ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 7 : 06 เขิน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีประมาณเที่ยงๆด้วยอาการยังคงเดิม คือ ปวดหัว เจ็บไปตามตัว เจ็บคอโดยเฉพาะตรงข้อเท้า  เจ็บจนอยากร้องไห



แหมะ

และก็ร้องไหจริงๆ ไม่ได้อยากร้องนะเว้ย แต่มันไหลเอง 
“ฮึก” แหนะเเอบมีเสียงสะอื้นด้วย เจ้าหมาตัวโตที่นอนอยู่ข้างๆเงยหน้าขึ้นมาดูด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าฉันร้องไหมันก็รีบเอาหัวใหญ่ๆของมันมาวางไว้บนไหล่ฉันเหมือนเป็นการปลอบ

“ฮึกปวดหัวจังเลย” ฉันพูดเสียงแหบแห้งเเล้วร้องไหออกมาอย่างไม่อายหมา(?)แล้วกอดมันไว้เหมือนกับว่ามันเป็นที่พึ่งสุดท้าย


ไมเกรนขึ้นด้วยสินะ เฮ้อออ



 ฉันมักจะเป็นแบบนี้บ่อยๆเวลาป่วย ชอบงอแง ชอบเอาแต่ใจ และไม่ชอบกินยา จนบางทีทำให้ครอบครัวและเพื่อนๆลำบากแต่พวกเขาก็ดูแลฉันเป็นอย่างดี และเวลาป่วยฉันชอบให้คนเอาใจ แต่ก็นะฉันมาอยู่ไกลจากบ้านคงไม่มีใครคอยเอาใจได้ตลอดหรอก
 

คิดถึงบ้านจัง



คิดถึงกอดอุ่นๆของเเม่ คิดถึงพ่อ  คิดถึงหมอนข้าง(แมว)ที่คอยอยู่เฝ้าเวลานอน คิดถึงเพื่อนๆที่คอยเอาใจใส่เวลาไปโรงเรียน คิดถึงความอบอุ่นที่ทุกคนมอบให้ 


แต่นี้เป็นสิ่งที่ฉันเลือกแล้ว และจะไม่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง แต่ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่เดินออกจากบ้านหลังนั้นเด็ดขาด จะไม่ไปไหนเลย


“คุณหมี ยูคิดถึงพวกเขาจัง ฮึก ยูอยากกลับบ้าน อึก อึก ฮือออ” ฉันปล่อยโฮใส่เจ้าหมาตัวใหญ่ที่นอนนิ่งๆให้ฉันกอด 



ฉันร้องไหจนเหนื่อยเเล้วค่อยๆหลับตาลงเมื่อรู้สึกว่าปวดตามาก การหลับคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้จะได้ลืมความเจ็บปวดไปสะ

และฉันก็หลับไปพร้อมๆกับเจ้าหมาตัวใหญ่ในอ้อมกอด 



คุณหมีฝันดีอีกรอบนะค่ะ…



….และฝันดีค่ะ พี่ชาย
.
.
.
.
.
.
.

“ยูตื่นเร็ว ลุกมากินข้าวมา” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆหูพร้อมกับแรงเขย่าเบาๆที่เเขน ฉันลืมตาขึ้นฉันมองเพดานที่กำลังหมุนติ้วๆจนอยากอาเจียนออกมา ฉันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองร่างสูงที่ถือถ้วยข้าวต้มอยู่



“ปวดหัวมั้ย” เรนพูดแล้วเอามือมาอังหน้าผากฉันเพื่อวัดอุณหภูมิ ฉันส่ายหน้าน้อยๆ อาการฉันเริ่มดีขึ้นมาแล้วนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าโอเคแหละ…มั้งนะ


“กินข้าวนะ”เรนว่าแล้วนั่งลงข้างๆฉันพร้อมกับเอาช้อนมาจ่อปากฉัน ฉันส่ายหน้าปฏิเสธเพราะมันไม่รู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ง่วงและอยากอ้วกมากกว่า
“กินข้าวก่อนจะได้กินยานะ” เรนยังคงไม่ลดละความพยายาม ฉันเองก็เช่นกัน ถ้ากินเข้าไปนี้มีหวังได้อ้วกออกมาเเน่
“ไม่เอา ไม่หิว” ฉันพูด แล้วเอาหัวพิงไหลหนาด้วยความปวดและเวียนหัว



“เฮ้อ ไม่หิวก็ต้องกิน จะได้กินยาแล้วนอนพักผ่อนไง” เรนถอนหายใจเบาๆและพูดอย่างใจเย็น ฉันเงยหน้ามองเรนด้วยสายตาเศร้าๆแล้วยอมกินข้าวที่เรนป้อน อ้วกแตกขึ้นมาละไม่รับผิดชอบนะบอกเลย



“อึก” กินได้ไม่กี่คำอาการก็เริ่มอยากออกมาสู่ที่เดิมที่เคยจากมา แต่ก็ไม่ได้ออกมาฉันยกมือขึ้นห้ามเรนไว้ ส่วนเรนก็เห็นท่าไม่ดีก็รีบเอาน้ำมาให้ ฉันรับมาดื่มก่อนจะส่งคืนเจ้าของ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทิ้งตัวลงนอนมือหนาก็รั้งไว้สะก่อน


“กินยา” เรนว่าเเล้วเอายาประมาณครึ่งลัง(?)มาให้ ฉันมองแหย่ๆ 
“ไม่เอา ไม่กิน” ฉันสะบัดหน้าหนี อย่างดื้อรั้น


“ไม่กินไม่ได้เดี๋ยวไม่หาย ไม่อยากหรอ หืม” เรนว่าเเล้วเอามืออีกข้างที่ว่างมาลูบหัวฉัน ความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้ทำเอาฉันใจอ่อนหวบๆ แต่ก็ไม่อยากกินอยู่ดีนั้นแหละ


“ไม่เอามันขม” ฉันว่าเสียงอ่อยเเล้วกอดเอวหนาไว้ ลืมเรื่องที่เรนทำทั้งหมด ช่างเถอะมันผ่านมาเเล้ว
“ถ้าไม่ยอมกินดีๆงั้นเรนจะป้อนเองนะ” เรนว่าทำเอาฉันเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนเรนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งเข้าปากพร้อมน้ำ 

 


“เรนทำอะ… อื้อ” ฉันยังไม่ทันพูดอะไรปากหยักก็ก้มลงมาประกบลงปากฉัน ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือหนาค่อยๆบีบคางฉันให้เผยปากออกก่อนน้ำพร้อมเม็ดยาจะไหลเข้ามาในปากและไหลลงคอฉันอย่างง่ายดาย แต่แทนที่เรนจะผละออกกลับส่งลิ้นมากวาดควานหาความหวานจากปากฉันอย่างเอาเเต่ใจ ทำเอาฉันหมดแรงอ่อนหวบลงแต่มือหนากลับดึงฉันเข้าไปกอดไว้เเน่นแถบจะรวมร่างกันได้อยู่แล้ว ทำเอาฉันลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

ลิ้นร้อนค่อยต้อนลิ้นของฉันจนจนมุมก่อนจะดูดดึงเหมือนกับมันเป็นของหวาน ปากหยักขยับขึ้นลงดูดดึงปากบนกับปากล่างอย่างสำส่อนสมองขาวโพลงร่างทั้งร่างเหมือนล่องลอยในอากาศเรี่ยวแรงที่มีน้อยนิดอยู่แล้วตอนนี้กลับโดนอีกคนแย่งไปจนหมด



“อือ” ฉันร้องประท้วงพร้อมทุบไหล่กว้างเมื่อใกล้จะหมดลมหายใจ เรนค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่งแต่ไม่วายกดจูบย้ำๆที่ริมฝีปากฉันหลายๆที



“อ๊ะ” เรนกัดที่ริมฝีปากล่างฉับเบาๆก่อนจะผละออก ฉันก้มหน้างุดด้วยความอาย งืออออ ถ้าฉันเดาไม่ผิดตอนนี้หน้าฉันต้องแดงมากแน่นๆเลย หัวใจก็เต้นโครมครามเหมือนจะกระเด็นออกมานอกอก 
“หึหึ จะกินเอาหรือจะให้เรนป้อนอีก หืม?” เรนว่าเเล้วก้มหน้าลงมามองฉันปลายจมูกโด่งเฉียดเเก้มฉันไปนิดหน่อย ฉันรีบมุดหนีเข้าอกเรนอีก
“กะ…กินเอง” ฉันตอบเสียงอู้อี้กับอกเเกร่ง งืออออ กูเขินนนน


ฉันรับยาจากเรนมาแล้วหลับตาลงทำใจ ฮือออออ ไม่อยากเกนนนนนนน ฉันหลับตาปี๋แล้วรีบกรอกเข้าปากลวดเดียวแล้วดื่มน้ำตามอย่างรวดเร็ว 
“แยะ” ฉันทำหน้าเหยเก ส่งแก้วน้ำกลับคืนให้เรนแล้วมองหาเจ้าหมาตัวใหญ่แต่ก็ไม่เห็น ไปไหนนะ
“ก็แค่นี้ หึหึ” เรนว่าแล้วก็เกินขึ้นมานอนอีกฝั่งของเตียงตรงที่เจ้าหมาตัวนั้นเคยนอน
“หมาตัวนั้นไปไหนเรน” ฉันถามพลางมองรอบๆห้องสีดำแต่ก็ไม่เจอ



“สงสัยลงไปกินข้าวมั้ง”เรนว่าขณะที่เอามือลูบหัวฉันเบาๆ ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วนอนลงที่เดิม แต่เรนกลับดึงฉันเข้าไปกอดจนจมอกแกร่ง แต่ฉันก็สงสัยนะ เรนเป็นผู้หญิงจริงๆหรอวะ
“เรน ยูถามไรหน่อยดิ” ฉันพูดเสียงอู้อี้กับอกแบนราบแล้วเงยมองหน้าเรน เรนก็ก้มลงมองฉันเช่นกัน ตอนนี้หน้าเราสองคนหน้าห่างกันไม่กี่เซนแต่ฉันก็ไม่หวั่นไหวหรอกบอกตรง ฮึ
“อืม ว่ามาสิ” เรนว่าแล้วเอามือลูบหลังฉันเบาๆ ฉันลังเลที่จะถาม ถ้าถามไปแล้วเรนจะโกรธรึเปล่านะ


“สัญญาก่อนว่าจะไม่ดุ” ฉันยกนิ้วก้อยขึ้นเรนหัวเราะเบาๆแล้วส่ายหัวน้อยก่อนจะยื่นนิ้วเรียวมาเกี่ยวกับนิ้วของฉัน 
“อะถามมา” เรนพูดแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้อีก โอ้ยยย อย่าเข้ามา ใจกูจะออกมาเต้นอยู่ข้างนอกอยู่แล้วววววว



“เป็นผู้หญิงจริงๆหรอ” ฉันก้มหน้าถามใจก็กลัวเรนโกรธแต่อีกคนกลับหัวเราะ หึหึ ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองร่างสูง งงๆ มีอะไรน่าขำงั้นหรอ
“หึหึ ทำไมคิดว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงละ”เรนไม่ตอบ แต่ดันถามกลับมาสะงั้น 
“ก็เรนสูงมากๆ” ใช่เรนสูงมาก สูงกว่าฉันเยอะมากๆเลย
“สูงที่ไหน 178 เอง ยูนะเตี้ยเองเปล่า” เรนว่า แต่จะไม่ว่าอะไรเลยถ้าหากไม่พูดคำว่า ‘เตี้ย’ ขึ้นเลยครับ ขึ้นเลย


“เขาไม่ได้เรียกเตี้ย เขาเรียกว่าส่วนสูงน้อยเฟ้ย” ฉันเถียงเสียงแหบ เถียงจนคอเป็นเอ็น เถียงจนเจ็บคอกว่าเดิม เเต่จะไม่ยอมให้ใครเรียกเตี้ยเด็ดขาด!!! 
“ฮ่าๆ อ่าๆไม่เตี้ยๆ” เรนว่าเเล้วกระชับอ้อมกอดเเน่นมากขึ้นกว่าเดิม 



“เรนไม่มีนม” ฉันว่าเเล้วลองจิ้มดู ไม่มีอะไรเลยมีเเต่กล้ามเเข็งๆ 
“ก็กลายเป็นกล้ามหมดเเล้วไง หึหึ” เรนว่าเเล้วก้มลงกดจูบตรงกลางหัวฉันเบาๆ ย๊าา~ไอ้บ้าเอ่ย เขินรอบที่ร้อย><



แต่มีกล้ามจริงอะ อยากดู  บ้าไปแล้วหรอตัวกู



“หน้าคมมากๆเลย มีไรหนวดด้วย” อันนี้พึ่งเห็นว่าเรนเเอบมาไรหนวดบางๆ เนี่ย เเล้วจะไม่ให้คิดว่าเรนไม่ใช่ผู้หญิงคงไม่แปลกหรอก ดูดิผู้หญิงมีที่ไหน
“แค่ฮอร์โมนชายมันไปหน่อยเยอะนะ”  เรนพูดน้ำเสียงปกติเหมือนว่าตัวเองก็ชอบมันยังไงยังงั้น โคตรนิยายเลย



“เหมือนในนิยายชะ ที่แบบเมะเหมือนผู้ชายเดะๆเลย แถมเป็นญาติกับสไปเดอร์แมนด้วยเวลาออกทำภารกิจไรงี้ต้องที่ซ้อนให้คนรักเพื่อความปลอดภัย วูวว มีความแฟนตาซีสุดๆ” ฉันพูดเรื่องนิยายที่ได้อ่านให้เรนฟัง(นิยายอะไรของแกวะเนี่ย:โป้ง) อ้าว โป้งไม่ได้เขียนหลายๆเรื่องให้เชื่อมโยงกันหรอกหรอ?( ไอ้ยูแกจะพูดเพื่อ!! : โป้ง) อ้าวลืม แหะๆ เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ(=_=:โป้ง ) 

 “อ่านนิยายมาไปเปล่า หืม”



ฟอด



เรนว่าเเล้วก้มลงหอมแก้มฉันฟอดใหญ่  อ้ากกกก เค้าจะบอกแม่ ฉันรีบมุดหน้าเข้าอกแข็งๆของคนชวยโอกาสด้วยความเขิน ให้ตายสิ 


“งืออออ นอนได้แล้วง่วงเเล้ว” ฉันพูดเสียงอู้อี้เเล้วหลับตาลงทั้งที่ก้อนเนื้อในอกมันกำลังเต้นโครมครามจนกลัวว่าเรนจะได้ยินมันเข้า


“เขินหรอ หืม ใจเต้นเเรงจัง” เสียงทุ้มกระซิบข้างๆหูพร้อมลมหายใจอุ้นๆทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัว
“งือออ เปล่าสะหน่อย ไม่คุยด้วยเเล้วเจ็บคอ” ฉันว่าเเล้วพลิกหนีอีกคนเเต่ยังไม่วายเเขนยาวๆรวบฉันเข้าไปหาตัวโดยเรนกอดฉันจากทางด้วนหลัง 


“หึหึ”มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอกับมือที่คอยลูบหัวทำให้ฉันเคลิ้มและหลับไปในที่สุด





                                                       ฝันดีอีกครั้งทุกคน








มาตอนนี้ก็เรื่อยๆ เพิ่มความหวานนิดหน่อย งุงิงุงิ(?)




A :ปลาอะไรห้ามกิน
B :ปลานา
A:อ้าวทำไมอะ
B:ก็ปานาติปาตาเวรมเนสิกขาปะทังสัมมาธิญามิ
B :สาธุ ถุ้ย!!!

        


     บิ้ววววววววววววว











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #11 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:59
    ก็นะเรนดีดี้ๆๆๆๆ
    #11
    0