ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 9 : 08 หัวร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ต.ค. 61



จอแจๆ

เสียงนักเรียนในโรงอาหารดังจนกลัวว่าโรงอาหารจะแตก เพราะแบบนี้ฉันเลยไม่ค่อยชอบโรงอาหารเท่าไร

นักเรียนในโรงอาหารเดินกันวุ่นวายจนฉันเวียนหัวแทบอ้วก

ฉันมองรอบๆหาที่นั่งแต่ก็ไม่ว่างเลย
ฉันเดินตามเรนมาเรื่อยๆจนถึงโต๊ะกลางโรงอาหารก็เห็นไอคิวและพวกพี่นัมจูนั่งอยู่

“อ้าว ยู เป็นไงมาไง” พี่นัมจุนทักฉันด้วยท่าทีสดใส ส่วนฉันก็งงนะสิ เขารู้จักกันหรอ 

ฉันมองหน้าเรนสลับกับพี่นัมจุนด้วยความงุนงง 
“ไว้จะเล่าให้ฟัง ปวดหัวอยู่ไม่ใช่หรอ กินข้าวจะได้กินยา”เรนว่าแล้วนั่งลงเก้าอี้ โดยเรนนั่งอยู่ข้างซ้าย แทยอนนั่งด้านขวา ถัดไปก็เป็นคริสตัลนั่งอยู่ข้างๆแทยอน 

“ยูป่วยหรอ” พี่ดีโอถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ฉันไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้าเบาๆแล้วซบไหล่เรน ปิดเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งลงพักผ่อนมันบ้างหลังจากที่ทำงานอย่างหนักมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน งือออ ทุกคนปวดหัวเว้ยยยยย เวียนหัวด้วยจะอ้วกแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยย 

“งั้นเราไปซื้อข้าวกันเถอะ ยูเดี๋ยวไอคิวซื้อข้าวมาให้แล้วกันเนอะ”

ปัง 
เฮือกกกก
กริบ


ทันทีที่ไอคิวพูดจบเรนก็ตบโต๊ะอย่างเเรงทำเอาฉันสะดุ้งนั่งตัวตรงพร้อมกับเสียงรอบข้างเงียบกริบคนบนโต๊ะต่างมองหน้ากันเลอะละ ไม่รู้อะไร พวกนี้ ง่วงวุ้ยนอนดีกว่า แล้วฉันก็ฟุบหลับลงไปกับโต๊ะไม้เย็นๆ ขอนอนก่อนเถอะจะได้มีแรงเรียนตอนบ่าย

ฝันดี



[Ran : Part] 
“คนของฉัน ฉันดูแลเองได้”ฉันพูดเสียงเย็นแล้วมองหน้าไอคิวนิ่งๆ เเล้วมองคนข้างกายที่ตอนนี้คงหลับไปเรียบร้อยแล้ว 

“กูช็อค” <<< พี่ดีโอ
“เชดดดด”<<< คริสตัล
“เยโด่ว”<<< พี่ไค
“ใบ้แดก”<<<พี่คิม
“what? ”<<<พี่นัมจู
“วันนี้มึงทำกูอึ้งไปหลายทีละ ไปซื้อข้าวจะได้พามันกลับดูดิเเม่งหลับอีกละ” แทยอนว่าท่าทีไม่ค่อยแตกต่างจากคนอื่นนัก แต่ดูเหมือนจะมีสติสุดมากแค่นั้น ฉันไม่ตอบแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีนิ่งๆ จนทำให้นักเรียนในโรงอาหารต่างพากันมองตาค้างสับสน ว่าจะมองด้วยความชื่นชมในความเท่หรือรังสีอัมหิตที่แผ่ออกมากันแน่

“…” ฉันไม่ตอบเอาแต่มองยู เอาไงดีถ้าไปซื้อข้าวหมดใครจะอยู่กับยูวะ รึเปลี่ยนใจให้ไอ้ไอคิวไปซื้อดี  ไม่มีทาง!! เมื่อเช้ายังจำได้อยู่ว่ามันทำอะไรยู 

“มึงไปซื้อไปเดี๋ยวกูดูให้ก่อน” แทยอนเสนอแล้วจับร่างยูขึ้นให้นั่งตัวตรงก่อนจะเอาร่างของยูพิงกับไหล่มันแล้วเอามืออีกข้างโอบเอวเล็กไว้กันอีกคนตก ไอ้คนนอนก็นอนไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไอ้เพื่อนเวรนี้ก็เสนอหน้ามาอีก โว้ยยย หงุดหงิด
“มึงไม่ต้องมามองหน้ากูอย่างนั้น ไปเลยไป พวกพี่มึงด้วยหายตกใจได้แล้วแค่นี้ยังเบาๆเว้ย” แทยอนโว้ยวายเบาๆคงกลัวว่ายูจะตื่น กูกลับบ้านตอนนี้ทันไหมวะ ฮึ้มมม

“อะ…เออๆ ไปๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” ไอคิวลุกลี้ลุกลนพูดแล้วลุกขึ้นตามด้วยคนอื่นๆที่ยังดูงงอยู่ เอาเถอะ ยังไงสะแทยอนคงไม่ทำอะไรยูหรอก

 มั้ง

[End] 

“…” เสียงนักเรียนที่ตอนแรกดังโรง(อาหาร)แทบแตกตอนนี้กลับเงียบกริบแม้แต่เสียงหายใจยังไม่ได้ยิน ทุกคนคงตกใจแหละที่อยู่หัวข้อข่าวอย่างเรนกับยูนั้น มาด้วยกันแบบนี่เเถมดูสนิทกับพวกเพื่อนๆเรนอีก ก็เล่นเขาไว้สะเยอะนิเนอะ เขาคงงงกันเเหละว่าไปญาติดีกันตอนไหน หึ



“งืออ แทอย่าแกล้งสิ” ยูดิ้นเล็กน้อยเมื่อมือบางของคนที่ใช่เป็นหมอนอยู่ตอนนี้กำลังจับไปที่เอวเล็กแล้วบีบเบาๆอย่างหมั่นเคี้ยว

“ฮ่าๆ นี้ลุกได้แล้วมั้งนอนมาเยอะเเล้วนะ” แทยอนก้มหน้าพูดกับคนตัวเล็กกว่าอย่าเอ็นดู 
“ปวดหัวมากๆเลยอะแท” ยูว่าแล้วก็มุดเข้าอกอุ่นของแทยอนอย่างออดอ้อน แทยอนอดไม่ได้ที่จะกดจมูกลงแก้มร้อนเพราะพิษไข้นั้นเบาๆ 

หุ้ย แก้มนุ่มสุดๆ หน้าก็แดงนิดๆอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ่งมองยิ่งน่ารัก ว้อยยย ใจแทไปแล้ววววว แก้มก็ห๊อมหอม 

“แท” เสียงเรียกอู้อี้เบาๆทำให้แทยอนก้มลงใกล้อีกคนเข้าไปอีก อ่าา ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหอม อยากฟัดให้จมเคี้ยววววว
“หึ๊” ยูไม่ได้พูดอะไรกลับกอดเอวแทยอนพร้อมกับมุดหน้าเอาหาอกของแทยอนอีกแล้วค่อยๆหลับตาลงเมื่อเจอกับความอุ่น แต่ยังอุ่นไม่เท่าเรนแฮะ ก็ช่างเถอะตอนนี้ปวดหัวสุดๆ นอนก่อน

“หึหึ” แทยอนหัวเราะในลำคอแล้วยกมือข้างหนึ่งลูบหัวเล็กเบาๆกล่อมให้อีกคนได้พัก ก่อนจะกดจูบลงกลุ่มผมนุ่มเบาๆ

อ่าาา หัวใจแทยอนผู้นี้ชุ่มช่ำ

“แทยอน!” เสียงเรียกไม่ดังหนักก็เพราะคนร่างเล็กกำลังหลับอยู่ไง แต่อะไรก็ไม่เท่าแทยอนกำลังจูบผมสีน้ำตาลของยูมือที่เอวเล็กอยู่ลูบขึ้นลงไปมา ฟินเลยสิมึง สึด!!

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังเดี๋ยวยูร้องขึ้นมาจะยุ่งนะ หึหึ” แทยอนพูดอย่างเหนือกว่า เรนได้แต่ฟึดฟัดนั่งลงที่ตัวเอง แล้วมองแทยอนเคืองๆ โว้ยย อยากกระชากยูออกมาแต่ทำไม่ได้ 

หลังจากนั้นทุกคนก็ทะยอยมานั่งประจำที่  คนในโรงอาหารก็เริ่มมีปฏิกิริยาคือกินข้าวกันอย่างเงียบๆ เรนก็เอาเเต่รอ รอเงียบๆ รอว่าตอนไหนแทยอนถึงจะคืนยูมาให้

 ไม่อยากอยู่แล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย

เรนโว้ยวายในใจ จะว่ายังไงละ อิจฉาหรอ ก็ไม่เชิง หวงหรอ ก็ไม่ ห่วงมั้ย ก็เปล่า

หึงล้วนๆ!!!!

“บรรยากาศมาคุแปลกๆเนอะ แหะๆ” นัมจูพูดแล้วยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองไปมาแก้เก้อ

“ยู ตื่นมากินข้าวเร็ว” เรนปลุกยูโดยการเขย่าเบาๆที่เเขนคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของแทยอนรู้สึกไข้จะขึ้นด้วยนะเนี่ยตัวเริ่มร้อนแล้ว

“อืมมม”ยูครางเบาๆก่อนจะนั่งตัวตรง ตาบวมจากการร้องไหลืมตามองอาหารเล็กน้อยแล้วเอนตัวพิ่งไหล่แกร่งของเรนต่อ ตากลมเหม่อมองจานข้าวอย่างไม่มีชีวิตชีวา

“อาการหนักนะเนี่ย” ดีโอพูดเเล้วยื่อตัวข้ามโต๊ะข้ามมาเอามืออังหน้าผากเนียนหวัดไข้ แต่ก็โดนสายตาคมของเรนมองจนต้องชักมือกลับแล้วนั่งลงที่เดิม

“ยูกินข้าวเร็ว เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะนะ” เรนพูดด้วยเสียงสองที่โคตรไม่เคยมีใครได้ฟัง  แต่ครั้งนี่ไม่ได้อึ้งแค่คนในโต๊ะเท่านั้น จะเรียกว่าทั้งโรงอาหาร

อึ้ง ใน อึ้ง

แทยอนได้แต่เบะปากรัวๆใส่อย่างหมั่นไส้ ชิ ใช่เสียงสองคุย อย่านะๆ กูใช่เสียงที่เจ็ดแล้วจะหนาวไอ้น้องงง เฮอะๆ 


เรนตักข้าวในจานขึ้นเเล้าเอามาจอปากเล็ก ยูเลือบมองนิดหน่อยก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆจำใจกินข้าวที่ร่างสูงป้อนให้ แล้วเรนก็กลับมากินของตัวเองบ้าง 

หน้าหวานแอบเบะปากเล็กน้อยเมื่อตอนกลืนข้าวทำให้ตรงเเก้มที่ดูเยอะยิ่งป๋องเข้าไปอีก คริสตัลที่นั่งอยู่ข้างๆแทยอนชะโงกหน้ามามอง แต่แล้วก็เจอแอคเเท็กเข้าเต็มๆ

 เว้ยยย น่ารักไปแล้ววว

นี่ขนาดป่วยนะเนี่ย ถ้าไม่ป่วยจะขนาดไหน 

“เจ็บคอหรอ นี้น้ำ” แทยอนยื่นน้ำให้ยูแทบป้อนเลยก็ว่าได้ แล้วขยับให้ตัวใกล้กับยูอีกเล็กน้อย ถ้าใกล้กว่านี้ก็สิงแล้วอะ

ยูกินน้ำจากแทยอนเล็กน้อยแล้วกลับมาเหม่อมองดูอาหารอีกครั้ง ตาก็ค่อยๆปิดลงเรื่อยๆ แต่แล้ว…

“ยู กินคำนี้เร็ว” แทยอนที่มองดูแล้วว่าอีกไม่นานยูต้องหลับอีกแน่ๆ รีบตักข้าวขึ้นมาจ่อปากเล็กทันที ยูมองหน้าแทยอนนิดหน่อยแล้วกินข้าวที่แทยอนป้อนให้แต่โดยดี แถมมองแทยอนตาแป๋วน้ำตาคอลนิดๆอีก เหมือนกับว่าขอคำนี้เป็นคำสุดท้ายนะ 

อย่ามองแทด้วยสายตาแบบนั้น ใจแทบอบบางงงงงง

ยูเคี้ยวข้าวช้าๆให้มันละเอียดที่สุดค่อยกลืนเพราะเจ็บคอมาก ถึงอาหารที่เรนซื้อมาให้จะมีรสชาติที่ไม่จัดจ้านเท่าของคนอื่น แต่สำหรับคนป่วยแบบยูแล้วมันก็เผ็ดอยู่ดี 

จอแจๆ

เสียงพูดคุยในโรงอาหารเริ่มมีขึ้นมาเบาๆหลังจากที่เงียบมานานหลายคนให้ความสนใจกับกลุ่มของเรนเป็นพิเศษ ดูก็รู้ว่าข่าวหัวข้อใหญ่ของวันพรุ่งนี้คืออะไร

“อาการหนักพอดูตอนบ่ายจะเรียนไหวไหมเนี่ย”ดีโอมองยูด้วยความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิดแต่ไม่กล้าถึงเนื้อถึงตัวเหมือนในทีเเรก  หน้าซีดเหม่อมองข้าวของตัวเองเหมือนคนง่วงนอนเต็มทีมันไม่เหมาะกับยูเลยท่าทางหงอยๆแบบนี้ 

“ไม่เป็นไร หนูยังไหวว” เสียงแหบแห้งตอบตาก็จะปิดเต็มทีทำให้คนฟังเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เหมือนหมาตอนป่วยไม่มีผิด
“ไหนอาการเป็นไงบอกหมอสิ” ไอคิวพูดเชิงตลกส่วนเรนนี้มองไอคิวตาเขียวเลยเพราะยังเคืองกับเรื่องเมื่อเช้าอยู่ แต่ไอคิวทำเป็นไม่เห็นทำเป็นมองข้ามสายตานั้นไปจนเรนเกิดอาการฉุนเฉียว ถ้ากระโดดงับคอไอคิวได้คงทำไปแล้ว

ทำไปเถอะเรนยังไงมึงก็ไม่มีทางทำอะไรกูได้หรอก หึหึหึ

“แค่ปวดหัว เวียนหัว เจ็บขา ตามันร้อนๆหนักๆ ง่วง เจ็บคอ ร่างกายร้อนๆหนาวๆ โลกมันหมุนไปหมุนมาจนอยากอ้วก ปวดตามตัว เหนื่อย หายใจโรยริน ชีพจรเต้นช้าลง เหมือนกับถูกรถบรรทุกชนเข้าไปในเครื่องบิน แล้วตกลงมาในน้ำแล้วถูกเรือดำน้ำชนไปโดนโขดหินเจอฉลามงับขาดิ้นไปโดนหอยเม่นโดนช็อดด้วยแมงกระพุน แค่นี้เอง” ยูร่ายยาวแกมตลกด้วยท่าทีอ่อนเเรงเปลือกตาสีคล่ำนิดๆค่อยๆปิดลงเรื่อยๆ ไม่มีแม้แต่แรงที่จะขยับตัวไปไหน นั่นทำให้ทุกคนเป็นห่วงมากกว่าเดิม เรนขมวดคิ้วแทบเป็นปม ในใจก็คิดว่า กูควรสงสารหรือสมควรหัวเราะในความโอเวอร์ดี

อาการหนักขนาดนี้โรงพยาบาลก็ไม่รับแล้วละ 

“แฟนตาซีได้อีก” นัมจูพูดติดตลกแล้วยิ้มน้อยๆกับคำบรรยายอาการของยู บรรยากาศรอบข้างก็พลอยผ่อนคลายไปด้วย คนบริเวณรอบๆโต๊ะก็ยิ้มเบาๆไม่กล้าหัวเราะ เกรงใจความเงียบ

“เฉียดคำว่าตายไปนิดเดียว” จงอินที่นานทีจะพูด พูดขึ้นขณะที่มองร่างเล็กไปด้วยรอยยิ้มบางๆประดับใบหน้าหล่อ

ผลัวะ!!

“โอ้ย!ดีโอ”
“ปากเสีย” ดีโอตบหัวร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆจนจงอินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะโดนว่าไปทีนึ่ง จนร่างสูงต้องนั่งสงบปากสงบคำดังเดิม

หึ อย่าคิดจะไปเตะต้องลูกเขาเลย

“อะอีกคำนะ” เรนตักข้าวขึ้นป้อนร่างเล็กแต่ครั้งนี้ยูกลับหันหน้าซบไหล่หนาไม่ยอมกินข้าว เรนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ถ้าหากขัดใจอีกหน่อยงานน้ำตาต้องมาแน่ แต่ถ้าหากปล่อยไว้ก็คงไม่ได้เพราะร่างเล็กพึ่งกินข้าวไปได้แค่สองคำเอง 

“ยูหันมากินข้าวก่อน” เรนว่าเสียงเข้มนิดหน่อย ยูยอมหันมาสบตากับเรนปากเล็กเริ่มเบะคว่ำ ไม่พอใจที่อีกคนพูดขึ้นเสียง(นิดๆ)ใส่ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบาๆ ก่อนปากเล็กจะอ้าออกรับข้าวจสกอีกคนมากินแล้วหันไปซบไหล่แทยอนแทน ฝ่ายนั้นไม่ต้องพูดถึงพอโดนหัวเล็กซบลงปุบ แขนเรียวก็โอวเอวเล็กปับแทบไม่ต้องบอกเลยก็ว่าได้  

เรนตวัดสายตามองแทยอนอย่างไม่พอใจแต่แทนที่แทยอนจะเกรงกลัวสายตานั้นแทยอนกลับมองกลับอย่างเหนือกว่าแล้วก้มลงมองร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด

“เป็นอะไรอีก หืม” แทยอนถามอีกคนเสียงนุ่มไม่ว่าใครได้ยินเป็นต้องหลงกันทั้งนั้นแต่ไม่ใช่กับเรนเด็ดขาด!!

เรนได้แต่กำช้อนแน่นแล้วตักข้าวเข้าปาก กองทัพต้องเดินด้วยท้อง อย่าให้กลับถึงบ้านนะจะจับฟัดซะให้เข็ด

ทำไมฉากนี้นานจังวะไอ้โป้ง!!!

“ไม่อยากกินข้าวแล้วเจ็บคอ” ยูช้อนตามองแทยอนอย่างออดอ้อน แทยอนสตั้นไปเหมือนกับโดนสาป 

ใครสั่งใครสอนให้ทำหน้าแบบนี้ !!  ใจกูไม่มีภูมิคุ้มกันความน่ารักนะเฮ้ย โป้งเปลี่ยนพระเอกได้ปะ แทอยากด่ายยยยย (เอางั้นหรอ อืมมม : แปะโป้งงงงงง) // อ้าวโป้งแบบนี้ไม่ได้นะออกมาคุยกันดิมา :เรน

#บทส่วนตัว โป้ง เรน แท

แทยอน : โป้งเปลี่ยนพระเอก นะๆๆ
แปะโป้งงงงงง: อืมมมมม คิดแปบ
เรน: ไม่ให้เปลี่ยน ดูไอ้แทสิมันจ้องจะกินยูนะโป้ง ลูกโป้งจะไม่ปลอดภัยนาาา
แทยอน: หรือว่ามึงไม่คิด?
เรน: กู…
แทยอน: นั้น!! มึงก็คิด โป้งเอาไง จะเปลี่ยนไม่เปลี่ยน ถ้าไม่เปลี่ยนมีเคลียยาว
แปะโป้งงงงงง:งั้น…
เรน:เอาสิโป้งมึงเปลี่ยนกูต้อย!!
แปะโป้งงงงงง : ไหงเป็นงี้ละ
แทยอน/เรน:ตอบ!!!!
แปะโป้งงงงงง : โว้ยย ถ้าไม่หยุดพูดเด้งทั้งสองเลยดีมั้ย!
แทยอน/เรน : ไม่เอาคร้าบบบ
แปะโป้งงงงงง:เออ !! เข้าเรื่อง

#จบสนทนา

“งั้นกินอีกคำเนอะ คำสุดท้ายแล้ว” ยูพยักหน้ารับอย่าจำยอม แทยอนส่งสายตาไปให้เรนป้อนข้าวยูอีกคำหนึ่ง เรนพยักหน้ารับแล้วเอี้ยวตัวเอาข้าวมาป้อนร่างเล็ก ยูยอมกินแต่โดยดี 

“กินยาก่อนเร็ว” ทันทีที่ร่างเล็กกลืนข้าวหมดเรนก็เอายาจากกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้ร่างเล็กยูมองมันด้วยสายตาเเหย่งๆแต่ก็ยอมรับมากินอย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้อาการง่วงเริ่มเข้าครอบงำเต็มที

ยาอะไรวะออกฤทธิ์ไวเกินคาด

“พายูกลับเถอะดูดิแม่งหลับไปอีกละ” คริสตัลที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นพลางมองมาทางยูที่ตอนนี้หลับไปอีกแล้ว
“อืม” กลายเป็นคนพูดน้อยไปอีกแล้ว ปากมากแค่กับยูสินะ

แทยอนส่งยูให้เรนแอบเสียดายนิดๆแต่ก็นะยูต้องพักผ่อน โดนไปเยอะเหมือนกัน คิดแล้วโมโหตัวเองซิบหาย

เรนอุ้มร่างเล็กออกมาจากโรงอาหารท่ามกลางสายตาของคนแทบจะทั้งโรงเรียน ถามว่าแคร์ไหม

ก็ไม่

“ตอนเย็นจะแวะไปคลับนะ เรื่องนั้นนะหาตัวหนอนบ่อนไส้ได้แล้ว” แทยอนที่เดินมาส่งเรนว่าเสียงเย็นเมื่อพูดถึงเรื่องงาน เรนพยักหน้ารับเบาๆ

แทยอนเปิดประตูตรงข้ามคนขับแล้วปรับเบาะให้ เอากระเป๋าทั้งของเรนและยูโยนไปไว้ข้างหลัง ตามด้วยเรนเอาร่างเล็กไปวางไว้บนเบาะรถนุ่มอย่างเบามือ แล้วปิดประตูรถให้เบาที่สุด

“เขามาหาถึงที่ก็รักษาไว้ให้ดีละ ยัยนั้นยิ่งอ่อนไหวง่ายอยู่ถ้าหนีไปคราวนี้ชาติหน้ามึงก็ไม่ได้เจอแน่นอน” แทยอนพูดขึ้นแล้วตบบ่าเรนเบาๆ 
“ปกป้องมันให้ดีๆละ” แทยอนพูดแล้วเดินออกมาไม่กี่ก้าวเสียงทุ้มก็พูดขึ้น
“กูจะปกป้องมันด้วยชีวิตของกูเอง” เรนพูดเสียงหนักแน่น แทยอนหัวเราะออกมาเบาๆแล้วเดินต่อไปด้วยท่าทีนิ่งๆ 



กูเชื่อมึงไอ้เรน หึหึ












แปะโป้งงงงงงกลับมาแล้วครับโผมมมมมมมมมม 
หายไปนานเลนยทีเดียว ฮ่าๆๆ 
เอาจริงๆโป้งอะแอบไปแต่งต่อมาแบบ จะได้มาอัพให้บ่อยขึ้นทุกคนจะได้ไม่ค้างไง
ต่อจากนี้ก็คงได้มาอัพให้บ่อยๆแหละ


สำหรับนิยายถ้าใคงงง หรืออะไรยังไงก็ติมาได้เลยนะฮ่ะ โป้งจะได้เอาไปปรับปรุงพบคำผิดก็บอกโป้งด้วยนะฮ่ะ 
ขอบคุณฮ่ะ ^_^





A :ประเทศไทยมีอะไรครอบครอง?
B: เอ่อ… มีพระราชา
A:ผิด
B:อ้าวแล้วมีอะไรครอบคลอง
A: สะพาน
B:เออวะ

มุกกากๆกับคนกากๆ เอิ้กๆๆ

อันยองงงงงง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:08
    มาเเล้วรอตั้งนานเเต่ก้ดีเเล้วที่มาต่อ
    #15
    0
  2. #14 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:31
    มาน้อยจัง เเต่รอนะค่ะ
    #14
    0