รุ่นพี่ครับ รับรักผมเถอะ

ตอนที่ 1 : รุ่นพี่ครับ 01 ไปหาที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 63

 

“เอาละ เลิกเรียนเพียงเท่านี้ แต่อย่าลืมงานที่ฉันได้สั่งพวกคุณละ ไม่อย่างนั้น เอฟจะมาพวกคุณแน่ เลิกคลาสคะ” ผมลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอด้วยความยากลำบาก กับคำสั่งลาครั้งสุดท้ายของอาจารย์สุดโหด(?) ถ้าจะโหดขนาดนี้ จารย์ไม่ไปสอนคณะวิศวะเลยละครับ เอ แต่พูดถึงคณวิศวะแล้วก็ไปดีกว่า คิดถึงพี่แดน อิอิ

 

โอ๊ะ ลืมแนะนำตัว ผมชื่อปลาทองครับ เรียนนิเทศปี2 ผมมีเพื่อนอยู่คนเดียวครับ ชื่อสายฟ้า สายฟ้าเป็นเพื่อนผมตั้งมัธยมต้นครับ สายฟ้าสูงครับ สูงมากแล้วก็หล่อมากด้วย มีสาวมารอเพียบ ผิดกับผม ตัวเล็กเกินมาตรฐานชายไทย ผมสูงแค่ 155เองครับ

ส่วนคนที่ผมคิดถึง ไม่ใช่แฟนผมหรอกครับ เขาเป็นรุ่นพี่จากโรงเรียนเก่าที่ผมชอบมากกกก และส่วนหนึ่งที่ผมเข้ามาเรียนในมหาลัยดังและเข้าได้ยากขนาดนี้ก็เพราะพี่เขา ผมตามจีบพี่แดนมา 7ปีแล้วครับ แต่พี่แกก็ไม่เคยคิดจะสนใจผมเลย แต่ก็นั้นแหละครับ ยังไงผมก็ไม่ยอมแพ้หรอกครับ สู้มาจนถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงสะผมก็ต้องขอพี่แดงเป็นแฟนให้ได้

 

“ปลา เหม่อถึงพี่แดนอีกละสิ แล้วดูทำหน้าเข้า” สายฟ้าที่เดินอยู่ข้าง ๆเอ่ยทักขึ้นเมื่อผมเหม่ออีกแล้ว และก็เป็นทุกครั้งครับถ้าผมเหม่อ เรื่องที่ผมคิดก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องของพี่แดนอีกตามเคย

“แหะๆ แค่คิดอะไรนิดหน่อยอะ แต่ไม่ใช่เรื่องพี่แดนนะ” ผมโกหกออกไปทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเพื่อนสนิทคนนี้ก็ไม่เชื่ออยู่ดี

“โกหกให้ตายยังไงฟ้าก็ไม่มีทางเชื่อหรอก เฮ้อออ เหม็นคนมีความรักวะ” สายฟ้าถอนหายใจแล้วทำหน้าเหม็นเบื่ออย่างไม่จริงจังนักผมขำเบาๆกับความน่ารักของเพื่อนตัวโต

 

“โถ่ ฟ้าก็ ความรักที่ฟ้าว่าเนี่ยเป็นปลาเองไม่ใช่หรอที่ให้เขาฝ่ายเดียวอะ”ผมพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ คิดๆไปก็เจ็บดีแฮะ

“ไม่เอาไม่ดึงดราม่าดิ ไม่ไปหาพี่เขาหรอจะเที่ยงแล้วนะ”มือหนาวางบนหัวผมแล้วลูบไปมาเหมือนปลอบใจ ผมยิ้มบางๆเมื่อได้รับความอบอุ่นอันแสนคุ้นเคย

“จริงสิ งั้นไปกันนนนน”ผมจับมือหนาที่อยู่บนหัวผมแล้วออกตัววิ่งทันที ก็นะจะมาท้อตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว ก็รักเขาไปแล้วนิเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น