รุ่นพี่ครับ รับรักผมเถอะ

ตอนที่ 3 : รุ่นพี่ครับ 03 ใจสั่นเพราะชาบู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ก.พ. 63

 

 

ผมเดินตามหลังพี่แดนเรื่อยๆมองดูรอบๆไปเรื่อยเปื่อย แต่ที่ผมสังเกตก็คงเป็นสายตานับสิบคู่ที่มองมายังพี่แดนทำเอาผมหงุดหงิดใจไม่น้อย  ก็พี่แดนออกจะหล่อเหลาเกาหลี(?)ขนาดนี้จะไม่ให้คนมองก็คงไม่ได้ขนาดผมยังหยุดมองไม่ได้เลย แต่จะให้ทำไงอะก็ผมก็หวงของผมนิ  

 

ปึก!

“อ๊ะ”ผมร้องเบาๆอย่างตกใจเมื่อมีใครคนหนึ่งเดินชนผมเข้าอย่างจัง ดีที่เขาดึงผมไว้ทันไม่อย่างนั้นผมคงได้ล้มก้นจ้ำเบ้าให้ได้อายคนแน่นอน

“ขอโทษครับเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ” ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินชนผมชัดๆต้องตกตลึงเพราะความหล่อของเขา  จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักอย่างลงตัว  ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่ใช่คนไทยแน่ๆแต่หน้าจะเป็นรุ่นพี่ผมด้วย

“เอ่อ...ผมไม่เป็นอะไรครับแล้วคุณละเจ็บตรงไหนรึเปล่า”ผมว่าแล้วดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของคนหล่อตรงหน้า

 

“น้องปลาทองไม่รู้จักพี่หรอครับ”อ้าว แล้วจะให้รู้จักได้ไงฟระ พึ่งเดินชนกันไปหยกๆ ว่าแต่เขารู้จักผมได้ไงอะ

“เอ่อ... ขอโทษนะครับ คือผมไม่รู้จักคุณจริงๆ แหะๆ”ผมว่าพลางยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เกิ่อแล้วยิ้มแห้งๆส่งไปให้คนหน้าฝรั่ง

“ฮ่าๆ ยังมีคนแบบนี้อยู่อีก ไม่รู้จักไม่เป็นไรครับ งั้นพี่ของแนะนำตัวนะ  พี่ชื่อ...”

“ไปได้แล้ว”ยังไม่ทันที่พี่หน้าฝรั่งได้แนะนำตัวเองพี่แดนที่โผล่มาจากที่ไหนสักที่ก็ดึงแขนผมออกมาทันทียังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยลาพี่เขาด้วยซ้ำ

 

“เดี๋ยวๆพี่แดน พี่เขายัง...”

“หยุดพูด จะแดกมั้ยชาบูมึงอะไม่แดกก็กลับ”พี่แดนกระชากเสียงพูด หน้าตึกเหมือนไปโกรธใครมาแล้วก็ลากผมต่อ เดี๋ยวอย่าบอกนะว่า...

“ฮั่นแน่ หึงละซี้~~”ผมเอามือจิ้มไหล่หนาอย่างแซวๆ พี่แดนหยุดเดินแล้วหันมาหาผมด้วยใบหน้ายุ่งๆ  

“หึงเชี่ยไร เตี้ยๆแบบมึงเนี่ยนะจะทำกูหึง มึงฝันอยู่หรอห๊ะ” พี่แดนเอานิ้วดันหน้าผากผมแรงๆแทบหงายหลัง  

“ฮู้ยย เขินแล้วรุนแรงหรอพี่ ถึงผมจะเตี้ยแต่ไม่มีปัญหาต่อที่ราบนะพี่ลองมะๆ  อิอิ”ผมลูบหน้าผากเบาๆแล้วเอาไหล่ชนเบาๆที่แขนพี่แดน

“กวนตีน จะแดกมั้ยชาบูมึงอะ”พี่แดนยกยิ้มบางๆที่มุมปาก บางจริงๆทุกคน แทบมองไม่ออกเลยว่าพี่แดนยิ้ม  

“กินครับๆ” ผมว่าแล้วเดินตามพี่แดนไป แต่แตกต่างกันตรงที่ว่าพี่แดนเดินช้าลงให้ผมได้เดินทัน อ่า อย่างน้อยวันนี้ไอ้ปลาทองก็ทำให้พี่แดนยิ้มได้ละวะ

 

 

 ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในร้านชาบูแล้วครับ และตอนนี้ผมก็กำลังคีบเนื้อเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีพี่แดนนั่งคีบให้อยู่เป็นระยะๆ พี่แดนน่ารักใช่มั้ยล่าาา  

“แดนคะ”ผมกำลังเอาเนื้อเข้าปากก็ต้องชะงักแปบนึ่งก่อนจะกินต่อเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งเธอใส่เสื้อนักศึกษาเสียแน่ จนอดคิดไม่ได้ว่าหากเธอหายใจแรงๆกระดุมจะกระเด็นออกมาหรือเปล่า  

“...”พี่แดนไม่ตอบครับเพียงแค่มองหน้าผู้หญิงคนนั้นอย่างงงๆว่าเรารู้จักกันหรอ  เฮ้อออ  กินไม่อร่อยแล้วสิ

“แดนจำส้มได้มั้ยค่ะ”สาวเจ้าว่าพลางนั่งลงข้างๆพี่แดน ผมก้มหน้างุด ไม่อยากเห็นภาพนี้เลย  

“ไม่”เสียงทุ้มเอ่ยตอบแทบไม่ต้องคิดอะไร ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่แดนทันที แต่พี่แดนกลับมองผมอยู่ก่อนแล้ว ผมเลยต้องก้มหน้าลงต่อไป รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงมากเมื่อสบตาแสนเรียบนิ่งนั้น  

“แดน ทำไมคุณ”

“ผมเคยบอกคุณแล้วว่าคืนเดียวจบ กลับไปสะ” พี่แดนพูดเสียงเรียบแต่ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสถานะการณ์ได้ยินแต่เสียงพี่สาวคนนั้นปั้นปึงเห็นเท้าสวยๆนั้นเดินออกไปแล้ว  

 

ผมหลับตาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแต่ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ก็คนมันยังเขินนิ

งื้อออ ได้สบตากับพี่แดนด้วย อุ้ยเขินนนนนนนน

 

“กินยังไงให้เลอะปาก”พี่แดนจับคางของผมให้เงยหน้าขึ้นใช่ทิชชู้เช็ดที่มุมปากผมเบาๆ

 

ตึกตักๆๆ

หัวใจผมรัวเป็นจังหวะสามซ่าเลยครับ งื้อออ เจอพี่แดนแอคแทคอีกแล้วครับ ใจน้องไม่ไหวแล้วพี่เขินหนักมากกกก งื้อออออ  

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น