ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 12 : 11 ไอ้เฮียพี่มุน เมียพี่มึงเอาอีกแล้ว 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 พ.ย. 61


Rrrr เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูสั่นอย่างบ้าคลั่งจนคนร่างสูงที่นอนกอดร่างเล็กอยู่ลุกขึ้นมากดรับด้วยความหงุดหงิด โดยไม่มองแม้เเต่น้อยว่าใครโทรมา หากไม่มีธุระสำคัญจริงจะฆ่าล้างโคตรให้หมดเลย ข้อหาขัดความสุข “มีอะไรก็รีบๆพูดมา ไม่สำคัญกูฆ่ามึงทิ้งแน่!” เรนกรอกเสียงลงในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
[เอ่อ… นี้พี่เเจ็คคนหล่อไง แหะๆ ไม่ฆ่าเนาะๆ] เรนหลับตาลงเเล้วถอนหายใจเบาๆ ยิ่งเป็นไอ้พี่เเจ็คแล้ว ยิ่งอยากไปฆ่าพี่มันให้รู้แล้วรู้รอด ขัดจังหวะตลอด “เออ มีไรรีบๆว่ามา” เรนพูดเสียงเรียบสายตาจ้องมองไปยังร่างเล็กที่งัวเงียตื่นขึ้นมานั่งมองตนตาปรือ เรนยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ ปากยกยิ้มบางๆพร้อมกับดึงยูมากอด กดจูบลงกระหม่อมบางอย่างอ่อนโยน [แหม~~ รีบไปกกเมียละซี่~~~] ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ เรนส่ายหัวเบาๆก่อนจะตอบปลายสายไป

“เออ” [ย๊าส์~~~ นี้ยอมรับแบบนี้เเจ็คกะรีนเขินนนนนนนน] นี้คงเป็นอีกครั้งที่เรนอยากยกขาขึ้นก่ายหน้าผาก เหนื่อยกับเเจ็คสัน เฮ้ออออ “ไม่มีธุระจะวางละนะ” เรนพูดเสียงเรียบแต่ไม่ทันที่มือเรียวจะกดตัดสาย แจ็คสันก็ห้ามไว้สะก่อน
[เดี๋ยวสิๆๆ ถถถถถถ พิเเจ็คแค่แซวเล่นเองงงงง] เรนเงียบรอปลายสายพูดธุระของตัวเองมาสักที [วันนี้เข้าพับหน่อยนะ ไอ้มาร์คมา เลี้ยงต้อนรับมันหน่อย] Ren : Part ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย พี่มาร์คกลับมาเกาหลีตั้งแต่เมื่อไรวะ แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าไปเจอที่พับค่อยถาม ฉันตอบรับในลำคอเบาๆก่อนจะตัดสายจากเฮียเเจ็คสัน “เรน” เสียงแหบติดอ้อนของคนในอ้อมกอดดังขึ้น ฉันก้มลงมองหน้าใสที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดฝาดบ้างเเล้ว อ่า สงสัยไข้ลดแล้ว “หืม?” ฉันครางรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “จะไปหาเพื่อนหรอ” เสียงแหบเล็กดังขึ้น คนตัวเล็กมองหน้าฉันตาแป๋ว ให้ตายเถอะ ไม่ไปได้ไหมวะ “อืม แต่เรนไม่ไปแล้ว” ฉันก้มลงจูบหน้าผากเล็กเบาๆ ไม่อยากไปไหนเลย อยากอยู่กับยูนานๆ “ได้ไง เพื่อนอุส่าชวน เรนไปเถอะ อยู่ดูแลยูตั้งหลายวันเรนคงเบื่อแย่” ยูร่ายยาว พร้อมกับใบหน้าหวานหงอยลงเล็กน้อย ฉันยกมือขึ้นลูบหัวเล็กเบาๆเป็นการปลอบใจ “เรนไม่ไปก็ได้นะมันไม่ได้สำคัญอะไร” ใครว่าไม่สำคัญละ ถ้าไม่ไปรับพี่มันมีหวังฉันตายแน่ๆ พี่มันยิ่งโหดๆอยู่ แต่จะทำไงได้ ยูต้องมาก่อนเสมอ ยิ่งมีเมียเฮียมุนอยู่ยิ่งไม่น่าไว้ใจ “ไม่ได้ ไปเถอะเนี่ยยูหายดีแล้ว” ยูดีดตัวขึ้นนั่งแล้วทำเป็นชูกล้ามให้ดูว่าตัวเองเเข็งแรงจริง แต่ดันนั่งไม่ตรงสะงั้น นี้จะเชื่อได้จริงปะเนี่ย “อืม ก็ได้ แต่เรนไม่อยู่ดูแลตัวเองดีๆด้วย” ฉันลุกขึ้นนั่งหันหน้าเข้าหายูแล้วส่งมีไปขยี้กลุ่มผมนิ้มเบาๆด้วยความเอ็นดู “รับทราบ!” ยูพูดรับอย่างขันแข็ง รอยยิ้มกว้างปรากฎบนใบหน้าหวานไม่ว่าจะมองครั้งไหนๆฉันก็ต้องยิ้มตามทุกครั้ง
“เรนรีบไปอาบน้ำสิเดี๋ยวเพื่อนรอนานนะ” ยูพูดพลางมองดูนาฬิกาที่ติดอยู่ผนังห้องตอนนี้บอกเวลาสามทุ้มเกือบสี่ทุ้มแล้ว “ครับๆ” ฉันบอกแล้วลงจากเตียงสีดำหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ซ่าๆๆ เสียงน้ำตกกระทบพื้นอย่างต่อเนื่องโดยมีฉันยืนอยู่ใต้ฝักบัว ความเย็นของน้ำช่วยครายความง่วงและความเหนื่อยล่าได้อย่างดีเยี่ยม ฉันใช่เวลาไม่นานก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบ่าออกไปหวังให้อีกคนเช็ดผมให้ เนื่องจากฉันไม่มีหน้าอกเลยจึงไม่จำเป็นที่จะต้องอายอะไร พี่ฉันเองก็ทำประจำ แต่แย่หน่อยก็ตรงมันชอบถอดเสื้อเดินไปรอบๆบ้าน เข้าใจแหละว่ามันไม่มีนม แต่สมควรอายเเม่บ้านบ้างมั้ย อ๋อลืมไป แม่บ้านก็เมียมัน หึหึ “อื้ม ก็ดีนะ…. แหม~~ สาวที่ไทยก็เยอะเหอะ….คริคริ จร้าๆ ไว้ค่อยคุยกันใหม่เนอะ….. โอเค บ๊ายบายยย” เสียงใสติดแหบนิดๆจากการป่วยพูดเสียงเจื่อยเเจ้วกับคนในสายทำเอาฉันคิ้วกระตุกไม่น้อย แม่ง คุยกับใครวะ
“คุยกับใครค่ะ” ฉันถามพร้อมกับนั่งลงปลายเตียง ยูไม่ได้บอกหรือพูดอะไรเพียงเเค่ยิ้มบางๆมาให้แค่นั้น อะไรวะ แค่นี้ไม่บอก? หรือมีอะไรปิดบัง “เรนไม่รีบแต่งตัวหรอ เดี๋ยวสายนะ” ยูก้มหน้าลงนิดๆ แก้มขึ้นสีแดงนิดๆ มองดูก็รู้ว่ายูกำลังเขิน หึหึ “รีบสิ มาเช็ดผมให้หน่อย” ฉันพูดพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้ยู ยูรับไปอย่างเก้ๆกังๆ
หมับ “อ๊ะ!” ยูร้องอย่างตกใจเมื่อฉันดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้จนยูขึ้นมานั่งอยู่บนตักฉันอย่างล่อแหลม สองแขนโอบเอวเล็กไว้จนแนบชิดกับลำตัว กันไม่ให้คนบนตักได้ดิ้นหนี ฉันจ้องร่างเล็กไม่วางสายตา คนเขินอายเอาเเต่ก้มหน้าชิดอกไม่ยอมทำอะไรสักที ยิ่งเห็นแบบนี้ฉันยิ่งอยากแกล้งให้อีกคนเขินเข้าไปอีก จุ๊บ “อ๊ะ!” อีกคนร้องตกใจเมื่อฉันจุ๊บไปที่ปลายคาง ยิ่งทำให้คนตัวเล็กหน้าเเดงเข้าไปใหญ่ฉันมองอีกคนด้วยความเอ็นดูกอดกระชับร่างเล็กเข้ามาใกล้อีก “เร็วสิค่ะ เรนรีบนะ” ฉันจงใจใช้สายตายเเสนเจ้าเหล่กับน้ำเสียงแหบพร่าแกล้งให้อีกคนเขินอายหนักกว่าเดิม จนได้ฝามือเล็กๆนั้นตีเข้าที่แขนเต็มเเรง เพี๊ยะ!! “โอ้ย เรนเจ็บนะค่ะ” ฉันครายกอดออกแล้วลูบแขนตัวเองป่อยๆเหมือนว่ามันเจ็บมากมาย ทั้งที่จริงมันไม่ได้เจ็บอะไรเลย “ยะ…ยูขอโทษ ก…ก็เรนเเกล้งยูก่อนนิ” ยูพูดขอโทษก่อนท้ายประโยคจะเสียงเบาหวิวหากแต่ฉันได้ยินเต็มๆสองหู
“โอ้ยๆ เเสบมากๆเลย โดนคนใจร้ายแถวนี้ทำร้าย อย่างนี้แขนจะหักมั้ยอ่าาา โอ้ยๆเจ็บบบ” ฉันร้องโอดโอยปานจะขาดใจ ลงไปนอนกลิ้งบนเตียงมือข้างหนึ่งกุมเเขนไว้ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวเองจะมาถึงจุดจุดนี้ได้ เฮ้ออ แต่ถ้าไม่ได้จูบ เรนไม่ยอม!!
“จะ…เจ็บขนาดนั้นเลยหรอ ไหนขอยูดูหน่อย” ยูละล่ำละลักพูดแล้วจับมือที่ฉันปิดแขนที่โดนตีไว้ออก พร้อมกับก้มมองด้วยสายตาที่ตกใจปนเป็นห่วง “แดงนิดเดียวเอง” ยูยู่ปากพูดแต่มือนุ่มกลับลูบบริเวณรอยแดงนิดๆเหมือนทำให้ครายความเจ็บ “มันก็เจ็บอยู่ดีนี้ค่ะ” ฉันทำปากคว้ำอย่างงอลๆ นี้คงเป็นอีกครั้งที่ฉันทำตัวเเบบที่ไม่เคยทำมาก่อน “งื้ออออ เรน ยูขอโทษ”
"มันไม่หาย"
"ทำยังไงถึงจะหายละ" เข้าทางไอ้เรนสิงานนี้ หึหึ

"จูบ..."





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น