ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 2 : 01 บ้านใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ต.ค. 61



  ตอนนี้ฉันมายืนอยู่หน้าสนามบินเพียงไม่นานก็มีรถมาจอดตรงหน้าพร้อมกับชายชุดดำสองคนเดิมลงจากรถ ฉันผะงักถอยหลังไปสองก้าว นี้ฉันมาเกาหลียังไม่ถึงนาทีก็โดนปล่นเเล้วหรอ โถ่~~ ชีวิตยูววววว

“ผมเป็นคนของคุณนิตย์ครับ” เอะ ว่าไงนะ คนของอาหรอ นี้ไม่ได้จะมาปล้นฉันหรอเนี่ย หูว~ ค่อยโล่งอกหน่อย
   แต่จะว่าไปคนของฉันนี้ก็หล่อไม่เบาเลยแหะ คนหนึ่งสูงประมาณ 190 ส่วนอีกคนสูงน้อยกว่าคนเเรกประมาณ2-3 เซน แต่ออร่าความหล่อกินกันไม่ขาดเลย แต่สีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์เหมือนคนอึไม่ออกมาสักสามเดือน

“เชิญครับ” ชายชุดดำคนที่สองพูดแล้วเปิดประตูรถให้ฉัน ฉันมองหน้าพี่แกเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างว่าง่าย ไม่ใช่อะไรนะ กลัวพี่มันฆ่าฉันหมกรถ
 
ปึก!!

ประตูฝั่งฉันปิดลงโดยฝีมือของชายชุดดำคนที่สอง ก่อนเขาจะเดินอ้อมไปอีกฝั่ง แล้วแทรกตัวเข้ามาในรถ แต่จะไม่อะไรเลยถ้าพี่มันไม่มานั่งข้างตู~~  ข้างหน้าก็มีมั้ยเพ่!

“…” ตอนนี้ผ่านมาได้ประมาณสิบนาทีแล้ว ภายในรถเงียบมาก เงียบชนิดที่ว่ามดตดยังได้ยิน เสียงแอร์ที่ว่าเงียบแล้วยังแพ้ให้กับความเงียบของเราทั้งสามคน

 
ฉันนั่งเกร็งตั้งแต่หัวจรดเท้า เกร็งยังตูดเลยอะ ก็จะไม่ให้เกร็งได้ไงละก็พี่เเกเล่นหันมามองทุกๆสองวิ อย่างนี้  อยากตะโกนออกไปว่า

' คนนะเว้ยไม่ใช่บิกินีมองไรนักหนา'

 แต่ไม่กล้าไงเผื่อพี่แกชักปืนออกมาแล้วยิงฉันตายก่อนวัยอันควรจะทำไง 
เอาวะ อีกนิดเดียว ...

...อีกนิดเดียวกูจะกระโดดลงจากรถแล้วเนี่ย งืออออ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกช้างด้วยยยยย 


ใช่เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการเดินทางมาบ้านอานิตย์  และครึ่งชั่วโมงในการที่ฉันนั่งเกรงจนตะคิวกินแทบทั้งตัว


รถคันหรูก็จอดเทียบบันไดทางเข้าบ้าน บ้านไม่สิต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูกเพราะมันใหญ่และหรูมาก  ก่อนที่ฉันจะลงจากรถโดยมีชายชุดดำคนแรกเปิดประตูให้ แล้วเดินนำฉันเข้าไปในคฤหาสน์  

ฉันใช้สายตาสำรวจรอบๆบ้าน เจอชายุดดำอยู่ประมาณหกเจ็ดคนเฝ้าบริเวณหน้าบ้าน และเดินสำรวจรอบๆบ้าน ฉันอดขมวกคิ้วด้วยความสงสัยไม่ได้ แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง อาจจะเป็นยาม(?)ก็ได้

ฉันเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์สอดส่องสายตาหาคนที่อยากเจอหน้ามากๆ สายตาฉันประทะเข้ากับหญิงวัยกลางคนกลางคนกำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างรีบร้อน 

ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวลอยชาย กางเกงสแล็ค ใบหน้าคมติดไปทางหล่อจนผู้ชายบางคนยังอาย สายตาดุจเหยี่ยวทำให้เจ้าของนัยตานั้นดูน่าเกรงขามและน่าเคารพในเวลาเดียวกัน 

นั้นอานิตย์ อาฉันเองแหละ พออานิตย์เห็นฉันก็ยิ้มกว้างจนตาคมหายไป แอบเห็นชายชุดดำสองคนที่ยืนข้างๆฉันทำหน้าแบบ … ไม่อยากเชื่อเลย  แบบนี้ด้วยแหละ แต่ช่างเถอะ


“สวัสดีคะอานิตย์”ฉันยกมือไหว้อานิตย์ตามมารยาทของคนไทย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดแล้วสวมกอดคนเป็นอาด้วยความคิดถึง

ฉันกับอานิตย์เราสนิทกันมาก ตอนอยู่ที่ไทยฉันไปอยู่บ้านอามากกว่าบ้านตัวเองจนแม่งอน แต่ก็ยังไปอยู่ดี ฮ่าๆๆ อานิตย์เป็นคนใจดีและรักเด็กมาก แต่อาไม่เคยพาแฟนหรือคนรักมาบ้านเลย เคยถามอาว่าทำไมไม่พาแฟนมาบ้าน อานิตย์ก็จะตอบแบบที่เล่นทีจริงว่า

 ‘อาไม่มีหรอก อาโสดดดด’

แล้วก็จะหัวเราะเสียงดัง เป็นแบบนี้ตลอด ฉันก็งงนะบอกว่าไม่มีแฟนแต่มีแหวนคู่ เสื้อคู่ แหมมม โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะอาาาาาาา

“โตขึ้นเยอะนะเนี่ย” อานิตย์ว่าแล้วจับผมที่ลงมาปิดหน้าขึ้นทัดหันให้พร้อมกับลูบหัวฉันเบาๆ อานิตย์นะอบอุ่นแบบนี้เสมอ
“แน่นอน เนี่ยมีแค่อานิตย์แหละไม่ติดต่อหนูไปเลยคิดว่าอาจะลืมหลานคนนี้ไปสะเเล้ว” ฉันว่างอนๆ ก่อนจะคว่ำปากลงเหมือนจะร้องไห 


“โอ๋ๆๆ เพื่อเป็นการไถ่โทษอาจะซื้ออัลบั้ม bigbang  ให้เลย” พอได้ยินชื่อนี้เท่านั้นแหละหูนี้ตั้งเลยจ้าาา อยากบอกว่าฉันนี้ติ่งเกาหลีนะบอกให้(นี้เป็นอีกเหตุผลที่ฉันอยากมาอยู่ที่นี้ อิอิ) และแน่นอนอานิตย์ก็รู้ 

“ไอติมด้วย”ฉันว่าก่อนจะฉีกยิ้มจนหน้าบานนี้ไม่ได้เห็นแก่ได้เลยนะ
“แหม ไม่ค่อยเห็นแก่ได้เลยนะ” อานิตย์ว่ายิ้มๆแล้วยกมือขึ้นตีหน้าผากฉันเบาๆ 
ฉันส่งยิ้มให้อาจนตาปิดมองไม่เห็น(?)แล้วลูบตรงที่โดนตีป้อยๆ 

ฉันกับอานิยต์ถามสารทุกข์สุกดิบกันนิดหน่อยก็ถึงเวลาอาหารเย็น ฉันกับอานิตย์กินข้าวกันเสร็จอานิตย์ก็ให้ฉันขึ้นพักบนห้อง และตอนนี้ฉันก็มายืนอึ้งเเดกอยู่กลางห้อง 

ห้องนอนขนาดใหญ่สีฟ้าพาสเทลมองดูแล้วสบายตาเตียงขนาดคิงไซต์สีขาวสะอาดผ้าม่านสีชมพูอ่อนเข้ากับสีห้องเป็นอย่างดี ข้างนอกเป็นระเบียงมีโต๊ะเล็กๆสีขาวไว้สำหรับนั่งดื่มชาหรือทานของว่าง ห้องแต่งตัวถูกแยกไปอีกห้อง 

อยากบอกว่าห้องกว้างและหรูมากกกกกก เหมือนกับตัวเองเป็นเจ้าหญิงไรงี้อะ แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็จบลงเมื่อมีเสียงของผู้ที่ไม่มีตัวตนเมื่อห้านาทีก่อนเอ่ยขึ้น


“โตชิ”ชายชุดดำคนที่สูงที่สุดพูดพร้อมกับใบหน้านิ่งๆ ฉันทำหน้าเลอหรา นี้เป็นการแนะนำตัวสินะ
“ดีเซนเว่น”อีกคนพูดพร้อมกัยโค้งหัวให้ฉันอย่างพร้อมเพรียงกัน ส่สนฉัรนะหรอก็โค้งตอบสิ ก็เขาอายุเยอะกว่านี้นา

“คะหนูชื่อยูคะ”ฉันตอบพร้อมกับยิ้มกว้างแต่ได้รับแค่เพียงรอยยิ้มบางๆ ขอย้ำว่าบางๆ จากทั้งสองคน นี้ก็ถือว่าเป็นสัญญาณดีแล้วละ

“มีอะไรก็เรียกได้นะครับ”พี่ดีเซเว่นพูดแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับพี่โตชิ 

ขนาดเดินยังเย็นชาเลยอะ นี้ลูกน้องอานี้ฉันอยู่ไปจะไม่หวานหรอ(??) เอ้า! เย็นชาไง ที่มันหวานๆ(นั้นมันชาเย็นนน) เออนั้นแหละ

ฉันเดินมาหยุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่โอเว่อร์ของฉันก่อนจะลงมือจัดของอันที่จริงอานิตย์จะให้แม่บ้านขึ้นมาจัดของให้แต่ฉันปฏิเสธเพราะดูแม่บ้านแต่ละคนต่างก็ยุ่งกับงานบ้าน ก็เเหงละ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ทำทั้งวันก็คงไม่เสร็จ 

ฉันจัดของเข้ามุมนั้นมุมนี้ของห้องที่โคตรกว้างจนหมดเเรง แต่จัดของจนหมดแรงคงไม่ใช่ คงเพราะไปเดินมามากกว่า 

“อาาาา” ฉันทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาเช็คข้อความในเฟซบุ๊คไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ส่วนมากเป็นเเชทกลุ่มห้องที่ไทยมากกว่า โทรศัพท์แทบค้าง!

ฉันกดเข้าไปอ่านว่าพวกนั้นคุยไรกัน แต่ก็เรื่องเดิมๆคือลอกการบ้านกัน ฮ่าๆๆ และมีอีกแชทคือแชทกลุ่มของฉันเอง ตอนนี้พิมพ์ข้อความถามถึงฉันรัวๆเมื่อเห็นว่าฉันอ่านข้อความในแชทกลุ่มห้อง


       ยู
      ยูทำไรงะไม่คิดจะ
????ตอบเลยหรอ


      นั้นดิไปไกลแล้วนิ
????ลืมกันง่ายๆแบบนี้หรอ


        อย่ากลับมานะกูจะเหยียบ
       มึงให้มิดดินเลย
       ออกมาดิ
      ออกมาาาาาา
????โลว้ยยยยย
                                                                                                                                 ออกมาแล้วๆ????


ฉันพิมพ์ตอบกลับทันทีไม่อย่างนั้นพวกมันอาจจะบินมาเกาหลีแล้วมาอาละวาดจนประเทศพังก็เป็นได้(เว่อร์)

เพื่อนฉันมีสามคน คนแรกชื่อนาว เป็นคนขี้วีน วีนมากๆ ดูจากความเกี้ยวกราดของเเชทก็น่าจะเดาออกว่าใคร คนที่สองชื่อไอหมอก เจ้าแม่ของความใจร้อนปากร้ายแต่ใจดี คนสุดท้ายชื่อฟ้าต่างจากสองคนลิบลับ ฟ้าใจดีพูดจาดีนิสัยดีมากๆด้วย 


????เออ ออกมาได้ก็ดี นี้หายไปแบบนี้คนอื่นเขาเป็นห่วง


                                                                                                                        คะๆๆ ยูขอโทษคะะ????

????ไม่ต้องมาลากเสียงเดะตบฟันร่วง


????หมอกอย่าว่ายูสิ นาวก็ด้วยพูดหยาบคาย


นั้นนนน นางฟ้าของฉันมาแล้ววว เอาเลยฟ้าด่ามันไปเยอะๆเลยยยยยยย


????ก็ฟ้าเป็นแบบนี้แหละให้ท้ายมันตลอดจนเคยตัว


แล้วไอ้นาวก็บ่นอีกคน ก่อนที่จะเจอสวดยาวมากกว่านี้ไอหมอกก็มาห้ามทับไว้สะก่อน


????เอาน่าๆ ยูมันไปเหนื่อยๆให้มันพักก่อนที่นู้นคงดึกแล้ว
นอนยูนอนขี้เกียดอ่านแชทคนขี้บ่น

                                                                                                                                    อ่าๆฝันดีนะทุกคนคิดถึงด้วย????


แล้วฉันก็ปิดแชทไป ถามว่าทำไมถึงไม่โทรไปหาพ่อแม่ ก็เพราะว่าพวกท่านงานเยอะไงละ ป่านนี้คงทำงานอยู่ แต่ถามว่าน้อยใจไหมที่พวกท่านไม่มีเวลาให้ ก็มีบ้างแต่ฉันก็เข้าใจนะเพราะพวกเขาต่างก็ทำเพื่อเราทั้งนั้น 

การที่เรามีเพื่อนไว้คอยห่วงคอยดูแลมันดีนะ อย่างน้อยพวกมันก็รู้ว่าเราต้องการอะไรตอนที่เรายังเรียนด้วยกันอยู่ก็รักกันให้มากๆ อย่าทะเลาะกันบ่อยเพราะเวลามันผ่านไปเร็ว ต้องมีสักวันที่เราต้องแยกจากกัน ก็เหลือเพียงความทรงจำดีๆเท่านั้นที่เรายังมีให้กัน 


"เฮ้ออออ"ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะดีดตัวขึ้นนั่งแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่ออาบน้ำนอนเพราะพรุ่งนี้ฉันจะได้ไปโรงเรียนวันแรก ตื่นเต้นอะโรงเรียนใหม่จะเป็นยังไงบ้างนาาาาา 





มาต่อเเล้ววว 
ตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรอีกเช่นเคยยยย
ฮ่าๆๆๆ
ยังไม่แก้คำผิดนะฮะ
และก็มีอีกเช่นเคยยย

ก่อนที่เราจะเป็นพยาบาลต้องเป็นอะไรก่อน

ตอบ พยาตูม

ผ่าง!!

บายยยยยยยยย




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #1 janenylyily (@janenylyily) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:59
    รอออออ
    #1
    1