดออกมาจาซี่โครง ดวงตาจ้องข้าไปยังต้นตอของเสียงปริศนา กรามอ้าจนรู้สึกเหมือนมันแทบจะแตะพื้น


นี่มันอะไรกัน!?


ข้างหน้าเด็กสาวคือร่างเล็กๆห้าร่าง กำลังเปิดอัลบั้มรูปภาพบนโต๊ะทำงานของหม่าม๊าเธออยู่ ทุกร่างมีลักษณะเหมือนกัน...คือทำมาจากผ้าสักหลาดยัดนุ่น เวอร์ชั่นลูกตาเป็นเม็ดกระดุม...


สายัณห์สวัสดิ์หนึ่งในนั้นเอ่ยเรากำลังรอพบเจ้าอยู่พอดี


อีกสี่ร่างที่เหลือยกยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นมิตร


นี่มันเรื่องอะไรกันคะเนี่ย! ชานนาโร่ว!!!!!


•••


เอ่อ...ขอทวนอีกรอบนะคะ


ซาราดะนั่งกุมขมับ หลังจากฟังเรื่องเล่าจากปากตุ๊กตาห้าตัว(?)ที่ยืนอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอก็รู้สึกเหมือนหลักการทางวิทยาศาตร์ที่เธอได้เล่าเรียนมาถูกกวาดทิ้งถังราวกับเป็นขยะเปียก


คือพวกคุณเป็นบรรพบุรุษหนูที่ตายไปแล้ว...แต่ยังมีจักระวนเวียนอยู่ แล้วก็มีคนที่ชื่ออาชูร่าเอาจักระคุณมาใส่ในตุ๊กตา-”


หมอนั่นไม่ใช่คน ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกคนบ้าต่างหากตุ๊กตาที่อ้างว่าตนเป็นมาดาระ อุจิฮะแย้งเจ้าบ้านั่นกลับชาติมาเกิดเป็นไอหนุ่มเก้าหางนั่นแล้วก็จริง แต่ดันมีจักระหลงเหลือวนเวียนอยู่ พอนานเข้าก็รวมตัวเป็นร่างทิพย์ ทำตัวบ้าๆโดยจับพวกข้ามายัดในร่างปุกปุยน่ารำคาญนี่


ถ้าจะพูดให้ถูกคือท่านยอมให้เขายัดเรามาในร่างนี้เองต่างหาก


ตุ๊กตาที่ชื่อโอบิโตะ อุจิฮะแย้ง


ก็ข้าคิดว่าเราจะได้กลับมาในร่างมนุษย์ต่างหาก!” มาดาระโวย


เอิ่ม....”


อย่าเถียงกันสิครับอิซึนะ อุจิฮะติงเบาๆ


ต่อเลยๆชิซุย อุจิฮะยิ้มให้เด็กสาว


อ่า...ก็นั่นแหละค่ะซาราดะเหงื่อตกพวกคุณก็เลยได้มาอยู่ที่นี่สินะคะ


ตามนั้นแหละมาดาระสะบัดผม(?)อย่างงอนๆ


ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ อิทาจิชิซุยหันไปถองศอกใส่ผู้ถูกเรียก ซาราดะมองตาม


ตุ๊กตาผมยาวที่มีรอยขีดใต้ดวงตาพาดยาวมายังแก้มยืนนิ่ง


เธอจำเขาได้...ชายผู้ทรยศตระกูลอุจิฮะ..


แต่ถึงแม้หนังสือประวัติศาสตร์จะกล่าวแบบนั้น แต่หม่าม๊าของเธอกลับ...


คุณลุงอิทาจิน่ะ เขาเป็นวีรบุรุษของโคโนฮะนะจ๊ะ เขาเก่งมากๆ และหม่าม๊าเชื่อว่า ถ้าคุณลุงอิทาจิได้มาเห็นหลานสาวคนสวยของเขาตอนนี้ล่ะก็ ต้องรักและเอ็นดูซาราดะมากๆแน่ๆเลย


รอยยิ้มของหม่าม๊าในตอนนั้นทำให้ซาราดะรู้ว่าหม่าม๊าของเธอไม่ได้โกหก...


เป็นอะไรรึเปล่าคะ...”ซาราดะเอ่ยถามช้าๆ


เม็ดกระดุมสีดำทอดเอื่อยมายังเด็กสาว ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้านิ่งนั้น


เหมือนเลยนะ...”


คะ?”


เหมือนซาสึเกะมากๆเลยนะ ดีจัง.. ถ้าฉันอยู่มาถึงตอนนี้ล่ะก็..”


ยังไม่ทันจบประโยค ขอบตาของซาราดะก็ร้อนผ่าว ก่อนน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าจะไหลออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาเจ้าหญิงเนตรวงแหวนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาแทบไม่ทัน


...นี่! เป็นอะไรรึเปล่า?” โอบิโตะที่ยืนพิงกล่องกระดาษทิชชู่อยู่กระเด้งตัวขึ้นมา อิซึนะกระโดดขึ้นคว้าเอาแผ่นกระดาษทิชชู่ส่งให้เด็กสาว


..ขอบคุณค่ะ..”ซาราดะตอบเสียงสั่น


แล้วนี่...เป็นอะไรเหรอ?”ชิซุยไต่ขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มเด็กสาว ก่อนจะทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อหยดน้ำซึมเข้าไปในเนื้อผ้า


...ขอโทษค่ะซาราดะเอ่ยหนูแค่...ไม่รู้สิคะ...”


ความรู้สึกของซาราดะตีปนกันจนมั่วไปหมด ทั้งประหลาดใจ เสียใจ สับสน คำถามนับร้อยเอ่อมากระจุกอยู่ที่คอหอยจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรก่อน แต่...


หนูแค่ดีใจ..”ซาราดะตอบหนูเคยหวังให้ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่ใหญ่กว่านี้ หนูอยากเจอคุณลุง คุณปู่ หนูอยากให้มีคนตอบคำถามเรื่องประวัติศาสตร์กับหนู หนูอยากให้มีคนสอนคาถาไฟให้ หนูอยาก...ฮึก...แต่ในตอนนี้ หนูมีคนให้คอยถาม มีคนช่วยสอนคาถาต่างๆ มีคนมาอยู่กับหนูเป็นเพื่อน...คนที่เป็นอุจิฮะเหมือนๆกัน...”


ซาราดะสะอื้น


มันมีอะไรดีรึไงมาดาระเอ่ยเสียงเย็นตระกูลต้องสาปนี่น่ะ


ตุ๊กตาตัวอื่นหลุบตาต่ำ


มีสิคะ!”ซาราดะแย้งเสียงแข็ง ทำเอาร่างอื่นสะดุ้ง


ก็เพราะตระกูลนี้น่ะ ทำให้หนูได้รู้จักความรักไงคะ! ความรู้สึกผูกพันธ์ที่หนูมีตอนนี้ จะให้หนูปฏิเสธเหรอคะว่าอุจิฮะไม่ได้เป็นคนสอนหนูให้รู้จัก


ซาราดะยิ้ม วินาทีนั้นเธอไม่รู้เลยว่าดวงตาได้แปรเปลี่ยนเป็นเนตรสีแดงฉานอีกครั้ง แต่มันกลับไม่ได้ดูน่ากลัวหรือเต็มไปด้วยความเกลียดชังเลย มันกลับเต็มไปด้วยความรักที่เอ่อล้นออกมา ส่งต่อความรู้สึกที่อัดอั้นภายในใจเด็กสาวให้กับบรรพบุรุษร่างตุ๊กตาทั้งห้า


อา...นั่นสินะอิทาจิยิ้ม


หึ...”มาดาระยกมุมปากขึ้น


เด็กคนนี้นี่...สมกับเป็นอุจิฮะจริงๆอิซึนะพูดเบาๆพร้อมหัวเราะ


สมกับเป็นหลานของฉันเลยน้าชิซุยฉีกยิ้ม


เจ้าเป็ดนั่นเลี้ยงลูกมาดีจริงๆแฮะโอบิโตะกอดอกอย่างภูมิใจฉันชักอยากมีชีวิตต่อมาจนถึงตอนนี้แล้วล่ะสิ


ก็มีแล้วนี่ไงคะซาราดะฉีกยิ้มสดใสถึงจะเป็นตุ๊กตา แต่อย่างน้อยก็ได้มีชีวิตนะคะ


นั่นสินะ..”มาดาระเอ่ยเบาๆหวังว่ามันจะช่วยชดเชยบาปที่ฉันทำไปละกัน


บรรยากาศเงียบไปพักหนึ่ง ไม่มีใครคิดจะพูดอะไร


นี่ ซาราดะจังชิซุยสะกิดแก้มเด็กสาวเล่าเรื่องราวของโลกปัจจุบันให้ฟังหน่อยสิ


นั่นสิอิซึนะเสริมข้าอยากรู้ว่ามันต่างจากโลกของพวกเรายังไงบ้าง


ได้ค่ะซาราดะยิ้มร่า 


และแล้วเด็กสาวหนึ่งเดียวก็เริ่มเล่าเรืองราวต่างๆให้เหล่าผู้ล่วงลับฟังอย่างออกรส


•••


ซา.....ซาระ........ซาราดะ!”



เฮือก!!”


เด็กสาวเจ้าของเนตรวงแหวนสะดุ้งตื่นตามเสียงเรียก ฉับพลันดวงตาสีดำกลมโตตวัดหาเจ้าของเสียงนั้นทันที


เมื่อกี๊คือฝันเหรอ??


ดวงตาสีเขียวใบไม้ฉายแววเป็นห่วง ใต้ดวงตาเป็นสีดำคล้ำเล็กน้อยจากการนอนดึก หางคิ้วตกลงอย่างกังวลใจ ผมสีชมพูชี้ฟูเล็กน้อย เสื้อกาวน์สีขาวยังคงปรากฏบนเรือนร่างอรชร ริมฝีปากสีอ่อนไร้การแต่งแต้มเผยอเล็กน้อยราวกับกำลังกอบโกยออกซิเจนเข้าปอด


ดูจากรูปการณ์แล้ว หม่าม๊าของเธอเพิ่งวิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลแน่นอน


ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะลูกผู้เป็นแม่เสยผมลูกสาวอย่างอ่อนโยน


ซาราดะก้มมองรอบตัว ตอนนี้เธออยู่บนโซฟาสีเข้ม โดยมีผ้าห่มผืนบางทาบทับตัวอยู่ ...โดยมีตุ๊กตาหน้าตาแป้นแล้นห้าตัวตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ซึ่งตุ๊กตาห้าตัวนั้นส่งยิ้มประหลาดมาให้เธอ


...เอิ่ม...คงไม่ใช่ฝันละล่ะ


เอาล่ะสิ จะอธิบายให้หม่าม๊าฟังยังไงดีล่ะ..


อ่า...เอ่อ...”


ลูกตาบวมๆนะ ไม่สบายรึเปล่าซากุระยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผากลูกสาว


เอ้อ...หนูสบายดีค่ะร่างเล็กตอบหนูแค่ เอิ่ม...เหนื่อย เลยมานอนตรงนี้แล้วเผลอหลับไปค่ะ


ซาราดะตอบส่งๆ อันที่จริงตัวเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามานอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร


ลูกคงเพลียมากสินะซากุระลูบศีรษะเธอเบาๆถ้าไม่ไหวก็ไปพักผ่อนได้นะซาราดะ เดี๋ยวแม่บอกครูโคโนฮามารุให้ว่าวันนี้ลูกไปฝึกไม่ได้


ซาราดะขมวดคิ้ว


วันนี้เหรอคะ?”


จ้ะ วันนี้


ร่างเล็กเหลือบมองนาฬิกาติดฝาผนัง ซึ่งตอนนี้เข็มสั้นกำลังจะเคลื่อนทับเลขเจ็ด


เจ็ดโมงเช้า!? นี่เธอนอนไปนานแค่ไหนเนี่ย?!


...เอ่อ หนูไหวค่ะ อีกอย่างวันนี้ไม่มีฝึกด้วย หม่าม๊าไม่ต้องห่วงหรอกซาราดะยิ้มแก้เก้อ


ถ้าลูกว่าอย่างงั้นก็ได้จ้ะ...”ซากุระถอนหายใจ


ในขณะที่ร่างบางของคุณแม่วัยสามสิบกำลังลุกขึ้น ดวงตาสีเขียวก็พลันเหลือบไปเห็นบางอย่าง


ซาราดะจ๊ะ ตุ๊กตานี่...ของลูกเหรอ?”


เฮือก!


...เอ่อ......คือ-”


เหมือนมากเลยนะ...”ซากุระอมยิ้ม


...เหมือนใครเหรอคะ?”


ก็นี่ไงจ๊ะ ทั้งมาดาระ อิซึนะ โอบิโตะ ชิซุย แล้วก็อิทาจิน่ะ


เสียงหวานของซากุระเจือไปด้วยความรู้สึกต่างๆมากมาย มากเสียจนซาราดะรู้สึกเหมือนแม่เธอได้รู้จักกับคนเหล่านี้มาจริงๆ


หม่าม๊า...รู้จักเหรอคะ?”


ซากุระยกตุ๊กตามาดาระกับอิทาจิขึ้นมาดูอย่างทะนุถนอม


อื้ม ก็เคยเจอบางคนอ่านะซากุระหัวเราะในลำคอแม้มันจะไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่


...แล้วทำไมหม่าม๊าถึงรู้จักล่ะคะ


ซากุระหันกลับมามองหน้าลูกสาว สายตาแทนคำพูดประมาณว่าอยากรู้จริงๆเหรอ?’


เรื่องมันค่อนข้างยาวน่ะลูกรัก ถ้ามีเวลาแม่จะเล่าให้ฟังนะผู้เป็นแม่ยิ้มบางสั้นๆก็คือ ตอนนี้แม่เป็นสะใภ้อุจิฮะแล้ว ถ้าไม่รู้จักพวกเขา แม่ก็คงไม่มีหน้าไปเจอใครละล่ะ


ซากุระหัวเราะเบาๆก่อนวางตุ๊กตาลง


ตายละ!! สายแล้ว!”ซากุระเบิกตากว้าง


เดี๋ยวหม่าม๊าไปเปลี่ยนชุดแล้วไปทำงานก่อนนะ!”


แต่หม่าม๊าเพิ่งมาถึงเองนะคะซาราดะแย้ง


หม่าม๊าแค่มาเอาชุดน่ะจ๊ะ! เดี๋ยวต้องไปแล้วล่ะ!”


ไม่เพียงแต่พูด ร่างบางของสะใภ้หนึ่งเดียวแห่งอุจิฮะก็หายวับไปในห้อง ก่อนกลับออกมาด้วยหน้าตาตื่นกับกระเป๋าหนึ่งใบ


แม่ไปก่อนนะซาราดะ!”มารดาผมชมพูหอมแก้มลูกสาวเร็วๆก่อนพุ่งออกนอกประตูบ้านไป ทิ้งให้ซาราดะนั่งงงอยู่บนโซฟา


ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ!”แล้วรอยยิ้มของหม่าม๊าวัยสามสิบกว่าก็หายลับหลังบานประตูไป


เสียงประตูปิดลงในขณะที่มือเล็กๆของเด็กสาวยังค้างอยู่ในท่าโบกลา


เฮ้อ...”สุดท้ายแล้วซาราดะก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ


หม่าม๊าต่างหากที่ต้องดูแลตัวเองน่ะค่ะรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ


ข้าเคยแทงแม่เจ้า

รอยยิ้มหวานหุบลงทันที


หน่านิ๊!?


บรรพบุรุษในเกราะเกราะผ้าสักหลาดสีแดงเอ่ยขึ้นเอื่อยๆ


ตอนแรกข้าก็คิดอยู่ว่าเคยเจอที่ไหนมือไร้นิ้วแบบตุ๊กตาถูกยกขึ้นมาลูบคางอย่างครุ่นคิดที่แท้ก็แม่นางคนนี้นี่เอง


...เดี๋ยวค่ะ!”สาวน้อยวัยใสกระพริบตาปริบอย่างตามไม่ทัน ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจแทง!?”


ข้าพูดอะไรผิด?”ตุ๊กตาผมฟูหันหาสมาชิกร่วมอุดมการณ์


อะแฮ่ม..”ชิซุยกระแอมผมว่าท่านควรพูดให้เต็มๆประโยคนะครับ


อิซึนะกับโอบิโตะพยักหน้าเห็นด้วย ในขณะที่อิทาจิทำเพียงยิ้มแหย


ข้าพูดอะไรผิดมาดาระมุ่ยหน้าข้าก็พูดตามหลักการพูดทุกประการ ครบทั้งประธาน กริยา กรรม


พี่ชายท่านนี่ซื่อดีนะโอบิโตะหันไปกระซิบใส่อิซึนะ คนเป็นน้องทำได้เพียงหัวเราะแห้ง


อะไรกันอดีตผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลอุจิฮะทำสีหน้าไม่เข้าใจข้าเคยแทงแม่เจ้าจริงๆนี่นา ครั้งนั้นในสงครามนินจา แม่เจ้าพุ่งเข้าใส่ข้าพร้อมพลังช้างสารอะไรนั่น ถ้าข้าไม่ป้องกันตัว มีหวังข้าได้เละเป็นเศษซากมาดาระเป็นแน่แท้ เจ้าคิดอะไรกันเนี่ย


ชิซุยหัวเราะคิกคักพลางหันไปถองศอกใส่อิทาจิ อิซึนะยิ้ม ส่วนโอบิโตะหัวเราะในลำคอ


ซาราดะดันแว่นขึ้นมาแก้เก้อ พวงแก้มสีชมพูระเรื่อยังคงปรากฏให้เห็น


...ไม่มีอะไรหรอกค่ะเด็กสาวตอบ


มาดาระมุ่ยหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะส่ายหัวไปมา


ว่าแต่...ถามทีเถอะมาดาระกวาดสายตาไปรอบห้องพ่อของเจ้าอยู่ไหนกัน


เหมือนสายฟ้าผ่ากลางอกเด็กสาว มือที่ดันแว่นค้างอยู่กลางอากาศ


บรรยากาศรอบตัวเย็นลงเล็กน้อย เหล่าตุ๊กตาเริ่มมองหน้ากัน มาดาระหันไปมองน้องชายประมาณว่านี่ข้าพูดอะไรผิดอีกแล้วรึ


ป๊ะป๋าออกไปนอกหมู่บ้านค่ะน้ำเสียงเย็นชาออกมาจากริมฝีปากของเจ้าหญิงเนตรวงแหวน ดวงตาสีดำสนิทไร้ซึ่งแววใดๆคงไม่กลับมาเร็วๆนี้หรอกค่ะ


ชิซุยสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตเหล่มองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายของป๊ะป๋าของสาวน้อยตรงหน้า อิทาจิเพียงแต่มองนิ่งๆ เม็ดกระดุมสีดำไม่ปรากฏวี่แววของความรู้สึกใดๆเช่นกัน


ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ


สาวน้อยเนตรวงแหวนโค้งเป็นเชิงขอโทษน้อยๆ ก่อนเดินออกจากวงสนทนาโดยไม่รอเสียงตอบรับใดๆ



•••



ซาราดะหลานรัก


ชิซุยเอ่ยเสียงหวานฉ่ำใส่ทายาทอุจิฮะตัวน้อยที่ทำหน้าบึ้งตึงในขณะที่เธอยอมทนแบกบรรพบุรุษทั้งห้าใส่กระเป๋าสะพายออกมาเดินเล่นนอกบ้านตามคำขอ แม้ว่าจะทำท่าเหมือนโกรธใครอยู่ไม่น้อย


ข้าว่าซาราดะคงไม่ค่อยพอใจท่านนะ ท่านพี่อิซึนะออกความเห็นเสียงเบา มาดาระได้แต่ทำปากขมุบขมิบอยู่ในกระเป๋า


ฉันว่าซาราดะงอนเราไปเรียบร้อยแล้วล่ะโอบิโตะเอ่ยเท่าเสียงกระซิบ อิทาจิพยักหน้าเห็นด้วยอีกแรงต้องง้อสถานเดียว


ซาราดะทำเสียงฮึดฮัดในจมูกเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ เอาเข้าจริงเธอไม่ได้โกรธใครหรอก เธอแค่อารมณ์เสียหลังจากถูกจี้จุดเรื่องป๊ะป๋าไปเท่านั้นเอง


ป๊ะป๋างี่เง่า!


ซาราดะจ๋า..”


งานนี้คนที่อารมณ์ดีที่สุด(ซึนน้อยที่สุด)ในตระกูลต้องออกหน้าง้อเด็กสาวผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานตัวเองอย่างช่วยไม่ได้


ซาราดะทำเพียงถอนหายใจ เธอหยุดเดินก่อนเปิดกระเป๋าสะพายหลังแล้วคว้าเอาตุ๊กตาผมหยักศกออกมา


หวา!”


ร่างตุ๊กตาเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะหยุดลงเมื่อสัมผัสกับอ้อมกอดอบอุ่นของเด็กสาว


มีอะไรเหรอคะ?”เสียงหวานเหนือหัวเอ่ย


ในตอนนี้สภาพของชิซุยคือตุ๊กตาผ้าที่อยู่ในอ้อมกอดเด็กสาวในสภาพหันหน้าเข้าหาเธอ เผชิญหน้ากับความราบเรียบของหน้าอกที่ยังไม่อยู่ในวัยเจริญเติบโต


สาวอุจิฮะเป็นงี้ทุกคนเลยสิท่า...


อ่า...ซาราดะจังร่างตุ๊กตาเอ่ยเสียงอู้อี้หลานงอนพวกลุงเหรอ


ซาราดะเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นกระพริบปริบๆ


หายงอนน้าชิซุยเงยหน้ามองเด็กสาวพลางยกมือขึ้นราวกับจะเกี่ยวก้อยคืนดีกับเธอ


พวกผู้อาวุโสคิดว่าเธองอนเขากันงั้นเหรอ? คิดอะไรเด็กชะมัด


คิก


ซาราดะหลุดหัวเราะ รอยยิ้มสดใสทำเอาผู้เป็นลุงไปต่อไม่ถูก


ซาราดะจัง..”ชิซุยเอ่ยเสียงแผ่ว


ฮ่า ฮ่าเด็กสาวหัวเราะออกมาราวกับนี่เป็นเรื่องตลก เธอยกนิ้วข้างนึงขึ้นปาดหางตา


โอ๊ย...หนูไม่อยากเชื่อ ตระกูลอุจิฮะที่ยิ่งใหญ่มานั่งกังวลเพียงเพราะกลัวเด็กสาวคนเดียวงอนเนี่ยนะคะ? โอ๊ย...ขำค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า


ซาราดะหัวเราะจนท้องแข็ง ร่างกายสั่นสะท้านจนคนในกระเป๋ารู้สึกได้


ซาราดะจัง..”โอบิโตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นมา น้ำเสียงคลับคล้ายว่ากำลังปกปิดความเขินอายของตนจะขำอะไรเกรงใจชื่อตระกูลด้วยลูก


ฮ่าฮ่า ขอโทษค่ะ ฮ่าฮ่า


เด็กสาวฉีกยิ้มกว้างเสียจนตาหยี ทำเอาคุณลุงในอ้อมอกหน้าขึ้นสีไปเล็กน้อย


ไม่เอาสิซาราดะจัง~”ชิซุยดิ้นแกล้งลุงแบบนี้ไม่ดีเลยนะ


ฮิฮิ ขอโทษค่ะร่างบางตอบกลับด้วยยิ้มหวานเอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูไถ่โทษเป็นพาไปเดินดูรอบหมู่บ้านละกันนะคะ


เย้!”ชิซุยอ้าแขนกว้างกอดพุงเด็กสาว ทำเอาซาราดะหน้าขึ้นสีแดงแปร๊ด


...ไม่ทำแบบนี้สิคะ! หนูยังไม่ชินเลย


ชิซุยมองหน้าหลานสาวเป็นเชิงขอโทษ


งั้นพาฉัน..เอ๊ย พาเราไปดูรอบๆหน่อยสิหลานรักของลุงชิซุยพูด


ได้เลยค่ะ



•••



อิซึน้า~”


เสียงเอื่อยๆของมาดาระเจื้อยแจ้วมาจากในกระเป๋า


หลังจากที่เด็กสาวตัวเล็กเริ่มเดินทัวร์หมู่บ้านโดยอุ้มคุณลุงชิซุยในอ้อมแขน เหล่าสมาชิกตุ๊กตาในกระเป๋าก็เริ่มโอดครวญ 


ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ?


ขอข้าออกไปบ้างเซ่มาดาระดิ้นขลุกขลักจะครบห้านาทีละนะ


เหล่าบรรพบุรุษสุดที่รักของเธออยากออกมาจากกระเป๋าเสียบ้าง จนงอแงโวยวายอย่างไม่สมกับเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่แห่งโคโนฮะ


นี่ซาราดะต้องมาดูแลบรรพบุรุษหรือเด็กสามขวบกันคะเนี่ย ชานนาโร่ว!


เพิ่งผ่านมาแค่สามนาทีเองค่ะซาราดะเอ่ยเนือยๆ อิซึนะในอ้อมอกผงกศีรษะอย่างอารมณ์ดี


อีกอย่างคุณปู่ทวดก็เพิ่งออกมาไปเองนะคะ อย่าใจร้อนสิคะ


มาดาระเงียบไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามที่ใช้เรียกตัวเขา


ก็ได้..อย่าเกินเวลาล่ะมาดาระเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม


ค่าซาราดะลากเสียง


ซาราดะ


มือเล็กสะกิดเด็กสาว


มีอะไรเหรอคะสาวผมดำเอ่ยถามตุ๊กตาในอ้อมกอด


นั่นอะไรน่ะ?”


มือยัดนุ่นผายไปยังตึกสีแดงแสบตาตรงหัวมุมถนน เหนือประตูหน้าของร้านมีโลโก้สีขาวสะอาดปรากฏอยู่พร้อมสัญลักษณ์ตังใหญ่เบิ้มที่เหล่าเกมเมอร์เห็นเป็นอันต้องวิ่งเข้าใส่


อ๋อ...นั่นคืออาร์เคดค่ะเด็กสาวตอบ


อาร์...เคด?”อิซึนะทวนคำช้าๆ


ค่ะเด็กสาวผยักหน้ารับ


มันคืออะไรรึ?”


เอ่อ..”ซาราดะลืมไปเสียเลยว่าบรรพบุรุษคนนี้ห่างไกลจากเธอขนาดไหน หากให้ลำดับญาติย้อนกลับไป...น่าจะแก่กว่าปู่ทวดเสียอีก...


เดี๋ยวหนูพาเข้าไปดูดีกว่าค่ะเด็กสาวยิ้ม


ดวงตาเม็ดกระดุมของอิซึนะเป็นประกายระยับ


...น่ารัก...


ไม่ติดว่าเป็นคุณปู่ทวด จับฟัดไปนานแล้วค่ะ! ชานนาโร่ว!


...เข้าไปกันเถอะค่ะ


สาวน้อยอุจิฮะเดินเข้าไปในร้านด้วยความตื่นเต้น เช้าๆแบบนี้คงไม่มีคนมากมายนัก บางทีเธออาจจะพาเหล่าตุ๊กตาตัวน้อย(?)ออกมาเดินเล่นก็เป็นได้ 


เด็กสาวฉีกยิ้มทักทายบริกร โดยไม่สนใจเลยว่า วินาทีที่เธอย่างเข้าไปในร้านนั้น จะมีสายตาของคนกลุ่มหนึ่งจับจ้องอยู่


เห?...นั่นมันซาราดะนี่นา..”



——————————————————————————————————————To be continue——



เม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า><

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ผ้านวมนุ่มนิ่ม จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:36

    มาเร็วๆน้า~น่ากอดทั้งตระกูลเลยง่าาา&#8807;&#8711;&#8806;
    #17
    0
  2. #16 paieng (@paieng) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:34

    น่าฟัดทั้งตระกูลเป็นกำลังใจให้
    #16
    0
  3. #15 paieng (@paieng) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:33

    กลับมาน้า น่าฟัดทั้งตระกูล
    #15
    0
  4. วันที่ 24 เมษายน 2562 / 18:08

    กลับมาต่อเร็วๆนะคะะ เป็นเรื่องเดียวที่อิซึจังไม่โดนเมินเลยยย

    #14
    0
  5. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:08

    รออยู่นะคะเรื่องนี้ดูแปลกและสนุกจนอยากให้เป็นเรื่องยาวเลยค่ะ

    #13
    0
  6. #12 pimwarun pichi
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:21

    กลับมาต่อนร้าาาาาาา

    #12
    0
  7. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:35

    ได้โปรดกลับมานะคะรอนานแล้วแต่เรื่องนี้ฉีกแนวไปเลยน่ารักมากเหล่าตุ๊กตาอยากให้ซาสึเกะกลับมาเจอพี่ชายอยากรุ้ว่าทำไงต่อไปดีต้องสนุกแน่ๆ

    #11
    0
  8. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:15
    แงงงงงงงงง้ สนุกมากเลยยย กลับมาต่อเร็วๆนะคะ
    #10
    0
  9. วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 03:14

    กลับมาอ่านอีกรอบแล้วอยากอ่านต่อมาก

    #9
    0
  10. #8 lovelychun (@lovelychun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:13

    ติมตามอยู่น้าาา
    #8
    0
  11. วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:19

    ต่อนะคะอย่าหายนานนะคะคิดถึง

    #7
    0
  12. #6 ★( ♔ Almond ♔ )★ (@almondzii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:57
    รอต่อนะคะ
    #6
    0
  13. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:32

    ทำไมมัน'น่ารัก'!!!อย่างงี้อ่า~~ ฮือ~นึกภาพพวกบรรพบุรุษมาอยู่กันพร้อมหน้ากับซาราดะจังแล้วน้ำตาจะไหลTTWTT เป็นฟิคอบอุ่นหัวใจมากเลยฮะ~ ??’?

    #5
    1
  14. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:52

    นิยายดีมากรีบมาต่อนะคะค้างมาก

    #4
    1
  15. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30
    สนุกมากๆ เป็นนิยายที่น่าสนมากเลยค่ะ รีบมาต่อน้าา รออยู่น้าาาาา&#10084;&#65039;&#10084;&#65039;
    #3
    1
  16. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46

    น่าหนุกค่ะๆๆ รออ่านดูความป่วนเลยค่ะะะ 555
    #2
    1
    • 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:14
      อิอิ ป่วงแน่นอนค่ะะะ
      #2-1
  17. #1 นอนดึกทุกวัน
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:41

    น่าสนใจ​มากค่ะ

    #1
    1
    • 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:02
      ขอบคุณค่ะ^^ ฝากติดตามด้วนะค้าา
      #1-1