ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 6 : 05 ดูแล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ต.ค. 61


ฉันลืมตาก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือนวดขมับเบาๆ ทำไมปวดหัวจัง เวียนหัวด้วยงะแล้วฉันก็ทิ้งตัวลงที่เดิมด้วยความปวดหัว  เฮ้อออ ป่วยหรอเนี่ย

เมื่อวานจำได้ว่าเมื่อวานฉันจำได้ลางๆว่าฉันสลบอยู่บันไดหน้าบ้าน แล้วฉันมาอยู่นี้ได้ยังไง

แล้วนี้ฉันอยู่ที่ไหนกัน ฉันมองไปรอบๆมันมีแต่ความมืด มองไม่เห็นอะไรเลย มันมืดสนิท นี้ฉันตาบอดหรอ ไม่นะ ม่ายยยยยย

ฉันค่อยๆลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ก่อนจะมองดูรอบๆอีกครั้ง มืดสนิท ว้อย จะตาบอดจริงๆหรอ โอ้ ม่ายย


แกร๊ก!
ยังไม่ทันที่ฉันจะสติแตก(?)ไปมากกว่าเดิม เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ฉันหันไปมองยังต้นเสียง พบว่ามีแสงสว่างเป็นสี่เหลี่ยมตามรูปประตูแสดงว่ายังไม่ตาบอดสินะ นี้ฉันคิดไปเองหรอ?


เเคร่กๆ
เสียงเหมือนเล็บยาวๆขูดกับพื้นห้องแล้วมีเงาตะคุ่มๆใหญ่ๆสีดำเดินวนเวียนรอบเตียง


มันเหมือนเงาเสือเลย


 ฉันตัวแข็งทื่อไม่ขยับไปไหนกลัวมันได้ยิน

ยะ…อย่าบอกนะว่าเรนมันเลี้ยงเสือไว้ในบ้านแล้วมาปล่อยฉันไว้กับเสือนะ ไม่นะ พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยยูด้วย ฮือออ


คลือออ

เสียงครางทุ้มทรงพลังถูกเปล่งออกมาฉันเอามือปิดปากไว้ด้วยมือที่สั่นเทา พร้อมน้ำตาที่ไหลรินออกมา 

ไอ้บ้าเรน ไอ้ชั่ว แกล้งกันเกินไปแล้ว อย่าให้เห็นหน้านะกูจะ…จะ…จะ จะอะไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้อยากออกไปจากที่นี้แล้ว ฮือออ กลัววว


ตุบ!!
“กรี๊ดดดดดด ออกไป ไอ้เสือบ้า ออกไป ฮือออออ” ฉันกรี๊ดจนสุดเสียงพร้อมกับคำด่าและน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตกเมื่อสัตว์สี่เท้าตัวนั้นใช่เท้าของมันตบลงบนเตียงสีดำที่ฉันอยู่ ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ หัวก็ปวด แรงก็ไม่มี นี้ฉันต้องตายจริงๆหรอ 

“ยู!” เสียงดังมาจากด้านนอกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆกำลังวิ่งมาทางนี้ ฉันไม่รอช้ารีบกระโดดลงเตียงแบบไม่ดูสังขารตัวเองก่อนจะ…


ตุบ!
ด้วยความที่ฉันเวียนหัวอยู่ โลกมันเลยเอียงไปหน่อย เลยทำให้ฉันก้าวพลาดตกเตียงไปตามระเบียบ แต่ ข้อเท้าฉัน ลืมไปเลยว่ามันพลิก
 เจ็บจนน้ำตาไหล เมื่อได้ฟังคำบอกลาาา อันนี้ไม่ใช่ละ ฮือออ มันเจ็บมากๆเลยนะทุกคน อยากอ้วกด้วย


พรึบ!!

ไฟในห้องสว่างโล่พร้อมกับเรนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
“ยู…ยูเป็นอะไรมั้ย” เรนถามเสียงร้อนรน

“อะ…ไอ้บ้าเล่นอะไรหะ!! ปล่อยฉันไว้กับเสือสนุกมากหรอ อึก ทิ้งฉันให้เดินตากฝนกลับบ้านยังไม่พอใจอีกหรอ ฮือออ” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เรนดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่นแล้วลูบหลังเบาๆ ฉันสะบัดตัวแรงๆ แต่แรงคนป่วยมันก็ไม่มากอะ แทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้

“ขอโทษ” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆข้างหู แรงกอดเพิ่มขึ้นไปอีก ฉันหยุดดิ้นแล้วกอดตอบเรนเบาๆ แต่ยังไม่หยุดร้องไห 

“แต่เสือนะไม่มีหรอกนะ” เรนว่า ฉันผละออกจากอกเรนก่อนจะมองหน้าร่างสูงด้วยน้ำตาเต็มหน่วย

“ไม่จริงเมื่อกี้มันยังจะกินฉันอยู่เลย” ฉันเถียงคอเป็นเอ็นและหยุดร้องไหทันที ก็มันมีจริงๆ นิ

“ไม่มีใครเขาเลี้ยงเสือไว้ในบ้านหรอกนะ” เรนบอกเสียงนุ่มแล้วขำออกมาเบาๆ 
“ไม่จริง” ฉันตอบเสียงแข็งงานนี้เถียงหัวชนฝาอะบอกเลย
“ไหนไม่เห็นมีเสือสักตัว เห็นมีแต่หมา” เรนพูดยิ้มๆ ห๊ะ? หมาหรอ?

ฉันลองหันไปมองรอบๆก็เจอกับหมาตัวใหญ่ แบบใหญ่มากกำลังจ้องฉันด้วยความงง และเป็นหมาพันธุ์ที่ฉันอยากได้พอดี อ้าว ฉันคิดไปเองอีกแล้วหรอ 

“แหะๆ” ฉันหันไปส่งยิ้มเเห้งๆให้เรน เรนเพียงส่ายหัวเบาๆพร้อมลูบผมฉันไปด้วย

“งืออออ ก็ไม่รู้นิ ห้องมันมืดงะ มองไม่เห็นก็คิดไปไกลดิ” ฉันว่าพลางซุกอกเรนอย่างอายๆ ได้ยินแต่เสียงเรนหัวเราะในลำคอ หึหึ 
“ไม่ใช่ห้องมืดอย่างเดียวแต่ดำทั้งห้อง” เรนพูดขำๆ เออนะ พึ่งสังเกตเหมือนกันว่าทั้งห้องของเรนเป็นสีดำหมด แม้กระทั้งผ้าม่านยังสีดำ อะไรจะชอบอยู่ในความมืดขนาดนั้น


“แล้วนี้หายปวดหัวเเล้วหรอ หืม?”  เรนว่าพลางอุ้มฉันในท่าเจ้าสาวด้วยความตกใจฉันรีบเอาแขนโอบรอบคอเรนเพื่อใช่เป็นที่เกาะกันตก แต่ว่า ฉันหายปวดหัวเเล้วหรอ? โอ้ยปวดหัวอีกแล้วววว แล้วจะพูดทำไมเนี่ย


“จะพูดทำไมเนี่ย ปวดอีกแล้ว” ฉันพูดหลังจากที่เรนอุ้มฉันมาวางไว้บนเตียง แล้วเจ้าหมาที่ฉันคิดว่าเสือก็กระโดดขึ้นมานอนบนเตียงสีดำข้างฉัน ส่วนเรนขึ้นมานอนอีกข้าง


“ปวดมากมั้ย” มือหนายื่นมานวดๆบริเวณขมับตรงที่ฉันปวด ฉันหลับตาพริ้มรู้สึกดีขึ้นมากระทันหัน ฉันรับรู้ถึงแรงกอดรัดจากคนตัวสูง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้สึกหนาวอยู่พอดี
“มาก เวียนหัวด้วย” ฉันว่าแล้วซุกอกเรนไปด้วย 

"ไม่เป็นไรนะเรนอยู่ตรงนี่แล้ว พักเถอะจะได้หายไวๆ" เรนพูดข้างๆหูมือหนาลูบหลังฉันเบาๆ ไอ้เราก็เคลิ้มไง และๆค่อยๆจมลงในห่วงนิทราอีกครั้ง




ลมหายใจสม่ำเสมอของคนตัวเล็กบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวคงเข้าเฝ้าพระอินทร์ไปเรียบร้อยแล้ว เรนก้มมองคนในอ้อมกอดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

เรนเกินลงจากเตรียงพร้อมกับเจ้าหมาตัวโตแล้วมองคนป่วยอีกครั้ง ก่อนจะจัดท่านอนให้ร่างเล็กพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเล็กจนถึงคอ

“แจ๊คกี้ ดูให้ด้วย” เรนพูดนิ่งกับหมาตัวโต ที่ตอนนี้นอนลงกับพื้นเหมือนรับคำสั่งกับเจ้านายเรียบร้อยแล้ว



เรนเดินลงจากชั้นสองเพื่อเข้าครัว ทำอาหารให้คนป่วยกิน แต่ในใจกลับคิดแค่ว่า ถ้าคนตัวเล็กตื่นขึ้นมาจะงอแงไหมนะ

“คงไม่เป็นไรหรอก…มั้ง” เรนพูดกับตัวเองแล้วเดินต่อไปที่ห้องครัวทันที 



“อ้าว คุณเรนต้องการอะไรรึเปล่าค่ะ” ยูนาสาวใช้ที่ตอนนี้กำลังช่วยโซลาร์เตรียมอาหารถามขึ้นทันทีที่เห็นผู้เป็นนายเดินเข้าครัว และสร้างความแปลกใจให้คนใช้ทั้งสองไม่น้อย


ก็ไม่ให้เเปลกใจได้ไง ในเมื่อเจ้านายของตนเข้าครัวเมื่อครั้งล่าสุดเมื่อห้าปีที่แล้วนู้น


“เฮ้อ ฉันอยากทำข้าวต้มให้ยูนะ”  เรนถอนหายใจเบาๆก่อนตอบ 

คนยูนากับโซลาร์หันมายิ้มให้กันแล้วหันไปมองเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยิบจับของในครัวอย่างคล่องมือ 



เจ้านายนี้นะ หึหึ


เรนมองข้าวต้มหมูในหม้อที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอย่างเหม่อๆ ในสมองตอนนี้คิดเเต่ว่า คนตัวเล็กจะโกรธเขามั้ยที่วันนั้นปล่อยไว้แบบนั้น

 จะโกรธมั้ยเรื่องที่เขาแกล้ง

 จะโกรธเรื่องที่ไล่หนีหลายต่อหลายครั้งรึเปล่า 

แล้วยูไปเจออะไรมาบ้างหลังจากที่...

คิดแล้วก็...
“เฮ้อๆๆๆเฮ้ออออ” ถอนหายใจรัวๆอย่างคนคิดหนัก ถ้ายูหายป่วยจะทำไงวะ โอ้ยย คิดแล้วปวดหัวเว้ย ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิด

“เอ่อ ให้พี่ช่วยอะไรไหมค่ะ” โซลาร์เห็นว่าเรนถอนหายใจเหมือนเหนื่อยหอบก็อดแซวไม่ได้ พร้อมยิ้มบางอย่างล้อเลียน เรนไม่ตอบเพียงส่ายหัวเบาๆแล้วหยิบถ้วยมาตักข้าวต้ม

“เอ่อ ให้พี่ช่วยนะค่ะ” ในระหว่างที่เรนจะยกถาดข้าวต้มโซลาร์ก็อาสาช่วยทันทีเพราะตัวเธอเองก็เป็นห่วงยูไม่น้อยเช่นกัน ยิ่งเห็นยูเมื่อคืนยิ่งอดสงสารไม่ได้

“ไม่เป็นไร ทำงานของพี่ไปเถอะอีกหน่อยเฮียแกจะลงมาแล้วอาหารไม่เสร็จ เดี๋ยวจะโดนกินแทนอาหารเช้า” เรนพูดแล้วเดินออกนอกห้องครัวปล่อยให้อีกคนเขินหน้าแดงอยู่แบบนั้น 



เหอะ ไม่ให้ทำหรอกเมื่อคืนยังเคืองไม่หาย








แกร๊ก
เรนแทรกตัวเข้ามาในห้องก่อนจะเอาข้าวต้มวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง  แล้วนั่งลงบนเตียงนุ่มก่อนจะปลุกอีกคนมากินข้าว ส่วนแจ็คกี้ก็ทำหน้าที่ของมันอย่างดีคือ นอนเฝ้าอยู่ใต้เตียง มันโผล่แค่หัวกับขาหน้าใหญ่ๆของมันออกมาเท่านั้น 


“ยู ตื่นเร็วมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ” เรนเขย่าหัวไหล่เล็กเบาๆ แต่คนป่วยยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับหรือลืมตาเลยแม้แต่น้อย


‘ห้องมืดไปรึเปล่าวะ’ เรนคิดในใจก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านให้แสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง

แต่บนเตียงยังคงนิ่ง ไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย ขี้เซาจริงๆ

“ยู ตื่นเร็ว” คราวนี้เรนจับอีกคนพลิกให้นอนหงาย แต่ยังคงนิ่ง เออยอมใจเขาเลยจริงๆ

“ยู” เรนก็ไม่ลดละง่ายๆพยายามปลุกอีกคนขึ้นมากินข้าวให้ได้ ใจก็กลัวว่าอีกคนจะหิวเพราะไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยงเมื่อวานคงจะหิวเเย่


“อือออ” คราวนี่ได้ผล ยูครางออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆลืมตารับแสง แต่พอลืมตาเท่านั้นความเวียนหัว ปวดหัว และอาการทั้งหลายก็กลับมาอีกครั้งจนแทบทนไม่ไหว

“ลุกมากินข้าวก่อนเร็วจะได้กินยา” เรนว่าเสียงนุ่มแล้วยกถ้วยข้าวต้มหมูร้อนขึ้นมา กลิ่นหอมๆทำให้คนป่วยรู้สึกอยากอาหารขึ้นมานิดหน่อย

“ละ…ลุกไม่ไหว” ยูว่าเสียงแหบแห้งจนคนฟังรู้สึกสงสารจับใจ 
“มาเดี๋ยวเรนช่วยนะ”เรนว่า แล้ววางถ้วยข้าวต้มไว้ที่เดิม แล้วช่วยพยุงร่างเล็กขึ้นนั่งพิงหัวเตียง


“ดื่มน้ำก่อนนะ” เรนว่าแล้วยื่นแก้วน้ำอุ่นให้ร่างเล็ก ยูรับมาดื่มอย่างว่าง่ายเพราะตนก็รู้สึกกระหายน้ำพอดี หลังจากหมดแก้วก็ยื่นแก้วเปล่าให้ร่างสูง
เรนรับไปเก็บก่อนจะยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาอีกครั้ง

“กินข้าวนะ” เรนเป่าข้าวต้มให้อุ่นก่อนเอาช้อนจ่อปากเล็ก ยูมองนิดหน่อยแล้วยอมกินข้าวต้มที่อีกคนป้อนไปเงียบๆ 



“หงึ อิ่มแล้ว” กินไปไม่ถึงสิบคำยูก็หันหน้าหนีสะก่อน เรนถอนหายใจออกมาเบาๆอีกครั้งแล้ววางชามข้าวต้มไว้บนถาดที่เดิม แล้วหยิบเม็ดยาขึ้นมา 

“กินยาก่อนค่อยนอน” ยูมองเม็ดยาหลายเม็ดต่างมีสีสันสวยงานแต่น่าสยดสยองสำหรับยูเสียเหลือเกิน แค่กลิ่นก็ไม่ชอบแล้ว...


ยาหลายเม็ดขนาดนั้นใครจะไปกินลง


เรนมองปฎิกิริยายูสักพักดูก็รู้แล้วว่าอีกคนดื้อยา นอกจากมีนิสัยดื้อรั้นแล้วยังดื้อยาอีกหรอวะ 

“ไม่กินไม่ได้หรอเรน” ยูช้อนตามองเรนด้วยสายตาอ้อนๆจนคนมองเกือบตกหลุมพราง



ไม่ได้ๆ



“ไม่ดื้อสิ ถ้าไม่กินไม่หายนะค่ะ” เรนยื่นมือข้างที่ว่างไปลูบหัวเล็กเบาๆอย่างให้กำลังใจ


“ฮึก ถะ…ถ้าไม่กินยาคุณหมีจะไม่กลับมาใช่มั้ย” อยู่ๆยูก็ร้องไหออกมา เรนที่ยังไม่ได้ตั้งตัวอะไรกับการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของคนป่วยถึงขึ้นเหวอ 

เรนดึงยูเข้ามากอดจนจมอก ยูร้องไหจนตัวโยงพร้อมกับกอดร่างสูงไปด้วย 
“ใช่ ถ้าไม่กินยาคุณหมีจะไม่กลับมา” ถึงจะไม่รู้ว่าคืออะไรแต่ก็เล่นไปตามน้ำเพื่อให้คนตัวเล็กได้กินยาแล้ว จะได้พักผ่อน
“กะ ก็ได้ อึก ยูกินยาก็ได้ ฮึก” ยูผละออกจากอกอุ่นก่อนจะรับยาจากมือหนากรอกเข้าปากพร้อมกันทุกเม็ดด้วยใบหน้าเหยเกแล้วรับน้ำจากร่างสูงมาดื่มอย่างไว 



ให้ตายเถอะขมเป็นบ้า



ยูคิดในใจ แต่ยูทำหน้าแบบนั้นกลับเรียกร้อยยิ้มจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี

เรนยิ้มบางๆกับความน่ารักของร่างเล็ก แล้วหยิบหลอดยามา ยูมองตามอย่าง งงๆว่าเอามาทำไมแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร จนเรนขึ้นเตียงมานั่งบริเวณปลายเตียงแล้วยกเท้าข้างที่บวมขึ้นมาวางบนตัก

“เรน เดี๋ยวยูทำเอง” ยูพูดพยายามจะเอาเท้ากลับเเต่ก็ขยับไม่ได้ เพราะเรนยังจับไว้ ถ้าขืนเอาออกตอนนี้มีหวังได้ร้องไหโชว์อีกแน่ๆ

“ไม่เป็นไร นอนไปเถอะเดี๋ยวเรนนวดให้ปวดหัวอยู่ไม่ใช่หรอ” เรนว่ายิ้มๆก่อนจะเริ่มบีบยาลงบนข้อเท้าเล็กแล้วนวดเบาๆส่วนยูก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วค่อยๆปิดเปลือกตาลง 


“ขอโทษนะยูที่ทำให้เป็นเเบบนี้” เรนพูดขณะที่นวดไปด้วย สายตาที่บ่งบอกได้ว่าเขารู้สึกผิดมาแค่ไหนถูกฉายออกมา บอกไว้เลยว่าไม่เคยแสดงออกมาแม้แต่ครั้งเดียว


“…” เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับมายิ่งทำให้เรนรู้สึกใจแป้วไปเลย โดนโกรธเข้าแล้วสินะ

“ยูจะโกรธเรนก็ได้นะแต่อย่าเกลียดเรนเลย ขอร้องละ” เรนยังคงพูดต่อแต่สิ่งที่ได้กลับมาก็ยังเป็นความเงียบอยู่แบบเดิม ใจเรนเริ่มไม่ดี ถ้าหากโดนเกลียดนี่จะทำยังไงดีละ ถ้าหากยูหายไปอีกละ 

จะทำยังไงดี




มาแล้วคร๊าบบบบ 
เอาจริงๆที่นานๆมาอัพทีคือโป้งอะแต่อยู่
คือเรื่องนี่เอาจริงๆโป้งแต่งในโทรศัพท์ ก็จะมีคำผิดเยอะหน่อยแต่โป้งพยายามอ่านทวนหาคำผิดอยู่ถ้ามีใครพบเห็นก็ทักโป้งด้วยนะฮะ

คือโป้งแต่งไว้แล้วแต่อยู่อีกโทรศัพท์อีกเครื่องแต่เครื่องนั้นด้วยความที่หวีดเพลง kokobop หนักมากเเล้วดันเต้นในห้องน้ำ มันก็ลอยลงไปวัดอุณหภูมิน้ำและพังไปตามระเบียบ
คือโป้งเสียดายมาก ไม่ได้เสียดายโทรศัพท์นะเเต่เสียดายรูปอปป้าแล้วก็นิยายทั้งหมดที่แต่งไว้อะหายหมด ไปหมดเลยยย ได้เครื่องใหม่แล้วเลยต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ รูปยันเพลง หือออ
แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเครื่องนั้นก็สละชีพเพื่อให้เราได้หวีด โป้งให้อภัย ฮ่าๆๆ

วันนี้ก็ มาแค่นี้แหละ

บรุย

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #10 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 06:40
    น่าสงสารมีคนไม่ตอบเรน5555+
    #10
    1
  2. #9 ployps2 (@PLOYPS) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 15:08
    รออ่านอยู่เด้อออออออออ
    #9
    1
    • #9-1 paeapong_520 (@paeapong_520) (จากตอนที่ 6)
      6 เมษายน 2561 / 07:14
      ขอบคุณคร้าบบบบบ
      #9-1
  3. #8 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 07:45
    รอออออออ
    #8
    0
  4. #7 ployps2 (@PLOYPS) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 23:15
    รีบๆอัพนะ รออ่านอยู่นะไรท์
    #7
    1
    • #7-1 paeapong_520 (@paeapong_520) (จากตอนที่ 6)
      6 เมษายน 2561 / 07:14
      มาอัพแล้วครับผม^0^
      #7-1