รุ่นพี่ครับ รับรักผมเถอะ

ตอนที่ 2 : รุ่นพี่ครับ 02 คณะวิศวะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 63

 

ผมเดินเข้ามาในท่ามกลางผู้คนที่ใส่เสื้อสีเลือดหมูและตัวผมใส่เสื้อสีขาวดูโดดเด่นขึ้นมาทันใดแต่คงเป็นที่ชินตาของคนในคณะนี้ไปเสียแล้ว เพราะตั้งแต่ปี 1 ผมก็มากินข้าวเที่ยงที่นี้ทุกวัน คือคณะผมกับวิศวะก็ใช่ว่าจะอยู่ใกล้กัน แต่ทำไงได้อะหัวใจมันอยู่ที่นี้นี้นา อิอิ

 

เขาบอกว่าคณะวิศวะเป็นคณะที่เถื่อนตั้งแต่ผู้หญิงไปจนถึงผู้ชายตอนแรกผมก็ไม่ค่อยเชื่อหรอกครับ จนผมได้มาเจอกับตัวรู้เลยครับว่ามันไม่ได้เกินจริงไปสักนิดเดียว ผมเดินเข้าไปในโรงอาหารที่ตอนนี้มีแต่คนเสียงดังโวยวายเต็มไปหมดแต่ผมชินแล้วละครับ ก็ผมมาทุกวัน

“เฮ้ยๆน้องปลาทองมาวะๆ”มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะที่ผมเดินผ่านเพื่อจะเดินไปโต๊ะประจำของพวกพี่แดน และเป็นอีกเรื่องที่ผมเริ่มชิน เพราะตั้งแต่ผมอยู่ปี 1 พวกเขาจะร้องแซวผมตลอดแต่ก็แค่เล่นๆครับ

“ถ้าไอ้แดนไม่สนใจ มาหาพี่มา พี่จะดูแลเป็นอย่างดีเลย ฮิ้วววววว” พี่อีกคนหนึ่งพูดขึ้น ผมจำได้ว่ารุ่นพี่กลุ่มนี้เป็นเพื่อนกับพี่แดนอยู่คนละกลุ่ม ผมยิ้มรับบางๆก่อนจะเดินไปตามแรงจูงของเพื่อนตัวสูงที่ตีหน้ายักษ์อยู่ วันนี้คนเยอะมากกว่าปกติครับเลยต้องเบียดกับผู้คนในคณะ แต่ผมแอบเห็นว่ามีบางคนที่กระโดดข้ามหัวเพื่อนเลยครับ และก็โดนตะโกนด่าไปตามระเบียบ ฮ่าๆๆ  

“กรี๊ดดดด  อิสัสน้องยิ้มวะ แม่งน่ารักเห้ๆ กูหลง กูจะเอาๆๆ”พี่ผู้หญิงที่อยู่โต๊ะถัดไปพูดแล้วเขย่าแขนคนข้างๆอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อิสัส มึงดูสารรูปมึงเหอะ ใครแม่งจะเอาเป็นเมีย ถึกอย่างกะสันขวาน”พี่ผู้ชายคนที่เอ่ยแซวผมพูดขึ้น  

“อ้าวไอ้นี้มึงมาตัวต่อตัวกะกูมา”และคงจะมีการวางมวยกันเกิดขึ้นครับ พี่สองคนนี้เขาเป็นบ่อย ฮ่าๆๆ

 

และอีกอย่างนะครับพวกรุ่นพี่และรุ่นผมเนี่ยเขารู้ครับว่าผมชอบพี่แดนและกำลังจีบพี่เขาอยู่ แต่ยังมีผู้หญิงมาจีบพี่แดนเหมือนเดิมครับ ถามว่าเจ็บมั้ย บอกเลยว่าเจ็บครับ  แต่ก็นะเห็นบ่อยจนเกือบชินแล้วครับ  

 

“อ้าวน้องปลาทองมาพอดีเลย เอาไรเดี๋ยวพี่ซื้อให้”พอถึงโต๊ะพี่ดินก็เอ่ยถามผมคนแรกเลยครับ พี่ดินเป็นคนใจดีครับ พูดเก่ง นิสัยดี ผิดกับอีกสองคนที่เหลือครับ พี่กานเหมือนหินเลยครับ ใครถามอะไรก็ตอบแค่สั้นๆ  ยังดีที่พี่เขาตอบผมอยู่  ส่วนพี่แดนก็พูดเยอะกว่าพี่กานครับ  แต่พูดกับผมเยอะคนเดียวนะ ถึงพี่เขาจะพูดด้วยเพราะรำคาญก็เถอะ กับคนอื่นนี้นับคำได้เลย อ่า ผมเอามาคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยเนี่ย  

 

“เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปซื้อเอง พี่แดนเอากะเพราเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ”ประโยคแรกผมพูดกับพี่ดินส่วนอันหลังผมหันไปถามพี่แดนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

พี่แดนไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้าขึ้นลงเบาๆเป็นการตอบรับ  

“แล้วฟ้าละเอาอะไรเดี๋ยวปลาไปซื้อให้”ผมหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งหน้ายักษ์ข้างๆกัน   ผมไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่สายฟ้ามาคณะนี้ต้องตีหน้านิ่งด้วยนะ แต่พอถามไปกลับได้คำตอบทีเล่นทีจริงจากเจ้าตัวว่า ‘ก็ฟ้าหวงเพื่อนฟ้าอะ’   โถ่ๆ คุณสายฟ้า

“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฟ้าไปซื้อให้เอง ปลานั่งอยู่นี้แหละคนเยอะเดี๋ยวโดนเหยียบเอา” ฟ้าพูดเสียงอ่อนผมยู่จมูกนิดๆด้วยความไม่พอใจ  ฟ้าจึงส่งมือมาขยี้หัวผมจนผมยุ่งไปหมด  

“ไปๆไอ้ฟ้านั่งทำหวานกันอยู่ได้”พี่ดินเอ่ยเรียกก่อนพี่ดิน พี่กาน และสายฟ้าจะลุกไปซื้อข้าว และทั้งโต๊ะก็เหลือเพียงแค่ผมกับพี่แดนอยู่สองคน  

 

ผมทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแสนเรียบนิ่งของพี่แดน คนหน้านิ่งตอนนี้กำลังก้มพิมพ์อะไรสักอย่างในโทรศัพท์ บรรยากาศระหว่างเราสองคนเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ผมชินแล้วครับกับการที่ต้องอยู่อย่างเงียบๆแบบนี้ พี่แดนไม่ค่อยพูดครับ แทบไม่พูดเลยก็ว่าได้ จนบางครั้งผมก็คิดว่าพี่แดนโกรธผมรึเปล่า  

“เอ่อ พะ...” ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยทำลายบรรยากาศแสนเงียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

“แดนคะ ทำไมแดนไม่รับโทรศัพท์จีน่าเลยคะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนหนึ่งเธอสวยครับ สวยมากด้วย เท่าที่ผมจำได้เธอเป็นถึงดาวคณะบริหารเลยทีเดียว  แต่ผมก็อดรู้สึกหน่วงที่ใจไม่ได้ทั้งๆที่เจอแบบนี้ออกจะบ่อย

 

“กลับไป” พี่แดนพูดเสียงราบเรียบทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาสักนิด  

“อย่าให้ต้องพูดเยอะ” เพียงเท่านั้นร่างเพียวก็เดินปึงปังออกไปด้วยความไม่พอใจ

 

“เป็นไรวะ”พี่ดินที่เดินถือจานข้าวมาถามอย่างงงๆ

“เรื่องเดิมๆ” พี่แดนตอบ พี่ดินเพียงพยักหงึกหงักเหมือนมันเป็นอะไรธรรมดาเสียแล้ว

 

“เอ่อ พี่แดนครับ วันนี้พี่แดนเลิกกี่โมงครับ” ผมเริ่มชวนพี่แดนคุย

“ห้า” คำตอบสั่นจากปากพี่แดนทำเอายิ้มออกมาจนแก้มแทบแตก  

“แหมมม เหม็นความรักวะ”พี่ดินเอ่ยแซวพร้อมทำท่าทางประกอบเรียกรอยยิ้มจากผมเป็นอย่างดี ยังไงพี่แดนก็ยอมคุยด้วยละวะ  

 

 

หลังจากนั้นผมก็ชวนพี่ๆเขาคุยเรื่อยๆแต่ส่วนมากมีแค่ผมกับพี่ดินเท่านั้นที่คุย อีกสามคนก็เงียบครับ

 

เย็น

หลังจากที่ผมกินข้าวเสร็จก็บอกลาพวกพี่ๆแล้วกลับมาเรียนต่อ และตอนนี้ผมก็นั่งอยู่ใต้ตึกคณะวิศวะครับส่วนฟ้ากลับไปแล้วเพราะเราอยู่คนละทางกันส่วนผมกับพี่แดนเราอยู่คอนโดเดียวกันครับ ตอนแรกผมมาดูคอนโดกับป๊าเพราะมันอยู่ใกล้มหาลัยครับแต่ไม่คิดว่ากี่แดนจะพักอยู่ด้วย พรมลิขิตชัดๆ  

 

และบางวันที่ผมกับพี่แดนเลิกตรงกันผมกับพี่แดนก็กลับพร้อมกันครับ  ถึงแม้ว่าผมจะเลิกก่อนผมก็จะมารอพี่แดนที่ใต้คณะทุกครั้ง  แต่เสียตรงที่ว่าทุกครั้งที่ผมเลิกช้ากว่าพี่แดนพี่แดนไม่เคยไปรอผมเลยครับ มันก็น่าน้อยใจอยู่ครับแต่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี...

 

“อ้าว น้องปลาทอง มารอไอ้แดนหรอ” พี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักผมที่นั่งกดมือถืออยู่ม้าหินอ่อน  

“ครับผม”ผมเงยหน้าขึ้นตอบพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างพี่เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะขอตัวไปส่งงานผมก็พยักหน้าแล้วยิ้มกว้างอยู่อย่างนั้นจนพี่เขาเดินจากไปแล้วผมก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ มันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งพี่ๆที่คณะวิศวะใจดีกับผมมากครับ  ถึงแม้ว่าคณะนี้ส่วนมากจะมีแต่ผู้ชายเถื่อนๆก็เถอะแต่บางคนตลกยิ่งกว่าคณะสามช่าสะอีก  

 

“หวัดดีน้องปลา เฮ้ออ  เหนื่อย”พี่ดินทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผมแล้วถอนหายใจออกมาด้วยใบหน้าที่อิดโรย ซึ่งอีกสองคนที่เดินตามหลังมาก็มีสีหน้าที่ไม่แตกต่างกันนัก แต่ไม่ได้ทำให้พวกเขาหล่อน้อยลงไปเลย ผมส่งยิ้มน้อยๆให้พี่ดินเผื่อแผ่ไปให้อีกสองคนข้างหลังด้วยก่อนจะเอ่ยถามคนหน้านิ่ง

“พี่แดนหิวมั้ยครับ”  

“ไม่ กลับเลยดีกว่าพี่อยากพัก”พี่แดนว่าแล้วก็เดินไปเลยโดยไม่รอผมแม้แต่น้อย  

“งั้นปลาไปก่อนนะครับ หวัดดีครับ”ผมพูดเร็วๆก่อนจะยกมือไหว้พี่ดินกับพี่กานรวบกระเป๋าขึ้นกอดแล้ววิ่งตามพี่แดนที่ตอนนี้จะเดินถึงหน้ามออยู่แล้ว  อ๋อ อันนี้เวอร์ไป ฮ่าๆๆ

 

ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนรถกับพี่แดนแล้วครับ ซึ่งผมชวนพี่แดนคุยตลอดก็เหมือนกับคุยคนเดียวครับพี่แดนตอบบ้างเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆครับ แต่ยังดีที่ตอบ

“พี่แดน ผมอยากกินชาบูอะ แวะห้างก่อนได้มั้ยครับ”  ผมหันไปถามคนหน้านิ่งพลางส่งสายตาอ้อนๆไปให้

“อืม เลิกทำหน้าตาแบบนั้นได้แล้ว มันอุบาทวะ” พี่แดนว่าแล้วส่งมือใหญ่มาผลักหัวผมแรงๆแทบหัวทิ่มกับประตูรถ อ่า พี่แดนชอบเล่นแรงๆสินะ ฮาร์ดคอร์ดี ปลาทองชอบบบบ(?)  

 

ตอนนี้ผมกับพี่แดนเรามาถึงห้างแล้วครับ ผมขอโม้อีกสักหน่อยนะครับ ห้างที่ผมมาเดินเนี่ยเป็นห้างของครอบครัวพี่แดนเขาแหละครับ อยากจะบอกว่าแดนรวยมากกกกกก  นี้ไม่ได้อวยนะ  ถ้าผมได้เป็นแฟนกับพี่แดนจริงๆ หลังจากที่เรามีแต่งงานกันผมจะได้มาดูแลกิจการของพี่แดนมั้ยนา เอ๊ะ ผมลืมไปผมเรียนหมอนิ  งั้น ผมจะได้ไปทำงานที่โรงบาลของพ่อพี่แดนมั้ยน่ะถ้าได้ทำงานที่โรงบาลพ่อพี่แดนนะ ปลาทองสัญญาจะดูแลรักษาลูกชายพ่อดีๆเลยครับ หุหุ

 

“ยืนเหม่ออะไรอยู่รีบๆเดินคนเยอะ”พี่แดนว่าพลางดันหลังผมให้เดินต่อ อ่านี้ผมยืนเหม่ออะไรอยู่เนี่ย เอาไว้ถ้าได้เป็นแฟนพี่แดนขึ้นมาจริงๆค่อยปรึกษาก็ยังไม่สาย แต่ตอนนี้ขอเอาชนะใจหินๆของพี่แดนให้สำเร็จก่อนค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกันเนอะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น